هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

گفت:”این‌که میگن پل‌های پشت سرت رو خراب نکن! دقیقاً یعنی چی و باید چیکار کرد؟”
گفتم:”یعنی یادت نره بعد از ریدن، سیفون رو پشت سرت بکشی!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

درد!

گفتم:”چرا دستتو از چونه‌ت ور نمیداری، چیه هی‌ میگیریش؟ دندونت درد گرفته؟”
گفت:”نه؛ گرفتمش درد نگیره!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

کاسبکار!

یکی از جملات تشکر پرکاربرد اکثر کوردها سر سفره و هنگام کمک مالی‌ به همدیگر، این است که:”کاسبکارت خوش بی!” یا کاسبکارت خوش و موفق باشد. “کاسبکار”، یکی از عناوین شغلی

کاسبکار!

یکی از جملات تشکر پرکاربرد اکثر کوردها سر سفره و هنگام کمک مالی‌ به همدیگر، این است که:”کاسبکارت خوش بی!” یا کاسبکارت خوش و موفق باشد.

“کاسبکار”، یکی از عناوین شغلی پرتکرار در کردستان است، البته بیشتر انگار یک صفت است تا اسم شغلی. چراکه تقریباً هر کسی توی هر‌ صنفی، کاسبکار خطاب می‌شود. با این‌همه این واژه توی‌ فارسی چندان پرکاربرد نیست.

×××

در کل واژه‌ی کاسبکار معادل انگلیسی،”Businessperson” یا “Businessman” است.

و بدین معنی است که هرکسی که درحال انجام فعالیت تجاری است یا بقولی از محل خرید و‌ فروش تجارتی، پول دریافت می‌کند “کاسبکار” است. تقریباً اشخاص واسطه‌گر کالا را هم شامل می‌شود.

بنابراين “کاسبکار”، معنی‌ “کارآفرین” را نمی‌دهد و کلمه‌ی “کارآفرین” به کوردی نیز “کارەساز” است.

×××

تا اینجا خواستم جسارتی کرده باشم به اهل‌فن، تا “کاسبکار” و “کارآفرین” را هم در پارسی و هم انگلیسی و کوردی 🙂 بهتر بشناسند و باهم اشتباه نگیرند.

“کارآفرین” معادل دقیق “Entrepreneur” است به فردی اشاره دارد که توانایی تشخیص فرصت‌های کسب و کار را دارد، می‌تواند ایده‌های خود را به عملیات تجاری تبدیل کند، ریسک بپذیرد و کسب و کارهای جدید راه‌اندازی کند. این افراد عموماً خلاق، کنشگر و با انگیزه هستند و به دنبال رشد و توسعه کسب و کارهای خود هستند.

مهم نیست آن کسب‌وکار برای ۳ نفر است یا ۳۰۰ میلیون نفر!

×××

تفاوت اصلی بین “کاسبکار” و “کارآفرین” در نگرش و رویکرد آنها نسبت به کسب و کار و تجارت است:

۱. کاسبکار:

– کاسبکار معمولاً به دنبال کسب سود و ارزش اقتصادی است.

– فعالیت اصلی او معمولاً در زمینه‌‌ی فروش و خرید کالاها و خدمات است.

– معمولاً به افزایش درآمد و بهبود وضعیت مالی خود و خانواده‌اش تمرکز دارد.

۲. کارآفرین:

– کارآفرین اغلب به دنبال ایجاد چیز جدید و نوآورانه هستند.

– او معمولاً از فرصت‌های نو ظهور در بازار استفاده می‌کند و می‌تواند راه‌حل‌های نو و خلاقانه برای مسائل موجود ارائه دهد.

– ممکن است در راه‌اندازی کسب و کارهای جدید، توسعه محصولات یا خدمات نو و نوآورانه، یا حل مسائل موجود در جامعه و بازار فعالیت کند.

– علاوه بر کسب سود، به دنبال ایجاد ارزش برای جامعه و جامعه محلی خود نیز هست و به دنبال تأثیر مثبت و بلندمدت بر جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کنند، می‌باشد.

به طور خلاصه، اگرچه هر دو کاسبکار و کارآفرین به دنبال کسب سود هستند، اما کارآفرینان به دنبال ایجاد تغییرات نوآورانه و ایجاد ارزش برای جامعه‌شان نیز هستند.

