من
و دوستم روزی تصمیم گرفتیم تا هر کدام یک ساعت​مچی بخریم. پس از خرید، من بلافاصله روکش پلاستیکی آن​را کَندم. اما دوستم سرزنشم کرد که چرا این‌قدر لوازم شخصی را بدون مراقبت و
توجه نگه می‌دارم.
در
پاسخش گفتم: «من دوست دارم تمام زیبایی یک چیز را یک‌جا و برای خود داشته باشم، گیرم
که مدتی مدید روکش آن را برندارم، که چه ‌شود؟»
گفت: «که دیرتر کثیف و خراب شود. ممکن است،
شیشه‌ی ساعتت خش بردارد.»
تبسمی‌کردم و
به او گفتم: «نگه​داشتن چیزی
که تو را مجبور به نگهداری محض کند لذتی ندارد، درحالی‌که لذت داشتن و دیدن زیبایی
آن​را از تو بگیرد.»
تا آن‌که
پس از مدتی اطلاع یافتم که دوستم ساعتش را گم کرده است با همان روکش پلاستیکی. می‌‌توانستم
تصور کنم او چه حالی داشت. حتماً کسی که آن​را پیدا می‌کرد، روکش ساعت را برمی‌داشت
و از تازگی آن لذت می‌برد؛ اما چه افسوس، صاحب اصلی آن هرگز رنگ تازگی‌اش را بر
ساعت خود ندیده بود.