در جوامع مدرن، گاهی فشار انتظارات، شرمِ شکست و خستگی مفرط از نقشهایی که جامعه بر دوش ما گذاشته، به نقطهای میرسد که بقا دیگر در «جنگیدن» معنا ندارد، بلکه در «نبودن» تعریف میشود.
در ژاپن به افرادی که از زندگی خسته شده و تصمیم میگیرند بدون گذاشتن هیچ ردپایی محو شوند، «یوهاستسو» (Yohhatsu) یا همان «ناپدیدشوندگان» میگویند. آدمهایی که صبح به بهانهی رفتن به سر کار از خانه خارج میشوند، دیگر برمیگردند، تسویه حسابهای عاطفی و مالی را صفر میکنند و در کلانشهرهایی مثل توکیو، در محلههای حاشیهای و کارتنخوابهای مدرن، هویت جدیدی برای خود دستوپا میکنند؛ بدون سر و صدا، بدون اعلام قبلی.
اما چرا «یوهاستسو» صرفاً یک خبر حوادث نیست، بلکه یک آیینهی تاریک از جامعهی مدرن است؟
۱. شرم از شکست در فرهنگ شرافت: در فرهنگهایی که ارزش فرد به اندازه موفقیتهای اجتماعی، شغلی و جایگاهش اندازه گرفته میشود، «شکست» مساوی با مرگ اجتماعی است. وقتی راه بازگشت و ترمیمِ آبرو بسته میشود، ناپدید شدن به تنها راهِ حفظِ باقیماندهی عزتنفس تبدیل میشود.
۲. سنگینیِ انتظارات پنهان: زندگی مدرن از ما میخواهد همواره در دسترس، بینقص و رو به جلو باشیم. استرسِ مداوم برای پاسخگویی به استانداردهای دیگران، سیستم عصبی انسان را فرسوده میکند. یوهاستسو نهایتِ کنارهگیریِ ارادی از این بازیِ فرسایشی است.
۳. بهای سنگینِ آزادی در بیهویتی: جالب اینجاست که بسیاری از این افراد ترجیح میدهند در گمنامترین حالت ممکن زندگی کنند تا اینکه زیر بارِ فشارِ هویتِ قبلیِ خود خرد شوند. آنها آزادیِ مطلق در تاریکی را به زندانِ پرنورِ انتظارات ترجیح میدهند.
در ژاپن به افرادی که از زندگی خسته شده و تصمیم میگیرند بدون گذاشتن هیچ ردپایی محو شوند، «یوهاستسو» (Yohhatsu) یا همان «ناپدیدشوندگان» میگویند. آدمهایی که صبح به بهانهی رفتن به سر کار از خانه خارج میشوند، دیگر برمیگردند، تسویه حسابهای عاطفی و مالی را صفر میکنند و در کلانشهرهایی مثل توکیو، در محلههای حاشیهای و کارتنخوابهای مدرن، هویت جدیدی برای خود دستوپا میکنند؛ بدون سر و صدا، بدون اعلام قبلی.
اما چرا «یوهاستسو» صرفاً یک خبر حوادث نیست، بلکه یک آیینهی تاریک از جامعهی مدرن است؟
۱. شرم از شکست در فرهنگ شرافت: در فرهنگهایی که ارزش فرد به اندازه موفقیتهای اجتماعی، شغلی و جایگاهش اندازه گرفته میشود، «شکست» مساوی با مرگ اجتماعی است. وقتی راه بازگشت و ترمیمِ آبرو بسته میشود، ناپدید شدن به تنها راهِ حفظِ باقیماندهی عزتنفس تبدیل میشود.
۲. سنگینیِ انتظارات پنهان: زندگی مدرن از ما میخواهد همواره در دسترس، بینقص و رو به جلو باشیم. استرسِ مداوم برای پاسخگویی به استانداردهای دیگران، سیستم عصبی انسان را فرسوده میکند. یوهاستسو نهایتِ کنارهگیریِ ارادی از این بازیِ فرسایشی است.
۳. بهای سنگینِ آزادی در بیهویتی: جالب اینجاست که بسیاری از این افراد ترجیح میدهند در گمنامترین حالت ممکن زندگی کنند تا اینکه زیر بارِ فشارِ هویتِ قبلیِ خود خرد شوند. آنها آزادیِ مطلق در تاریکی را به زندانِ پرنورِ انتظارات ترجیح میدهند.