Kambiz Rastegar

Kambiz Rastegar

Digital Transformation & Financial Innovation Architect | Strategist for Value‑Driven Business Decisions۷ ساعت پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱۲ دقیقه
تله‌ی کمال‌گرایی جزیره‌ای؛ کالبدشکافی سندروم هایپر- فرم در شعب ابی‌طالب مدرن
اگر کسی از بیرون به زندگی روزمره در ایران نگاه کند، شاید نخستین تصویری که به ذهنش برسد، تصویر یک جامعه‌ی محاصره‌شده نباشد.خیابان‌ها شلوغ‌اند. کافه‌ها کار می‌کنند. فروشگاه‌ها بازند. مردم لباس شیک می‌پوشند، خانه‌هایشان را می‌سازند، سفر می‌روند، کسب‌وکار راه می‌اندازند، برند طراحی می‌کنند و درباره‌ی جزئیاتی حرف می‌زنند که در نگاه اول بیشتر به یک جامعه‌ی برخوردار و باثبات شباهت دارد تا جامعه‌ای گرفتار فشارهای مزمن.
در یک کافه ممکن است بحثی جدی درباره‌ی دانه‌ی قهوه، درجه‌ی آسیاب و روش دم‌آوری شکل بگیرد. در خانه‌ای، ساعت‌ها صرف انتخاب نور و مبلمان شود. یک کسب‌وکار ممکن است برای هویت بصری خود وسواس زیادی به خرج دهد. یک فرد ممکن است درباره‌ی لباس، ابزار کار یا چیدمان میز خود با دقتی خیره‌کننده تصمیم بگیرد.هیچ‌کدام از اینها مسئله نیست.مسئله جایی آغاز می‌شود که از مجموع این نشانه‌ها، تصویری نادرست از اندازه‌ی واقعی زندگی بسازیم.چون ممکن است یک جامعه از نظر ظاهر زندگی بسیار متنوع و پیچیده باشد، اما از نظر افق امکان‌ها به‌شدت محدود شده باشد.حصر همیشه با دیوار و سیم خاردار شناخته نمی‌شود.
گاهی حصر خودش را در تعداد گزینه‌هایی نشان می‌دهد که دیگر نمی‌توانیم انتخاب کنیم؛ در بازاری که نمی‌توانیم به آن وارد شویم، سرمایه‌ای که نمی‌توانیم جذب کنیم، ارتباطی که نمی‌توانیم برقرار کنیم، سفری که نمی‌توانیم انجام دهیم، کسب‌وکاری که نمی‌توانیم آن‌طور که باید گسترش دهیم و آینده‌ای که نمی‌توانیم با اطمینان برایش برنامه‌ریزی کنیم.
این نوع حصر، یک ویژگی عجیب دارد ممکن است ظاهر زندگی را از بین نبرد، اما مقیاس آن را کوچک کند و شاید درست همین‌جا پدیده‌ای شکل بگیرد که در این یادداشت آن را هایپر- فرم می‌نامیم.
زندگی وقتی کوچک می‌شود
آدمی که برای سال‌ها با محدودیت زندگی می‌کند، الزاماً میلش به پیشرفت را از دست نمی‌دهد.هنوز می‌خواهد بهتر زندگی کند، می‌خواهد چیزی بسازد، می‌خواهد موفق شود، می‌خواهد یاد بگیرد، می‌خواهد آینده‌ی بهتری داشته باشد.اما میان خواستن و امکان‌داشتن فاصله‌ای ایجاد می‌شود. وقتی امکان رشد بزرگ‌تر محدود می‌شود، انسان لزوماً از حرکت بازنمی‌ایستد؛ گاهی فقط مقیاس حرکتش تغییر می‌کند.