×××

در کردستان، کاسبکاران زیادی کشته می‌شوند و البته کولبران زیادتری!

و درحالی‌که ما و خیلی‌ها با این واژه‌ها و معنای‌اش بازی می‌کنیم، خیلی‌ها جانشان را روی این واژه‌ها و معنای‌اش می‌گذارند.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

حافظه!

گفت:”فیلما رو چرا از گوشیت حذف کردی؟”
گفتم:”چون حافظه ندارم.”
گفت:”اتفاقأ وقتی حافظه نداری باید نگهش می‌داشتی!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

قرص!

گفتم:”آقای دکتر اجازه هست بیایم توو؟” گفت:”بفرمایید…” گفتم:”عه آقااای‌ دکتر، این چه سروشکلیه؟ این چه ریخت‌و‌قیافه‌‌ایه؟ چرا اینقد داغون شدین؟ نابود کردین خودتونو که؛

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

فشار!

گفتم:”دکتر دقیقا الان داری چیکار میکنی؟” گفت:”فشار خون می‌گیرم.” گفتم:”اون‌ بیلبیلکی که بستی به خودت دست من نیستاا، دست خودته؛ باید فشار منو‌ بگیری، اومدی روی سر من

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

شخصیت!

گفتم:”محدثه تو ۱۵ سالته؛ یکم تربیت یاد مائده بده. این چه خواهریه که داری؟ خیلی پرروِه؛ همش ۱۰ سالشه!” گفت:”والا چی بگم؟ هروقت یه چی بهش میگم، میگه من دیگه شخصیتم شکل

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کنش!

گفتم:”ببخشید چیکاره‌ هستین!؟”
گفت:”من؟ کنش‌گر؛ شما چطور؟”
گفتم:”من؟ منم واکنش‌گر.”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۲ دقیقه

کاکا کاظم!

خشونت، تنها چیزی بود که کاظم فکر می‌کرد در خود فروخورده. او با این‌که شریک جنسی داشت ولی با دستان زمخت و پینه‌بسته‌اش و باخشم آمیخته به حرص و لذت، بسیار خود ارضایی م

کاکا کاظم!

خشونت، تنها چیزی بود که کاظم فکر می‌کرد در خود فروخورده. او با این‌که شریک جنسی داشت ولی با دستان زمخت و پینه‌بسته‌اش و باخشم آمیخته به حرص و لذت، بسیار خود ارضایی می‌کرد؛ آن‌قدر که پوست آلتش زخم‌وزیلی می‌شد و پس‌ازآن تا چند روز از شدت زخم‌های دردناک نمی‌توانست سمت این کار برود. از این‌که این شکنجه و خشونت مکرر را علیه خود اجرا می‌کرد، بعد از اقناع به‌شدت احساس بدی به او دست می‌داد.

کاظم، دامدار و توانگر بود و طی مدت زندگی، سه زن داشت: لیمو، سودابه و زمانه.

لیمو یک دختر شهری ۱۴ ساله بود که سینه‌هایی داشت درست شبیه لیموشیرین. به همان اندازه کوچک، آبدار و خوش‌فرم. هیچ‌گاه سینه‌بند نمی‌بست یا شاید هم نداشت که ببندد. ازهر رو چه با سینه‌بند و چه بدون آن، سینه‌هایش در بهترین زاویه‌ی ممکن قرار داشت.

چهره‌ي معصوم آفتاب‌مهتاب‌ندیده‌اش، با موهای یلدایی که تا روی کمرش کشیده می‌شد از او یک تصویر افسانه‌ای می‌ساخت. لیمو را خودش وقتی‌که تازه به بلوغ و به ارث رسیده بود، به همسری گرفت؛ آن‌هم در ازای مقروض کردن پدر لیمو.

او طی یک سال، ۶ حلب روغن حیوانی، ۵ کیسه گندم و ۱۵ گوسفند برای پروا و فروش به پدر لیمو داده بود و قرار بود در اسرع وقت بدهی‌اش را بپردازد؛ اما موفق نشد. بنابراین پیشنهاد ازدواج با دخترش را در ازای آن طلبش داد و پدرش هم ازخداخواسته پذیرفت؛ با این‌که لیمو تنها دخترش بود.

