هادی احمدی (سروش)

VIP

نویسنده، شاعر و مدرس

۵۵۸ فولیو ۲ کتاب منتشرشده ۶۰ دنبال‌کننده

فولیوهای منتخب

۴۵ سالگی!در بهترین حالت اگر درایور طبیعت، سقف ظرفیت ذخیره‌سازی عمر را برایم ۹۰ گیگ درنظر گرفته باشد، ۴۵ گیگش را مصرف کرده‌ام؛ الب...بستر رشد!رشد یعنی: هم‌زمان با این‌که داری موهایت را از ته می‌تراشی، موهایت دارد می‌رُوید! رشد یعنی: هم‌زمان که داری شاخه‌های درخت...

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

شفافیت!

گفت:”احمدی پاشو بگو ببینم، بَیضاء به فارسی میشه چی؟” گفتم:”آغا اجازه؟ به فارسی میشه بیضه‌ها.” گفت:”خاک توسرت؛ این چیه میگی!؟ من کی همچین چیزی یادت دادم؟ نشنیدی ید بَ

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۸۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

گواهی!

گفتم:”این چیه؟”
گفت:”این؟ این گواهی ثبت اختراع منه.”
گفتم:”عه! آفرین تبریک میگم؛ چی اختراع کردی حالا؟”
گفت:”گواهی ثبت اختراع!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

آبرو!

گفت:”حاضرم کون بدم ولی آبروم نره!”
گفتم:”والا مردم کون نمیدن که آبروشون نره!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۸ دقیقه

غیبت کبری!

صغری و کبری خواهران دوقلویی بودند که تشخیص این‌که کدام صغری است و کدام کبری؟ فقط هنگام صدا کردن و مراجعه‌ی یکی از آنان به محل صدا ممکن می‌شد. حتی والدینشان نیز از ای

غیبت کبری!

صغری و کبری خواهران دوقلویی بودند که تشخیص این‌که کدام صغری است و کدام کبری؟ فقط هنگام صدا کردن و مراجعه‌ی یکی از آنان به محل صدا ممکن می‌شد. حتی والدینشان نیز از این‌که در تشخیص درست دخترانشان دچار اشتباه می‌شدند چاره‌ای نداشتند جز این‌که هم‌زمان هر دو را صدا بکنند و مدام صغری‌کبری بچینند؛ هرکه اول می‌شنید و می‌آمد کافی بود، مهم نبود صغری است یا کبری!

صغری خواهر بزرگ‌تر بود و کبری خواهر کوچک‌تر؛ تفاوت سنی آن‌ها فقط به فاصله‌ی چند ثانیه بود که از رحم مادر بیرون کشیده شدند. این اولین تضاد سنی و اسمی آن دو بود.

×××

صغری از نامش بیزار بود. آن را به «آنا» تغییر داد؛ هرچند کسی نام جدیدش را نپذیرفته بود و همگی به همان صغری عادت داشتند. این اسم خودخوانده شبیه یک خلافت خودخوانده است که مورد تائید هیچ‌کس نیست به‌جز خودت. برعکس او، کبری نامش را دوست داشت و می‌گفت هم بزرگی مرا می‌رساند– با این‌که او چند ثانیه دیرتر به دنیا آمده و کوچک‌تر بود- و هم عاشق مار کبری هستم، با آن گردن فرعونی‌اش!

صغری برای کبری هم نامی برگزید: «لیا». برای جوری وزن و قافیه. چیزی شبیه بردیا منتها بردیای دروغین.

آنا و لیا می‌توانستند دو دختر با نام‌های جدیدی باشند که شکل امروزی‌تری داشت و به‌قول‌معروف باکلا‌س‌تر به نظر بیایند. اما جا نیفتادن آنا بجای صغری و نپذیرفتن لیا توسط کبری، آن‌ها را در همان نامی داشتند متوقف کرد.

×××

صغری و کبری شبیه تمام دوقلوهای همسان علیرغم تشابهات ظاهری و تعارضات ذهنی، یک عشق مشترک داشتند. مشخصاً کبری اسمش را از آنجایی دوست داشت که دوست‌پسری بنام بردیا داشت که وقتی می‌گفت:«کبری!» هزارتا کبری عاشقانه از آن می‌بارید.

ولی صغری سرش توی درس‌ومشق بود و به این چیزها اهمیتی نمی‌داد شاید هم می‌داد و به روی خودش نمی‌آورد. بااین‌حال بردیا هم ازنظر او بردیای دروغین نبود!

×××

غیب‌ صغری در دانشگاه همیشه به دلیل بی‌خوابی شبانه ناشی از درس خواندن بود ولی غیبت کبری گاهی یک روز تمام به طول می‌انجامید. او با دوستش بیرون می‌رفت و زندگی را از بٌعد دیگری تجربه می‌کرد. کبری آزاد بود و صغری در بند.

او نیز می‌توانست یک بردیای دیگر را به دست بیاورد ولی نمی‌دانست چگونه؟ جز عکس بردیای کبری هم او را از نزدیک و یا با دقت تاکنون ندیده بود.

×××

بردیا جوانی زیبارو، اهل سفر، اهل مطالعات سطحی و متخصص قهوه بود؛ خوب می‌دانست فلان قهوه باید در چه دمایی جوش بیاید تا پودر قهوه به خورد آب رود. کبری همیشه از قهوه‌های خاص بردیا تعریف می‌کرد از این‌که چقدر بادانش است و حتی ساز هم می‌زند. او هر کار ساده‌ای را چنان باحوصله انجام و به‌طور فلسفی توضیح می‌داد که کبری ساعت‌ها محو تماشا و گفتارش می‌شد. می‌گفت مطالعاتم مرا به اقیانوسی به عمیق یک اینچ مبدل کرده. این یعنی در خیلی چیزها ریزبین نبود و وسیع و بزرگ فکر می‌کند نه ژرف. از هر حوزه‌ای حرفی برای گفتن داشت ولی در سطح بسیار اندک. فقط خوب بلد بود همان دانستنی‌های اندک را به هم پیوند دهد و از خودش یک چهره‌ی بامعلومات نشان دهد.

آشنایی کبری و بردیا به روزی بازمی‌گشت که هر دو خواهر داشتند از خرید به منزل بازمی‌گشتند که صغری در یک تصادف با موتور چند روزی از هوش رفت و این کبری بود که با راکب موتور که بردیا بود آشنا شد. به عبارتی ضربه‌ی دردناک را صغری خورد و لذتش را کبری برد!

لحظه‌ی برخورد موتور با صغری- که البته خودش هم مقصر بود- و پس‌ازآن محبت‌های بردیا برای رساندنش به بیمارستان و تقبل کردن تمام هزینه‌ها تعدد رویارویی بردیا و کبری را فراهم کرد. کبری، بردیا را یک جوان جنتلمن یافت. کسی که حتی قصوری ازش سر نزند هم مردانه پایش می‌ایستد.

×××

صغری اگر بی‌هوش نمی‌شد، اگر سرووضعش خونین نمی‌شد و اگر تمام مدت در بیمارستان و در طول بهبود و یا در هوشیاری محض که فرق بین عشق و وحشت را می‌شد تشخیص داد، بود قطعاً بردیایی که برای عیادت به دیدنش می‌رفت را برمی‌گزید. اما رنج درد و البته تا زمانی که بردیا توسط کبری انتخاب نشده بود، صغری توی این وادی‌ها سیر نمی‌کرد. حتی اگر در صحت و سلامت کامل بردیا را می‌دید هم عاشقش نمی‌شد چراکه عشقش به بردیا زمانی احساس ‌شد که او با کبری بود!

موفقیت و دست یافتن کسی که موقعیت و شرایط مشابهی با ما دارد آدمی را ناخودآگاه به سمت حسادت می‌برد!

×××

بنابراین وقتی پی برد خواهرش دوستی دارد نخواست کبری را به حال خود بگذارد مدام ازش می‌خواست تا او را از نزدیک ببیند و ترتیب دیدار سه‌نفره را بدهد.

کدام خواهری هست که نخواهد دل خواهر دیگر را برنجاند و خواسته‌اش را اجابت نکند؟ یا کدام دختری هست که نخواهد دوست‌پسر جدیدش را به دختران دیگر و بخصوص به خواهری که یک کپی از خودش هست نشان ندهد؟ اما چیزی که کبری را می‌ترساند این بود که صغری اگر می‌فهمید او با همان راکب موتور دوست شده ممکن بود اسباب دلخوری پیش آید، یا این‌که این ذهنیت را به او بدهد که وقتی در بستر افتاده بود با ضارب دوست شده. هرچند شک داشت که صغری دقیقاً بردیا را بخاطر داشته باشد یا نه؟ چراکه از روی عکسش پی نبرد. اما والدینشان چه؟ آنان که بردیا را خوب بخاطر داشتند پس اگر او را می‌دیدند نمی‌گفتند «عه صغری این دوست کبری همان راکب موتوری است تو را زیر گرفت؟» اصلاً شاید صغری از روی عکس بردیا او را نشناخت اما او را بر بالین دیده بود حتی به‌وقت ناخوشی؛ پس قطعاً در رویارویی چهره به چهره بخاطر می‌آورد.

بنابراین پنهان‌کاری یا انکار، فکر خوبی نبود. هرچند نگران بود که شاید صغری هم از بردیا خوشش آید و شاید هم بردیا از او؟ بااین‌حال قرار سه‌نفره‌‌ای در یک کافی‌شاپ گذاشتند.

صغری به‌محض دیدن بردیا بخاطر آورد که او همانی است که باید باشد.

×××

صغری از طرفی خوشحال بود که نتیجه‌ی یک تصادف، اسباب آشنایی خواهرش با یک پسر موجه و زیبارو را فراهم کرده؛ از طرفی دیگر می‌رنجید که قربانی شده!

لبخند‌ها و قندهایی که توی دل کبری از دیدن بردیا یا ذکر خیر او آب می‌شد او را بیشتر کفری می‌کرد.

بردیا نیز تاکنون دو خواهر شبیه به هم را این‌گونه از فاصله‌ی بسیار نزدیک ندیده بود. البته که دیده بود دوقلوهای بسیاری که شبیه نبودند یا شبیه‌اند اما بچه‌سن؛ ولی این حجم از تشابه در چهره‌ی دو دختر بالغ برایش شگفتی‌برانگیز بود، شاید هم خوب دقت نمی‌کرد!

احساس می‌کرد کبری نشسته و یک آینه هم کنارش است و نمی‌داند آن‌که در آینه است کبری است یا آن کسی که کنار آینه نشسته؟ او نیز تاکنون عکسی دونفره از آن دو خواهر ندیده بود و لحظه‌ی تصادف فکر نمی‌کرد یکی از دوقلوها را زیر گرفته.

تشابه ظاهری و پوشش و صدا و گفتار آن دو حس عجیبی برایش تداعی می‌کرد اگر کبری دست در دست او نگذاشته بود ممکن نبود بفهمد با کدام‌یک صحبت می‌کند.

خنده‌اش می‌گرفت و بارها تعجب خود را از این حجم تشابه غیرقابل وصف نشان داد. دست‌آخر به شوخی پیشنهاد داد که برای این‌که آن دو را باهم اشتباه نگیرد در ملاقات بعدی لباس‌های متفاوتی بپوشند.

هم‌تیپ بودن یکی از علاقه‌مندی‌های دوقلوهای همسان است؛ شاید این نتیجه‌ی انتخاب والدین است که دوست دارند فرزندان دوقلو علاوه بر تشابه جسمی، ظاهر مشابهی هم داشته باشند؛ یا شاید انتخاب تمام دوقلوهای همسان همین است که هم سلیقه باشند.

صغری و کبری نیز از بچگی هر چیزی که می‌پوشیدند عیناً شبیه هم بود. از هر چیزی که در بازار بود یک جفت برای این دو انتخاب می‌شد و آنان این عادت را نیز هرگز کنار نگذاشته بودند.

این بار نخستی بود که یک نفر از آنان می‌خواست تا متفاوت بپوشند و متفاوت به نظر بیایند.

ترس بردیا این بود که نکند به صغری چیزی بگوید که جزو حرف‌های مگوست؟ یا با برخوردش اسباب رنج کبری را فراهم کند؟

ولی ته دلش یک‌چیزی خنده‌دار و مهیج جان گرفت و آن این بود ‌که می‌توانست با هردوشان دوست باشد؛ به‌راستی‌که آن دو یکی بودند!

«چی می‌شد اگر من با صغری و کبری رابطه داشته باشم؟» این جمله‌ای بود که ناخودآگاه بر او ساری شد.

