Kambiz Rastegar

Kambiz Rastegar

Digital Transformation & Financial Innovation Architect | Strategist for Value‑Driven Business Decisions۶ روز پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۶ دقیقه
ترس از مرگ، یا حسرتِ زندگی‌نکردن؟
گاهی آنچه با گذشت سال‌ها هراس‌انگیزتر می‌شود، خودِ مرگ نیست؛ حسرتِ عمری است که گذشته، بی‌آنکه آن‌گونه که می‌خواستیم در آن حضور داشته باشیم. انگار سال‌ها سرگرم چیدن مقدمات بوده‌ایم و دیر دریافته‌ایم که زندگی، هم‌زمان با آماده‌شدن ما، جریان داشته است.
با خود گفته‌ایم: وقتی کارم سامان گرفت، زندگی می‌کنم؛ وقتی درآمدم بیشتر شد، سفر می‌روم؛ وقتی مسئولیت‌هایم کمتر شد، به خودم می‌رسم. عشق‌ورزیدن، آموختن و دنبال‌کردن علاقه‌هایمان را به روزی سپرده‌ایم که خیالمان آسوده باشد.
اما زندگی به‌ندرت چنین روزی را پیشکش می‌کند؛ روزی که همه‌چیز مرتب، همه‌کس راضی و آینده کاملاً امن باشد. همیشه نگرانی، تعهد یا اتفاقی پیش‌بینی‌نشده در میان است. اگر زیستن را به پایان این گرفتاری‌ها مشروط کنیم، ممکن است بخش بزرگی از عمر را در اتاق انتظار زندگی بگذرانیم.
وقتی آینده دیگر بی‌انتها نیست
در جوانی، آینده اغلب گسترده و گشوده به نظر می‌رسد. حتی پس از اشتباه‌ها، دلگرمیم که فرصت جبران داریم: می‌توان مسیر شغلی را عوض کرد، رابطه‌ای ساخت، مهارتی آموخت یا از نو آغاز کرد.
با گذشت سال‌ها، محدودیت زمان ملموس‌تر می‌شود. تغییرات بدن، از دست‌دادن عزیزان، بزرگ‌شدن فرزندان یا رسیدن به سنی که زمانی دور به نظر می‌رسید، یادآوری می‌کند که فرصت‌ها بی‌پایان نیستند.
البته اضطراب مرگ الزاماً با افزایش سن بیشتر نمی‌شود. برخی در سال‌های بالاتر به پذیرش می‌رسند و برخی در جوانی با هراس آن دست‌به‌گریبان‌اند. سلامت، باورها، کیفیت روابط و تجربه‌های فقدان در این میان نقش دارند. بااین‌حال، آگاهی از محدودبودن زمان می‌تواند پرسشی را پیش روی ما بگذارد که دیگر به‌آسانی نمی‌شود نادیده‌اش گرفت:
اگر فرصت من همیشگی نیست، چرا آنچه را برایم مهم است، مدام به آینده می‌سپارم؟
حسرتِ دورماندن از خود
زندگی‌نکردن لزوماً به معنای کم‌سفرکردن، ثروتمندنبودن یا نداشتن تجربه‌های هیجان‌انگیز نیست. کسی ممکن است زندگی آرام و ساده‌ای داشته باشد و عمیقاً احساس کند که زیسته است؛ دیگری، با وجود موفقیت و برخورداری، حس کند سال‌ها از خودش دور مانده است.
مسئله فقط شمار تجربه‌ها نیست؛ این است که زندگی ما چقدر با خواسته‌ها و ارزش‌هایمان هم‌خوانی دارد. آیا در رابطه‌هایمان مجالِ خودبودن داشته‌ایم؟ برای آنچه مهم می‌دانیم وقت گذاشته‌ایم؟ در انتخاب‌هایمان صدای خودمان را شنیده‌ایم، یا بیشتر نگران قضاوت دیگران بوده‌ایم؟
گاهی ترس از مرگ با ناتمامی‌های زندگی گره می‌خورد: حرفی که نگفته‌ایم، محبتی که ابراز نکرده‌ایم یا تصمیمی که ضرورتش را می‌دانسته‌ایم و پیوسته عقب انداخته‌ایم. مرگ در چنین موقعیتی، فقط پایان آینده نیست؛ پایان امکان جبران هم هست.
بااین‌همه، هر حسرتی نشانه کوتاهی نیست. فشار معیشت، بیماری، مراقبت از خانواده و محدودیت‌های اجتماعی می‌توانند میدان انتخاب را تنگ کنند. دعوت به زندگی، اگر این واقعیت‌ها را نبیند، به‌جای امید، احساس گناه می‌آفریند.
پرسش منصفانه این نیست که «چرا تا امروز درست زندگی نکرده‌ای؟»؛ این است که «با امکانات و محدودیت‌های امروز، چه سهمی از زندگی را می‌توانی به خودت برگردانی؟»
دامِ «بعداً»
«بعداً» گاهی حاصل دوراندیشی است و گاهی نام آبرومندانه ترس.