لیمو، تٌرد و تازه بود. دست کسی به تمام باکرگی بدنش نرسیده بود. هنوز به ترکه‌ی نرم سرخوش بود و چوب سخت و خشک را نیازموده بود. شکافته می‌شد اگر فشارش می‌دادی. تلخ می‌شد اگر نمی‌خوردیش!

بااین‌حال کاظم خود را محق می‌دانست تا با گنج نابی که به دست آورده هر طور بخواهد رفتار کند و از آن لذت ببرد.

×××

شب زفاف، کنترل لجام کاظم در مواجهه با یک دختر ترگل‌ورگل خارج شد و بدون مقدمه او را چنان زمین‌گیر کرد که کار لیمو به بیمارستان کشیده شد. شاید اگر می‌فهمید چه بکند آن‌گونه می‌کرد!

لیمو از رابطه‌ی جنسی هراسید. بعد از چندین شب و روز بستری شدن در بیمارستان دیگر حاضر نبود تن به این کار بدهد حتی اگر هزاران مقدمه قبلش چیده شود.

ترس لیمو و هوس افسارگسیخته‌ی کاظم باعث شد هرروز بیشتر از هم فاصله بگیرند. کاظم اگر مرد مهربانی نبود شاید برخورد بدی با لیمو می‌کرد چراکه بعدازآن یک‌بار چاره‌ای ندید جز تن بدهد به همخواب نشدن با او.

او به این درک رسید که می‌شود تن داد و همخواب نشد!

بااین‌حال بی‌شرمانه به پدر لیمو می‌گفت که:«لیمو پاسخگوی نیازم نیست و بهتر است طلبش را برگرداند.»

پدر لیمو بی‌شرم‌تر از او پاسخ می‌داد:«کل طلب تو برای یک‌عمر کام‌جویی نبود. همین‌که باکرگی را ازش گرفتی، سربه‌سر شدیم!»

همین شد که چندی بعد، وقتی دید رابطه بی‌فایده است و دستش به یقه‌ی پدر لیمو و سینه‌ی لیمو گیر نمی‌کند و تمام مدت خود ارضایی می‌کند، لیمو را که مدت‌ها در خانه‌ی پدرش بود به حال خودش رها کرد، بی‌آنکه او را طلاق دهد.

×××

کاظم، آن‌قدر ارث به او رسیده بود که شلوارش دو تا یا چندتا باشد. او دامداری‌اش را در روستایی نزدیک شهر داشت و با موتور بدون گواهینامه که همیشه زیر پایش بود، از روستا به شهر و برعکس، آمدوشد می‌کرد. در آن روستا با زنی آشنا شد بنام سودابه که هرروز می‌آمد تا شیر گوسفند ازش بخرد.

زن داخل می‌شد به سمت گوسفندان می‌رفت، سطلی زیر یکی از آن‌ها می‌گذاشت و می‌دوشید و با دستان کثیفش در ظرف شیر دست می‌برد و مشتی از پشکل گوسفند را از آن جدا می‌کرد.

تبحر خاصی داشت در دوشیدن شیر. ولی به‌قدر نیاز!

کاظم از او خواست که شیردوشی را در دامداری‌اش بر عهده بگیرد ولی نپذیرفت. به‌جای کار کردن ترجیح می‌داد شیر اندکی به میزان مصرف روزانه بردارد و پولش را هم بدهد؛ در کنارش می‌توانست کمی عشوه بیاید تا کاظم ارزان حساب کند!

سودابه برعکس لیمو، زنی بسیار حشری، فاقد زیبایی و عاری از طراوت بود. سی سال داشت و بزرگ‌تر از سن، و بزرگ‌تر از کاظم به نظر می‌رسید و حرف‌وحدیث‌هایی هم همیشه پشت سرش بود؛ اما لوندی را خوب آموخته بود و به چوب خشک هم خود را آزموده. آن‌چنان‌که طی چند بار مراجعه، دل کاظم را به دست آورد و همسرش شد.

کاظم از سودابه لذت می‌برد. همچنان که سودابه از شیر تازه!

