Kambiz Rastegar

Kambiz Rastegar

Digital Transformation & Financial Innovation Architect | Strategist for Value‑Driven Business Decisions۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱۱ دقیقه
اول بگو از کدام قبیله‌ای
وقتی تعلق، جای معیار اخلاقی می‌نشیند
ما معمولاً خود را افرادی می‌دانیم که ابتدا واقعیت را بررسی می‌کنند، سپس درست و غلط را تشخیص می‌دهند و در نهایت موضع می‌گیرند. در این تصویر، حمایت ما از یک فرد، گروه یا تصمیم، نتیجه قضاوت ماست: چون درست است، از آن دفاع می‌کنیم و چون نادرست است، در برابرش می‌ایستیم.
اما در بسیاری از موقعیت‌ها، ترتیب ماجرا برعکس است.
نخست مشخص می‌کنیم طرف چه کسی هستیم؛ سپس دلایل درست‌بودن موضع خود را پیدا می‌کنیم.
پیش از آنکه بپرسیم «چه اتفاقی افتاده است؟»، می‌دانیم چه کسی آن را رقم زده است. پیش از سنجیدن پیامدهای یک رفتار، برایمان روشن شده که عامل آن از «ما» بوده یا از «آن‌ها». از اینجا به بعد، استدلال‌ها و واژه‌ها به‌تدریج در مسیری قرار می‌گیرند که با تعلق ما سازگار باشد.
در چنین شرایطی، درست و غلط صرفاً معیار ارزیابی یک رفتار نیستند؛ گاهی نشانه جایگاهی هستند که در ماجرا برای خود انتخاب کرده‌ایم. آنچه در روایت ما شجاعت است، در روایت طرف مقابل خشونت نام می‌گیرد. آنچه ما ضرورت می‌دانیم، برای دیگری تجاوز است. ما از حق خود دفاع کرده‌ایم؛ آن‌ها امنیت را به خطر انداخته‌اند.
گویی پیش از هر داوری، پرسشی نانوشته وجود دارد:
«این کار را چه کسی انجام داده است؛ یکی از ما یا یکی از آن‌ها؟»
یک خیابان، دو روایت
پشت فرمان نشسته‌ایم. چراغ سبز شده، اما خودروی مقابل حرکت نمی‌کند. چند ثانیه می‌گذرد. بوق می‌زنیم و می‌گوییم: «حواسش کجاست؟ این‌همه آدم را معطل کرده است.» همراه ما هم تأیید می‌کند: «احتمالاً سرگرم تلفنش است.»
از نگاه ما، بوق‌زدن واکنشی طبیعی به بی‌توجهی راننده مقابل است. قصد آزار یا بی‌احترامی نداشته‌ایم؛ فقط خواسته‌ایم او را متوجه تغییر چراغ کنیم.
چند خیابان جلوتر، خودمان پشت چراغ ایستاده‌ایم. چراغ سبز می‌شود، اما لحظه‌ای مکث می‌کنیم؛ شاید مسیر را بررسی می‌کنیم، شاید مراقب عبور عابری هستیم یا شاید واقعاً حواسمان پرت شده است. خودروی پشت سر بوق می‌زند.
این بار واکنشی متفاوت داریم: «چه خبر است؟ دو ثانیه هم نمی‌تواند صبر کند؟»
همان همراهی که پیش‌تر بوق‌زدن ما را تأیید کرده بود، اکنون می‌گوید: «بعضی‌ها چقدر بی‌حوصله‌اند.»
البته ممکن است شرایط این دو موقعیت واقعاً متفاوت باشد. مسئله این نیست که هر بوق‌زدنی معنای یکسانی دارد؛ مسئله از جایی آغاز می‌شود که بدون بررسی شرایط، حق را همراه خود از یک موقعیت به موقعیت دیگر می‌بریم.