نمی‌توانی کسب‌وکارت را ده برابر کنی، اما می‌توانی بسته‌بندی‌اش را بهتر کنی. نمی‌توانی بازار جدیدی پیدا کنی، اما می‌توانی محصول فعلی را ظریف‌تر طراحی کنی. نمی‌توانی مسیر حرفه‌ای‌ات را آن‌طور که می‌خواهی عوض کنی، اما می‌توانی ظاهر حرفه‌ای‌تری برای خودت بسازی. نمی‌توانی بسیاری از متغیرهای بزرگ زندگی را جابه‌جا کنی، اما هنوز می‌توانی چیزهای کوچک‌تری را که در دسترس‌اند، تغییر دهی و این تغییر کوچک، یک مزیت مهم دارد نتیجه‌اش قابل دیدن است. وقتی چیزی را مرتب می‌کنی، بلافاصله مرتب شده است. وقتی چیزی را زیباتر می‌کنی، بلافاصله زیباتر دیده می‌شود. وقتی یک مهارت ظریف را بهتر می‌کنی، نتیجه‌اش ملموس است. اما ساختن آینده، توسعه‌ی سرمایه، گسترش یک کسب‌وکار، عمیق‌کردن یک رابطه، ساختن یک تخصص یا تغییر مسیر زندگی، چنین پاداش فوری‌ای ندارد.به همین دلیل ممکن است ذهن، بی‌آنکه حتی متوجه شویم، به سمت قلمرویی متمایل شود که هنوز در آن می‌توان اثر گذاشت. وقتی جهان بزرگ‌تر از اختیار ما می‌شود، جزئیات کوچک‌تر به اهمیت بیشتری می‌رسند.
جزیره‌های کوچکِ کنترل
برای همین است که گاهی زندگی پر از جزیره‌های کوچکی می‌شود که هنوز می‌توانیم در آنها تصمیم بگیریم.
میز کارمان
لباسمان
خانه‌مان
قهوه‌مان
بدنمان
گوشی‌مان
صفحه‌ی کاری‌مان
برندمان
نحوه‌ی ارائه‌ی خودمان
اینها پناهگاه‌های واقعی‌اند، نه لزوماً خیالی. انسان به حوزه‌هایی نیاز دارد که بتواند در آنها انتخاب کند و اثر تصمیمش را ببیند.اما مسئله زمانی پدیدار می‌شود که جزیره، جای سرزمین را بگیرد.وقتی به جای توسعه‌ی میدان زندگی، تمام توانمان را صرف آبادکردن همان تکه‌ی کوچک کنیم.جزیره زیباتر می‌شود، مرتب‌تر می‌شود، پیچیده‌تر می‌شود، استانداردهایش بالاتر می‌رود، اما خودش بزرگ‌تر نمی‌شود. این همان چیزی است که می‌توان کمال‌گرایی جزیره‌ای نامید کامل‌کردن چیزی که امکان توسعه‌اش محدود است، به جای تلاش برای گسترش میدان زندگی.
این رفتار در ابتدا حتی می‌تواند سازنده باشد، آدم احساس می‌کند هنوز اختیار دارد، هنوز می‌تواند چیزی را بهتر کند، هنوز می‌تواند کیفیت ایجاد کند و این حس، در شرایطی که بسیاری از امور بزرگ زندگی از کنترل خارج شده‌اند، ارزش روانی واقعی دارد.اما اگر این وضعیت طولانی شود، یک خطر آرام و بی‌صدا شکل می‌گیرد ممکن است دیگر متوجه نشویم که در حال بهترکردن زندگی هستیم یا فقط در حال بهترکردن نحوه‌ی تحمل آن.
هایپر- فرم؛ رشد ظاهر، بدون رشد متناسب زندگی
در اینجا به مفهوم اصلی یادداشت می‌رسیم. هایپر - فرم قرار نیست به معنای پیچیده‌بودن، شیک‌بودن یا دقیق‌بودن باشد.مسئله، عدم تناسب میان فرم و زندگی واقعی است.وقتی ظاهر، ابزار، جزئیات و پیچیدگی یک زندگی با سرعتی بیشتر از ظرفیت واقعی آن رشد می‌کنند. ممکن است رزومه حرفه‌ای‌تر شود، اما توانایی واقعی نه، ممکن است برند زیباتر شود، اما بازارش بزرگ‌تر نشود، ممکن است ابزارهای کار پیشرفته‌تر شوند، اما خروجی تغییر چندانی نکند، ممکن است سبک زندگی ظریف‌تر و دقیق‌تر شود، اما فرصت‌های زندگی همان‌قدر محدود بمانند، هایپر- فرم، بنابراین، دشمن زیبایی یا کیفیت نیست.خطا زمانی رخ می‌دهد که فرم، جای رشد را بگیرد.
قهوه‌ی خوب مسئله نیست
لباس خوب مسئله نیست
خانه‌ی زیبا مسئله نیست
طراحی حرفه‌ای مسئله نیست
حتی توجه افراطی به جزئیات، در بعضی زمینه‌ها می‌تواند بخشی از تخصص باشد. سؤال مهم‌تر این است این کیفیت، در خدمت چه چیزی قرار گرفته است؟
اگر یک فنجان قهوه بخشی از یک زندگی غنی است، چرا که نه؟ اما اگر تمام انرژی ذهنی ما صرف بهترکردن همان فنجان شود، در حالی که سال‌هاست برای ساختن آینده‌ی خودمان قدم جدی برنداشته‌ایم، آن‌وقت مسئله دیگر قهوه نیست. مسئله، نسبت میان انرژی و نتیجه است.اینکه چه مقدار از توان ما صرف ساختن زندگی می‌شود و چه مقدار صرف آراستن زندگی موجود.