شروع نمی‌کنیم، مبادا شکست بخوریم. علاقه‌مان را نمی‌گوییم، مبادا پذیرفته نشویم. مسیرمان را تغییر نمی‌دهیم، مبادا امنیت موجود را از دست بدهیم. بعد، همه این تردیدها را در جمله‌ای موجه خلاصه می‌کنیم: «هنوز وقتش نیست.»
گاهی واقعاً وقتش نیست. صبر، برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری بخشی از زندگی‌اند. مسئله زمانی آغاز می‌شود که هیچ موقعیتی مناسب نیست و با عبور از هر مرحله، شرط تازه‌ای برای شروع می‌گذاریم: بعد از پیداکردن کار، بعد از ارتقای شغلی، بعد از خرید خانه، بعد از مستقل‌شدن فرزندان.
در این تعویق مداوم، فقط فرصت‌ها را از دست نمی‌دهیم؛ عادتِ توجه به زندگی را هم از یاد می‌بریم. چنان به دویدن برای آینده خو می‌گیریم که وقتی فرصتی برای آرامش یا صمیمیت فراهم می‌شود، باز ذهنمان جای دیگری است.
زیستن، نه بی‌احتیاطی
«اکنون وقت زندگی است» دعوت به رهاکردن مسئولیت‌ها یا نادیده‌گرفتن آینده نیست. آینده به مراقبت نیاز دارد، اما نه به بهای حذف همیشگی امروز.
زندگی‌کردن اغلب از تصویرهای پرزرق‌وبرقی که از آن ساخته‌ایم، ساده‌تر است: گفت‌وگویی که مدت‌ها عقب افتاده، دیداری بی‌عجله با عزیزی، رسیدگی به سلامت یا زمانی کوتاه و منظم برای آموختن و انجام‌دادن کاری که دوستش داریم.
گاهی نیز به تصمیمی دشوار نیاز دارد: مرزگذاشتن در رابطه‌ای فرساینده، درخواست کمک، بیرون‌آمدن از رقابتی بی‌پایان یا پذیرفتن اینکه مسیر دیروز، دیگر مناسب امروز ما نیست.
برای آغاز، لازم نیست همه‌چیز را زیرورو کنیم. کافی است صادقانه از خود بپرسیم:
چه چیز مهمی را مدام به آینده موکول می‌کنم؟
کدام خواسته از آنِ من است، نه حاصل مقایسه با دیگران؟
این هفته چه قدم کوچکی می‌توانم بردارم تا زندگی‌ام به ارزش‌هایم نزدیک‌تر شود؟
پاسخ‌ها شاید چشمگیر نباشند؛ مهم این است که بتوان به آن‌ها عمل کرد.
زندگی عمیق‌تر، نه تجربه‌های بیشتر
آگاهی از مرگ، اگر به مسابقه‌ای برای تجربه‌کردن همه‌چیز تبدیل شود، خود سرچشمه اضطراب خواهد شد: باید بیشتر سفر کنم، بیشتر به دست بیاورم و هیچ فرصتی را از دست ندهم.
اما هیچ‌کس نمی‌تواند همه زندگی‌های ممکن را زندگی کند. هر انتخاب، با چشم‌پوشیدن از امکان‌هایی دیگر همراه است. زندگی خوب، زندگیِ بی‌حسرت نیست؛ زندگی‌ای است که در آن، تا حد توان، آگاهانه انتخاب می‌کنیم و می‌پذیریم که نمی‌توان همه راه‌ها را هم‌زمان پیمود.
چنین زندگی‌ای لزوماً ترس از مرگ را از میان نمی‌برد. جدایی از عزیزان، درد، ناشناختگی و مسئولیت‌های ناتمام همچنان می‌توانند هراس‌انگیز باشند. اما شاید از سنگینی یک حسرت بکاهد: اینکه هیچ‌گاه به خودمان فرصت زیستن نداده‌ایم.
پیش از آنکه «بعداً» تمام شود
آگاهی از مرگ، بیش از آنکه دعوت به شتاب باشد، می‌تواند دعوت به صداقت باشد: روشن‌تر ببینیم چه چیزی برایمان مهم است، چه چیزی را فقط از سر عادت ادامه می‌دهیم و کدام تصمیم را بی‌دلیل به تعویق انداخته‌ایم.
گذشته را نمی‌توان دوباره زیست؛ اما لازم نیست باقی عمر را صرف سرزنش خود بابت آن کنیم. هنوز می‌توان در محدوده امکان‌های امروز، انتخابی متفاوت کرد، رابطه‌ای را جدی‌تر گرفت یا به چیزی که دوست داریم مجال داد.
اکنون وقت زندگی است؛ نه چون فردا حتماً دیر می‌شود، بلکه چون امروز هم بخشی از همان زندگی‌ای است که منتظریم روزی آغازش کنیم.
۲ ۰ ۱ ۲۶