ولی چیزی، کاظم را از درون می‌آزرد و آن این بود که هر بار که سراغ سودابه می‌رفت یاد لیمو می‌افتاد. فقط یک‌بار بدن طنازانه‌ی او را دیده بود و گویی توصیف آن یک‌بار با خط میخی بر کتیبه‌ی ذهنش حک‌شده بود و هر بار حس می‌کرد این اوست که زیر هیکلش آرمیده.

ادامه‌ی داستان در صفحه ۲

آمدوشد کاظم به منزل پدری لیمو مجدد از سر گرفته شد. می‌خواست رنجی که بر او وارد کرده را از خاطرش ببرد؛ ولی طی چند سال بعد این لیمو بود که خوب و بد دنیا را آموخته بود و به بهانه‌ی ازدواج کاظم با سودابه از او جدا شد؛ و کاظم جز آن یک‌بار دیگر دستش به ‌لیمو نرسید.

×××

سودابه ملکه‌ی امپراتوری ناچیز کاظم شد مالک گوسفندان و گاوهایش و البته فر‌آورده‌هایش و فرآورده‌هایشان.

تصمیم گرفتند بجای زندگی در اتاقک کنار دامداری، خانه‌ای آنجا بسازند و سروسامانی به زندگی دهند و همین‌گونه هم شد.

سودابه از کاظم صاحب سه پسر شد. پسرانی که به‌واسطه‌ی خوراک خوب و طبیعی و تلاش روزانه در دامداری خیلی زود رشد می‌کردند آن‌گونه که خون از سر گونه‌هایشان مشتاق بود بیرون بجهد. هرچقدر پسرانش ضبط‌وربط کار را بیشتر در دست می‌گرفتند وقت کاظم هم آزادتر می‌شد.

سودابه یکی از دختران یک خانواده‌ی ۸ دختره بود و برادری نداشت؛ به همین خاطر به کاظم در خلوت می‌گفت، «کاکا»؛ یعنی برادر بزرگ و در انظار می‌گفت:«کاکا کاظم.»

البته نه در ابتدا، بلکه وقتی سه پسرش به دنبال هم به دنیا آمدند!

×××

«کاکا کاظم» از این‌که سه تا «کا» پشت سر هم ردیف می‌شد گاهی به این عنوان مسخره می‌خندید؛ خوشش می‌آمد که چقدر به سودابه نزدیک شده. اما این نشانه‌ی بدی بود؛ رابطه‌ی زناشویی آن دو پس از این لقب جدید، به یک رابطه‌ی برادر-خواهری تقلیل یافت. شاید سودابه دیگر حالش را نداشت، شاید هم آن‌گونه که انتظار داشت میل جنسی‌اش برآورده نمی‌شد و شاید هم داستان دیگری بود….

سودابه به دلایل مختلف نظیر: «توی عادت ماهانه‌ام، بیمارم، مهمان داریم، پسران متوجه می‌شوند، وقتش نیست و… » از زیر بار این موضوع شانه خالی می‌کرد.

همین شد که چشمه‌ی جوشان سودابه برای کاظم، خشکید؛ و کاظم نیز احساسات مرطوبش را بازهم با خودارضایی برآورده می‌کرد.

حتی به فکرش افتاد سراغ خر ماده‌اش برود که در اولین نزدیکی، لگدی نوش جانش کرد و بی‌خیالش شد؛ می‌رفت دنبه‌ی نرم و مرطوب چند گوسفند ماده را هم بالا می‌زد و با آنان هم نزدیکی کرد. هرچقدر سودابه بیشتر ازش دوری می‌کرد او خشمگین‌تر اجابت نیاز می‌کرد.

رابطه‌ی جنسی کاظم با گوسفند و خر، او را شبیه آنان کرده بود. دهانش بوی سگ مٌرده می‌داد. استخوان گونه‌ و پیشانی‌اش بیشتر بیرون می‌زد و دندان‌هایش درست شبیه دندان گوسفند پر از رگه‌های زرد و سیاهی بود که انگار او نیز شبیه آنان سال‌ها علف چریده!

شاید آمیخته شدن رطوبت احساسات حیوانی بر ژن‌های انسانی‌اش تاثیر مستقیمی می‌گذاشت.

×××

کاظم در یکی از مراجعاتش به شهر، برای فروختن چند راس گوسفند با زنی بنام زمانه آشنا شد.

