داستان نویسی آسان نیست
گاهی فکر می کنم سخت ترین بخش داستان نویسی، خود نوشتن نیست. نه پیدا کردن کلمه هاست، نه ساختن جمله ها و نه حتی پیدا کردن موضوعی برای نوشتن.
به نظرم دشواری اصلی از جایی شروع می شود که می خواهیم از زندگی معمولی آدم ها داستان بسازیم. از اتفاق هایی که هر روز می بینیم و شاید بی تفاوت از کنارشان می گذریم. از حرفی که کسی نزده، تصمیمی که نگرفته یا چیزی که سال هاست از دیگران پنهان کرده است.
برای نوشتن داستان باید آدم ها را شناخت. البته نمی دانم اصلا می شود کسی را به درستی شناخت یا نه. گاهی حتی شناختن خودمان هم کار آسانی نیست، چه برسد به اینکه بخواهیم وارد ذهن آدم دیگری شویم و بفهمیم چرا کاری را انجام داده که شاید ما هرگز انجام نمی دادیم.
سال هاست داستان می نویسم و داستان نویسی درس می دهم. در این مدت چیزهای زیادی یاد گرفته ام، اما هرچه پیش رفته ام، بیشتر متوجه شده ام که هنوز چقدر چیز هست که نمی دانم.
مثلا چرا بعضی داستان ها را مدت کوتاهی بعد از خواندن فراموش می کنیم، اما بعضی دیگر سال ها با ما می مانند؟ چرا گاهی شخصیتی که اصلا وجود خارجی ندارد، از آدم هایی که هر روز می بینیم برایمان واقعی تر می شود؟ یا چرا اتفاقی که در زندگی واقعی چندان اهمیتی ندارد، می تواند در یک داستان همه چیز را تغییر دهد؟
اینها از آن پرسش هایی هستند که هنوز ذهنم را مشغول می کنند.
دوست دارم اینجا از داستان و داستان نویسی بنویسم. از کتاب هایی که می خوانم، از تجربه های نوشتن و تدریس و از چیزهایی که در این سال ها یاد گرفته ام یا هنوز در تلاش برای فهمیدنشان هستم.
شاید هم بیشتر از اینکه چیزی برای گفتن داشته باشم، دنبال کسانی باشم که بشود با آنها درباره داستان حرف زد.
داستان نویسی آسان نیست. دست کم برای من هیچ وقت نبوده است.
اما هنوز، بعد از این همه سال، دلم می خواهد بنویسم.