از عاقبت این فکری که شبیه ابر بر سرش باریدن گرفت کمی ترسید و ابر روی سرش را بیرون راند.

و صغری تمام مدت محو بردیا بود. اگر کبری انتخابش نمی‌کرد سراغش می‌رفت. یک مثلث عشقی نانوشته بین‌شان شکل گرفت که از هر سه ضلع باهم، یک احساس مشترک و واحد را در خود می‌پروراند. حتی به این یقین رسید که او و خواهرش وقتی چیزی را انتخاب می‌کنند دقیقاً باید یکی باشد؛ درست شبیه لباس‌هایی که می‌پوشیدند.

او نیز اندیشید که «چی می‌شد اگر بردیا با من و کبری رابطه داشته باشد؟»

و البته کبری هم در آن روز بیش از آن‌که نگاهش به بردیا باشد به خواهرش می‌نگریست. خیلی خوب عشق را در نگاهش یافت. می‌ترسید که بردیا را از چنگش دربیاورد. از این‌که در نخستین قرار چنین چیزی می‌دید احساس ناخوشایندی داشت. از این‌که قرار سه‌نفره را گذاشت پشیمان بود ولی کار دیگری نمی‌توانست بکند. در دلش خدا را نفرین کرد که چرا این‌قدر باید شبیه هم باشند؟

از طرفی دختر مهربانی بود و در تمام طول زندگی خواب و خوراک و هرچه داشت را با خواهرش تقسیم کرده بود. خوب می‌دانست اگر صغری با موتور برخورد نمی‌کرد بردیا را هم نداشت همچنین احساس می‌کرد بردیا حق من نیست و خواهرش فدای او شده؛ یک آن او نیز به فکرش رسید که «چی می‌شد اگر بردیا با من و صغری رابطه داشته باشد؟»

×××

افکار هر سه نفر یک‌چیز بود اما هیچ‌کدام معترف بدان نمی‌شدند.

تقسیم عشق، روح بزرگی می‌طلبد. سهیم شدن در دارایی، روح شراکت‌جویی می‌خواهد و تلاش نکردن برای تصاحب مطلق نیز انبوهی چشم‌پوشی لازم دارد.

قرار ملاقات آن روز در عین شگفتی‌هایش پر از تعارضاتی بود که هیچ‌کدام تصور درستی ازش نداشتند.

ولی روح مالکیت بر کبری چیره شد و تا جایی می‌توانست کمتر از بردیا نزد خواهرش حرف می‌زد و یا سعی نکرد تحت هیچ شرایطی یک دیدار سه‌نفره‌ی مجدد شکل بگیرد.

×××

بردیا آدمی نبود که خیلی اهل تلفن باشد دوست داشت چهره به چهره و یا پیامکی با کبری در ارتباط باشد این را نه‌فقط در مورد او بلکه همواره از تلفن زدن دل خوشی نداشت این را نتیجه‌ی تجربه‌ی چند سال کارشناس فروش بودن می‌دانست چراکه از بس با تلفن و با مشتریان حرف زده بود احساس بیزاری می‌کرد از تلفن. هرچند کبری علاقه‌مند به زنگ زدن‌های گاه و بیگاه بود.

یک‌بار که کبری در حمام بود تلفنش زنگ خورد و صغری آن را برداشت. درست چند دقیقه با بردیا حرف زد و بردیا هرگز نفهمید که او کبری نیست. آن دو به‌واقع یک تٌنِ صدا داشتند.

ما انسان‌ها از تجربیات شنیداری کمتری نسبت به تجربیات دیداری برخورداریم. گوش‌های ما ناشی‌تر از چشم‌هایمان است. این یعنی طول می‌کشد تا بفهمی چه کسی پشت تلفن است ولی در هنگام ملاقات رودررو در کسری از ثانیه پی می‌بری کیست؟

×××

این اتفاق چند بار دیگر تکرار شد. صغری از شنیدن صدای بردیا چون قندیلی هر بار ذوب می‌شد و چکه می‌کرد.

بردیا هم متوجه نمی‌شد که آن‌طرف خط دقیقاً صغری است یا کبری؟ اما چنین اتفاقاتی چیزی نیست که پنهان بماند چراکه مثلاً یک‌بار بردیا گفت: «دیروز زنگ زدم این را به تو گفتم یادت نیست؟» و کبری اطلاعی نداشت. شاید هم بردیا فهمیده بود طرف مقابلش صغری بود نه کبری؟ زیرا بدش نمی‌آمد که با صغری هم حرف بزند.

چند بار بین دو خواهر بگومگو پیش آمد که تو از قصد جواب می‌دهی یا از قصد خودت را معرفی نمی‌کنی تا بردیا با تو حرف بزند…

این ته ساده‌اندیشی است این‌که با معرفی کردن خودت طرف مقابل یقین پیدا بکند خودتی و نه کس دیگر. بخصوص وقتی دو نفر تٌن صدای مشابهی داشته باشند. پس فرقی نمی‌کرد و کبری هم این را خوب می‌دانست.

×××

صغری در جستجوی مالکیت و آزادی از دام غم بود، او بردیا را شبیه یک روزن نوری می‌دید که از لابه‌لای حصار وجودش دیده می‌شد ولی آن پسر سهم او نبود.

هرچه خواهرش راه را بیشتر بر او می‌بست حریص‌تر می‌شد. شاید اگر تصمیم می‌گرفتند که بردیا را بین خودشان تقسیم کنند مشکل حل می‌شد و شاید هم بردیا هردو را پس می‌زد و یا آن دو بردیا را پس می‌زدند!

کبری نمی‌خواست به روی خواهرش بیاورد که چرا از بردیا خوشش آمده؟ یا چرا از او دست نمی‌کشد؟ یا آن پسر حق من است نه حق تو؟ نمی‌خواست اعتراف کند که بردیا برای هر دختری، خواستنی است. نمی‌خواست روی‌اش توی روی خواهرش آن‌هم بر سر تصاحب یک پسر باز شود. بلکه بجایش می‌گفت:«تلفن، یک حریم خصوصی است؛ بدون اجازه به گوشی من دست نزن!»

×××

صغری می‌توانست شماره تلفن بردیا را بردارد و به او پیام بدهد یا زنگ بزند؛ ولی او نیز نمی‌خواست این تصور را ایجاد کند که هم خواهرش را از آن جوان دور کند و هم انگ خیانت به خود بچسباند. حس می‌کرد اگر این کار را بکند بردیا نه‌تنها خودش را پس می‌زند بلکه خواهرش را هم ممکن است پس بزند. بنابراین اگر نفرشان، بردیا را داشت انگار که هردوشان او را داشتند!

بااین‌همه، وسوسه دست‌بردارش نبود.

×××

بردیا شنیده بود از کبری، که صغری چند باری بدون اجازه، جواب تلفن را داده و او نیز متحیر گفت « باورکردنی نیست! ممکن نیست من نفهمیده باشم؟ یعنی صدایتان نیز این‌قدر شبیه هم است؟»

قرار شد رمزی بین همدیگر جاری کنند تا اگر آن رمز تصدیق شد بردیا در هنگام تماس، بفهمد پاسخ‌دهنده‌ی تلفن، کبری هست یا نیست! گفتن یک کلمه‌ی خاص از سوی بردیا و یا کلمه‌ی دیگر از سوی کبری این رمزنگاری و تصدیق احراز هویت را ممکن می‌کرد.

بردیا پذیرفت؛ هرچند بدش نمی‌آمد با صغری حرف بزند.

×××

«داشتن هر چیزی به ما حس موفقیت، امنیت و کنترل می‌دهد. وقتی مالک چیزی هستیم، احساس می‌کنیم که قدرت تصمیم‌گیری در مورد آن و استفاده از آن را داریم.

به‌عنوان‌مثال، داشتن یک شغل خوب یا کاروکسب یا مسکن نه‌تنها امنیت مالی ایجاد می‌کند، بلکه به ما احساس تسلط و کنترل بر زندگی را نیز می‌دهد.

احساس مالکیت عمیقاً روانی است و می‌توان آن را در تاریخ تکامل بشر ردیابی کرد. از همان زمانی که به‌عنوان شکارچیان، داشتن غذا، ابزار و سرپناه برای بقایمان یک امر ضروری بود؛ و کسانی که در دستیابی به این منابع موفق بودند، شانس بیشتری برای بقا و انتقال ژن‌های خود داشتند.

این میل ذاتی یا پرورش‌یافته در طول زمان، فقط نسبت به اشیا نیست بلکه تسلط بر آدم‌ها نیز هست. چیزی که می‌تواند منجر به نمایاندن قدرت یا جایگاه اجتماعی ما شود.

مردم همیشه به آنچه مال آن‌هاست افتخار می‌کنند. زیرا نشان‌دهنده‌ی بخشی از شخصیت و ماهیت وجودی‌شان است. اشیا، آثار، دوست، همسر، فرزند و … مبدل به دارایی‌هایی می‌شوند که داشتن تسلط بر آنان نمایانگر شخصیت، علایق و ارزش‌های ماست. مالکیت، همیشه روی دارایی‌هاست؛ چه دارایی مادی باشد و چه غیرمادی.

مهم تعریف ما از دارایی و داشتن آن حس قدرت است که به مالکیت تعبیر می‌شود. ازاین‌رو قدرت مالکیت، چیزی است غیرقابل‌انکار.

قلمداد کردن فرزند به‌عنوان دارایی، اگرچه سبب می‌شود از او چون جواهری ارزشمند، بیشتر مراقبت بکنیم اما سایه‌ی مالکیت باعث می‌شود او استقلال فکری‌اش را از دست دهد و یا حضور و وجود خود را وابسته به حضور و وجود والدینش بداند. قلمداد کردن زن یا شوهر به‌عنوان دارایی نیز اگرچه سبب می‌شود چهارچشمی حواسمان به او باشد و مدام برای جلب رضایتش به او خوش‌خدمتی بکنیم اما سایه‌ی مالکیت باعث می‌شود او از زیر یوغ بودن دیگری خیلی زود دل‌زده شود.

ولی در میان همه‌ی این‌ها، دارایی قلمداد کردن مردم توسط حاکمیت، بخصوص از نوع تمامیت‌خواه یک بحث دیگر است. اینجا حس مالکیت و قدرت مالکیت به شکل دردناکی دیده می‌شود. زیرا نه خبری از مراقبت از مردم هست و نه حاکم برای جلب رضایت مردم کاری می‌کند. مردم زمانی که دارایی یک دیکتاتور می‌شوند به امر او کار می‌کنند، به امر او معترض نباید شوند. به امر او فرزندآوری می‌کنند و به امر او جلوگیری! به عبارتی زمان، مکان، بدن، احساس و تمام بودونبودشان درگرو قدرت و تصمیم حاکم است. حاکمی که مالک بر بدن‌ها است. مالک بر زمان و عمود بر زندگی مردم.

زمانی که سایه‌ی مالکیت حاکمیت دیکتاتوری شبیه چادری سیاه‌روی سر مردم کشیده شد، مردم مبدل می‌شوند به موجوداتی که برای مالکیت بیشتر و تصاحب و کندن از زیردستانشان، از هیچ تلاشی فروگذار نخواهند شد و این شکل هرمی مالکیت از رأس هرم به پایین کشیده می‌شود. بی‌آنکه کسی به مالک روی سرش معترض شود!»

بردیا با این گفته‌های فلسفی که رنگ‌وبوی سیاسی داشت سعی می‌کرد مقوله‌ی مالکیت را برای کبری باز کند. کبری خیلی متوجه نشد مقصودش چیست ولی جملات متناقضی را از آن به خاطر سپرد. اینکه:«قدرت مالکیت، چیزی است غیرقابل‌انکار! » و «مالکیت باعث می‌شود از زیر یوغ بودن دیگری خیلی زود دل‌زده شویم.»

او با داشتن بردیا احساس قدرت می‌کرد و از این‌که از این مالکیت ممکن است روزی دل‌زده شود از بردیا رنجید. حس کرد او آدمی نیست که پایبند یک مالکیت دائمی باشد.

×××

بردیا یک‌بار به شوخی گفته بود:«دوستم دو تا زن دارد. مسخره‌اش کردم و به او گفتم زن‌، زن است مگر دوتا تخم‌مرغ دو طعم مختلف دارد؟»

دوستش گفته بود:«البته که دارد. به شرطی که اولی را آب‌پز کنی و دومی را نیمرو‍!»

او شاید بدون قصدوغرض این را گفت و کبری نیز با این‌که از این حرف خندید ولی رنجید!

درست است که بردیا در آن مکالمه با دوستش در جایگاهی ظاهرشده بود که مخالف چندهمسری است اما بیان نهایی دوستش شاید نتیجه‌گیری دیگری به او رسانده بود.