زمانه، زنی سفید، بسیار تمیز و وسواسی و تنها بود. او درست در نزدیکی خانه‌ی پدر لیمو زندگی می‌کرد و کاظم هر بار عمداً از آنجا رد می‌شد تا بتواند از احوال لیمو جویا شود.

چیزی که زمانه را به کاظم رساند، نه جذابیت مردانه‌اش بود و نه دست و پنجه‌ی نرمش و نه بوی خوش و تمیزی‌اش.

کاظم خشک و خشن بنظر می‌رسید. بدنش تحلیل رفته بود. دستانش زمخت و پینه‌دار بود و همیشه بوی نمناک و خفه‌کننده‌ی طویله می‌داد ولی کاظم پول داشت و زمانه نیاز به پول.

با این‌حال او خوب می‌دانست این معامله بدون تن دادن میسر نیست. زمانه که وسواس شدیدی در تمیزی داشت حتی رد اثر انگشت خود را روی ظروف چندین و چند بار پاک می‌کرد و باز دلش آرام نمی‌شد.

زمانه برعکس لیمو و سودابه هرگز با کسی هم‌بستر نشده بود؛ با این‌که سن و سالی ازش گذشته بود. او مرد را موجودی شلخته و کثیف می‌پنداشت به همین خاطر پیردختر ماند و وقتی والدینش درگذشتند و برادران و خواهرانشان ازدواج کردند در خانه‌ی پدری ماند و زندگی می‌کرد.

بین ‌آن‌همه خواستگاری که در نوجوانی و جوانی داشت اگر بعد از سال‌ها انتظار، اکنون تن به یک دهاتی کروکثیف می‌داد باید نشانی از دیوانگی‌اش باشد؛ ولی او کاظم را مردی ساده و احمق یافت که می‌شود بر او حکومت کرد. او نیز احساس می‌کرد می‌شود تن داد و همخواب نشد!

اولین کار این بود که دٌنگ خواهران و برادرانش را بدهد تا دست از سر فروش خانه‌ی پدری بردارند و تمرکز بر کاظم این آورده را مقدور کرد. تا پیش‌ازاین او در طبقه‌ی بالا سقفی روی سرش داشت و در طبقه‌ی پایین که به مستأجر اجاره داده بود از محل اجاره به‌سختی امرارمعاش می‌کرد.

کاظم باید قوانین شدید نظافت را رعایت می‌کرد، چیزی که تاکنون به‌واسطه‌ی زندگی در روستا و نوع کارش همواره در دستور کار و زندگی‌اش نبود و هیچ اهمیت و اولویتی نداشت.

×××

زمانه هم به تقلید از سودابه «کاکا کاظم» صدا می‌زد؛ البته نه به معنای برادر بزرگ بلکه حس می‌کرد این پیشوند، دهاتی بودنش را همیشه به او یادآوری خواهد کرد!

او بر سر کاظم فریاد می‌زد:«کاکا کاظم آن‌قدر با زنی که مثل خر ماده است خوابیدی، نمی‌فهمی نظافت یعنی چه!»

این‌گونه داشت هم نظافتش را به رخ می‌کشید هم سودابه را می‌کوبید و هم کاظم را کثیف‌تر جلوه می‌داد.

×××

یک‌شب ماندن در کنار زمانه و یک‌شب ماندن در کنار سودابه، پاهای کاظم را از وسط داشت جر می‌داد. جنگ هووها شکل گرفت نه بر سر تصاحب کاظم که بر سر احتمال خرج‌کرد بیشتر در طرف دیگر.

تنها چیزی که زمانه و سودابه در آن اتفاق‌نظر داشتند این بود که حاضر نبودند یک‌شب کاظم را در بغل خود داشته باشند. اولی به دلیل میل سردی و دومی به دلیل کثیفی کاظم.

×××

زمانه، هر بار که خود را در آغوش کاظم می‌دید با این‌که به دستور او حمام رفته بود، خوشبو شده بود و دندان‌هایش را مسواک زده، ولی بعد از رفتن کاظم ده‌ها بار همه‌چیز را می‌شست و البته با سنگ‌پا به جان تمام پوست بدنش هم می‌افتاد و از این‌که یک موجود زمخت، بر پاکی و وسواسی بدنش دست‌یافته خود را به‌شدت شکنجه می‌داد. احساس می‌کرد لیف و کیسه‌ی حمام قادر نیستند حجم انبوهی از کثافت نشسته بر بدنش را بزداید. سنگ‌پا را با همه‌ی دیوانگی به بدنش می‌کشید.