برای رفتار خود توضیح داریم، اما برای رفتار دیگری برچسب می‌سازیم. مکث ما دلیلی داشته است؛ مکث او بی‌ملاحظگی است. بوق ما هشداری ضروری بوده؛ بوق او نشانه پرخاشگری است.
همراهان ما نیز لزوماً ناظران بی‌طرفی نیستند. آن‌ها معطلی ما را تجربه می‌کنند، توضیحات ما را می‌شنوند و ماجرا را از زاویه دید ما می‌بینند. به این ترتیب، یک «ما»ی کوچک در برابر راننده دیگر شکل می‌گیرد.
قبیله همیشه یک ملت، مذهب یا گروه بزرگ نیست. گاهی به اندازه سرنشینان یک خودرو کوچک است.
وقتی همین منطق وارد تاریخ می‌شود
در جنگ‌ها، همین الگوی قضاوت ابعادی بسیار بزرگ‌تر پیدا می‌کند. اینجا دیگر اختلاف بر سر چند ثانیه معطلی نیست؛ جان انسان‌ها، سرزمین، هویت و خاطره جمعی در میان است.
در روایت‌های ستایش‌آمیز از فتوحات ایران باستان، گسترش قلمرو ممکن است با واژه‌هایی مانند اقتدار، شکوه و عظمت توصیف شود. مخاطب به نقشه نگاه می‌کند، وسعت امپراتوری را می‌بیند و احساس افتخار می‌کند. در مرکز این تصویر، قدرت فرمانروا و بزرگی سرزمین قرار دارد؛ درحالی‌که تجربه مردمانی که در سوی دیگر لشکرکشی قرار داشته‌اند، ممکن است کمتر دیده شود.
اما وقتی به حمله اسکندر به ایران می‌رسیم، جایگاه ما در روایت تغییر می‌کند. اکنون از سرزمینی سخن می‌گوییم که مورد حمله قرار گرفته، حکومتی که فروپاشیده و میراثی که آسیب دیده است. این بار، علاوه بر قدرت فاتح، رنج شکست‌خوردگان را نیز می‌بینیم.
در مقابل، کسی که با روایتی قهرمانانه از اسکندر آشنا شده است، ممکن است همان لشکرکشی را نشانه جسارت، توان فرماندهی و پیروزی بداند. آنچه برای یک طرف یادآور شکست است، برای طرف دیگر بخشی از داستان افتخار محسوب می‌شود.
درباره فتوحات مغول نیز تفاوت روایت‌ها آشکار است. در حافظه تاریخی مردمان سرزمین‌های آسیب‌دیده، نام مغول با کشتار و ویرانی پیوند خورده است. در روایتی که بر قدرت‌گیری امپراتوری تمرکز دارد، ممکن است توان نظامی، سازمان‌دهی و گستردگی قلمرو برجسته شود. گذشته با تغییر راوی عوض نمی‌شود، اما آنچه از گذشته دیده و بازگو می‌شود، تغییر می‌کند.
این مقایسه به معنای یکسان‌بودن همه جنگ‌ها و لشکرکشی‌ها نیست. اهداف، شیوه‌ها و میزان خشونت متفاوت‌اند و باید جداگانه بررسی شوند. مسئله، تغییر معیار قضاوت به‌دلیل تغییر نسبت ما با ماجراست: آیا وقتی فاتح از ماست، هزینه فتح را کمتر می‌بینیم؟ آیا وقتی قربانی از ماست، رنجی را به یاد می‌آوریم که در روایت پیروزی خود نادیده گرفته بودیم؟
در اینجا، تاریخ فقط گزارشی از گذشته نیست؛ آینه‌ای است که نشان می‌دهد کدام رنج برای ما قابل‌دیدن است و کدام رنج در سایه افتخار پنهان می‌ماند.
هیچ قبیله‌ای خود را شرور داستان نمی‌داند
برای همراه‌کردن انسان‌ها با رفتاری آسیب‌بار، معمولاً لازم نیست به آن‌ها گفته شود: «بیایید کار بدی انجام دهیم.»