×××

صغری دلش را به دریا زد. او می‌خواست حتی پنهانی هم شده با بردیا باشد. خواهرش هرچه داشت او نیز داشت و او هرچه داشت خواهرش هم داشت به‌جز این مورد.

رمزی که بین آن دو بود را کشف کرد و چند باری هم پشت تلفن بردیا حرف‌های عاشقانه‌ای را گفت که او را از درون ذوب می‌کرد.

اما کافی نبود. بالاخره با تلفن خودش به شماره‌ی بردیا زنگ زد. با این‌که خودش را معرفی کرد و از احساسش به او گفت ولی بردیا می‌ترسید که این کبری است نه صغری؛ و می‌خواهد او را محک بزند. بنابراین خیلی محافظه‌کارانه با او حرف زد و تا آخر مکالمه با مسخره‌بازی و لودگی جوری واکنش نشان داد که بازی نخورد.

صغری هم پی برد که مشکلی این وسط هست و اعتمادسازیی باید آن دو صورت گیرد. او نیز حس کرده بود که بردیا بی‌میل به رابطه با او نیست.

×××

یک روز از پشت در شنید که خواهرش قرار است آخر هفته سر قرار برود. برنامه‌ی مسافرت یک‌روزه چیده بودند.

صبح زود گوشی خواهرش-که خوابی عمیق داشت- را قاپید رمزش را باز کرد به بردیا زنگ زد و گفت که:«که بهتر است فردا قرار ملاقات بگذارند چون آخر هفته مقدور نیست و مهمان دارند.»

بردیا هم پذیرفت.

و اولین دیدار خصوصی صغری و بردیا شکل گرفت. ولی هنوز بردیا نمی‌فهمید که او کبری نیست. این یعنی راه برای اثبات این‌که من صغری هستم نه کبری، برای صغری هم دشوار شد. صغری حتی رمز بین دو طرف را می‌دانست؛ حرف‌های عاشقانه‌ی آن دو را فهمیده بود. می‌دانست کجا رفته‌اند و چکار کرده‌اند؟ حتی از جز جز پیام‌هایشان اطلاع داشت و عکس‌هایی که درجاهای مختلف باهم گرفته بودند.

او که دید بردیا از دیدنش متعجب نیست و با کبری اشتباه گرفته، احساس ناتوانی می‌کرد. نمی‌توانست خود را درست معرفی کند. نمی‌شد اعتمادسازی کند. نمی‌شد بگوید ببین منم آنا -اسمی که حس می‌کرد باکلاس است و دل بردیا را می‌برد!-

اما این قرار، قرار مهمی بود و باید او را متوجه می‌کرد. بردیا از حرکات و توی فکر فرورفتن‌های نفر مقابلش، دچار ابهام شد و از او پرسید:«چیزی شده؟ مشکلی پیش‌آمده؟»

همین پرسش‌ها او را بیشتر سر جایش و بر سر تصمیمش میخکوب می‌کرد.

صغری می‌دانست تشابه ظاهری‌اش آن‌قدر زیاد است که این پسرک هنوز نفهمیده من کبری نیستم.

هرچه من‌من کرد نتوانست چیزی بگوید؛ چون قابل‌اثبات نبود. اگر بردیا به او می‌خندید چه؟ اگر می‌گفت:«کبری، چرا می‌خواهی خودت را بجای صغری جا بزنی چه؟ این مسخره‌بازی را تمامش کن، چه؟»

به این چیزها فکر نکرده بود. بن‌بستی تلخ را فراروی خود می‌دید و بی‌آنکه چیزی بگوید آن روز به خانه برگشت.

×××

بردیا آخر هفته سر قرار نرفت و به کبری هم زنگ نزد؛ به هوای این‌که مهمان دارد و اول هفته او را دیده است. پس لزومی نداشت کاری بکند. درحالی‌که کبری دل‌دل می‌کرد برود پیشش.

به بردیا زنگ زد و ساعت قرار را یادآوری کرد. بردیا گیج و منگ بود و شرح داد که او را دیده و چرا می‌خواهد بازهم ببیند؟ مگر مهمان ندارد؟

کبری منکر دیدن او، و وجود مهمان شد. سردرگم بود. یک آن سکوت بلندی در مکالمه‌ی آن دو حاکم شد و هر دو انگار به یک‌چیز مشترک فکر می‌کردند. یعنی صغری بوده؟

یا بردیا و یا حتی کبری دچار توهم شده‌اند؟

×××

افکار کبری مسموم شده بود برای حفظ مالکیت بردیا، و افکار صغری نیز مسموم بود برای داشتن مالکیت بردیا. هردو به نقطه‌ای رسیده بودند که مدام توی فکر بودند، از هم دوری می‌گزیدند؛ کمتر حرف می‌زدند و بیشتر خودخوری می‌کردند.

بردیا هم فکرش را نمی‌کرد که صغری را دیده باشد.

تشابهات، رابطه‌ی مستقیم با توهمات دارد و آنان به این پی برده بودند.

متوهمانی که در یک چرخه‌ی تکراری از تشابهات، همیشه خودشان را هم گم خواهند کرد!

×××

کبری به فکرش رسید که بهتر است بردیا را در یک امتحان عشقی بیازماید؛ شاید او با دختر دیگری قرار گذاشته بود که آن روز یکهو از دهنش پرید و اعتراف کرد. شاید هم صغری به دیدنش رفته بود؟

کبری در روز دیگری از تلفن صغری به بردیا پیام داد اما بردیا همچنان می‌پنداشت کبری است. او نه از مکالمه‌ی تلفنی و نه از ملاقات حضوری نمی‌توانست تشخیص دهد کی به کی است؟ بنابراین ریسک نمی‌‌کرد و هر تماس و پیامی از تلفن صغری را نتیجه‌ی آزمون کبری می‌پنداشت. این شاید از هوشمندی‌اش بود یا از مارموزی‌اش!

قطعاً اگر راهی بود که مطمئن می‌شد صغری است شاید قضیه فرق می‌کرد. ولی می‌ترسید که با رد شدن در امتحان عشقی و برای به دست آوردن صغری، کبری را هم از دست بدهد. از طرفی آن دو دقیقاً دو تخم‌مرغ‌ شبیه هم بودند حتی با یک پخت مشابه هردو یا آب‌پز بودند یا نیمرو. پس به دست آوردن هر دو یا از دست دادن این‌یکی و به دست آوردن آن‌یکی تفاوتی نمی‌کرد.

این تفاوت سمت خواهران دیده می‌شد نه سمت بردیا!

کبری مستأصل بود. صغری هم و بردیا نه‌چندان.

×××

کبری شدیداً عاشق بردیا بود.

پیوند آنان با رابطه‌های عاشقانه و جنسی به حد غایت رسیده بود. مالکِ هم بودند و قدرتمند. هرچه آنان عاشق‌تر می‌شدند صغری ضعیف‌تر. اگر صغری هم می‌توانست در ملاقات بیشتری، عمق رابطه‌اش را با بردیا افزایش دهد احساساتش مثل کبری می‌شد.

آن دو خواهر سال‌ها یک غذا، یک ذائقه، یک‌جور تلفن، یک‌جور زندگی و یک‌جور سبک‌رفتاری داشتند؛ پس ناروا بود که یکی معشوق داشته باشد و آن‌یکی نه.

کبری بیمار شد و در بستر افتاد.

دوقلوهای همسان وقتی یک‌قلو بیمار شود دیگری هم خود را بیمار می‌بیند و یا یک تمارض غریزی از ناخوش‌احوالی قلوی بیمار بر او جاری می‌شود. بااین‌حال صغری تلاش داشت وانمود کند بیمار نیست یا بیماری خواهرش بر او چندان اثر نکرده، شاید هم کبری خودش را به بیماری زده بود. همین شد که غیبت کبری شروع شد برای تصمیم کبری!

×××

صبح زود یکی از ایام هفته، کبری و بردیا سوار بر موتور به چالوس رفتند؛ در آنجا از گرمای دل و تن همدیگر حسابی ارضا شدند. این‌گونه بود که کبری دوباره عاشق بردیا شد و مالک بردیا؛ مالکی که قرار نبود از او دلزده شود.

او تمام مدت با لوندی می‌گفت:«بردیا، من صغری هستم!» و هر دو به این می‌خندیدند. وقتی بردیا می‌گفت:«کبری!» هزارتا کبری عاشقانه از آن می‌بارید. تلاش برای شناساندن هویت، ثمره‌ای نداشت. صغری، هویت کبری را قرض گرفت و کبری، هویت صغری. ولی صغری، دیگر صغری نبود. صغریی که دوست داشت بردیا به اسم آنا صدایش کند، نبود. او عملاً کبری بود و کبری نیز صغری؛ و بردیا بی‌آنکه بفهمد با هردو خواهر رابطه داشت ولی عاشق یک نفر شد و آن یک نفر، فقط کبری بود!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲۴ دقیقه

ناخدا!

از دور صدای مردی که از دامنه‌ی کوه به سمت شهر می‌دوید به گوش می‌رسید؛ نزدیک که شد کتابی در دست داشت و فریادکنان با خوشحالی می‌گفت:«خدا مُرد؛ خدا مُرد!» ××× زندانبان

ناخدا!