حتی هزاران بار تف می‌کرد و در حمام گریه‌کنان، زار می‌زد.

×××

زمانه‌، برعکس سودابه نازا بود و هرگز نتوانست به‌واسطه‌ی پس انداختن چند «کره‌خر» -چیزی که او همیشه به بچه‌های سودابه می‌گفت- آن مردک را بیشتر متوجه خود کند. البته حتی نمی‌خواست هم تصورش را بکند که روزی از کاظم حامله شود. قطعاً اگر می‌دید نطفه‌ی یک مرد کثیف در درونش جا گرفته یا خود را خلاص می‌کرد و یا آن جنین را.

شدت رفتار وسواسی زمانه به حدی بود که به‌ندرت پیش می‌آمد که کاظم، زمانه را در آغوش داشته باشد.

×××

خبر رابطه‌ی سودابه با یکی از اهالی روستا عین بمب ترکید. او با این‌که صاحب چند فرزند بود و سن و سالی ازش گذشته بود ولی با مرد جوانی دوست شد و اهالی به رابطه‌‌شان آن‌هم درست در لحظه‌ی عریانی پی بردند و برملا کردند.

کاظم نمی‌دانست چه کند؟

چند صباحی «سودابه‌ی جنده»-فحشی بود که کاظم با تمام حرص‌وجوش بر زبان می‌‌راند- را از خانه بیرون کرد.

«همین؟ فقط بیرونش بیرون کرد؟»

این پرسشی بود که اهالی بر زبان می‌آوردند. مردم غیرتی انتظار داشتند کاظم یا آن مرد را بکٌشد یا زنش و یا هردو را. اگر غیرت دارد؛ و ازآنجایی‌که او چنین نکرد لقب «کْس‌کش» بر کاظم نشست. گاهی فکر می‌کرد این دو تا «کا» اولین حرف همین دو کلمه است که پیش‌تر سودابه به او چسبانده! گاهی هم فکر می‌کرد آن دو تا «کا» با «کای» کاظم سه تا شده و نشانگر کامیابی از سه زنِ بودن اوست؛ با این‌که هرگز به شکل دلخواه از هیچ‌کدام کامیاب نشده بود.

این لقب چیزی نبود در قیاس با تمام چیزهایی که باخته بود. با بی‌شرمی در کوچه‌ها راه می‌رفت و وقتی چند نفر می‌گفتند:«کٌس‌کش مگر شاخ و دم دارد؟» به روی خود نمی‌آورد.

×××

مدتی بعد سودابه برگشت، با پررویی تمام هم برگشت. حق و حقوقش را می‌خواست و طلاق. خیلی قدرتمند و باافتخار می‌گفت: «من آن مرد را دوست دارم، حقم را بده، طلاقم بده.»

ولی کاظم نه حقش را داد و نه طلاقش. او را نیز شبیه لیمو و شبیه زمانه رها کرد. کاظم به هیچ‌کس نگفته بود لیمو ازش طلاق گرفته!

سودابه‌ی از هفت‌دولت آزاد، احساس می‌کرد وقتی آب از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب. آبرویش رفته بود و از جوی بازنمی‌گشت؛ روزها سرگرم نظافت و پخت‌وپز می‌شد و زیر بار هزاران متلک سرخم می‌کرد و شب‌ها گاهی دزدانه با آن جوانی که با او رابطه داشت به خلوت می‌رفت؛ هرچند آن جوان نیز به‌دنبال دختر دیگری هم بود چون در ذهن می‌پنداشت سودابه وقتی به همسرش خیانت می‌کند پس به من هم می‌کند!

هیچ‌کس کاری به کارش نداشت. حتی حساسیت مردم هم از او برداشته شد. او یک «جنده» نامیده می‌شد و شوهرش هم «کٌس‌کش» ؛ و این جاافتاده بود.

کاظم لب به غذایش نمی‌زد و پسران نوجوانش نیز هرگز یقین حاصل نکردند که مادرشان چکاره است؟

×××

کاظم بخت‌برگشته فقط حمالی می‌کرد و پول خرج زنانی می‌کرد که هرگز زنیت را برایش به ارمغان نیاوردند. دریغ از یک رابطه‌ی زناشویی مثبت و پر عاطفه. او این چیز را هرگز در زندگی نیافت با این‌که توانگر بود.