روایت قانع‌کننده‌تر این است: «حق ما را گرفته‌اند»، «امنیت ما در خطر است»، «چاره دیگری نداریم» یا «برای حفظ آینده باید چنین کنیم».
تبلیغات حکومت نازی نیز بر روایت‌هایی مانند بازگرداندن عظمت ملی، جبران تحقیر و مقابله با دشمن تکیه داشت. در چنین فضایی، سرکوب و خشونت می‌توانست برای هواداران حکومت، نه جنایت، بلکه اقدامی ضروری برای نجات جامعه خود جلوه کند.
این به معنای همراهی همه مردم نیست و نمی‌توان ادعا کرد هرکس در آن موقعیت قرار می‌گرفت، الزاماً همان باورها را می‌پذیرفت. نکته این است که تعلق گروهی، ترس و تبلیغات می‌توانند در کنار هم، پذیرش اعمال فاجعه‌بار را ممکن کنند؛ حتی زمانی که فرد تصور می‌کند در حال انجام وظیفه‌ای اخلاقی است.
از بیرون می‌پرسیم: «چگونه ممکن است کسی از چنین رفتاری دفاع کند؟»
اما فردی که درون آن روایت زندگی می‌کند، ممکن است اساساً خود را مدافع ظلم نداند. در ذهن او، ماجرا درباره ظلم نیست؛ درباره نجات «ما» از تهدید «آن‌ها»ست.
خطر فقط این نیست که انسان‌ها آگاهانه از کار نادرست دفاع کنند؛ خطر بزرگ‌تر این است که آن را درست بدانند، چون در خدمت گروه خود قرار گرفته است.
دو اردوگاه، دو شیوه دیدن
در اختلاف‌هایی که به‌شدت دوقطبی می‌شوند، افراد به‌تدریج در دو اردوگاه قرار می‌گیرند: موافقان و مخالفان. البته همه دیدگاه‌ها را نمی‌توان در این دو دسته خلاصه کرد. برخی مرددند، برخی تنها با بخشی از یک تصمیم موافق‌اند و برخی مخالفتی مشروط دارند. بااین‌حال، نگاه قبیله‌ای این تفاوت‌ها را کنار می‌زند و مرزی ساده ترسیم می‌کند:
یا با ما هستی، یا در برابر ما.
پس از شکل‌گیری این مرز، اختلاف دیگر فقط بر سر پاسخ‌ها نیست؛ هر طرف بخش متفاوتی از ماجرا را می‌بیند و برجسته می‌کند.
یک طرف بر لحظه حمله تمرکز دارد؛ طرف دیگر از رویدادهای پیش از آن می‌گوید. یکی قربانیان امروز را نشان می‌دهد؛ دیگری قربانیان گذشته را به یاد می‌آورد. یکی درباره مسئولیت عامل سخن می‌گوید؛ دیگری شرایطی را برجسته می‌کند که به تصمیم او انجامیده است.
پیشینه و شرایط واقعاً اهمیت دارند. مشکل از جایی آغاز می‌شود که فقط هنگام دفاع از خودی به یاد آن‌ها می‌افتیم.
وقتی یکی از اعضای گروه ما خطا می‌کند، توضیحاتمان مفصل می‌شود: باید فشارها را شناخت، محدودیت‌ها را در نظر گرفت و از قضاوت عجولانه پرهیز کرد. اما همان رفتار از سوی رقیب، گاهی با یک صفت توضیح داده می‌شود: بی‌اخلاق، خائن یا جنایتکار.
برای خودی، جزئیات را بررسی می‌کنیم؛ برای غیرخودی، حکم صادر می‌کنیم.
در چنین وضعی، استدلال همیشه ابزاری برای کشف حقیقت نیست. گاهی وظیفه‌اش دفاع از موضعی است که پیش‌تر انتخاب کرده‌ایم. قرار نیست روشن کند حق با چه کسی است؛ قرار است نشان دهد حق با ماست.
قبیله‌های روزمره
همین الگو را در محیط کار، خانواده، جمع دوستان و حتی هواداری از یک تیم ورزشی نیز می‌توان دید.
دو مدیر را تصور کنیم که هر دو، بدون بررسی کافی، وارد سرمایه‌گذاری پرخطری شده‌اند و هر دو شکست خورده‌اند. یکی مدیری است که به او اعتماد داریم؛ کسی که از او حمایت کرده‌ایم و موفقیتش را تأییدی بر قضاوت خود می‌دانیم. دیگری مدیری است که از ابتدا با او مخالف بوده‌ایم.
درباره مدیر اول می‌گوییم: «دست‌کم جسارت تصمیم‌گیری داشت. در این شرایط، هیچ اقدامی بدون ریسک نیست.»
درباره مدیر دوم می‌گوییم: «از ابتدا معلوم بود تصمیم اشتباهی گرفته است. بدون شناخت وارد کاری شد که از عهده‌اش برنمی‌آمد.»
ممکن است واقعاً میان این دو تصمیم تفاوت‌هایی وجود داشته باشد. اما اگر پیش از بررسی اطلاعات، دفاع از یکی و محکومیت دیگری آماده باشد، دیگر فقط کیفیت تصمیم نیست که قضاوت ما را شکل می‌دهد؛ اعتبار کسی که از او حمایت کرده‌ایم و حتی اعتبار قضاوت قبلی خودمان نیز در میان است.
در خانواده، این الگو به شکل دیگری ظاهر می‌شود. یکی از نزدیکانمان در مهمانی با تندی صحبت می‌کند. می‌گوییم: «این روزها تحت فشار است؛ قصد بی‌احترامی نداشت.» اما اگر همان جمله را فردی از خانواده‌ای دیگر گفته باشد، ممکن است نتیجه بگیریم: «آدم بی‌ادبی است.»
فشار و گرفتاری نزدیکانمان را می‌شناسیم، اما از شرایط غریبه‌ها اطلاع چندانی نداریم. همین ناآگاهی، گاهی به‌جای آنکه قضاوتمان را محتاط‌تر کند، آن را قطعی‌تر می‌سازد. رفتار خودی را اتفاقی گذرا می‌بینیم؛ رفتار دیگری را نشانه شخصیت او تلقی می‌کنیم.
در ورزش نیز بازیکن تیم ما با برخوردی خشن، حرکت حریف را متوقف می‌کند و می‌شنویم: «برای تیم از خودش مایه گذاشت.» اگر بازیکن حریف همان کار را انجام دهد، می‌گوییم: «این دیگر بازی نیست؛ خشونت است.» اعتراض بازیکن ما نشانه تعصب است؛ اعتراض بازیکن آن‌ها نشانه بی‌انضباطی.
در همه این مثال‌ها، تعلق فقط نتیجه قضاوت را تغییر نمی‌دهد؛ واژه‌هایی را هم که برای توصیف واقعیت انتخاب می‌کنیم، تغییر می‌دهد. «جسارت» و «بی‌احتیاطی» ممکن است به یک تصمیم اشاره کنند، اما تصویر یکسانی نمی‌سازند. انتخاب واژه، از همان ابتدا مخاطب را به سمت تحسین یا سرزنش هدایت می‌کند.
وقتی «درست» یعنی «به نفع ما»
در لایه عمیق‌تر، مسئله به معنایی مربوط می‌شود که به واژه‌هایی مانند خوب، بد، درست و غلط می‌دهیم.
گاهی وقتی می‌گوییم «این کار درست بود»، منظورمان این نیست که آن را با معیاری روشن و یکسان سنجیده‌ایم. معنای پنهان حرفمان ممکن است این باشد که آن کار به حفظ امنیت، موقعیت، اعتبار یا منافع ما کمک کرده است.
وقتی می‌گوییم «او آدم خوبی است»، ممکن است بخشی از منظورمان این باشد که با ما خوب رفتار می‌کند، به ما وفادار است یا منافعمان را تهدید نمی‌کند. درحالی‌که همان فرد می‌تواند برای کسانی بیرون از جمع ما، تجربه‌ای کاملاً متفاوت رقم زده باشد.
در این نقطه، «خوب» به «خوب برای ما» نزدیک می‌شود و «درست» به «در خدمت ما».
این به معنای نبودن واقعیت یا بی‌معنا بودن اخلاق نیست. رنج انسان‌ها واقعی است؛ خسارت واقعی است و مسئولیت نیز با تغییر روایت از بین نمی‌رود. اما تعلق گروهی می‌تواند تعیین کند کدام رنج را جدی بگیریم، کدام مسئولیت را یادآوری کنیم و برای کدام خسارت، توضیحی پذیرفتنی پیدا کنیم.
یک رفتار نادرست صرفاً به این دلیل که از ما سر زده است، درست نمی‌شود؛ اما ممکن است در نگاه ما درست، ضروری یا بخشودنی جلوه کند.
روایت، واقعیت را تغییر نمی‌دهد؛ اما می‌تواند رابطه ما با واقعیت را تغییر دهد. ممکن است بخشی را برجسته کند، بخشی را کم‌اهمیت جلوه دهد و بخشی را چنان از نظر دور نگه دارد که گویی هرگز وجود نداشته است.
پیش از قضاوت بعدی
بخش دشوار ماجرا این است که دیدن این الگو در دیگران، بسیار آسان‌تر از تشخیص آن در خودمان است.
ما تعصب آن‌ها را می‌بینیم و برای موضع خود دلیل داریم. آن‌ها گرفتار روایت‌اند؛ ما به واقعیت توجه می‌کنیم. آن‌ها از منافعشان دفاع می‌کنند؛ ما از اصولمان.
اما همین اطمینان نیز ممکن است بخشی از ماجرا باشد.
بحث این نیست که دو طرف همیشه به یک اندازه حق دارند یا به یک اندازه خطاکارند. مسئله این است که حضور در یک اردوگاه، به‌خودی‌خود نشانه حقانیت نیست؛ همان‌طور که قرارگرفتن در اردوگاه مقابل نیز به‌تنهایی چیزی را باطل نمی‌کند.
شاید ارزش داشته باشد پیش از هر قضاوت، لحظه‌ای مکث کنیم؛ نه برای رسیدن به این نتیجه که هیچ قضاوتی ممکن نیست، بلکه برای بررسی منشأ اطمینانی که در داوری‌های خود احساس می‌کنیم.
فردا، وقتی درباره یک جنگ، تصمیم کاری، اختلاف خانوادگی یا رفتار راننده‌ای در خیابان حرف می‌زنیم، آن صدای مطمئنی که در ذهنمان می‌گوید «حق با ماست»، بر چه چیزی تکیه دارد؟
بر آنچه واقعاً رخ داده است یا بر روایتی که جایگاه ما را حفظ می‌کند؟
اگر همان رفتار از طرف مقابل سر می‌زد، باز هم همین واژه‌ها را به کار می‌بردیم؟ اگر نام‌ها و نسبت‌ها تغییر می‌کردند، قضاوتمان همچنان همین بود؟
شاید پرسش اصلی، پیش از خوب و بد نامیدن دیگران، همین باشد:
آیا از این موضع دفاع می‌کنم چون آن را درست می‌دانم، یا آن را درست می‌دانم چون موضع قبیله من است؟
۱ ۱ ۰ ۴۴
سیما رهنما
سیما رهنما خواننده حرفه‌ای فولینک
۱ هفته پیش · ویرایش شده
حرف حسابیه. 👏خیلی وقتا برای خودمون توجیه داریم و برای بقیه حکم آماده/ به‌نظرم چون قبول کردن اشتباه خودی‌ها رو زیر سؤال رفتن خودمونو می‌بینیم، ناخودآگاه براش توجیه می‌تراشیم.
۱