وقتی ابزار، مقصد می‌شود
همین اتفاق در کار و سازمان هم ممکن است رخ دهد.روش‌های مدیریتی، ابزارهای طراحی، نرم‌افزارهای برنامه‌ریزی، داشبوردها و چارچوب‌های کاری، همه برای حل مسئله ساخته شده‌اند.اما هر ابزاری یک خطر دارد می‌تواند آن‌قدر مهم شود که فراموش کنیم برای چه به وجود آمده است.
جلسه‌ی برنامه‌ریزی می‌تواند جای عمل را بگیرد
گزارش می‌تواند جای تصمیم را بگیرد
طراحی فرایند می‌تواند جای حل مسئله را بگیرد
بهینه‌سازی یک جزئیات می‌تواند جای پرداختن به مسئله‌ی اصلی را بگیرد
در چنین شرایطی، سازمان ممکن است بسیار حرفه‌ای به نظر برسد و در عین حال، بخش مهمی از انرژی خود را صرف چیزهایی کند که تأثیر محدودی بر نتیجه‌ی واقعی دارند.این همان جایی است که فرم از ابزار به هدف تبدیل می‌شود و نکته‌ی مهم این است که این اتفاق لزوماً از حماقت یا بی‌کفایتی ناشی نمی‌شود گاهی دلیل ساده‌تری دارد حل مسئله‌ی کوچک ممکن است هنوز ممکن باشد، وقتی حل مسئله‌ی بزرگ دیگر در اختیار ما نیست.اگر نمی‌توانی بازار را تغییر بدهی، فرایند داخلی را تغییر می‌دهی،اگر نمی‌توانی مسیر رشد را باز کنی، کیفیت اجرای چیزی را که در اختیار داری بالا می‌بری و اگر مراقب نباشی، ممکن است بعد از مدتی تمام سیستم را به خاطر مسئله‌ای بهینه کنی که دیگر مسئله‌ی اصلی نیست.مغز از شکست بدش می‌آید؛ حتی اگر شکست واقعی نباشد در شرایط عدم‌قطعیت طولانی، یک چیز دیگر هم اهمیت پیدا می‌کند احساس عاملیت.انسان دوست دارد بداند تصمیم‌هایش اثری دارند. وقتی بخش بزرگی از محیط بیرونی غیرقابل پیش‌بینی می‌شود، پرداختن به حوزه‌های کوچک‌تر و قابل‌کنترل می‌تواند این احساس را حفظ کند.
در زیست‌شناسی رفتاری نیز نمونه‌هایی از تغییر مسیر رفتار تحت محدودیت دیده می‌شود؛ وقتی یک رفتار طبیعی با مانع روبه‌رو می‌شود، ممکن است الگوهای تکراری یا جابه‌جاشده‌ای شکل بگیرد. البته انسان را نمی‌توان مستقیماً با حیوان محبوس مقایسه کرد، اما این پدیده یک استعاره‌ی مفید در اختیار ما می‌گذارد انرژی و انگیزه همیشه با بسته‌شدن مسیر اصلی ناپدید نمی‌شوند؛ گاهی به مسیر دیگری منتقل می‌شوند.در زندگی انسانی، این مسیر می‌تواند بسیار پیچیده‌تر باشد، ممکن است فرد به جای گسترش میدان زندگی، به ظریف‌کردن جزئیات آن روی بیاورد، به جای تغییر ساختار، ظاهر را تغییر دهد، به جای افزایش ظرفیت، نحوه‌ی ارائه‌ی ظرفیت را بهبود دهد، و چون این تغییرات واقعی‌اند، احساس پیشرفت هم واقعی است، اما این احساس نباید ما را از پرسش اصلی غافل کند.
یک اشتباه بسیار ظریف
اشتباه این نیست که چیزهای کوچک را جدی بگیریم. اشتباه این است که اهمیت چیزهای کوچک را با اهمیت زندگی اشتباه بگیریم. گاهی یک جزئیات واقعاً ارزشمند است.گاهی یک لباس خوب، یک فنجان قهوه، یک اتاق مرتب یا یک طراحی دقیق، بخشی از کیفیت زندگی است، اما هیچ‌کدام نباید به‌تنهایی معیار رشد ما شوند. ممکن است کیفیت تجربه‌ی امروزمان افزایش پیدا کند، در حالی که ظرفیت فردایمان ثابت مانده باشد، این دو باید از هم تفکیک شوند کیفیت زندگی موجود با ظرفیت زندگی آینده یکی نیست.ممکن است امروز بهتر زندگی کنیم، اما فردای بزرگ‌تری نساخته باشیم، ممکن است محیط اطرافمان زیباتر شده باشد، اما افقمان همان‌قدر محدود مانده باشد، ممکن است در یک دایره‌ی کوچک بسیار ماهر شده باشیم، اما خود دایره هیچ بزرگ‌تر نشده باشد و اینجاست که هایپر - فرم می‌تواند از یک سبک زندگی به یک تله تبدیل شود.
خطر اصلی: فراموش‌کردن اندازه‌ی واقعی زندگی
مشکل محدودیت فقط این نیست که فرصت‌هایی را از ما می‌گیرد ،محدودیت طولانی می‌تواند چیز دیگری را هم تغییر دهد تصور ما از آنچه باید ممکن باشد. در ابتدا یک فرصت را از دست می‌دهیم، بعد به نبودنش عادت می‌کنیم، بعد برای نبودنش راه‌حل پیدا می‌کنیم و سرانجام ممکن است دیگر اصلاً آن را در محاسبات زندگی وارد نکنیم. این اتفاق بسیار ظریف است، آدم لزوماً نمی‌گوید من دیگر رؤیای بزرگ ندارم فقط رؤیاهایش به‌تدریج با محدوده‌ی امکان‌های موجود تنظیم می‌شوند.کسب‌وکار بزرگ‌تر، تبدیل می‌شود به کسب‌وکار قابل‌اداره، سفر بیشتر، تبدیل می‌شود به یک سفر خوب در سال، رشد حرفه‌ای، تبدیل می‌شود به بهترکردن موقعیت فعلی، توسعه‌ی مالی، تبدیل می‌شود به مدیریت بهتر همان درآمد و زندگی، به‌جای اینکه افق تازه‌ای پیدا کند، در همان محدوده با کیفیت بیشتری اداره می‌شود این شاید یکی از عمیق‌ترین هزینه‌های حصر باشد اینکه بعد از مدتی، دیوار فقط جلوی حرکت ما را نمی‌گیرد؛ اندازه‌ی خواستن ما را هم تعیین می‌کند.
روزی که در باز شود
حالا مهم‌ترین بخش ماجرا ، فرض کنیم روزی شرایط تغییر کند، نه لزوماً یک‌شبه و نه به شکل معجزه‌آسا؛ اما به اندازه‌ای که مسیرهایی که امروز بسته یا دشوارند، دوباره قابل‌دسترس شوند.
بازارها بزرگ‌تر شوند.
ارتباطات گسترده‌تر شوند.
سرمایه امکان حرکت بیشتری پیدا کند.
تجربه‌ی جهان آسان‌تر شود.
آدم‌ها دوباره بتوانند با افق‌های وسیع‌تری برنامه‌ریزی کنند.
آن روز شاید فقط خوشحال نشویم که دیوارها کوتاه‌تر شده‌اند ممکن است با یک سؤال سخت‌تر روبه‌رو شویم در تمام این سال‌ها، چه ساخته‌ایم؟ نه فقط چه چیزهایی را حفظ کرده‌ایم ، نه فقط چطور دوام آورده‌ایم ، بلکه چه ظرفیتی ساخته‌ایم که بتواند در فضای بزرگ‌تر هم کار کند؟
چه مهارتی؟
چه سرمایه‌ای؟
چه رابطه‌ای؟
چه کسب‌وکاری؟
چه محصولی؟
چه دانشی؟
چه تجربه‌ای؟
چه توانایی‌ای برای حرکت در جهانی که دیگر به اندازه‌ی دیروز محدود نیست؟
آن روز ممکن است بفهمیم بخشی از انرژی‌مان را صرف ساختن چیزهایی کرده‌ایم که برای زندگی کوچک فعلی بسیار مناسب بوده‌اند، اما برای زندگی بزرگ‌تر، کافی نیستند و این همان چیزی است که باید از آن ترسید ، نه اینکه در دوران محدودیت، قهوه‌ی خوب خورده‌ایم ،نه اینکه خانه‌مان را زیبا کرده‌ایم ،نه اینکه به لباس و طراحی و جزئیات اهمیت داده‌ایم ، بلکه اینکه مبادا آن‌قدر سرگرم بهترکردن نسخه‌ی فعلی زندگی شده باشیم که فرصت ساختن نسخه‌ی بعدی آن را از دست داده باشیم.
حصر نباید به اندازه‌ی زندگی تبدیل شود
قرار نیست در شرایط سخت، انسان خودش را از همه‌ی لذت‌ها و ظرافت‌های زندگی محروم کند ، قرار نیست هرکس قهوه‌ی خوب می‌خورد، لباس خوب می‌پوشد یا برای کارش طراحی دقیق انجام می‌دهد، متهم به سطحی‌نگری شود ، اتفاقاً زندگی بدون همین جزئیات هم زندگی کاملی نیست. مسئله، جایگاه آنهاست.
جزئیات باید بخشی از زندگی باشند، نه جانشین آن ، فرم باید به کارکرد خدمت کند، نه اینکه کارکرد را ببلعد ، ابزار باید امکان عمل را بیشتر کند، نه اینکه خودش به میدان اصلی فعالیت تبدیل شود ، و کیفیت باید در خدمت توسعه باشد، نه پوششی برای ناتوانی در توسعه ، شاید لازم باشد هر از گاهی از خودمان بپرسیم
این چیزی که دارم بهترش می‌کنم، واقعاً چه چیزی را در زندگی من تغییر می‌دهد؟
آیا دارد ظرفیت من را بیشتر می‌کند؟
آیا دارد امکان تازه‌ای ایجاد می‌کند؟
آیا دارد مرا برای آینده‌ای بزرگ‌تر آماده می‌کند؟
یا فقط دارد همین چیزی را که هست، کمی زیباتر، مرتب‌تر و کامل‌تر می‌کند؟
این پرسش قرار نیست لذت‌های کوچک زندگی را از ما بگیرد ، قرار است نگذارد آنها جای زندگی را بگیرند.
جزیره را آباد کنیم، اما سرزمین را فراموش نکنیم
شاید در دوره‌های طولانی محدودیت، ساختن جزیره‌های کوچک اجتناب‌ناپذیر باشد.آدم باید جایی برای نفس‌کشیدن داشته باشد.جایی که هنوز بتواند انتخاب کند.چیزی که هنوز بتواند بهترش کند و حتی چیزی که از طریق آن به خودش یادآوری کند که زندگی فقط مجموعه‌ای از محدودیت‌ها نیست اما جزیره، هرچقدر هم زیبا و آباد باشد، هنوز جزیره است ، نباید آن را با تمام جهان اشتباه گرفت.
مسئله‌ی ما شاید این نباشد که چرا برای جزئیات زندگی وقت می‌گذاریم. مسئله این است که آیا سهم جزئیات از زندگی، از خود زندگی بیشتر شده است یا نه.
آیا داریم خانه‌مان را زیباتر می‌کنیم تا زندگی بهتری داشته باشیم، یا چون دیگر نمی‌توانیم زندگی را تغییر دهیم؟
آیا داریم برندمان را بهتر می‌کنیم تا ارزش بیشتری خلق کنیم، یا چون مسیر توسعه‌ی واقعی بسته است؟
آیا داریم ابزارمان را ارتقا می‌دهیم تا توانمندتر شویم، یا چون خودِ توانمندی متوقف شده است؟
آیا داریم فرم زندگی را می‌سازیم، چون فعلاً امکان ساختن خود زندگی محدود شده است؟
اگر پاسخ گاهی بله است، مسئله سرزنش نیست. مسئله، آگاه‌شدن از تله است. چون شاید بزرگ‌ترین خطر یک دوره‌ی طولانی حصر این نباشد که دیوارها ما را متوقف کنند.خطر بزرگ‌تر این است که کم‌کم به اندازه‌ی دیوارها زندگی کنیم.آن‌قدر در همان محدوده پیشرفت کنیم، آن‌قدر جزئیاتش را صیقل بدهیم و آن‌قدر به نسخه‌ی کوچک آن عادت کنیم که وقتی امکان‌های بزرگ‌تر دوباره ظاهر شدند، تازه بفهمیم ما سال‌ها زندگی کوچک‌تری را بهتر کرده‌ایم، به جای آنکه برای زندگی بزرگ‌تری آماده شویم.
و شاید تمام معنای هایپر- فرم همین باشد وقتی فرم زندگی رشد می‌کند، اما خودِ زندگی نه.جزیره را آباد کرده‌ایم.اما باید مراقب باشیم که سرزمین را فراموش نکرده باشیم.
۰ ۰ ۰ ۶