حس می‌کرد خشم فروخفته‌ی او که در نامش موجود می‌زد به‌یک‌باره فوران باید بکند درست شبیه آتش‌فشان؛ و در چنین شرایطی باید دست به یک عمل جسورانه می‌زد اما فوران خشمش در همین حد بود که دوباره خود ارضایی کند باخشم بیشتر. گاهی بعد از ارضا شدن سمت زمانه و گاهی سمت سودابه می‌رفت و بدون هیچ توضیحی یا دلیلی آنان را زیر چند مشت و لگد می‌گرفت و می‌رفت.

زمانه با این‌که تک‌وتنها بود زورش به کاظم می‌چربید. ولی پسران سودابه حافظ مادرشان بودند و نمی‌گذاشتند گاه و بیگاه روی او دست بلند کند. همین شد که کاظم از هردو جا رانده شد.

×××

کاکا کاظم سرخورده، دل به کار نمی‌داد. روزها در دامداری به سر می‌برد و فقط محو تماشای احشام بود و غروب که می‌شد سوار بر موتورش به سمت شهر می‌رفت و در مسافرخانه‌ای که همگی او را -از روی حرف‌های مگویی که نمی‌زد و حرف‌هایی که می‌زد- می‌شناختند، شب را به سر می‌رساند. او در برابر جوانان عذب یا مردان بیوه و یا دلسرد از همسر، با افتخار از داشتن سه زن به خود می‌بالید و بر آنان فخر می‌فروخت.

فخرفروشی تنها چیزی بود که برایش باقی‌مانده بود و به کمک تجربه‌ی زیستن با سه زن و ابهت و لفظ مردانه‌اش می‌توانست سرخوردگی‌اش را در انظار و در جمع کسانی که شناخت درستی ازش نداشتند پوشش دهد و می‌گفت، برای هر «کا» یک زن به هویتش چسبیده؛ ولی با تمرکز بر حرص دادن بیشتر مخاطبانش می‌گفت: آن «کایی» که مربوط به خود کلمه‌ی «کاظم» است لیمو است همان دختر ۱۴ ساله!

آنجا با چندین مرد دوست شد؛ در خلوت باهم تریاک می‌کشیدند و همگی حسرت زندگی کاکا کاظم را می‌خوردند. کاظمی که آزاد بود هر جا که می‌خواهد باشد. کاظمی که سه زن داشت، لیمو و سودابه و زمانه!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

خمیر ریش!

گفتم:”آقا یه خمیر ریش بهم بده که وقتی خواستم صفایی به صورتم بدم حسابی تیغ روی پوستم سٌر بخوره.” گفت:”متوجهم چی میخوای. چیزی می‌خوای که پوستت اذیت نشه و اصلاً رد تیغو

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

خرما!

گفت:”رسیده؟” گفتم:”چی رسیده؟” گفت:”خرماها دیگه.” گفتم:”نميدونم؛ مگه خرمای نارس داشتیم که برسه؟” گفت:”چی میگی واس خودت؟” گفتم:”تو چی میگی؛ نکنه توی گلدونا خرما گذاشتی

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

مٌشک!

کیری که سعدی به ما زد هیچ‌کس نزد! در ارتباط با این‌که: “مٌشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید؛ یا مٌشک آن است که خود ببوید نه آنکه عتار بگوید.” بین علما و فضلا

مٌشک!

کیری که سعدی به ما زد هیچ‌کس نزد!

در ارتباط با این‌که: “مٌشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید؛ یا مٌشک آن است که خود ببوید نه آنکه عتار بگوید.” بین علما و فضلا در رابطه با عطار یا عتار جای مناقشه است. عتار یعنی دلاور و یا اسب توانا در حالی‌که که عطار یعنی داروگر یا عطرفروش.

×××

با این‌حال در معنی این حکمت سعدیانه چندان توفیری نمی‌کند.

