عصر، آسانسور از طبقهی ۲۶ پایین میآید. گوشیات زنگ میخورد. میپرسند: «امروز چه خبر؟» میگویی: «هیچی، مثل همیشه.»
تازه بعد از قطع تماس به «هیچی» فکر میکنی. از صبح یک دقیقه هم بیکار نبودی. جلسه داشتی، پیام جواب دادی، با چند نفر حرف زدی. حتی وسط یکی از جلسهها چیزی گفتند که خندهات گرفت. میخواهی یادت بیاید چه بود. بعد شک میکنی: آن جلسه اصلاً امروز بود؟
«مهمانیِ ارواح در طبقهی ۲۶» با اینکه اسمش به یک داستان میخورد، جستاری است دربارهی عادت، ملال و تجربهی زمان؛ دربارهی اینکه ذهن ما و روالهای زندگی و کار چطور در تجربهی روزهای شبیه به هم نقش دارند.
تازه بعد از قطع تماس به «هیچی» فکر میکنی. از صبح یک دقیقه هم بیکار نبودی. جلسه داشتی، پیام جواب دادی، با چند نفر حرف زدی. حتی وسط یکی از جلسهها چیزی گفتند که خندهات گرفت. میخواهی یادت بیاید چه بود. بعد شک میکنی: آن جلسه اصلاً امروز بود؟
«مهمانیِ ارواح در طبقهی ۲۶» با اینکه اسمش به یک داستان میخورد، جستاری است دربارهی عادت، ملال و تجربهی زمان؛ دربارهی اینکه ذهن ما و روالهای زندگی و کار چطور در تجربهی روزهای شبیه به هم نقش دارند.