از دور صدای مردی که از دامنه‌ی کوه به سمت شهر می‌دوید به گوش می‌رسید؛ نزدیک که شد کتابی در دست داشت و فریادکنان با خوشحالی می‌گفت:«خدا مُرد؛ خدا مُرد!» ××× زندانبان دستش را به ناموس خود برد و کمی آن را خاراند؛ سپس شلاقش را شق کرد و بادی در گلو انداخت تا صدایش کلفت‌تر و محکم‌تر به نظر بیاید و گفت:«مرتیکه چه گٌهی داشتی می‌خوردی هان؟ کل شهر را به هم‌ریختی و یاوه می‌بافی؟ اصلاً تو کی؟ از کجا آمدی و این اراجیف را چه کس ساخته؟ کیان تو را نواخته؟ حرف بزن بی‌دین و ایمان که صدایت را در سرت فروکردی و عرعر داد می‌زدی که خدا مُرد؟ تو خر کی باشی و خرک کی؟ مرگ خدا را جار می‌زنی ملحد؟ اکنون درسی به تو می‌دهم تا عمر داری فراموش نکنی. خدایی نشانت می‌دهم تا بدانی که او تا ابد زنده است و این تویی که مٌردی، نه خدا!» صدای شَتَرق شلاق بر بدن نیمه‌جان و زخم‌وزیلی آن مرد چنان شنیده می‌شد که رعشه‌اش بیشتر از محل برخورد شلاق بجای می‌ماند. مرد، ناله‌کنان زیر لب هذیان‌گوهایی را بر لبان لرزانش زمزمه‌ می‌کرد و می‌گفت:«خدا مرده است. من خدا را جستجو کردم و یافتمش اما مرده بود! خدا مرده باقی می‌ماند و ما او را کشته‌ایم. چگونه خود را تسلی خواهیم داد، جنایتکاران تمامِ جنایتکاران را؟ آنچه مقدس‌ترین و مقتدرترین چیز بود که تاکنون جهان به خود دیده است، او بر اثر خون‌ریزی بسیار حاصل از چاقوهای ما مرده است. چه کسی ما را از این خون پاک خواهد کرد؟ چه آبی برای ما موجود است تا خود را بشوییم؟ چه اعیادی بهر کفاره، چه مناسک مقدسی را از خود ابداع خواهیم کرد؟ آیا عظمت این عمل بیش‌ازاندازه برای ما عظیم نیست؟ آیا نبایستی تنها خود خدایانی دیگر شویم تا شایسته این کار باشیم؟» حرف‌های دیگر هم زد که زیر ناله‌ها و صدای نواختن شلاق و فریادهای غضبناک‌ زندانبان دیگر شنیده نمی‌شد. زندانبان، به او لقب ناخدا داد. یعنی مردی که خدایی ندارد. پیکر نیمه‌جانش را روی زمین کشید و سپس سرش را به میله‌های زندان کوبید؛ صدای برهم خوردن سر ناخدا به میله‌های آهنی شبیه کوبیدن بر دهل بود. ××× صدای دٌهلی که پس‌ازآن، از سوی جارچیان در شهر ادامه می‌یافت همچنان شنیده می‌شد. جارچیان ‌گفتند، به‌حکم قاضی شهر، آن مرد کافر، آن ناخدایی که خدا را منکر می‌شد به سزای عملش رسید. این یعنی او را کشته‌اند. اما چنین چیزی نبود؛ زندانبان، ناخدا را به دستور قاضی شهر بعد از شکنجه‌ی بسیار سخت، از زندان به سیاه‌چاله‌ای منتقل کرد تا حتی از دیدن ذره‌ای نور بی‌نصیب شود. قاضی شهر می‌خواست پی ببرد این مرد چرا و چگونه چنین چیزی را می‌گوید؟ آیا می‌شد از او استفاده‌ای ببرد که قدرتش افزون شود؟ او دنبال اعتراف گرفتن از محکوم نبود بلکه خود به جرمی بزرگ و خلاف شرع اعتراف کرده بود. گفتن از این‌که خدا مرده است به‌تنهایی کافی بود تا آن ملعون را به دار بیاویزد اما او نقشه‌ای در سر داشت! ××× در هنگام دستگیری ناخدا، کتابی که در دست داشت بر روی زمین افتاد و جوانی بنام نایتون آن را قاپید. نایتون شب‌ و روز در حال مطالعه‌ی آن کتاب بود. راز و رمزی در آن کتاب نهفته بود که از درکش عاجز بود؛ چراکه تازگی داشت. تلاش نویسنده را می‌دید که داشت از ادیان و خدایان ساخته‌شده‌ی دست بشر یاد می‌کرد و انحطاطی که بعدازآن رقم خورده را می‌یافت. جمله‌ای در این کتاب بود که بسیار او را به فکر واداشت؛ اینکه: «همه‌ی خدایان مرده‌اند؛ ما هم‌اکنون خواهان زیستن ابرمرد هستیم.» کتاب، کلام صامت ناخدا بود و چندان خوانا نبود؛ مشخص است از ذهن پریشان و آشفته‌ی او برمی‌آمد. او چندین ماه شبانه‌روز تلاش کرد تا آن کتاب را به‌خوبی بفهمد و دوباره با خط خوانایی پاکنویس کند و همین کار را هم کرد. سپس کتاب اصلی را در لای چوب‌های سقف خانه‌اش پنهان کرد و هرچه آموخته بود را شفاهی برای دوستان و اطرافیانش بازگو می‌کرد. ××× نایتون دنبال ناخدای ناطق هم بود. او اولین کسی بود که به کشته شدن ناخدا شک کرد. نمی‌توانست بفهمد که چرا قاضی شهر ناخدا را درملأعام – شبیه تمام مجازاتی که پیش‌تر دیده بود – به دار نیاویخته؟ این چیزی بود که مردم نیز به آن نپرداخته بودند شاید بخاطر این بود که آن مرد تازه‌وارد یک بیگانه‌ی کم‌اهمیت بود. شاید به گفته‌ی جارچیان که از زبان قاضی شهر حرف می‌زدند، به احکام قاضی ایمان داشتند و شاید هم او را دیوانه پنداشتند و کیست که برای یک دیوانه به شک و تردید بیفتد؟ کیست برای یک دیوانه و سرنوشتش تره خٌرد کند؟ نایتون بذر تردید از سرنوشت نامعلوم ناخدا را در ذهن مردم کاشت و به‌خوبی آبیاری کرد. از او به‌عنوان یک مظلوم یاد می‌کرد که بدون محاکمه و بدون نشان دادن جسدش از صفحه‌ی روزگار محوشده؛ همین شک چنان اهمیتی یافت که برای رسیدن به پاسخ، مردم را ترغیب می‌کرد تا خیلی عادی و ساده از کنارش رد نشوند. به‌هرحال یک ملعونِ کافر هم بایستی محاکمه شود. اگرهم دیوانه باشد آیا شایسته است بلایی بر سر او آید؟ هیچ‌ کجا و در هیچ کتاب مقدس و قانونی نوشته‌نشده که دیوانه را می‌شود به مرگ مجازات کرد! نایتون نوشته‌های ناخدا را بی‌آنکه بگوید که از آن اوست، برای دوستانش بازگو و از سرنوشت نامعلوم او اظهار نگرانی و تأسف می‌کرد و دوستانش را برای اطلاع‌رسانی بیشتر که چه بلایی بر سر آن مرد آمده به‌سوی همگان راهی نمود. زمزمه‌ی سرنوشت نامعلوم ناخدا در شهر جان گرفت و در همه‌جا پیچید و والی شهر قول رسیدگی داد؛ تا عاقبت این مطلب به گوش قاضی شهر نیز رسید. ××× قاضی شهر در شرایط بدی قرارگرفته بود. اگر آشکار می‌کرد که به‌حکم خودش آن مرد را نکشته، مردم او را به دروغ‌گویی متهم می‌کردند؛ اگر تأکید می‌کرد که او عاقل بوده، پس باید علنی مجازاتش می‌کرد یا باید جسدش را نشان می‌داد؛ چراکه تا پیش‌ازاین محکومان به مرگ در میدان شهر به دار آویخته می‌شدند تا درس عبرتی برای سایرین شود. و اگر می‌گفت که او دیوانه بوده پس باید پاسخی برای این‌که چطور یک دیوانه را از بین برده می‌داشت. می‌توانست او را یک عاقل ملحد معرفی کند و همین امروز هم دستور قتل آن مرد را بدهد و جسدش را نشان مردم دهد اما این اقدام دو تا مشکل اساسی داشت؛ یکی این‌که مجبور به اثبات می‌شد که اثبات کردن را کسر شأن و کاهش قدرت خود می‌دانست و از طرفی نمی‌خواست آن مرد را بکٌشد چراکه او را برای مقاصدی که در سر داشت نگه‌داشته بود. او فکرش را نمی‌کرد وجود یک مرد غریبه و سرنوشتش چنین بلوایی در شهر راه بیندازد. مردی که بودونبودش مهم نبود اما چون مردم به ابهام جدید در قضاوت و عدالت پی برده بودند برنمی‌تابیدند که بدون محاکمه، بدون تشخیص عاقل بودن یا دیوانه بودن و بدون دیدن جسد محکوم‌به مرگ، سرنوشت نامعلوم او را بپذیرند. حساسیت مردم بخصوص روحانیون و خداباوران با سکوت سنگین قاضی، بیشتر شد. خداباوران به این فکر می‌کردند که نکند آن مرد زنده است؟ و اگر زنده است باید به چشم خود ببیند که مرده! و مردمی که چندان باایمان نبودند می‌گفتند، نکند مجرمانی که پیش‌تر به مرگ محکوم‌شده‌اند هم نمرده باشند؟ یا مجرمانی که نیازی به مجازات مرگ نداشتند را کشته باشند؟ قاضی شهر برای رهایی ازآنچه در مردم و در دستورش شبهه انداخته بود باید چیزی می‌یافت تا آبروی خود را بیش از این به خطر نیندازد. عاقبت در هنگام یک مناسک مذهبی که خودش سخنران بود گفت:«جارچیان بدون اذن من خبر مرگ آن مرد احمق را جار زده‌اند؛ اینان مجازات خواهند شد چراکه حکم شرعی مرا جعل کرده بودند! آی مردم آن مردک ملعون و کافر اکنون در زندان عدلیه است و تا روز محاکمه‌اش در حبس خواهد ماند تا تکلیفش را روشن کنم. باید بگویم او دیوانه نیست و من بر اساس احکام شرع، به عدالت او را قضاوت خواهم کرد همچنان که تا پیش‌ازاین چنین کردم.» سپس درحالی‌که انگشت تهدید را به‌سوی مردم نشانه رفت ادامه داد:«تا وقتی من هستم هیچ‌کسی از سزای عمل و گفتار ناروایش در امان نخواهد بود.» همهمه‌ای بین حضار جریان یافت. مردم پچ‌پچ می‌گفتند، اگر آن مرد دیوانه نبود پس حتماً عاقل است و اگر چنین است چرا یک عاقل باید بگوید که خدا مٌرده است؟ یا چرا در محاکمه و دار زدنش تعلل می‌شود؟ قاضی که اندکی مکث کرده بود با پیچیدن حرف‌های مردم آنان را دعوت به سکوت کرد تا ادامه‌ی سخنرانی‌اش را به پایان رساند که گفت:« همان‌طور که گفتم هیچ‌کس از عدالت فرار نخواهد کرد حتی اگر به‌طور تظاهری یک دیوانگی را در خود پنهان کرده باشد!» ××× قاضی شهر، جارچیان را به دلیل افشای سخن دروغ و جعل سند به زندان و سپس به سیاه‌چاله انداخت؛ درست در کنار ناخدا. ناخدا وقتی خود را در سیاهی مطلق دید بر همبندانش گفت:«در لحظه‌ای از زندگی که تاریکی بیش از انتظار است ما به دنبال نوری می‌گردیم؛ آن نور، نوری نیست که به چشم بتابد یا فضای تاریک را روشن کند. آن نور، نوری است که افکار ما را از سایه‌های غم و تردید رها خواهد کرد و من به لطف این نور اندیشه، دنیا را روشن می‌بینیم.» ناخدا قوی بود و ولی از شکنجه‌ی بسیار و در بی‌رحمی سردی و سیاهی سیاه‌چاله، مریض‌احوال شد بااین‌حال آنجا نیز در کنار برخی محکومان دیگر، شروع کرد به گفتن از دلیل دستگیری‌اش و آنچه بدان رسیده؛ یعنی:«چرا خدا مٌرده است؟» او هر آنچه می‌دانست را برای همبندانش تعریف کرد و تاکید کرد:«خدا مرده است و ما او را کشته‌ایم، من و شما.» ××× قرار شد ناخدا را به نزد قاضی ببرند اما او خود به دیدنش رفت. دستور داد مجدد شکنجه‌اش کنند و بعدازآن، روبرویش نشست. او پیش از محاکمه‌ی علنی می‌خواست با آن مرد، خصوصی صحبت کند. پس در جایی که کسی نبود جز او و ناخدا، از او خواست تا شرح دهد «چرا خدا مرده است؟» و این یعنی چه؟ او نیز مفصل توضیح داد و با شعف زیادی فکر می‌کرد که یک انسان علاقه‌مند را به اندیشیدن دعوت می‌کند نه به ایمان آوردن! قاضی شهر از بیانش فهمید که او انسان وارسته و پر معلوماتی است و به‌شدت کلام عریان و بی‌پروایی داشت. بی‌پروایی‌اش قطعاً دیوانگی بود در شهری که مردمانش قرن‌ها ادیان و خدایان را می‌پرستیدند اما وقتی پی برد او چقدر اندیشمند است خودش نیز به تمام باورهای مذهبی‌اش شک کرد. هرچند خوب می‌دانست درک گفته‌های او برای بسیاری غیرممکن است. قاضی شهر یک آدم فاسد و فرصت‌طلب بود و خوب می‌دانست سوار بر مرکب دین و خدا شده تا در جایگاهی که کم از والی شهر نداشت بنشیند. او آن‌قدر در لاک دین فرورفته بود که دروغ‌هایش تبدیل به باورهای عمیق حقیقی مبدل شده بود. اما ته تمام این باورها خوب می‌دانست که چیزی برای گفتن وجود ندارد. بااین‌حال قاضی، مقام و منزلت و نفوذش را از قضاوتی داشت که بر پایه‌ی شرع بود؛ بنابراین حضور چنین فرد اندیشمندی نه‌تنها پایه‌های قدرت و مقامش را متزلزل می‌کرد بلکه مردم را هم به کفر وامی‌داشت. اما می‌اندیشد چگونه از این تهدید یک فرصت عالی بسازد؟ او دنبال مقام‌های بالاتر بود؛ دنبال پول و دنبال زهرچشم گرفتن از ثروتمندان و افراد بانفوذ شهر و البته دنبال زنان زیباروی همین ثروتمندان. پس چیزی که در سر داشت این بود که اگر ناخدا را رها سازد تا آموزه‌هایش را به آنان بیاموزد می‌توانست برعلیه‌شان اعلام‌جرم کند و از محل رشوه، اخاذی و یا تضعیفشان نفع ببرد؛ چراکه می‌شد یک عاقل را تفتیش عقاید کرد و محکومش نمود اما یک دیوانه را نه! ولیکن چگونه؟ رو به ناخدا کرد و گفت:«من حرف‌هایت را نمی‌پذیرم و قبول ندارم که خدا مرده است! خدا زنده است و همیشه خواهد بود. می‌توانم به تو یک فرصت بدهم؛ فرصت اصلاح نه، بلکه بین مردن یا زنده ماندن باید یکی را برگزینی. خوب می‌دانی می‌توانم عین آب خوردن تو را بکشم و برای همیشه افکار و اندیشه‌هایت به دست فراموشی سپرده شوند؛ اما فرصتی که به تو می‌دهم هم امکان زنده ماندنت را فراهم می‌کند و هم می‌توانی اندیشه‌ات را برای دیگران بازگو کنی و آنان بگویی که خدا مٌرده است. پس می‌گذارم آزاد باشی، اما سه تا شرط دارم، یکی این‌که هرگز جایی از من حرفی به میان نیاوری و دوم این‌که می‌خواهم هرچه را می‌دانی فقط به کسانی که من می‌گویم بیاموزی! و سوم این‌که خودت را دیوانه بدانی!» ××× ناخدا از شروط آسان قاضی که حتی نمی‌دانست قاضی است یا نه؟ واهمه‌ای نداشت. چیز خاصی در قبال نستاندن جانش از او نخواسته بود. اما روز بعد ناخدا را با همان سرووضع ژولیده و رنجور و با لباس‌های پاره و مندرس کنار قاضی شهر نشاندند و او در خطابه‌ای دیگر به مردم گفت:«من به‌حکم الهی و با بررسی مغز و افکار این مرد پی بردم که او واقعاً دیوانه است و بر دیوانه هم عقوبتی وارد نیست.» سپس خندید و گفت:«مردم ببینید سروشکلش را؟ این مرد مغزش تکان خورده و اعتراف کرده که چرند می‌گوید. برای چنین دیوانه‌ای، دار مجازات هدر دادن طناب است!» حضار خندیدند و از این‌که قاضی جان یک دیوانه را نستانده شادمان شدند. قاضی هم نفس عمیق و غرورآمیزی کشید و ازآنجا خارج شد و ناخدا را چندین محافظ کشان‌کشان به بیرون هدایت کردند. سرنوشت نامعلوم ناخدا خیلی زود روشن شد و رفته‌رفته حساسیت مردم نسبت به حضور یک بیگانه که هذیان می‌گفت و به‌واسطه‌ی این‌‌که دیوانه لقب گرفت به‌طور کل از بین رفت. ××× ناخدا آزاد شد و خوشحال بود که بالاخره کسی- قاضی- حرف‌ها و اندیشه‌هایش را حداقل به‌دقت شنیده حتی اگر نپذیرفته باشد! از طرفی غمگین بود که به آن شکل خنده‌دار جلوی همگان سکه‌ی یک پول شده و دیوانه خطابش ‌کردند؛ می‌ترسید نفوذ کلامش به‌واسطه‌ی عقلی که گفته بودند ندارد از بین برود، ولی همچنان راضی بود که می‌تواند حرف‌های دلش را به دیگران بزند؛ بی‌آنکه از نقشه‌ی شوم قاضی شهر مطلع باشد. او از این وضع، خود را توجیه کرد که دلیلی برای ناراحتی نیست. در دلش گفت: «نه ناراحت نیستم. به‌واقع که من دیوانه‌ام. تقریباً در همه‌جا جنون و دیوانگی راهِ اندیشه‌ی جدید را باز می‌کند. قدیمی‌ها فکر می‌کردند آنجایی که جنون ظاهر می‌شود ذره‌ای نبوغ و خردمندی نیز همراهِ آن است. وقتی انسانِ برتر می‌خواهد یوغِ اخلاقِ حاکم را متلاشی و قانون جدیدی را وضع کند ناچار است دیوانه شود؛ یا اگر واقعاً دیوانه نباشد خود را به دیوانگی بزند. چگونه می‌توان دیوانه شد وقتی دیوانه نباشی و شجاعتِ وانمود کردن به آن را نداشته باشی؟ ای نیروهای اراده به من دیوانگی عطا کنید، آری دیوانگی عطا کنید تا بتوانم بالأخره خودم را باور کنم! آری به من هذیان، تشنج، روشنایی و تاریکی بدهید. هرروز بیشتر به این واقعیت پی می‌برم که زندگی را نمی‌توان تحمل کرد مگر دیوانگی چاشنی آن باشد!» بنابراین در تائید گفتار قاضی شهر گفت، او حقیقت را گفته:«من دیوانه‌ام!» ××× ناخدا قرار بود فعلاً در انظار ظاهر نشود و قاضی به نیروهای رازدارش دستور داد تا او را درمان کنند و حمام ببرند، با لباس‌های درخور او را بپوشانند و با سرووضعی آراسته حاضر کنند تا در مجالس ثروتمندان و افراد بانفوذ راه پیدا کند. رفته‌رفته کلام ناخدا بر ذهن آن افراد خاص نشست. برخی که نشنیده بودند او دیوانه است بیشتر دمخورش می‌شدند و برخی نیز شنیده بودند که او دیوانه است از گفتار حکیمانه‌اش در تعجب بودند و پذیرای گفتار و اندیشه‌هایش شدند بخصوص آن‌که آنان از شرع و قوانینش به تنگ آمده بودند. بنابراین او را به محافل خصوصی هم دعوت می‌کردند و ناخدا تمام مدت حرف‌های قلنبه سلمبه می‌زد و تردید بیشتری در دل آنان می‌انداخت. آنان از جسارت این دیوانه و حرف‌هایش شگفت‌زده بودند. با این‌حال به دین‌زدگی خیلی نزدیک شدند. ناخدا احساس غرور می‌کرد باورش نمی‌شد با این‌که قاضی و خودش به دیوانه بودن معترف شده بود نفوذ کلامش را از دست نداده. آن‌قدر آمدوشدِ ناخدا عادی شد که کلامش هرروز بیشتر از پیش از زبان دیگران به گوش می‌رسید. برخی نیز عمق معنای «خدا مرده است» را مبنای قوانین ظالمانه‌ی دین می‌پنداشتند آن را به‌خوبی بخاطر می‌سپردند تا علیه والی شهر و قاضی شهر دسیسه کنند و آنان را با چالش روبرو نمایند. برخی هم بی‌آنکه به معنای دقیق این عبارت پی ببرند خود را مادی‌تر از دیروز می‌دیدند و آن ذره شرم و حیا و ترسی که از خدا و آن دنیا داشتند را از دست دادند و بیشتر به فساد و جنایت و کارهای نکرده مشتاق شدند‍. جاسوسان قاضی به‌خوبی تمام این اتفاقات و افراد مشتاق ناخدا را زیرنظر داشتند و رصد می‌کردند. فساد و جنایت و دسیسه در طبقه‌ی خواص چنان رواج یافت که برای محکوم کردن هرکدامشان می‌شد صدها مدرک به دست آورد. ××× اکنون عبارت « خدا مرده است!» از زبان آن افراد خاص هم شنیده می‌شد و این همان فرصتی بود که قاضی شهر به دنبالش بود. او در دستگیری‌های گاه و بیگاه و سر بزنگاه و با ضبط صدا و تصویر راویان این کلام، کلی مدارک برای محکوم کردن آنان در اختیار داشت و در دادگاه‌هایی که با حضور نفرات کم برگزار می‌شد همگی را به زندان و اعدام محکوم می‌کرد یا این‌که در عوض تقلیل و تبدیل جرمشان به‌طور پنهانی از آنان رشوه، زن و یا سهمی از ثروت و تجارت و زمین‌زارهایشان را مطالبه می‌کرد. گفته‌های ناخدا برای هرکسی آب نداشت برای قاضی شهر نان داشت! قاضی شهر هرروز خود را در آغوش کنیز و زن زیبای فلان فرد خاص می‌دید. پولدارتر شده بود و حجم جاسوسان، ضابطین و نیروهای محافظش روزبه‌روز افزون‌تر می‌شد. جاه و جلالی که قاضی شهر پیداکرده بود چنان بود که دیگر کسی به گرد پایش نمی‌رسید. کمتر در انظار حاضر می‌شد و چندین قاضی کوچک را در جایگاه فعلی‌اش فروکرد تا خود نقش قاضی‌القضات را ایفا کند. به عبارتی به‌نوعی بروکراسی بیشتری ایجاد می‌کرد تا هم دسترسی به او سخت شود و هم قیمت پرونده‌ها افزایش یابد. خدا برای هرکسی که مرده بود برای او زنده‌تر از قبل بود؛ آن‌چنان‌که نعماتش را به‌وفور نثارش می‌کرد. هیچ‌وقت فکرش را نمی‌کرد یک عبارت ساختارشکن از یک مرد بیگانه، روزگارش را این‌چنین متحول کند. عمیقاً لذت می‌برد و به نقشه‌ای که کشیده بود می‌بالید. ثروت بادآورده‌ی قاضی شهر چیزی نبود که از نظرها پنهان بماند. او دیگر مثل سابق نبود. از یک قاضی معمولی که پیش‌تر معدود پرونده‌هایی را رسیدگی می‌کرد به دومین فرد قدرتمند شهر مبدل شده بود. هیچ‌کس توانایی مقابله با او را نداشت و در برابرش سکوت، جایزترین کار بود! ××× نزدیکان افراد خاص به حجم دستگیری‌ها شکایت داشتند و قاضی شهر در کاخ مجللش -که آن را از چنگ یکی از ثروتمندان درآورده بود- دستوری را نوشت تا جارچیان و قضات و نوچه‌ها به همگان بفهمانند اینکه:«حکمی که بر دیوانه روا نیست بر عاقل واجب است!» این چیزی بود که با قوانین شهر و احکام شرع منافاتی نداشت بنابراین دستش باز بود برای هر مجازاتی. برخی در این تنگنا قرار گرفتند که اگر خود را دیوانه بدانند باید از هر چیزی که دارند بی‌نصیب شوند به‌جز آزادی و مجازات نشدن. اشخاص نامدار و صاحب نفوذ چنین چیزی را نمی‌خواستند باید عاقل باقی می‌ماندند اما به چه قیمتی؟ به قیمت مرگ؟ اگر خود را عاقل بخوانند که عاقل هم بودند، باید پیه‌ی اعمالشان را به تن می‌مالیدند. احکام مرگ و تمرد از دین و کفر گویی به‌وفور دیده می‌شد. قاضی قصد کشتن خیلی‌ها را نداشت اما هر مانعی و هرکسی که احساس می‌کرد موی دماغش می‌شود را با پرونده‌سازی و حکم مرگ به دار می‌آویخت و هرکسی که می‌توانست او را تطمیع کند نتیجه‌ی رأی‌ را تغییر می‌داد و آن بخت‌برگشته به هوای رهایی از مرگ، یا از آن شهر می‌رفت یا فقط سکوت می‌کرد. دستور:«حکمی که بر دیوانه روا نیست بر عاقل واجب است!» خیلی‌ها را از میان برداشت. ××× نایتون همیشه مشتاق دیدن ناخدا بود. برایش عجیب بود که چرا مردی که آزادشده و دیوانه است را در شهر نمی‌بیند. او دوست داشت تمام ابهامات و پرسش‌هایی که داشت را از ناخدا بپرسد. می‌خواست خودش از نزدیک بفهمد که آیا واقعاً دیوانه است یا عاقل؟ چراکه نوشته‌های او در عین خردمندی مغایر با زمانه بود و این دیوانه‌وار بودنش را نشان می‌داد از طرفی آنقدر متفکرانه نوشته شده بود که ردی از دیوانگی در آن دیده نمی‌شد! ولی هرگز دستش به او نرسید. بااین‌حال تنها کسی بود که دست‌نوشته‌های ناخدا را در اختیار داشت؛ او نیز هر آنچه را از آن نوشته‌ها می‌فهمید برای دوستانش بازگو می‌کرد. ××× ناخدا همیشه تحت حفاظت و جاسوسی عوامل قاضی شهر بود و نمی‌توانست جای دیگری برود و یا کسی دیگری را ببیند؛ اما انبوه دستگیری‌ها به‌اندازه‌ای افزایش یافت که دیگر هیچ‌کس حاضر به پذیرفتش نمی‌شد و برخی از افرادی که باقی‌مانده بودند تا به تله‌ی قاضی شهر و قضات دست‌نشانده‌اش بیفتد و با هوشمندی از ناخدا دوری می‌کردند. آنان خوب می‌دانستند ناخدا حرفش نادرست نیست ولی ارتباط با او و شنیدن حرف‌هایش نادرست است! ناخدا تمام روز در یکی از اتاق‌های قصر مجلل قاضی تنها با خود خلوت می‌کرد و شب‌ها خوشحال بود که برخی افراد را به اندیشیدن رهنمود کرده. ولی بعد از مدتی خانه‌نشینی‌اش شبانه‌روزی شده بود و کسی او را نمی‌پذیرفت و از سرنوشت افرادی که دیده بود اطلاعی نداشت. دوست داشت دوباره آن‌ها را ببیند و از اثرات گفتارش آگاه شود. اما نمی‌دید و از این موضوع احساس بدی داشت. دوست داشت نه‌فقط برای افراد خاص بلکه برای عموم مردم این اندیشه‌ی بزرگ را باز کند؛ ولی قاضی شهر اجازه‌ی حضورش را نمی‌داد. او به‌شدت تحت محافظت بود. هرروز رنجورتر می‌شد و قوای جسمانی‌اش را ازدست‌داده بود. احساس سردرد عجیبی سراسر بدنش را در هم نوردید. او مبتلابه بیماریی شده بود که نمی‌دانست چیست و شاید هنوز از نتیجه‌ی برخورد سرش به میله‌های زندان بود؛ آن‌قدر در خفا زیست که به‌طور کل در نزد مردم فراموش شد. به‌جز آب و غذایی که مأموران به او می‌رساندند جریانی برای تداوم زندگی‌اش دیده نمی‌شد. عملاً نه آزاد، بلکه یک زندانی در قصر بود. ××× آوازه‌ی قدرت قاضی شهر به تمام شهرهای اطراف نیز رسید. با نفوذی که در دستگاه قدرت به دست آورد سلطان او را به پایتخت دعوت کرد؛ دعوتش را پذیرفت اما وقتی سلطان گفت در پایتخت قضاوت کن با احترام تمام این پیشنهاد را رد کرد و به‌طور تظاهری وانمود کرد که برای عدالت باید در شهر خودش باقی بماند و اگر سلطان قبول رحمت فرمایند، او را از محبت‌های ملوکانه بی‌نصیب نگذارد و بتواند والی -نماینده‌ی سلطان- در آن شهر باشد تا احکام شرعی را با سرعت و قدرت بیشتری اجرا کند و بتواند شهر را به نمونه‌ای از شهرهای عاری از فساد تبدیل کند. او می‌خواست قدرت اول شهر که از آن والی سلطان بود را تصاحب کند. چیزی که باور داشت این بود که یک فرد قدرتمند در یک جای کوچک بهتر از یک فرد معمولی در یک جای بزرگ است؛ بخاطر همین تفکر بود که پیشنهاد سلطان را رد کرد. درخواست والی شدن، خواسته‌ی تازه‌ای بود اما والی فعلی هم قدرت کمی نداشت. بنابراین تا وقتی او کنار نرود نمی‌توانست بر جایگاه او بنشیند. سلطان هم نمی‌خواست به‌صورت قهری والی را برکنار کند بنابراین این درخواست را فقط در شرایطی که در انتخابات محلی برنده شود پذیرفت. زمزمه‌ی تصاحب مقام حاکمیت شهر، والی را به دلهره انداخت. هرچند بدون آن مقام هم، قاضی خیلی خوب حکومت موازیی را شکل داده بود. انتخابات در جایی که همیشه والی توسط سلطان تعیین می‌شد یک‌چیز جدید بود. قاضی با این درخواست از سلطان و با احکام و اخاذی‌هایش حسابی برای خودش دشمن تراشیده بود. خوب می‌دانست اگر قوای امنیتی بیشتر بکار نگیرد و اگر دم مٌبلغینی که به‌دروغ او را عادل خطاب می‌کردند نبیند فاتحه‌اش را باید بخواند؛ چراکه امکان نابودی‌اش بیش از هرزمانی بود. بنابراین علاوه بر اقدامات منفعلانه، تصمیمات پیشگیرانه‌ای هم در سر داشت. باید آخرین ضربه را به هرگونه امکان سنگ‌اندازیی بر سر راهش می‌زد و آن پیروزی در انتخابات بود تا عنوان والی را تصاحب کند. می‌خواست جایش را بگیرد و ازآنجایی‌که خود را عالم شرع می‌دانست در سر می‌پروراند که اگر والی شود لقب حاکم شرع برازنده‌ی خودش است و بس! ××× حجم نارضایتی از بی‌عدالتی و احکام سنگین به‌شدت بالا بود و همین موضوع محلی برای تضعیفش نیز بود. پس او برای رسیدن به قدرت بیشتر باید پول بیشتری خرج می‌کرد. او باور داشت که وقتی قدرت بیشتری داری و ثروت کم باید از قدرتت استفاده کنی و وقتی ثروت بیشتری داری و قدرت کم، باید از ثروتت خرج کنی! او رأی ثروتمندان را نداشت چون آنان را آن‌قدر ضعیف و دلخور کرده بود که ممکن نبود به او رأی دهند. تمرکزش بر قشر وسیع و فقیر شهر بود. با ثروت انبوهی که داشت چندین شبانه‌روز مردم را آب و غذا داد و با کلی وعده وعید که معاش مردم را بهبود می‌بخشد چون آن‌قدر به لطف خداوند توانمند است که خدا به او نه نمی‌گوید! این کارها را کرد تا رأیشان را بخرد؛ سپس ضمنی هم تهدیدشان کرد که کسی که یک عالم دینی را برنگزیند به خدا پشت کرده و این یعنی آن فرد همان موافق این است که «خدا مرده است!» در کنار این اقدامات، او تمام افراد صاحب‌منصب و حامیان والی را که با پرونده‌های سنگین محکوم کرده بود دیگر قدرت چندانی برای والی نگذاشت. حتی آبروی والی را در مناظره‌های انتخاباتی از بین برد و می‌گفت:«کفار گرد هم جمع شده بودند و به لطف خدا تک‌تکشان به جهنم اعمالشان هدایت می‌شوند. ای مردم باعث‌وبانی تنگدستی و بی‌ایمانی شما والی شهر است و سگانش!» قاضی هرچقدر بزرگ‌تر می‌شد حریص‌تر هم می‌شد. ××× قاضی، پیروزمندانه بالاخره حاکم شهر شد؛ به قول خودش حاکم شرع! قدرت او بی‌بدیل به نظر می‌رسید. او نه‌تنها مجهز به سلاح و ثروت و نفوذ و قدرت سیاسی بود بلکه مجهز به سلاح شرع هم بود و هر جا لازم می‌شد از همه‌ی آن‌ها استفاده می‌کرد. بر مسند قدرت نشست؛ قدرتی که سال‌ها آرزویش را داشت. هرچند ته‌مانده‌های والی قبل و افرادی که هنوز توانایی مقابله داشتند چالش‌هایی بود که او هرروز با آن‌ها درگیر بود. او هر آشوبی را به لطف قوای امنیتی در نطفه خفه می‌کرد و به‌خوبی خون به دل مخالفانش می‌ریخت و کسی هیچ کاری از دستش ساخته نبود. اگرچه ناخدا چندان استفاده‌ای دیگر برایش نداشت ولی می‌‌پنداشت تاریخ‌مصرف ناخدا هنوز به پایان نرسیده وگرنه سربه‌نیستش می‌کرد. ××× مرگ آدم‌های معمولی و فرودستان همیشه بی‌صداست اما قشر ثروتمند، صاحب‌ نفوذ و خواص نه. چراکه هر اتفاقی برایشان بیفتد همان فرودستان صرفاً جهت ارضای کنجکاوی پیگیرش خواهند شد. قدرت حاکم شرع ناشی از ترفند ترویج خدا ناباوری بود ولی همین ترفند،‌ ارکان قدرتش را می‌لرزاند. رواج تفکر خدا ناباوری، جرم و جنایات در میان فرودستان نیز افزایش یافت. معدود افراد اندیشمندی بودند که عبارت «خدا مٌرد!» را واقعاً درک کرده بودند؛ چراکه بسیاری به این نتیجه رسیدند که وقتی خدایی در کار نیست پس عقوبتی هم در کار نخواهد بود. بنابراین خود را مجاب می‌دانستند تا هر گناه و خطایی بکنند و بجای پرورش اندیشه‌ی والای انسانی، به سمت فساد و فحشا کشیده شدند آن‌چنان‌که افسار مدیریت و کنترل مردم از دست حاکم شرع خارج شده بود. او نمی‌توانست همه را به زندان بیندازد یا بکشد. بخصوص آن‌که از مردم عادی و فقیر سودی نمی‌برد جز حکومت بر آنان! او باید گله را بزرگ و آرام نگه می‌داشت. عاشق حرکت رمه‌ای بود که انبوهی از مردم، فرامین احکام را پذیرفته‌اند و یا حضور قدرتمندش را تماشاگرند. اکنون خود را مسئول این وضع می‌دانست. می‌دانست که حکومت بر افسارگسیختگان و فاسدان و آشوبگران بیهوده است. باید مردم را در وضعی نگه می‌داشت که همچنان دین‌دار باشند و سر به راه، عین گوسفند؛ تا بتوانند قوانین و احکام شرعی را بر آنان جاری کند و او را مورد تائید قرار دهند. باید قدرتش به چشم می‌آمد و باید عامه‌ی مردم مطیع فرمانش می‌شدند. بنابراین برای غلبه بر آنچه پیش‌آمده بود متوسل به خرافات بیشتری شد و از خشک‌سالی آن سال استفاده کرد و آن را نسبت داد به افزایش گناهان مردم و خشم خدا. اما باید در کنارش کارهای دیگری هم می‌کرد. روحانیونی که بوی پول به مشامشان خورده بود را اجیر کرد تا از قهر خدا بگویند و در کنارش، از پزشکان سودجو کمک خواست تا بیماری مرگباری را در مدت محدودی در شهر رواج دهند و دوای آن را هم در نظر داشته باشند. آلوده کردن آب آشامیدنی سریع‌ترین چیزی بود که می‌توانست مردم را زمین‌گیر سازد و به قهر خدا متوجه کند. شهر، گرفتار بیماری سیاهی شد و روحانیون به‌شدت بر طبل قهر خدا می‌کوبیدند و صدایش را در اذهان فرومی‌کردند که اگر به راه خدا نیایید و اگر کفر کنید خدا خشمش را فرونمی‌خورد. آنگاه به کسانی که دست به دامان نذرونیاز و واسطه قرار دادن روحانیون می‌شدند و به دین و خدا روی می‌آوردند، نزد آنان به گناهانشان اعتراف می‌کردند؛ این‌گونه با دوای خورانده شده آنان شفا می‌یافتند و این همان قدرت ایمان به خدا بود که اکنون با تمام وجود و بیش‌ازپیش احساسش می‌کردند. ماه‌ها بیماری مردم و شفا یافتنشان طول کشید. مردم گرفتار باز برای رهایی از فقر و رنج و ظلم و بیماری دست به دامان خدا می‌شدند تا از عذاب آنان چشم‌پوشی کند. برخی ترک گناه و اعترافاتشان را نه از ته دل که از سر ناچاری و ترسِ از دست دادن جان و مالشان انجام می‌دادند. ××× قدرت حاکم شرع تثبیت شد. خبری از آشفتگی‌ها نبود. هرکه را ثروتمند بود تیغاند، هرکه را فاسد بود به راه خدا کشاند و هر که را اندیشمند بود مجازات کرد. قدرت هر جا که باشد ضعف هم همان‌جاست! او به‌خوبی بر تمام چالش‌ها غلبه کرده بود. خود را نخبه‌ای می‌پنداشت که نمونه ندارد. ولی هرچه می‌گذشت طعم قدرت بلامنازع، حاکم شرع را به همگان بی‌اعتماد می‌کرد. از سایه‌ی خودش هم می‌ترسید؛ بااینکه چند سال عین پادشاهان زندگی کرده بود ولی هرروز نگران‌تر از دیروز به نظر می‌رسید. مباشرش گفته بود، فهمیده که آشپزها از والی قبلی دستور می‌گیرند و وفادار او هستند. گفتن از نفوذ والی قبلی که قطعاً از شکست در انتخابات، کینه به دل گرفته چیزی بود که هر انگی را می‌شد به او چسباند و هر اتفاقی را می‌شد به او نسبت داد چراکه او انگیزه‌ی کافی را برای انتقام‌جویی داشت. «والی قبلی» کلیدواژه‌ای شد که شکل دشمن به خود گرفته بود. هر جا که حاکم شرع اسمی از او می‌شنید مو بر تنش سیخ می‌شد. والی قبلی، مصونیت سیاسی از سمت سلطان داشت؛ حتی وقتی برکنار یا بازنشسته شود. وگرنه حاکم شرع راحت می‌توانست سر او را نیز زیر آب کند. پس بجای جنگیدن با کینه‌اش، ترجیح می‌داد با مجریان کینه‌توز او بجنگد. تردیدهایی که مباشر در دل حاکم شرع می‌انداخت باعث شد شک چنان بر او مسلط شود که هرکسی که دوروبرش بود را از میان بردارد و نفر دیگری را جایگزینش کند. حتی پسرش را کور کرد به خیال این‌که قصد نابودی پدر را دارد. اکنون نیز بو برده بود که آشپزهایش قصد جانش را کرده‌اند

ادامه نوشته در وردپرس / Continue reading on WordPress:
https://www.soroushane.ir/11600/

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

رقم!

گفتم:”واو پسر چقد گرون میگه یارو! میگه ۳ میلیون تومن!”
گفت:”تو به ۳ میلیون تومن میگی گرون؟ بخدا حیف بی‌پولم وگرنه رقمی نیست!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۱ دقیقه

آفرین!

آفرین دختر قدکوتاه ولی جذابی بود؛ یک شلوار جین آبی تنگ می‌پوشید و با یک شومیز نازک زرد که بندبند سوتین تیره‌اش از زیر آن پیدا بود و یک جفت دمپایی مشکی و کهنه‌ی لاانگ

آفرین!

آفرین دختر قدکوتاه ولی جذابی بود؛ یک شلوار جین آبی تنگ می‌پوشید و با یک شومیز نازک زرد که بندبند سوتین تیره‌اش از زیر آن پیدا بود و یک جفت دمپایی مشکی و کهنه‌ی لاانگشتی، سفیدی پاچه‌های بیرون زده از شلوارش را بیشتر نمایان می‌کرد.

موهایش لَخت و چشمان رنگی داشت؛ با صورت کک و مکی؛

جسور بود و بی‌پروا.

با این‌که هرگز به او خیره نمی‌شدم اما در نگاهی زیرچشمی و موذیانه، همه‌چیز را از نظر می‌گذراندم و به روی خود نمی‌آوردم.

هر وقت از دانشگاه برمی‌گشتم، انتهای کوچه با چند دختر دیگر می‌نشست و مرا دید می‌زد. به‌محض این‌که نزدیک می‌شدم تا کلید را در قفل بچرخانم هر بار یک متلک هم بارم می‌کرد.

“چطوری جیگر؟ امروز مخشاتو خوب نوشتی؟ کلیدت نمیره توش؟ چترت کو، خوشت میاد خیس میشی؟ به‌پا نیفتی مهندس؛ چیه می‌ترسی جواب بدی؟ موش خورده زبونتو؟ نمی‌خوای جواب بدی تا یه آفرین بهت بدم؟ و…. “این‌ها برخی از متلک‌های هر روزه‌ی او بود.

و من هم که همیشه نیم‌رخم به سمتش بود بی‌آنکه برگردم به‌زحمت لبخند کش‌داری را از روی صورتم جمع می‌کردم و سعی داشتم مستقیم نگاهش نکنم و به‌هیچ‌وجه جوابش را ندهم. فقط تمرکزم بر این بود که برای فرار سریع‌تر از مهلکه‌ی متلک‌های در را باز کنم و البته همین باعث می‌شد دست‌وپا چلفتی‌ شوم و به‌زحمت سوراخ قفل را برای فرو کردن کلید بیابم؛ بخصوص وقتی‌که با گفتن هر متلکی دختران دیگر از خنده ریسه می‌رفتند.

در چنین شرایطی احساس دست انداختن و اسکل شدن به آدم دست می‌داد.

بااین‌حال حقیقتاً می‌ترسیدم از بی‌پروایی‌اش. او خوب می‌توانست با بیان متلک‌بار و راحتی‌اش آدم را سکه‌ی یک پول کند؛ از طرفی تازه به همراه ۷ دانشجوی دیگر به آن محل نقل‌مکان کرده بودیم و باید نهایت آبروداری را بکار می‌بستم وگرنه داستانی درست می‌شد. بخصوص آن‌که آن محل مملو از مردان درشت‌هیکل و کله خرابی بود که حسابی بی‌ناموس بازی روی نِروشان بود. با نگاه‌های ترسناکشان چنان آدم را از کف پا تا نوک مو بارانداز می‌کردند که یعنی:”این‌جا حواست به حرکاتت باشه که صاحب داره؛ وگرنه حسابتو می‌رسیم!”

نباید پا کج می‌گذاشتم و حرکات و متلک‌های آفرین نباید در من اثر می‌کرد. باید مثل یک کر و لال می‌رفتم و می‌آمدم. حتی نباید کسی می‌فهمید که با چه نداریی سر می‌کنم وگرنه….

×××

آن زمان هزینه‌ی رهن یک خانه‌ی کلنگی در یک منطقه‌ی محروم و مملو از خلاف‌کار ۴۰۰ هزارتومان بود و تنها جایی که گیرمان آمد با این رقم، همین‌جا بود؛ این مبلغ بین ۸ دانشجو تقسیم شد و قرار شد هرکدام سهمی داشته باشند. اما از بی‌پولی شدید، سهم مرا یک نفر دیگر و البته به ناچار متقبل شد که قرار شد در اولین فرصت به او برگردانم، ولی آن‌قدر شرایط بدتر شد که اولین فرصت تا پایان سال هم مقدور نشد. همین بود که احساس سرباری شدیدی می‌کردم. البته چه من بودم چه نبودم آنان آن خانه را رهن می‌کردند، چراکه با همان پول، دیگر جایی را نمی‌شد بدست بیاورند. هیچ‌کس توانایی زیستن در جای خوب را نداشت چراکه هم هزینه‌ها بسیار بالا بود و هم به مجردها خانه نمی‌دادند و هم هرکسی وسعش نمی‌رسید با یک نفر دیگر که پولدارست هم‌خانه‌‌ شود. با این‌حال من نیز وقتی دیدم دانشگاه، خوابگاهی در اختیارم نمی‌گذارد دربه‌در به دنبال مسکن و مأوا بودم اما حتی‌ از پس هزینه‌ی این خراب‌آباد هم تا مدت‌ها برنیامدم.

کسی که سهم رهن مرا تقبل کرده بود از هر فرصتی استفاده می‌کرد و منت می‌گذاشت و این را مدام می‌زد توی سرم.

بارها دنبال این بود که مرا از خانه بیرون و با یکی دیگر که پول داشت جایگزین کند؛ چون می‌گفت سهمت را ندادی. تقریباً همه را مجاب کرد ولی همراه نشدن یکی از دانشجویان باعث شد از این تصمیم منصرف شود. ازآنجایی‌که برعکس سایرین، پول‌توجیبی هم نداشتم کل مسیر چند کیلومتری دانشگاه تا خوابگاه را پیاده می‌رفتم و برمی‌گشتم. همین شد که اکثر مواقع تنها بودم و آفرین هم خوب می‌دانست که چه ساعتی و در چه لحظه‌ای سر راهم بنشیند و متلک‌بارم کند.

دلبری‌های آفرین در کنار اوضاع وخیم مالی باعث شد همیشه محتاط باشم تا لااقل، سایر دانشجویان بی‌پولیم را تحمل کنند اما بی‌آبرویی‌ام را نه.

نداشتن پول باعث شد همیشه خود را یک غریبه ببینم در جمع دوستان آشنا؛ و البته به همین دلیل هم کسی را به حریم دل راه نمی‌دادم.

چیزهایی که نداشتم باعث می‌شد که چیزهایی که می‌توانم داشته باشم را هم نداشته باشم و یا از خود دریغ کنم!

شکی نیست که اگر آهی در بساط داشتم اصلاً در آن محل هم‌خانه‌ی دیگران نمی‌شدم، یا سهمم را زودتر پرداخت می‌کردم که سربارشان نشوم و یا راحت با غریبه‌ها بُر می‌خوردم و یا حتی به‌سادگی دوست‌دختری را به زندگی‌ام راه می‌دادم. ولی همین نبود پول باعث شد چنان در خود فرو روم که انگار مادرزاد درون‌گرا هستم، با این‌که می‌دانستم آدمی شاد و اجتماعیی هستم. با همان لباس‌های کهنه و با چهره‌ی زیبایی که داشتم بسیار دل‌فریب‌تر از سایر دانشجویان بودم و اگر بحث پول و اندکی ترس آمیخته به غرور، مطرح نبود شاید خیلی بی‌پرواتر و وقیح‌تر از دیگران می‌شدم. آفرین هم شاید عاشق همین چیزهای من شده بود؛ عاشق چیزهایی که نداشتم یا شاید هم عاشق چیزهایی که داشتم! او با لوندی و شیرین‌زبانیی که داشت می‌توانست تورش را به سمت سایر بچه‌ها بیندازد اما صاف قفلی زده بود روی من.

البته در مرامم نبود که با دختری دوست شوم که وضع مالی‌اش بهتر از خودم باشد که هم فال باشد هم تماشا. زیرا حس می‌کردم مرد باید مرد باشد و دست در جیب زن نکند. درحالی‌که دیگران با این‌که ریخت و قیافه‌ی جذابی نداشتند و مشکل مالی شدیدی هم در بین نبود ولی گاه‌گداری آویزان جیب دوست‌دخترهایشان می‌شدند و بر سر میزان تیغ زدن دوست‌دخترانشان به همدیگر فخر می‌فروختند.

با این حال حساب کردن روی یک پسر دانشجوی ترم اولی ندار، سربار و بیکار، خودش یعنی بی‌پروایی.

×××

آفرین به مقصود نرسید؛ من سفت گرفته بودم خود را؛ برای این سفت بودنم مرتب به خودم آفرین(!) می‌گفتم.

تا آن‌که رفته‌رفته سروکله‌ی یک پسر نوجوان از نزدیکان آفرین در خوابگاه ما ظاهر شد. او خودش را همسایه‌ی بغلی معرفی می‌کرد و می‌گفت در شهر دیگری دانشجوست به‌همين‌خاطر دوست دارد همیشه وقتش را با دانشجوها بگذراند؛ حسابی خونگرم و حراف بود و به‌خوبی نیکی می‌کرد. گاهی گرسنه می‌آمد و هم‌سفره می‌شد و گاهی آشی یا نذریی چیزی می‌آورد و تا پایان شب کنارمان می‌نشست و صحبت می‌کرد.

آن‌قدر رفت ‌و آمد که آمار همه‌ی ما را داشت و می‌دانست چه کسی دوست‌دختر یا نامزد دارد و چه کسی ندارد.

پی بُرده بود تنهایم.

یک روز پاکت‌نامه‌ای آورد و گفت، این را یک دوست بزرگوار برای تو فرستاده. من مأمورم و معذور و فوراً رفت.

پاکت حاوی یک کارت‌پستال از‌ یک باغ رنگارنگ پاییزی بود و‌ پشتش‌ پر از صد آفرین!

×××

من هم پی بردم او با دوست آفرین، می‌خواهد دوست شود این را از حرف‌هایش فهمیده بودم. دانستم که او کسی نیست جز‌ فرستاده‌ی آفرین؛ اما قصدش چه بود؟ هنوز بر من روشن نبود و حضورش‌ همیشه نگرانم می‌کرد. عاقبت از سن و ادبیات و حجم سوتی‌هایی که می‌داد دانستم او دانشجو نیست. فقط بخاطر این‌که دل دوست آفرین را به دست بیاورد یا بده بستانی آن وسط ردوبدل شده بود می‌خواست مرا به آفرین نزدیک کند.

حضور آن پسر باعث شد بیشتر نگران شوم. وقتی زمزمه‌ی احساسات دو نفر فراتر از خودشان رود کنترل کردنش هم دشوار می‌شود؛ در آخر با بی‌رحمی تمام، یک روز کارت‌پستال هدیه داده‌شده را برگرداندم که به آفرین پس بدهد.

ولی نتیجه چیز دیگری شد. آن پسر‌ هم به این یقین رسیده بود که ما باهم در ارتباطیم و آفرین هم خوشحال بود که چیزی از دست من – که البته مال خودش بود- به او رسیده. این را وقتی متوجه شدم که یک‌بار دیگر در کوچه بلند گفت:”کارت‌پستالی که فرستادی خیلی قشنگ بود؛ ممنونم ازت. پر از صد آفرین! تو می‌دونستی اسم من آفرینه؟! “

ابتدا از حجم شیطنت و زیرکی‌اش خنده‌ام شدم؛ آفرین خوب بلد بود تهدید نداشتن را به فرصت داشتن تبدیل کند! ولی یک لحظه که به آن کوچه و مردان خشن و آبرو و بی‌پولی و آوارگی فکر کردم یک آن حس کردم انگار یک کاسه‌ی آب‌یخ روی سرم ریخته شد. این دخترک عملاً داشت عامدانه کرم می‌ریخت تا مرا در ژرفای اتفاقات بدتر فرو ببرد و فرار از دستش هرروز سخت‌تر می‌شد. این یعنی‌ قصد او دوستی نیست. به این فکر می‌کردم نکند آفرین، دست‌نشان‌دهنده‌ی آن دانشجویی است که سهم رهن مرا داده و می‌خواهد بهانه‌ای گیر بیاورد تا از آن خانه بیرونم کند؟

محلش نگذاشتم و داخل شدم که دیدم آن پسرک به همراه تمام هم خوابگاهی‌هایم از پنجره‌ی اتاق بالایی، داخل کوچه را نظاره‌گرند؛ با آمدن یکهویی من شگفت‌زده گفتند:”پس تو هم بلدی مخ دخترا رو بزنی! “

جایی برای فخرفروشی نبود؛ حتی اگر رابطه‌ای داشتیم باید انکار می‌کردم؛ چون این لبخند و شگفتی‌شان می‌توانست برایم گران تمام شود. پس با ناراحتی گفتم، اشتباه می‌کنید و سریع رفتم خوابیدم.

البته حرفشان طعنه بود؛ چون با پوزخند همراه بود که یعنی تو فقیری و دختر فقیر هم تور می‌زنی. چراکه آنان دوست‌دخترانی از بالاشهر داشتند و هرگز به اینجا نمی‌آوردند. کسی خود را در حد و اندازه‌ی دختران این محله‌ی فقیرنشین نمی‌دید یا می‌دید منتها از ترس مردان زمخت محله، تخم نمی‌کرد!

×××

کوچه‌ای که در آن بودیم چند خانه‌ی ویلایی قدیمی بیشتر نداشت. سربالایی بود و بین خانه‌ی ما و آفرین فقط یک خانه‌ی دیگر بود. از ابتدای کوچه تا انتهای آن مسافتی نبود ولی از لحظه‌‌ای که آفرين را ته کوچه می‌دیدم تا دم منزل، حس می‌کردم این مسافت هزار کیلومتر است. گاهی سکندری می‌خوردم از بس مراقب راه رفتنم بودم. گاهی نیز از بس تند می‌رفتم تا از زیر بار نگاه مستقیم و زبان آفرین در امان باشم، زمین می‌خوردم. ولی با تمام این حرکات، پیش از ورود به کوچه قلبم می‌زد. دوست داشتم آفرین همیشه آنجا باشد؛ حتی اگر مال من نباشد؛ حتی‌ اگر هر روز متلکی بارم کند و جوابش‌ را ندهم. خانه‌ی کلنگی دانشجویی چندین اتاق در همکف و یک اتاق بهار‌خواب که پنجره‌اش رو به کوچه گشوده می‌شد در بالا قرار داشت. بهارخواب را آن دانشجویی که سهم بیشتری داده بود تصاحب کرد!

×××

فرجه‌ی بین ترم شروع شد و همه‌ی هم‌خوابگاهی‌هایم که پول داشتند با خوشحالی و سوغاتی به‌راحتی به شهرشان بازگشتند؛ ولی من ماندم و تمام مدت خوراکم نان و پنیر بود و کل ایام فرجه در خانه چنبره زدم تا مثلاً درسم را بخوانم.

×××

از روزی که سایرین به تعطیلات رفتند، هفت شب و هفت روز گذشت و چون خیلی بیرون نمی‌رفتم آفرین را هم نمی‌دیدم و البته او نیز مرا. اما درست در شبی دیگر که باران تندی باریدن گرفت، صدای کوبیدن وحشتناکی بر در فرود آمد؛ لابد بچه‌ها خسته از تفریح و تعطیلات، زودتر از موعد بازگشته بودند؛ دوان‌دوان رفتم در را باز کنم که دیدم پشت در کسی نیست جز آن پسرک.

بدون دعوت فوراً داخل شد و به دنبالش آفرین و دوستش نیز ظاهر شدند!

دلم هُری فروریخت. انگار انتظار دیدن و آمدن آفرین را هم می‌کشیدم هم نه.

البته دروغ چرا؟ در آن ایام، هرازگاهی به طبقه‌ی بالا می‌رفتم و دزدانه از پشت پرده، داخل کوچه و سکویی که آفرین و دوستانش روی آن می‌نشستند را دید می‌زدم. او فکر نمی‌کرد که در خانه باشم؛ شاید هم نمی‌دانست که به دانشگاه هم نمی‌روم. گویی فقط منتظر آمدن من است.

از پشت پنجره‌ی کثیف، گاهی خیلی کوتاه او را در نظر می‌گرفتم. آفرین مملو از شادی و انرژی بود. از حرف و شوخی و لوندی یک‌لحظه نمی‌افتاد و دوستانش خنده‌هایی تا بناگوش از حرف‌های آفرین را برای لب‌هایشان می‌‌آفریدند یا به پچ‌پچ‌هایش با تمام وجود گوش می‌دادند. در آخر، آفرين آه بلندی می‌کشید و ته کوچه را با سکوتی عمیق نگاه می‌کرد و وقتی چیزی نمی‌دید به درون خانه‌اش می‌رفت.

×××

شام گرمی تدارک دیده بودند و گفتند برای این‌که تنها نباشم آمده‌اند. این یعنی هم فهمیده بودند تنها هستم، هم آمار بی‌پولی و هم حساب بی‌غذایی‌ام را داشتند. ولی اگر اطلاع داشتند چرا زودتر سروکله‌شان پیدا نشد؟ این را هیچ‌وقت نفهمیدم.

باعث حقارت و سرافکندگی‌‌ بود؛ چون هیچ‌چیزی برای پذیرایی از مهمانان ناخوانده نداشتم. مهمانانی که دو دختر برای نخستین بار در آن خانه‌ی دانشجویی دیده بود. این‌همه در خفا و سکوت رفتم که کسی پی نبرد با چه افتضاحی درس می‌خوانم ولی ظاهراً همه چیز لو رفت. منی که به بهانه‌ی درس خواندن، فرجه‌ی تعطیلات را ماندم که پول کرایه ماشین ندهم.

بی‌میل و خجالت‌زده به اتاقم، که یکی از چند اتاق آن ساختمان بود هدایتشان کردم و به پستویی که در زیر راه‌پله بود وارد شدند. بلافاصله‌ی ترمه‌ای که دور قابلمه پیچیده بودند را باز کردند و سفره‌ای تمام و کمال با سایر چیزهایی که در دست داشتند چیدند. کلی تعارف کردم که سیرم اما به اصرار زیاد مرا سر سفره نشاندند و هم‌سفره شدیم و شام گرمی که مدت‌ها بود نخورده بودم را بر بدن زدم. پس از آن تا پاسی از شب گفتیم و خندیدیم.

از هر چیزی تجربه‌ای ردوبدل می‌شد برای گفتن؛ چيزهايی که در هیچ دانشگاهی تدریس نمی‌شد؛ براستی که دانش آدمی نمی‌تواند بالاتر از تجربیاتش باشد!

×××

حسابی یخمان باز شده بود. رفاقتی در ما شکل‌ گرفت که گویی سال‌هاست وجود دارد.

آن‌قدر که با این مهمانانِ یک‌شبه، احساس نزدیکی و آشنایی داشتم که با تمام دانشجویانی که چند ماه با آنان زندگی کرده بودم نداشتم.

آفرین به من رسیده بود و من به آفرین.

وقت خداحافظی، باران بندآمده بود. پسرک به همراه دوستش، خوشحال‌تر به نظر می‌رسیدند و دست در دست زودتر بیرون رفتند و آفرین باکمی تعلل.

در آستانه‌ی درب درحالی‌که با کلی تشکر به گرمی آنان را بدرقه کردم، آفرین برگشت و بر روی پنجه‌ی پاهایش بلند شد و بی‌محابا بر لبم بوسه زد.

دلم ریخت. گرم شدم. یخ زدم. آب شدم و قندیل بستم. اما باز گرم شدم گرم‌تر از شامی که آورده بودند. دیگر هیچ‌چیزی مهم نبود. حس کردم سقف شهامت و محبت و احساس و درک آن دختر آن‌قدر وسیع است که هرگز نه آواره می‌شوم و نه بی‌‌آبرو. آتش دلچسبی افتاد در خرمن وجودم؛ آفرین را که همواره یک خطر چالش‌برانگیز تصور می‌کردم به یکباره شد کبریت بی‌خطر!

از حجم جسارت آفرین تنها چیزی که توانستم در آن لحظه بگویم این بود: “آفرین که اومدی! “

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

زود!

گفتم:”این دخترته؟ ماشالله؛ اصلاً بهت نمیاد مادر همچین دختر بزرگی باشی، خیلی خوب موندی!” گفت:”بخاطر اینه که زود ازدواج کردم.” گفتم:”چقد زود؟” گفت:”۱۵ سالگی.” ××× گفت:

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

قاب عکس!

من دل از هر که بریدم به تماشای ‌تو بود نفست حبس و دلم غرق نفس‌های تو بود من شدم خانه‌نشین و تو که دیوارنشین شده‌ام عاشق سیمای تو ای عکس، ببین! شاید این عکس تو شد علت

قاب عکس!

من دل از هر که بریدم به تماشای ‌تو بود

نفست حبس و دلم غرق نفس‌های تو بود

من شدم خانه‌نشین و تو که دیوارنشین

شده‌ام عاشق سیمای تو ای عکس، ببین!

شاید این عکس تو شد علت دلدادگی‌ام؟

که همین عکس خدایم شد و در بندگی‌ام

تو شدی قاب به دیوار و منم قاب به تو

ماه و ماهی که تویی، دل شده قلاب به تو

نقش بر قاب شدی من شده‌‌ام نقش زمین

به تماشای نگاهت که نشستم به کمین

×××

دیدم این قاب به حرف آمده از حرف دلم

مگو از عشق، تماشاگر من چون خجلم!

طعنه‌ای بر زده این عکس به احساس تنم

من که پوچ از غزل و صحبت هر مرد و زنم

من فقط ‌عکسم و ‌بیچاره چه خواهی تو‌ ز‌ آن؟

جان چه جویی تو ز عکسی که تهی هست ز جان؟

شده‌ام من که اسیر تن دیوار گچی

تو به دنبال غزل گردی و دنباله‌ی چی؟

مشو دلخوش از این قابم و این عکسِ قشنگ

نه دلی دارد و جانی، که فقط هست که سنگ

برو بیرون دمی، تا نشود آن دلِ تنگ

جان من! با دل و احساس خودت هیچ نجنگ

من تهی بودم و هستم همه شب از تب دل

من فقط عکسم و گستاخ نی‌ام، هم که خجل

×××

گفتم ای عکس، تو ‌برعکس پٌر از وسوسه‌ای

یک نگاهی و ندانی که پٌر از فلسفه‌ای

شد که دیوار، گلستان همه دم با نظرت

تا ته عمر نشینم همه شب منتظرت

گر نبودی که به دیوار گچی رو نکنم

من به دیوار گچی یک نفسی خو نکنم

میخ در پشت همین قاب نگه داشت تو را

نگو میخکوب شدم بر رخ این قاب چرا؟

از لب و موی ‌سر و چشم تو تا ژست تو باز

همگی پر شده از زندگی و صحبت و راز

تو به میخی شدی وصل و منم آن وصل به میخ

میخ چشمان تو دارد خبر از هر بٌن و بیخ!

×××

مشو میخکوب، بغل گیرمت ای عکس به دست

قاب این عکس‌ به یکباره که افتاد، شکست!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۱۴۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

پاره!

گفت:”بابا؟ اینجا نوشته:(او فیلسوف بی‌همتایی بود پر از اندیشه‌های بزرگ که هنوز برخی از درکش عاجزند با این‌حال پی بردن به افکارش نیازمند تحقیق در نوشته‌های اوست اما از

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

اعصاب!

گفتم:”مامان، آبروریزی نکنیاا، وقتی‌ رفتیم پیش‌ دکتر اعصاب، نگی‌‌ قلبم درد میکنه، پاهام درد می‌کنه، دندونم خرابه، چشام ضعیفه و… زشته‌ هاا، این دکتر، دکتر اعصابه؛ ما ه

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

وکیل!

قاتلم شد برق چشمت، کشته‌ای یک دم نگارت قتل کردی با نگاهت با دو چشمان خمارت خونخواهی از که خواهم؟ تو وکیلی من موکل پس تقاص خون دل را، از که گیرم؟ از تو ای دل؟ قاتلم ب

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۴

درباره

خیلی تلاش کردم تا تعریف درستی از خودم ارایه کنم؛ از یک طرف درگیر فناوری اطلاعات هستم و از سویی دیگر درگیر فلسفه و ادبیات.... اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که از میان نویسنده بودن، شاعر بودن، مهندس بودن، کارآفرین بودن، مدرس بودن، محقق بودن، طراح بودن، برنامه

QRCode پروفایل

folinq.com/@Soroushane

نمایه حرفه‌ای

نقشنویسنده

فولیوها۵۵۸ کتاب‌های منتشرشده۲ دنبال‌کننده۶۰

عضویت۱۴۰۵/۰۴/۱۴