از نظر سعدی باید عطار یا عتار، دم از بوی مٌشک نزند و خود مٌشک، به زبان بی‌زبانی باید خوشبویی‌اش را جار بزند. ازنظر بوی عطر این درست است ولی از نظر انتخابش منوط به این است که داخل عطاری شده باشی و مٌشک را ببویی و بین آن‌همه بوی دیگر، آن را دریابی؛ و در دنیای واقعی کسب‌وکار، روابط زناشویی، بازار و… کاربرد این ضرب‌المثل بیهوده است و این حجم از پنهان‌کاری و خویشتن‌داری محلی از اعراب ندارد.

×××

طی سال‌هایی که کار کردم تمام تلاشم این بود که کارم خودش به چشم بیاید و نگویم من فلان کردم و بسان.

می‌پنداشتم کار من، خود معطر است و آنقدر خوب است که خودبخود به مشام اهل فن خواهد رسید؛ ولی هرچه جلوتر رفتم دیدم اهل فن، هم از بینی و هم از چشم کر و کورند.

برخی هم کر و کور نبودند ولی سر در مَشک پٌر از مٌشک من نمی‌کردند درنتیجه پی نمی‌بردند که می‌بوید یا نه؟

برخی اصلاً از دَم عطاری‌ام رد نمی‌شدند. برخی رد می‌شدند داخل نمی‌شدند. برخی داخل می‌شدند مٌشک را در دست نمی‌گرفتند و برخی هم در دست می‌گرفتند و از بینی کَر بودند!

×××

مُشک ماده‌‌ی خوشبویی است که معمولاً از نافه‌ی جنس نر آهوی ختن (آهوی تاتاری یا چینی، البته چینی قدیم نه چینی امروزی!) گرفته می‌شود. نافه هم چیزی است شبیه نارگیل! از دعانویسان بوی مٌشک زیاد به مشام می‌رسد!

مٌشک خوشبو، نمایانگر یک اثر یا تلاش مطلوب است.

×××

در دنیای واقعی، رساندن تلاش، محصول، کار و رایحه‌ی خوب به دیگران فقط با انجام دادنش مقدور نیست بلکه باید آن را به‌نحو احسن به نمایش هم بگذاری. باید به همان اندازه که خوشبو است از بوی خوشش هم تعریف کنی نه کمتر و نه بیشتر!

اساس بازاریابی صحیح و برندینگ هم همین است.

متاسفانه عطارهایی چون من سوار بر این ضرب‌المثل، اسباب بی‌بازاری و کسادی خود را رقم زدند؛ در حالی‌که کمی آن‌طرف‌تر ناعطار‌هایی بودند که از بوی مٌشک آهوی چینی(چینی امروزی!) تعریف می‌کردند که اصلاً نه مشک بود و نه بو داشت. حتی عتار و عطار هم نبودند!

×××

در نتیجه:

ضرب‌المثل‌ها نباید مبنای باورها و تصمیم‌گیری‌های واقع‌گرایانه‌ی شما شوند حتی اگر زیبا به نظر برسند.

تلاش‌هایتان را به نمایش بگذارید و از آنها به همان اندازه تعریف کنید که شایسته است. بقولی فیفتی-فیفتی!

اگر مٌشکِ خودت را به نمایش نگذاری و به قدر کافی Show نکنی، بوییده و فروخته هم نمی‌شود.

اگر مٌشکِ خودت را به نمایش نگذاری و به قدر کافی Show نکنی کسانی که اصلاً عطار نیستند این وسط با واسطه‌گری پول خوبی بابت تبلیغات به جیب می‌زنند!

اگر مٌشکِ خودت را به نمایش نگذاری و به قدر کافی Show نکنی کسانی که اصلاً مٌشک‌شان بویی ندارد تو را از میدان رقابت حذف خواهند کرد!

اگر مٌشکِ خودت را به نمایش نگذاری و به قدر کافی Show نکنی کسانی که مٌشکی ندارند مٌشک تو را می‌برند و به نفع خودشان عرضه می‌کنند!

اگر مٌشکِ خودت را به نمایش نگذاری و به قدر کافی Show نکنی مردم به سمت کسی می‌روند که نمایش بهتری به راه انداخته!

در کنار مهارت‌ خود، توانایی پرزنت حرفه‌ای را نیز یاد بگیرید.

×××

فراموش نکنید لابه‌لای هزاران عطر عطاری، بوی مٌشک گم می‌شود!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب