هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

اکثر شاهدان عینی، کور هستند! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: به پیرمرد رنجور و بی‌سوادی که حمالی می‌کرد، گفت، بجای حمالی طاقت‌فرسا، چند روز در خانه استراحت کن و دست

شاهد عینی!

اکثر شاهدان عینی، کور هستند!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

به پیرمرد رنجور و بی‌سوادی که حمالی می‌کرد، گفت، بجای حمالی طاقت‌فرسا، چند روز در خانه استراحت کن و دستمزد هم بگیر. فقط کافی بود به‌عنوان آخرین نفر در دادگاه شهادت بدهد که دیده شاکی، فلان زمین را به متشاکی فروخته. او هرگز دادگاه نرفته بود. اصلاً نمی‌دانست چگونه جایی است. روح پیرمرد حمال از آن زمین هم بی‌خبر بود اما جسم رنجورش و شرایط وخیم مالی‌اش، خیلی زود خبردار شد! او حتی نمی‌دانست فرق شاکی و متشاکی چیست. رأی دادگاه صادر شد. زمین به متشاکی رسید. زمینی که هرگز از آن متشاکی نبود!

×××

شهادت‌های ناروا حق بسیاری را تضییع کرده. بااین‌حال دادگاه‌‌ همچنان در پی جمع‌کردن عده‌ای است تا بدون قضاوت منصفانه و بدون داوری عادلانه، فقط و فقط بر پایه‌ی دروغ یا ناآگاهی عده‌ای، حق را از کسی بگیرد و به کس دیگری بدهد و بجای رسیدگی و قضاوت درست، مسئولیت حق‌الناس را به گردن شاهدان بیاندازد. شاهدان عینی که باید با چشم خود چیزی را دیده باشند به زبان و وعده‌ای که به آنان داده‌شده بسنده می‌کنند و کورکورانه، از عینیتی سخن می‌گویند که هرگز ندیده‌اند.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۲ دقیقه

۳۷۸ روز!

هیچ‌چیزی دردناک‌تر از این نیست که تمام شب و روزت را با عزیزترین کس زندگی‌ات سر کنی و یک آن متوجه غیبت ناگهانی‌اش شوی. بخصوص آن‌که اصلاً فکرش را نکرده باشی و هیچ آماد

۳۷۸ روز!

هیچ‌چیزی دردناک‌تر از این نیست که تمام شب و روزت را با عزیزترین کس زندگی‌ات سر کنی و یک آن متوجه غیبت ناگهانی‌اش شوی. بخصوص آن‌که اصلاً فکرش را نکرده باشی و هیچ آمادگی ذهنیی هم در این خصوص نداشته باشی. بدتر آن‌که صبح که از خواب برمی‌خیزی با جای خالی عزیزترین کسی که همیشه همراه و مونست بوده روبرو شوی.

×××

برادر عزیزم؛ کسی که حتی کوچک‌ترین کارها را بدون من انجام نمی‌داد و من هم بدون او. دیگر پیشم نبود. پیش‌ازاین، باهم به دستشویی و حمام می‌رفتیم. اگر خریدی بود باهم بودیم، بازی‌هایمان باهم بود. توی دعوا با بچه‌های محل همیشه پشت‌هم درمی‌آمدیم. باهم به مدرسه می‌رفتیم و کلاً هر کاری که دیگران به‌صورت انفرادی انجام می‌دادند ما باهم انجام می‌دادیم.

ازبس‌که رابطه‌ی عاطفی قدرتمندی بین ما بود یک‌لحظه هم از یکدیگر دور نمی‌شدیم. به نحوي که تمام ترس‌ها، احساسات، رازها، خوشی‌ها، شیطنت‌ها و همه و همه را باهم تجربه می‌کرديم. دوقلو نبودیم اما همه‌ی اهالی ما را دوقلو صدا می‌زدند. مادر نیز در ایجاد این ذهنیت نادرست دیگران کم دخیل نبود زیرا کیف مدرسه و لباس‌هایمان را دقیقاً شبیه هم می‌خرید و به‌واقع دوقلو بودیم البته با تفاوت اندکی در چهره و حالت مو. یک سال اختلاف بینمان بود. او درست ۳۷۸ روز از من بزرگ‌تر بود.

همیشه فکر می‌کردم که یک سال ۳۷۸ روز است. چون نمی‌گفتم که برادرم این‌همه روز از من بزرگ‌تر است می‌گفتم فقط یک سال بینمان فاصله هست! این تعداد روز اختلاف، هیچ اختلافی بین ما نمی‌انداخت. دقیقاً شبیه یک جفت پرنده‌ی عاشق، باهم شب را روز می‌کردیم و روز را شب.

البته همیشه باهم خوش و خندان نبودیم بسیاری اوقات کتک‌های مفصلی ازش می‌خوردم. حتی دماغم را شکست. کیف سنگین مدرسه‌اش را روی دوش من می‌گذاشت. گاهی مجبورم می‌کرد و گاهی خرم می‌کرد تا مشق‌ها و تکالیفش را بنویسم با این وصف، اگر دعوا و کتک‌کاری بین ما اتفاق می‌افتاد به‌اندازه‌ی چند دقیقه از او دلخور می‌شدم و طی آن چند دقیقه می‌خواستم سر به تن نداشته باشد اما خیلی سریع بازهم در کنار هم، می‌گفتیم و می‌خندیدم و به‌محض آشتی دوباره، انگارنه‌انگار که ما چند دقیقه‌ی پیش تشنه به خون هم بودیم. او ظلم زیاد می‌کرد ولی با زبان‌بازی و چرب‌زبانی خیلی زود از دلم درمی‌آورد. شاید عاشق همین مرامش بودم. با گفتن این جمله‌ی “داداش کوچولوی من، نوکرتم” همه‌ی دلخوری‌هایم می‌رفت و هرگونه خطا و ظلمی که می‌کرد را آنی می‌بخشیدم.

ولی اکنون نیست، مادرم اظهار بی‌اطلاعی می‌کند. پدرم مثل همیشه در خانه نیست و مابقی هم روحشان بی‌خبر از نبود اوست. انگار غیبتش برای هیچ‌کس مهم نیست. به‌واقع هم که باید برایشان چندان اهمیتی هم نداشته باشد چون به‌هرحال هیچ‌کدامشان به‌اندازه‌ی من همراه و همدمشان را گم نکرده بودند. توی کوچه نیز کسی او را ندیده بود. به هیچ مغازه‌ای هم نرفته بود و هیچ‌کس هم اطلاع درستی از عدم حضورش نداشت. این بار اولی که بود که پس از سال‌ها زندگی با نبودن برادرم روبرو می‌شدم. او را نه اندازه‌ی خودم که بیشتر از خودم دوست داشتم و وقتی نبودش حس شد آشوبی در دلم افتاد و خودم را گم کردم. شبیه مرغ سر کَنده، این‌طرف و آن‌طرف را می‌جستم.

×××

این حجم از دل‌بستگی برای سایر اعضای خانواده قابل‌درک نبود. وقتی‌‌که از پاسخ‌های سربالای آنان و دروهمسایه به نتیجه‌ای نرسید‌م سریع شال و کلاه کردم و تمام خیابان‌ها و هرجایی که معمولاً باهم می‌رفتیم را ازنظر گذراندم که البته بی‌نتیجه بود. دلم پُر بود و نگران.

ناامید نبودم مطمئن بودم یک جایی همین اطراف است و به‌زودی او را خواهم دید. لابه‌لای جمعیت هر کودکی را به‌مانند او بود را تجسم می‌کردم و دوان‌دوان وقتی به سویش می‌رفتم می‌دیدم اشتباه کردم. ولی ایمان داشتم که سروکله‌اش پیدا می‌شود او بچه‌ی بازیگوش و قلدری بود. احتمالاً پی چیزی رفته و مطمئنم ببینمش همه‌چیز را برایم توضیح خواهد داد.

×××

درست در میدان بزرگ شهر، روی بلوک‌های سیمانی جدول کنار خیابان نشستم و میدان و عبور آدم‌ها و خودروها را ازنظر می‌گذارندم. آدم‌ها هر جا باشند در این میدان باید یک‌بار چرخ بزنند. شاید به خاطر همین است که میدان، مدور است. بی‌آنکه بدانم بلوک‌ها را تازه رنگ کرده‌اند روی آن‌ها نشسته بودم. از بس فکرم مشغول برادرم بود و از بس چشم می‌چرخاندم تا او را ببینم اصلاً حواسم از خیسی رنگ بلوک‌های کنار خیابان پرت شد. اما نَم و چسبندگی رنگ را حس کردم. شبیه کسی که ضایع شده، احساس کردم همه دارند مرا می‌بینند و لابد به من می‌خندند. دوروبرم را نگاه انداختم تا خنده‌ی کسی را ببینم یک آن برگشتم و با تمام بهت و تعجب برادرم را به همراه پدرم در داخل یک مغازه‌ی کوچک املاکی دیدم. او سربه‌زیر بود و آرام و ساکت نشسته بود و پدرم داشت با دو مَرد که یکی‌شان بنگاهی پشت میز بود و نفر دیگر روبروی پدرم نشسته بود، حرف می‌زد و کاغذهایی بینشان داشت دست‌به‌دست می‌شد.

از دیدن برادرم آن‌چنان شگفت‌زده و خوشحال شدم که از جا پریدم. یکهو دیدم که چسبندگی رنگ، از شتاب برخاستنم گرفت و تمام شلوارم به گند کشیده شد. اما این افتضاحی که به بار آمده بود هیچ خللی در دویدنم و شوق دیدار دوباره‌ی برادرم به وجود نیاورد. به‌محض این‌که رسیدم در مغازه، او نیز متوجه حضور من شد. برق شادی در نگاهش درخشید. در نگاه من هم. این درخشش شوق برق نگاه برای خلق یک کهکشان عشق و شادی و امید کافی بود. اما تا خواست از روی صندلی‌ بلند شود با دست رد پدرم برجای نشست و من هم که با شعف زیادی خواستم داخل شوم پدرم برخاست و با تَشر در را بست و همان‌جا پشت در شیشه‌ای با میله‌های آهنی با رنگ سیاه، سر جایم میخکوب شدم.

××

احساس کردم غرورم را پیش همه شکست و حق هیچ‌گونه اعتراضی را هم ندارم. اما اهمیتی نداشت و توجهی نکردم. با اشتیاق تمام منتظر ماندم. حرف‌هایشان که شنیده نمی‌شد تمامی نداشت. با صورت سرخ‌شده از خجالت و تحقیر، از دم در با نگاه اشاره، از برادرم می‌پرسیدم چه خبر شده و اینجا چه می‌کند؟ و بدبختانه چیزی جز ناراحتی در نگاهش نخواندم و همین بیشتر مضطرب و کنجکاوم کرد.

دقایق بسیاری نشستند. کاغذهایی را امضا کردند، چایی خوردند، گپی زدند و خندیدند و درنهایت مرد لاغر یک بسته اسکناس که تا آن زمان این حجم از اسکناس را ندیده بودم به بنگاهی داد و او نیز بعد از شمارش چندباره و برداشتن بخشی از آن، مابقی را به پدرم داد و بعد از تقدیر و تشکر بسیار که هر لحظه‌اش به اندازه‌ی سال برایم می‌گذشت پدرم بسته‌ی اسکناس‌ را در مشمعی سیاهی گذاشت و از آنان خداحافظی کرد و به تنهایی بیرون آمد.

×××

از این‌که مرا همچنان منتظر می‌دید تعجب نکرد. با عصبانیت و خشم زیادی دستم را محکم گرفت و ازآنجا دور کرد.

پرسیدم:”پس داداشم؟ پس داداشم؟ بابا داداشم جا مونده توی مغازه. بابا با توأم. ولم کن من می‌خوام برم پیش داداشم. بابا حواست کجاس؟ داداشمو جا گذاشتی. بابا تورو خدا. بابا…”

انگار نمی‌شنید که چه می‌گویم. داشتم به‌زور خود را روی زمین می‌کشیدم تا از دستش خلاص شوم و به سمت برادرم که جامانده بود بروم. احساس می‌کردم تکه‌ای از قلبم جامانده. احساس ترس و تجاوز و نفرت و انتقام تمام وجودم را گرفته بود و ازآنجایی‌که مچ دست نحیفم در دست درشت و قدرتمند پدر گرفتار بود و داشت می‌شکست، رهایی از آن ممکن نبود. این به‌زور کشیدن‌ها و نگاه‌های تلخ و غم‌انگیز و البته نامفهوم برادرم بر دلم آن‌چنان سنگینی کرد که زدم زیر گریه. نگاه گریانم هنوز به دم در مغازه بود. آن مرد لاغر نیز دست برادرم را گرفت و او را به‌سوی دیگری می‌برد. احساس می‌کردم پدرم جنایت کرده و برادرم را دست آن مرد لاغر داده تا سر به نیستش کند.

می‌خواستم زمین دهن باز کند و مرا در خود ببلعد. بیشتر گریستم و بیشتر خودم را روی زمین کشاندم. تصویر رفتن مظلومانه‌ی برادرم در میان اشک‌های پرآب چشمانم داشت محو می‌شد که باز از پدرم خواهش کردم که بگذارد بروم پیش داداشم. او نیز مصمم‌تر و جدی‌تر بی‌آنکه کلمه‌ای حرف بزند، مرا به‌زور به دنبال خود می‌کشید. قد بلندی داشت و نمی‌توانستم نگاهش را ببینم. و من گریان و نزار می‌گفتم:”داداشم. بابا داداشمو اون مرد لاغر برد. آخه بگو کجا می‌بره داداشمو؟ تو روخدا بذار برم پیشش. حالم خیلی بده، بابا. من داداشمو میخوام. باباجون خواهش میکنم ولم کن. بابا….”

گریان و نالان خود را کوبیدم زمین؛ پدرم، با همان یک دستش که مرا گرفته بود با غرولندکردن، آنی از روی زمین بلندم کرد و در سکوت و عصبانیت محض به راهش ادامه داد. انگار اصلاً برادرم برایش مهم نیست و این بیشتر دلم را می‌سوزاند. نمی‌دانم واقعاً حرف‌هایم را نمی‌شنید؟ شاید کرولال شده بود؟ نگاه‌های لرزان و گریانم مملو از التماس و خواهش بود. وزن شلوار رنگ شده‌ام با خاک و کثافت کف خیابان سنگین‌تر از هر زمانی شده بود و داشت از پام درمی‌آمد. یک دستم به شلوارم بود، یک دستم در دست پدر. یک چشمم به دنبال داداشم بود و یک چشمم به پدر. او مرا شبیه بچه‌ای قهر کرده که ناامید عروسکش را به دنبال خود می‌کشد، می‌کشید! داداشم انگار مسخ شده بود فقط زمانی که سر پیچ خیابان داشت می‌رفت برگشت و نگاهم کرد. هم خوشحال شدم هم ترسیدم و هم دلتنگی و انزجار بیشتری همزمان در درونم سایه انداخت و باز هم خواهش و تمنا که:”بابا جوون. مگه نمی‌بینی داداشمو برد. داداشم دیگه نیس. بابا… بابا خواهش میکنم ولم کن. بابا….” اشک و دماغ و بزاق دهانم درهم مخلوط شده بود و صورتم با گریه‌ای که هیچ‌وقت این‌گونه از ته دل نگریسته بودم چنان خیس شد که حد نداشت. آخرین نگاه مظلومانه‌ی برادرم درست سر پیچ، توی ذهنم حک شد. نگاهی مملو از حسرت بود؛ سرشار از درد و غم و اجبار تلخی که نمی‌شود تغییرش داد.

×××

بالاخره کشان‌کشان به نزدیکی خانه‌ رسیدیم. دلم داشت می‌ترکید از غصه و دل‌تنگی و از ترس و نگرانی. تا آن لحظه، ابر چشمانم یک لحظه بند نیامد و یک‌ریز داشت می‌بارید. به‌محض این‌که به خانه رسیدیم پدر، دستم را پرت کرد و گفت:”گمشو برو پی بازیت.”

من هم تا وقتی‌که او وارد خانه شد، جایی نرفتم. به‌محض این‌که از دیدرسم خارج شد دوباره به سمت میدان شهر دویدم تا ببینم برادرم را کجا بردند؟ از مسیری که آن مرد لاغر او را با خود می‌برد تا انتهای یک خیابان طولانی را پیمودم و هیچ اثری ازشان نبود. نومید برگشتم به آن مغازه‌ی املاکی. در ظل آفتاب و بر اثر دویدن بسیار، اشک‌هایم خشک‌شده بود و صورتم داغ داغ. از بنگاهی پرسیدم، برادرم را کجا بردند؟

او خود را به گیجی زد و گفت:”برادرت کیه؟ تو کی؟” که مجبور شدم توضیح بدهم که من همه‌چیز را دیدم. او از پشت میزش بلند شد با صبوری تمام تا دم رفت و سیگاری آتش زد. پوزخندی زد و گفت، نترس چیزی نشده، داداشت رفت نوکری.

یک آن قلبم فروریخت. این کلمه را قبلاً از داداشم شنیده بودم. باید به ارادت و چرب‌زبانی معنی می‌داد. اما این‌گونه نبود این بار مفهوم تلخ و گنگی در خود داشت که برایم قابل هضم نبود. با لب‌های لرزان و صدایی که به‌زحمت از گلویم برمی‌خاست پرسیدم:”نوکری!؟”. “آره نوکری. یه سال کار توی یه روستا در ازای صدهزارتومن. اون یاور پول خوبی داد به بابات. خوشحال باش. این روزا همه دنبال کارن. شانس آوردین که داداشت میتونه یه گوشه‌ای از بار زندگیتون رو برداره.”

با تعجب پرسیدم:”کار؟ پول؟ چی میگی آقا، اون مث من یه بچه‌اس.”

-“بچه!؟ بچه یعنی چی؟ پسر جان. داداشت ۱۲ سالشه. یه پا مرد شده واس خودش. آدم باید زود بزرگ بشه مسئولیت‌های بیشتری ور داره. بچه‌مچه یعنی چی!”

نگران‌تر پرسیدم:”پس مدرسه‌مون!؟”

پورخند دیگری زد و دود سیگار با این پورخند، او را به سرفه انداخت و با همان سرفه گفت:”درس مَرس مال بچه پولداراس. بچه‌ی کارگرجماعت باس بره دنبال صنعت و کشاورزی و دامداری. بره کار یاد بگیره. کیف و مشق و مدرسه میشه نون واسه آدم؟ من نمی‌فهمم….”

که بقیه‌ی حرف‌هایش را دیگر نمی‌شنیدم. این آدم‌ بزرگ‌ها واقعاً نمی‌فهمند! احساس کردم در جهانی پر از ننگ و ترس به تنهایی رها شدم. پر از جبر و پر از تصمیماتی که هیچ کدامش در اختیار من و داداشم نیست.

یک‌سال دوری از عزیزترین کس زندگی‌ام یعنی مرگ تدریجی من. یعنی ۳۷۸ روز دوری. این مدت، دیگر یکسال نبود. تازه اگر این مرد راست بگوید و برادرم برگردد. زدم زیر گریه و با چشم‌های گریان که بازهم با دماغ و آب دهن و اشک‌هایم ترکیب شد پرسیدم:”یعنی بابام داداشمو فروخت به اون مَرده!؟”

‌دستی به سرم کشید و گفت:”نمیشه گفت فروخت. یه معامله بود به‌هرحال. یه چی توی همین مایه‌ها. داِش‌ت رفته سر کار. بابات خوب زد توی گوش این یارو. ارزون‌تر حساب کرد ولی خوبیش اینه که پولش رو پیش‌پیش گرفت. گریه نکن پسر جان، برمی‌گرده.”

التماس و عجز در کلامم جاری بود و به او گفتم:”کاش نمیذاشتین بابام این کارو بکنه. کاش نمیذاشتین داداشمو ببرن.”

گفت:”بسه دیگه. تو که باید بهتر از من بدونی که. لابد بابات به این پول نیاز داشت!”

گفتم:”آخه…” که پرید توی حرفم و با عصبانت گفت:”آخه نداره. ننه‌من غریبم درنیار، برو رد کارت. بقیه‌شو برو از بابات بپرس.”

من دیده بودم که بنگاهی از آن پولی که به پدرم داد مبلغی هم خودش برداشت. نفرتی سراسر وجودم را درنوردید و هیچ توضیح و دلیلی، غم از دست دادن برادرم را توجیه نمی‌کرد. با انزجار زیادی داشتم ازش فاصله می‌گرفتم که خیلی غافل‌گیرانه فریاد زدم:”مادر جنده، تو چی، تو پول نگرفتی!؟”

دنبالم کرد تا مرا بزند که از دستش دررفتم. آن‌چنان دور شدم که انگار از شر روح پلیدش دارم فرار می‌کنم. با گفتن آن فحش که چندان وِرد زبانم هم نبود اما حس کردم قدری از بار فشار روانی‌ام را سر او خالی کردم. حرف‌های صبورانه‌اش و دلایل احمقانه‌اش بیشتر وجودم را می‌خراشید. مطمئنم او این معامله را جوش داده. اگر پدرم، ناپدری کرد این یارو هم لطفی نکرده، جز پرکردن جیبش آن هم به هر قیمتی. به قیمت جدا کردن عزیزترین مونس زندگی‌ام از من.

من برادرم را ازدست‌داده بودم معلوم هم نبود کی برمی‌گشت شاید هیچ‌وقت. از پدرم نفرت داشتم، آن مرتیکه‌ی احمق که شبیه ناپدری پسرش را برای صد هزارتومان فروخت را هرگز نمی‌توانستم ببخشم. از مادرم که عین خیالش نبود که پسرش کجاست؟ از این مرد بنگاهی که انگار گوسفند معامله کرده و خوشحال بود از اُجرت کارش. از آن مرد مُفنگی لاغر که وقتی مچ برادرم را گرفته بود احساس می‌کردم می‌خواهد به او تجاوز کند. از این میدان مضحک شهر که هر احمقی باید یک‌بار دورش بچرخد تا راهش را پیدا بکند، از نقاشان شهرداری که گند زدند به شلوارم و از خودم که چرا متوجه خیسی و تازگی رنگ‌ بلوک‌های سیمانی نشدم و چرا صبح هنگام بردن برادر عزیزم متوجه نشدم و همراهش نرفتم.

دلم هنوز آرام نشده بود. غصه‌ای سنگین‌تر از تمام وزنه‌های جهان گلویم را سخت می‌فشرد. نمی‌دانستم چکار باید بکنم. من همه چیزم را از دست داده بودم. داداشم همه چیز من بود. آن‌قدر مضطرب و نگران بودم که یک راسته خیابان را چندین بار رفتم و برگشتم و چندین بار هم دور میدان چرخیدم! دیگر هیچ چیزی بدون او برایم اهمیت نداشت. هیچ چیزی. حتی اگر می‌توانستم، تمام این‌هایی که در بردن برادرم دخیل بودند را می‌خواستم بکشم. باید کاری می‌کردم که پدرم آن پول را به دلِ خوش نخورد، اما چگونه؟ نمی‌دانستم. دل‌آشوب بودم و مدام به این جمله فکر می‌کردم و هزاران بار در ذهنم تکرار می‌شد که، داداشم را فروخت!

برای آخرین بار میدان را دور زدم و تصمیمم را گرفتم و با شهامتی بی‌بدیل به‌سوی بنگاهی برگشتم. درست روبروی مغازه‌اش ایستادم. سنگی را از داخل جوب برداشته بودم و آن‌چنان کوبیدم به شیشه‌ی مغازه‌اش، که ذره‌ای از آن بر روی درش باقی نماند و خُردوخاکشیر شد.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

وطن!

وطن! مردمان، از مــن پَربسته ســخن نیست دگر جز حــکایت ز جدایی کــه ز من نیست دگر آسمــان از تن این خــاک وطــن شد که جدا نام این خــاک جــفا را که وطــن نیست دگر گف

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

لامپ!

لامپی که نسوزد، روشن نیست! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: نمی‌شود دقیقاً گفت که گنج، نتیجه‌ی رنج است و یا خود رنج، یعنی گنج! زیرا بسیاری را می‌بینی که خم به ابرو ن

لامپ!

لامپی که نسوزد، روشن نیست!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

نمی‌شود دقیقاً گفت که گنج، نتیجه‌ی رنج است و یا خود رنج، یعنی گنج! زیرا بسیاری را می‌بینی که خم به ابرو نیاورده‌اند و به گنج رسیده‌اند و بسیاری هم فراوان رنج کشیده‌اند و به هیچ ارزنی هم نایل نشده‌اند.

اساساً این‌که می‌گویند بزرگترین اندوخته‌ی رشد آدمی از رنج است هم درست است هم نادرست. درست و غلطش به این جمله برنمی‌گردد بلکه به آدمش مربوط است. بسیار دیدم آدم‌هایی که رنج‌ها، آنان را نابود کرد و اندک‌اند آدم‌هایی که رنجی را نابود کنند و از میدان نبرد پیروز و سربلند بازگشتند. این یعنی رنج به‌شدت وابسته به ظرف ذهن آدمی است. این‌که آستانه‌ی تحملت تا چه‌اندازه‌ای است تا ذهن در پذیرش تلخی‌ها و برآمدن و شکوفا شدن از دل رنج برای رسیدن به گنج و یا رد کردن آن دخیل شود، همگی به ظرفیت آدم‌ها بازمی‌گردد.

با این‌وصف آدم وقتی رنج را برای فهم و یادگیری محسوب کند ظرفش را با حجم رنج هم‌اندازه می‌کند در این حال او باید بسیار برنجد، بسیار بسوزد تا روشن شود! هر آدم رنج‌دیده‌ای، لزوماً رنجور نیست زیرا برخی که ابرقهرمان زندگی خویش هستند، درد برایشان یعنی ذخایر رشد فهم!

که واقعاً او را از رنج به گنج خواهد رساند! گنج چنین آدمی خاص است و بی‌شباهت به گنج بسیاری از آدم‌های دیگرست!

لامپی که سوخته را دور می‌اندازند، لامپ سوخته، سوخته! اما این حباب روشنایی اگر چون مشعلی نسوزد، نوری هم از آن ساطع نمی‌شود. به‌واقع لامپی که نسوزد، روشن نیست!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۵ دقیقه

شلیک به توهم!

حکم تیر داشتیم و به هر جنبنده‌ای که از مرز رد می‌شد باید شلیک می‌کردیم. هر حرکت مشکوکی، هر سایه‌ای در دل تاریکی و به هر نور روشنی که دیده می‌شد حتی به‌اندازه‌ی آتش س

شلیک به توهم!

حکم تیر داشتیم و به هر جنبنده‌ای که از مرز رد می‌شد باید شلیک می‌کردیم.

هر حرکت مشکوکی، هر سایه‌ای در دل تاریکی و به هر نور روشنی که دیده می‌شد حتی به‌اندازه‌ی آتش سیگار هم باید رحم نمی‌کردیم. حتی اگر لازم بود در شب‌های خوفناک باید شلیک می‌کردیم به توهمات! فقط باید فردای آن شب، چیزی روی زمین افتاده باشد تا مرز بین شلیک به واقعیت یا توهم مشخص‌ شود وگرنه علاوه بر تنبیه، پول گلوله را از سرباز می‌گرفتند. دلم از این بایدها بسیار می‌ترسید.

طی یک ماه پست شبانه هیچ جنبنده‌ای رد نشد. شنیده بودم که مرز، همیشه پر از خطر است! اما نمی‌دانستم مرز یعنی دقیقاً جهنم! یک پاسگاه مرزی که با چندسازه‌ی بتُنی کروکثیف که به شکل خیلی نازیبایی ساخته‌شده و به‌طور پراکنده در محیطی وسیع و بی‌دروپیکر که با برج و بارو محافظت نمی‌شد و دورتادورش پر از سیم‌خاردار بود و زیر آن سیم‌خاردارهای مدور و درهم‌پیچیده، می‌گفتند مین‌گذاری هم شده، تمام آن چیزی بود که هر روز می‌دیدم.

آدم‌های لب مرز انگار همگی رانده‌شده از بهشتند و خشم و عقده‌هایشان را بر سر همدیگر خالی می‌کردند افسرانی که دور از زن و فرزند، سال‌ها آنجا بودند هم‌شکل بیابان شده بودند، هم‌شکل سیم‌خاردار! و سرباز برایشان شبیه یک حوری بهشتی بود که خود را محق می‌دانستند تا در آن‌همه تلخی و سختی و کثافت، غریزه‌های جنسی‌شان را روی او خالی کنند و خوشبختانه همیشه یک سرباز اُبنه‌ای هست که با ابتلا به بیماری خارش مقعد خواهان لواط کردن با دیگری باشد؛ وگرنه اگر چنین فردی نبود هر سربازی و هر جنبنده‌ای از تیر‌رس آلت‌های آماده به شلیک! بی‌نصیب نمی‌ماند. شاید چنین سربازی که فی نفسه اهل لواط باشد وجود ندارد اما همیشه یک نفر هست که از راه دیگری می‌خواهد سختی را به شکل لذت‌بخشی تحمل کند و از زیر بار مسئولیت‌های نظامی شانه خالی کند. یعنی برای اینکه پست ندهد، زیر سایه بخوابد، محبوب واقع شود و تنبیه نشود، تن دادن و زیر افسران خوابیدن، ازنظرش کار بهتری است.

×××

یک سرباز خوبرو و بور، نقش مفعول شدن را برعهده داشت. در این شرایط، بقیه سربازان اندکی آسوده‌خاطر شدند. او بخوبی نیاز جنسی چند افسر کادری را برآورده می‌کرد و خیلی زود محبوب و سوگلی پاسگاه شد. چندی نگذشت که بیشتر از افسران با خود فرمانده‌ی پاسگاه حشرونشر داشت. از پست دادن معاف شد و دقیقاً یک شبیه یک شاهزاده، خدمت می‌کرد. بسیاری اوقات لباس رزم برتن نداشت و همیشه هم با دمپایی می‌چرخید. او به معنای واقعی داشت روزهایش را با آرامش‌خاطر سپری می‌کرد شاید اگر این‌کاره نبود می‌رنجید اما رنجی در چهره‌اش هویدا نبود.

×××

از روزی که به مرز اعزام شدم خیلی زود مسلح شدم و آماده‌ی شلیک. در نقطه‌ي مرزی، روی تپه‌ای مایل به بیابان، از هیچ پاسداری می‌کردم. کمی آنسوتر، گذرگاه مرزی هم بود که طی روز خودروها و آدم‌های مجاز قادر به ورود و خروج بودند. گاهی یکی دو نفرمان به کمک نیروهای گذرگاه مرزی می‌رفتیم، برای پوشش بهتر آنان در برابر مهاجرانی که در خودروها توسط قاچاقیان انسان پنهان می‌شدند.

آب به‌سختی در دسترس بود و هر هفته یک وانت درب‌وداغان، منبع آب گرمی را می‌آورد. آسایشگاه بوی سگ‌مُرده می‌داد و سربازان که مجموعاً شامل ۹ نفر بودیم هم همیشه بوی گه می‌دادیم ازبس‌که به علت بی‌آبی یا حمام نمی‌رفتیم و یا با خود ارضایی‌هایی که می‌کردند بوی حشر و عرق و ماندگی می‌دادند. شنیدم بسیاری که موفق به فرار یا انتقال نشده بودند خودکشی کردند تحمل این وضعیت برای هرکسی مقدور نبود.

شیفت‌های نگهبانی بین ۸ نفر تقسیم شد و نفر نهم همان کسی بود که بار جنسی افسران و بخصوص فرمانده‌ی پاسگاه را بر عهده داشت و بنام مسئول دفتر، از هرگونه وظیفه‌‌ای که ما بردوش داشتیم معاف بود، البته تمیزتر از همه‌ی ما هم بود چون به‌همراه افسران کادری، معمولا آب برای حمام کردنش وجود داشت!

×××

به مدت یک ماه از حضورم هر شب دو ساعت پست شبانه هم نصیب من می‌شد. چیزی به‌جز نور ستارگان و چراغ چشمک‌زن هواپیماها دیده نمی‌شد. یک افق همیشه تاریک در برابر دیدگانم تمام آن چیزی بود که باید نمی‌دیدم! بااین‌حال وقتی مسلح به اسلحه‌ی آماده‌ی شلیک هستی ترسی نداری. اما همین اسلحه‌، خودش کلی ترس می‌آورد.

رأس ساعت ۲ شب شیفت را تحویل دادم که بروم بخوابم. همین‌که چشمانم داغ شد با وحشت زیادی از خواب برخاستم.

صدای شلیک بی‌محابا تمام سکوت فضا را برهم زد و همگی سراسیمه به دنبال صدا راه افتادیم. سربازی که شیفت مرا تحویل گرفت متوجه رد شدن چیزی در میان علف‌زار‌های خشک‌شده‌ی تابستانی شده بود و رو به صدا تمام خشابش را خالی کرده بود.

گلنگدن اسلحه همیشه کشیده شده و آماده‌ی شلیک بود. فقط لازم بود اندکی به ماهیچه‌ی انگشت فشار بیاوریم تا به‌طور رگباری ده‌ها تیر را به‌سوی مقصد نامعلوم در تاریکی شب رهاسازیم. آن شب هم این اتفاق افتاد و آن سرباز سایه‌های تاریک در دل تاریکی که دیگر صدای قدم‌هایشان هم شنیده نمی‌شد را به رگبار بست. کاری که هرکداممان اگر بجای او هم بودیم باید انجام می‌دادیم.

بیشتر از این‌که بر اساس این حکم، تیر شلیک کنیم بر اساس ترس و خوف شبانه دست به این کار می‌زدیم. با این‌که طی این مدت گلوله‌ای از تفنگ من خارج نشده بود اما حس می‌کردم این شلیک را من انجام دادم. داستان‌های زیادی شبیه افسانه‌های ترسناک شنیده بودم از این‌که سربازان درگذشته، بی‌توجه به صداها و سایه‌ها، سرشان بریده‌شده و یا در کمین اشرار افتاده‌اند. درحالی‌که در آن بیابان برهوت هیچ انسانی نبود جز ما. این‌که از چه چیزی پاسداری می‌کردیم خودش جای سؤال بود؟

طی این مدت و از هشت‌نفری که نگه‌دارنده‌ی آن بخش از خط‌کشی مضحکانه‌ی مرز بودیم تا موجودی از آن رد نشود این بار نخستی بود که یک خشاب کامل خالی‌شده بود.

سرباز گفت، صداهای مشکوکی را شنیده و سایه‌هایی را در دل تاریکی دیده و بعد از شلیک پیاپی در خلوت ترسناک، اصواتی از ناله‌های نامفهوم و آنی هم شنیده. کسی جرئت رفتن به محل برخورد گلوله‌ها را نداشت. اساساً هم ممکن نبود چون محل برخورد گلوله‌ها درست پشت سیم‌خاردارهای مین‌گذاری شده بود. باید تا صبح صبر می‌کردیم و در گشت‌های محتاطانه به محل حادثه می‌رفتیم. چهره‌ی وحشت‌زده‌ی سرباز اصلاً تماشایی نبود. آن شب تا صبح نخوابیدیم و دستور داده شد که همگی آماده‌باش باشیم. اما افسران خیلی زود به آسایشگاه خودشان برگشتند.

فرمانده و سربازش هم از دور نظاره‌گر بودند اما خیلی زود غیب‌شان زد.

فضا بوی ترس و خون می‌داد. هیچ‌چیزی نه دیده می‌شد و نه شنیده می‌شد و شاید فقط یک توهم بود.

هنوز انعکاس صدا در خواب‌آلودگی ذهنم پابرجا بود اگرچه اثری ازش نبود و هرچه دقت کردم سایه‌ای از دور ندیدم ولی شبیه تمام ساکنان این پاسگاه مرزی تا صبح از ترس دوباره چشم روی چشم نگذاشتم.

صبح که شد رفتیم از نزدیک ببینیم چه اتفاقی افتاده که با بدن متلاشی‌شده‌ی یک سگ ماده روبرو شدیم که پر از سرب بود. کشتن سگ دردناک است. این‌که به هر جنبنده‌ای باید شلیک کرد مفهوم ناروایی است و این اتفاق هولناک تا مدت‌ها حالم را گرفت و احساس می‌کردم از این جهنم زنده بیرون نخواهم آمد و اگر هم بیرون بیایم دیگر آن آدم سابق نیستم. از این‌که آن حیوان بی‌زبان به قتل رسیده، از آن سرباز شلیک‌کننده نفرت داشتم. از خودم. از پاسگاه. از زمین و زمان و از هرلحظه‌ای که به‌اندازه‌ی هزار سال می‌گذشت بیزار بودم. ولی آن سرباز از این دقت نظر و دقت شلیک خرسند بود. می‌گفت عاشق بازی‌های رایانه‌ای است و خوشحال بود که تفنگ دارد. آن‌هم یک تفنگ واقعی!

هیچ‌وقت نمی‌توانستم خود را تجسم کنم که حیوانی را فقط برای یک ترس ناشناخته و یک توهم احمقانه از بین ببرم و در آخر به این کارم هم افتخار کنم. به‌واقع آدم‌ها، در میان زشتی‌ها، زشت‌تر از هرچیزی که باید باشند می‌شوند. نمی‌دانم شاید این حجم از تجاوز و عقده و کمبود، ذهن‌ها را شبیه باروت‌های آماده‌ی انفجار می‌کند و هوش و حواس درست و حسابی را از هرکسی سلب. وگرنه یک سگ ماده به خودی‌خود چه در مرز باشد چه بر لب مرز و چه بیرون از مرز، یک سگ است. یک موجود بخت‌برگشته و رانده شده از همه جا که طعمه‌ی تیر و ترکش ترس‌ها و قوانین نابجا و مرزهای نقاشی‌شده می‌شود.

×××

این حادثه، گوشزدی بود برای همه که نسبت به هر چیزی بیشتر حساس باشند. هرچند فقط سگ کشته بود، اما تا آن زمان با اسلحه‌ی آماده‌ی شلیک، کسی از اسحله‌اش استفاده نمی‌کرد. کسی نمی‌خواست بازخواست شود. کسی نمی‌خواست تاوان پس بدهد یا پول گلوله را. کسی که این جرئت را می‌کرد باید دلیل موجهی برای تیراندازی‌اش می‌داشت.

در شب دیگری، پاس‌بخش بیدارم کرد تا بروم سر پست و خودش سریع گرفت خوابید. با اکراه از خواب برخاستم. ساعتم را نگاهی گذرا انداختم درست رأس ساعت 00:00 بود. با خواب‌آلودگی و نفرت زیادی داشتم آماده می‌شدم. برای این‌که بر این احساس تلخ غلبه کنم به این ساعت فکر کردم. این چهارتا صفر. که یعنی هنوز لحظه‌ای شروع نشده و لحظه‌ای هم به پایان نرسیده. لحظاتی که ما به آن‌ها معنا می‌دهیم، وگرنه هرلحظه‌ی زندگی همین ۴ تا صفر است! خود را دلداری می‌دادم که مهم نیست در چه حالی این زمان صفر را می‌بینی. مهم این است که می‌شود یک ثانیه به این صفرها افزود. می‌شود یک ثانیه چشمانت را ببندی، یا بیشتر بازکنی. بخوابی، بلند شوی و یا دوباره صفرها را مرور کنی. توی یک ثانیه میلیاردها اتفاق می‌افتد، اسپرمی به لقاح می‌رسد، ستاره‌ای منفجر می‌شود و جهانی به‌سوی خلق شدن یا نیست شدن می‌رود. ولی ممکن است تو فقط دوباره و دوباره صفرها را مرور کنی‌. این صفرهای تکراری، برای همه بسیار تکرار می‌شود اما روی آنچه لحظاتی انباشته می‌کنیم تمام منیت و مفهوم حضور ما را در دنیا رقم می‌زند. تمام هستی ۴ صفر مطلق است و تمام اتفاقات و تمام تو، اعداد انباشته‌شده روی این صفرهاست. هرلحظه‌ از این زندگی، لحظه‌ی شروع است و لحظه‌ی پایان. آن لحظه را خودت یا شروع کن یا به پایان برسان. این صفرها را نمی‌شود جمع زد. چون تکرار عبث را نمی‌شود جمع زد. با این‌که تهی‌اند اما می‌توانند پر باشند از هر چیزی‌. این حفره‌های توخالی آماده‌‌ی آبستن شدن‌اند. آبستن از حال تو‌. از تصمیم تو. شروع و پایان هر کاری درگرو تصمیم‌گیری تو برای تعیین تکلیف همین لحظه است! همین لحظه، یعنی اکنون. اکنون را دریاب!

این چارتا صفر را به فال نیک گرفتم و با این جملات انگیزشی خود را محکم و استوار در لباس رزم آماده دیدم و گفتم، این لحظات هم می‌گذرند. ذهنم آماده‌ی درک لحظه بود تا خود را عذاب ندهم و بر خواب شیرین فائق آیم. از کنار اتاق فرمانده رد می‌شدم که صدای آه‌واوه به گوش می‌رسید. اندکی مکث کردم و صدا را باوضوح بهتری شنیدم. صدای فرمانده و آن سرباز مسئول دفترش بود. من چیزی ندیدم اما حرف‌های شهوانی‌شان گویای همه‌چیز بود. پوزخندی زدم و سرم را تکان دادم و از این‌که شرفم را با بی‌شرفی معاوضه نکردم به خود بالیدم. هرچند خیلی عصبی و مضطرب‌ شدم.

با پوتین‌های سنگین از مسیر خاکی رد می‌شدم و صدای ساییده شدن شن‌ها در زیر پوتین، بهمراه صدای جیرجیرک‌ها طنین‌انداز خلوت شب شد. به سرباز شیفت شب رسیدم و گپ اندکی زدیم در همان حین ماجرای شنیدن صدای آه‌و‌اوه فرمانده و آن سرباز سوگلی را آرام به گفتم. خیلی ناراحت شد و به‌هم ریخت. داشتم شیفت نگهبانی را از سرباز دیگری می‌گرفتم و یک آن هردو، صدایی در علف‌زارهای خشک شنیدیم و البته سایه‌های تاریکی در دل سیاهی حرکت می‌کردند. شاید آن‌ها هم سگ بودند اما شلیک به صدا و سایه اگر فردا ازش اثری بماند شلیک موجهی است! نمی‌دانستم ‌که در شبی تاریک‌تر از تمام شب‌های عمرم، اکنون در چنان شرایط غیرقابل تصمیم‌گیری گرفتار می‌شوم.

هر دو لال شدیم و سراپا گوش. او محل نگهبانی را ترک نکرد و همراهم ماند. قلبم تند تند می‌زد. چیزی که حس کردیم را نمی‌شد ندیده و نشنیده بگیریم. شاید اگر تنها بودم بی‌خیال می‌شدم اما حضور آن سرباز و کنجکاوی‌اش، کنجکاوی مرا هم برانگیخت. از طرفی لذت‌بخش بود اگر ما نیز با تیراندازی رگباری خواب و آرامش افسران را می‌گرفتیم و آن لذت‌های سیر نشدنی شبانه‌‌ی فرمانده از آن سرباز مسئول دفتر را!

صدا نزدیک و نزدیک شد اما بازهم چیزی دیده نمی‌شد. ناگهان او به‌طور کاملاً غیرمنتظره انگشت بر ماشه فشرد و شروع کرد به فریاد و شلیک و من هم که بهت‌زده بودم در همراهی با او با ترس از فریاد و حرکت ناگهاني‌اش به همان فضای تهی از هیچ شلیک کردم. احساس می‌کردم داریم خشم‌فروخفته‌ای را خالی می‌کنیم. خشمی غیرقابل کنترل. مهم نبود مقصد آتشین این گلوله‌ها کجا هستند. مهم فقط خالی کردن تمام خشاب درونمان از فشنگ‌های غم و ناراحتی و گلوله‌های خشم و اجبار بود. جز صدای وحشتناک گلوله و نور و دود برخاسته از آن، هیچ‌چیزی شنیده یا دیده نمی‌شد و پس‌ازآن سکوت مرگبار و لحظاتی دیگر، سایرین شتابان برای فهم علت این گلوله‌باران خود را به محوطه رساندند.

×××

همگی در فواصلی از هم جمع شدند. همه می‌ترسیدند نکند در کمین اشرار گرفتار شدیم آنان از ترس جانشان با اسلحه و با اضطراب به تماشا ‌آمدند. یک حرکت غریزی و طبیعی. فرمانده با سرووضعی نا آماده ظاهر شد. با دمپایی و گرم‌کن. سریع از ما خواست تا به سمتش برویم. دست هر دوی‌مان داشت می‌لرزید و بوی باروت فضا را پُر از سرب کرده بود. همان چیزهایی که حس کردیم را به فرمانده‌ي پاسگاه گفتیم. او عصبانی به نظر می‌رسید. لبانش را جمع‌وجور کرد و با لحنی عصبی درحالی‌که نور چراغ زردرنگی نیمی از صورتش را روشن و نیمی را تاریک‌تر نشان می‌داد گفت، امیدوارم این بار هم سگ کشته باشید.

نمی‌دانستیم منظورش چیست؟ شاید از این‌که او را از لذت جدا کردیم، ناراحت بود؟ شاید از خواب بعد از ارضایش پریده و عصبی بود؟ شاید واقعاً از این‌که نکند اشرار را کشتیم می‌ترسید. اما اگر این‌گونه باشد باید به ما تشویقی هم بدهد هرچند شنیده بودم که با کشتن قاچاقچیان انسان و مواد مخدر، آنان کینه به دل می‌گیرند و در پی انتقام‌اند، اما کشتن اشرار، بی‌پاداش نیست! فقط به‌طور ناشناخته‌ای از نتیجه‌ی این شلیک و این لحن فرمانده، خیلی نگران شدیم.

تا صبح هر دو منتظر ماندیم تا نتیجه‌ی آنچه اتفاق افتاده را ببینیم. با این‌که کشتن فجیع آن سگ ماده که چند وقت پیش، حسابی دلم را به درد آورده بود ولی اگر این بار سگ نکشته بودیم و هدفمان اشرار بود یعنی باید برای یک نبرد خونین، یک درگیری و انتقام‌گیری مهلک آماده می‌شدیم و این تازه شروع جهنمی دیگر بود و اگر سگ هم نکشته باشیم و آدم هم نکشته باشیم یعنی پرداخت جریمه بابت توهم! و شاید هم تنبیه شدن بابت از بین بردن لحظات شیرین و لذت‌بخش فرمانده! که دقیقاً معلوم نبود چه بلایی می‌خواست بر سرمان بیاورد.

ترس از تنبیه و فرضیات مختلف ذهن هردوی ما را مشغول کرد.

این شلیک و این حرف فرمانده، سم کشنده‌ای شد که نمی‌شد جان سالم ازش بدر برد. شلیک کردن یا نکردن، هر دو، مسئولیت سنگینی داشت. اندکی هم‌قطارم را سرزنش کردم که اگر او دست به ماشه نمی‌برد من نیز کاری نمی‌کردم اما او گفت که کمکم کرده وگرنه می‌توانست برود بخوابد. گفت که ممکن بود کسی به ما حمله‌ور شود و اگر پیش‌دستی نمی‌کرد، معلوم نبود چه بلایی بر سرمان می‌آمد. حتی منت گذاشت که جانم را مدیونش هستم. درهرصورت در آن شرایط شاید او چیزی را بیشتر از من دید و حس کرده بود پس باید همراهی‌اش می‌کردم.

کمی بگومگو کردیم. اندکی دلداریم داد و در آخر که خودش هم مضطرب‌تر از من به نظر می‌رسید گفت، نگران نباش، به نظرم در بدترین حالت، جانوری چیزی بوده. اگر هم نبود فوقش پول چهارتا گلوله را می‌دهیم. در پاسخش گفتم، به نظرم فرمانده دنبال بهانه است. او نیز که از ماجرای آه‌واوهی که شنیدم مطلع بود تازه علت آن جمله‌ی ترسناک فرمانده را درک کرد، که ممکن است فرمانده بخاطر به‌هم خوردن لذت شبانه‌اش دنبال تنبیه باشد. ولی هنوز امیدوار بود می‌گفت مطمئنم چیزی که دیدم توهم نبود. نمی‌دانم تو دیدی یا نه؟ ولی من چندتا اشرار دیدم؛ شک ندارم به‌خاطر این کار تشویق هم می‌گیریم خدا را چه دیدی شاید هم ارتقا درجه گرفتیم و برای همیشه از این جهنم منتقل شدیم به یک جای خوب.

این امید شیرینی بود که اندکی دلگرمی می‌داد ولی استرس و نگرانی ول‌کن‌مان نبود. هر دو اعتراف کردیم که این بار نخستی بوده که در تمام طول زندگی هرکدام یک خشاب گلوله را خالی کرده‌ایم و برعکس آن سربازی که سگ کشته بود، اصلاً از داشتن یک تفنگ خوشحال نبودیم، چه تفنگ توی بازی و چه تفنگ واقعی!

اگر روزی قصد کشتن کسی را داشتم به نظرم کشتن فرمانده و افسرانی که به آن سرباز جوان رحم نمی‌کردند واجب‌تر از هرکسی است و شاید شلیک به آن سرباز بهترین کار باشد. زیرا حضور او اگرچه تأمین‌کننده‌ی نیاز فرمانده و افسران بود اما سایر سربازان از نگاه‌های شهوانی و متلک‌های رکیک آنان بی‌نصیب نمی‌ماندند و حتی سایر سربازان هم برای این‌که خودی نشان دهند و خود را فاعل نشان دهند تا مفعول، می‌خواستند از آن سرباز کام بگیرند و رقابتی بین همه‌ی سربازان وظیفه، افسران کادری و فرمانده بر سر آن سرباز دیده می‌شد، که البته برنده‌ی بلامنازع، فرمانده بود. قطعاً اگر اندکی فضای ذهنی آرام و ایمن بود شلیک‌های کمتری اتفاق می‌‌افتاد. شاید هم این شلیک‌ها هیچ ارتباطی به این موضوع نداشت و پاسداری از مرز، شرط لازم برای حضور ناخواسته‌ی همه‌ی این آدم‌ها در این نقطه‌ی نامعلوم است. فقط خودم را سرزنش کردم که ای‌کاش آن ماجرا را به سرباز هم‌قطارم نمی‌گفتم شاید اندکی کنترل اعصاب به‌خرج می‌داد و دستش رو ماشه فشرده نمی‌شد! شاید اگر صبوری پیشه می‌کردیم، یک ایست بلند می‌دادیم و سپس یک تیر هوایی کفایت می‌کرد و اگر چیزی حمله‌ور می‌شد آن‌گاه خالی کردن دو خشاب ۶۰ تیری موجه بود.

×××

داشتم فکر می‌کردم مگر داخل این مرز چه خبر است که کسی بخواهد از آن بیرون برود یا بخواهد به آن وارد شود؟ اصلاً همین بی‌خبری خودش توهم است! مرز هم توهم است و مرزبان هم متوهم! شلیک به توهم دردناک است و شلیک به واقعیت دردناک‌تر. لب این مرز پر از عقده و خشم و تجاوز است پس بعید است که داخل و بیرون از این مرز چیز بهتری در انتظار آدم باشد!

من که از کشتن آن سگ‌ ماده دلم آن‌چنان به درد آمده بود، اکنون تنها آرزویم این بود که خدا کند سگ کشته باشیم، تا بهانه‌ای دست کسی ندهیم و این جهنم را بدتر از قبل نکرده باشیم. بدتر از تجاوز به آن سرباز، بدتر از کشتن سگ، بدتر از پست‌های شبانه و بدتر از ترس و تلخی محل خدمت هم شاید هست. از خود پرسیدم یعنی واقعاً در اینجا چیز تلخ‌تری هست که هنوز ندیده‌ام!؟

فردای آن روز زودتر از هرکسی رفتیم سر محل حادثه. در کمال ناباوری و بهت و وحشت، با اجساد دو کودک، یک زن و یک مرد که بدن‌هایشان سوراخ‌سوراخ شده و خرواری مگس روی شکاف‌های خونین در حال پرواز بودند، روبرو شدیم. همان‌جا بغضی سنگین و رعشه‌ای دردناک بر پشتم تیر کشید. زانو خالی کردم و با مشتی از خاک بر سر کوبیدم. آنان یک خانواده‌ بودند که داشتند از مرز رد می‌شدند. مهاجران غیرقانونی افغانستانی که ما به‌حکم تیر، آن‌ها را به رگبار بسته بودیم!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

آفتابه!

گفت:”هی بچه، آفتابه رو پُر کن بذار پشت در توالت، عموت رفته دستشویی.” گفتم:”وا به من چه! قبل از توالت رفتن باید آفتابه‌ رو پُر می‌کرد و با خودش می‌برد.” گفت:”با من بح

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

سلام

سکوت، بجای جواب سلام هم، علیه السلام است! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: هیچ‌وقت نفهمیدم این مدیران عصاقورت‌داده، که وقتی کسی به آنان سلام می‌کند چرا عین گاو سرشان

سلام

سکوت، بجای جواب سلام هم، علیه السلام است!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

هیچ‌وقت نفهمیدم این مدیران عصاقورت‌داده، که وقتی کسی به آنان سلام می‌کند چرا عین گاو سرشان را پایین می‌اندازند پایین و خود را به کوچه‌ی علی‌چپ می‌زنند؟ تصور کنید مدیری از کنار همکارانش رد می‌شود و با شنیدن سلام یا برخاستن کارکنان خود را به کری و کوری می‌زند. او با این حرکت چه چیزی را می‌خواهد ثابت کند؟ این‌که وقت پاسخ به سلام را ندارد؟ شاید هم اگر پاسخ سلام را بدهد از شأن و منزلتش کم می‌شود؟ ‌شاید فکر می‌کند با جواب دادن سلام، کارکنانش خودمانی می‌شوند!؟ یا شاید واقعاً کَر است!؟ شاید می‌داند لیاقت سلام را هم ندارد و از این‌که به او سلام می‌کنند این حجم از احترام را نمی‌تواند برتابد؟ یا شاید در برابر کسی که گلوی خود را پاره می‌کند و بلند سلام می‌کند تا گوش‌های سنگین مدیر بشنود، مدیر خیلی آرام و خاموش در دلش پاسخ سلام را می‌دهد!؟

قطعاً کَر نیست وگرنه سازمان‌ها مدیران کَر را استخدام نمی‌کنند. اما زیاد دیدم مدیران کَر و کوری که روی سر آدم‌های بینا و شنوا هستند! این رویکرد در برخی دیگر هم هست و صرفاً سازمانی نیست. خوب یاد دارم همکاری داشتم که حتی جلوی آبدارچی به نشانه‌ی احترام از روی صندلی‌اش برمی‌خاست با این‌که از نظر سنی، تحصیلات، تجربه و خیلی چیزهای دیگر بزرگ‌تر از آبدارچی بود. درحالی‌که بسیاری اصلاً آبدارچی را به آدم حساب نمی‌کنند. پاسخ سلام، سلام است و پاسخ ندادن به آن برعلیه سلام است؛ و پاسخ‌ندهندگان به سلام هم ظاهراً علیه‌السلامند!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

الفبا

الفبا، حرف ندارد! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: مطمئن نیستم که دقیقاً از معلم ابتدایی چه چیزهایی یاد گرفتم؛ فقط اسم معلم را بخاطر دارم! اما هر چیزی که امروز بلدم

الفبا

الفبا، حرف ندارد!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

مطمئن نیستم که دقیقاً از معلم ابتدایی چه چیزهایی یاد گرفتم؛ فقط اسم معلم را بخاطر دارم! اما هر چیزی که امروز بلدم از الفبایی است که او به من آموخت. ساده‌ترین و پایه‌ای‌ترین چیزها، گاهی بظاهر فراموش می‌شوند اما همین چیزهای مبتندی است که همیشه بهترین شالوده برای یادگیری است. بدون اولین‌ها، آخرینی نیز وجود ندارد. آدم در هر علمی نیازمند گودبرداری است. یعنی وجود نیاز، یعنی آماده‌شدن برای پذیرش و فهم؛ این گودبرداری، بستری را فراهم می‌کند که بتوان در آن چیزی ساخت یا چیزی کاشت. شبیه یک زمین کشاورزی، شبیه یک زمین ساختمان. برای ساخت و کاشت، نیاز به یک پی‌ریزی داری، تا بتوان از آن، چیزی برداشت! الفبا نیز فراخور یک نیاز خلق شد؛ نیاز ارتباط، نوشتن و انتقال پیام، که بدون آن یک گودی و یک حفره‌ی عمیق در ذهن آدمی بود. آنگاه که بشر حروفی را خلق کرد، دنیا شکل دیگری گرفت. نمی‌دانم بدون نوشتن و بدون خواندن ما چگونه می‌شدیم؟ اما قطعاً اینی که هستیم نبودیم. الفبا با تشکیل حروف برای انتقال اصوات و آواها، خیلی خوب ما را ساخت. علیرغم این‌که الفبای هر زبانی پر از حرف است، اما حرف ندارد!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

سه زن!

سه زن! بارد از انگشتش هنر، یک سالن از صدها اثر آخر چگونه ممکن است از این و آن دارد خبر!؟ دیدم که انگشتان او، خوش می‌نوازد تار مو آهنگ بی‌همتا زند، در گوشه‌های پرخطر

سه زن!

بارد از انگشتش هنر، یک سالن از صدها اثر

آخر چگونه ممکن است از این و آن دارد خبر!؟

دیدم که انگشتان او، خوش می‌نوازد تار مو

آهنگ بی‌همتا زند، در گوشه‌های پرخطر

آغوش زن زیباترین گهواره‌ی آرامش است

اهل هنر، اهل نظر، اهل دل است و مختصر

با این سه زن دنیا خوش است از مهر و لطف بیکران

هم دختر و هم همسر و هم مادری همچون گهر

روشنگر هر منزل است بی‌جلوه‌اش غم مشکل است

شب چشم اوست از چشم او، تابیده شد نور قمر

آوای خوش می‌بارد از، ابر بهاران و خزان

او چارفصل زندگی است از فصل‌های رهگذر

در ساحل دلدادگی همراه با آواز قو

درهم رود با موج غم، خم می‌شود تا آن کمر

شاد است اگر پنهان کند، غم را، هنرمندی اوست

او خود پریزادست و عشق، این نکته را از دل نبر

چون بید مجنون سرخوش است از عشق بی‌پایان خود

از بس که پر ریشه است اگر، هرگز نمی‌بُرّد تبر

زن، زندگی است و زندگی، هر گوشه‌اش از زن وجود

چون مبدأست و مقصدست از معبر صدها سفر

او بستر دلدادگی است از عشق بی‌تکرار دل

با او به دریا می‌رسی بی او که مردابی اگر

زن حرف دارد حرف خوش، از مخزن احساس خود

چون لاله‌ای دلسوز شد، هم داغ دارد بر جگر

بی‌زن جهان، تاریکی است از بودنش تنها کی است؟

هر لحظه با این لاله‌رخ، عمرت نمی‌گردد هدر

هر خانه و کاشانه‌ای از عطر زن باشد تهی

ویرانه‌است، ویران‌سرا، کاشانه‌است آخر مگر؟

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مخلوط!

مخلوط! با هیزم و برق نگاه، او آتشی افروخته من سوختم پیش از تو پس، آتش نگیرد سوخته! من پاره‌پاره از فراق، او سرخوش است از این چراغ می‌گیردش هردم سراغ، صد وصله بر من د

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

سرگرم!

آدمِ سرگرم، دل‌سرد نیست! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: ممکن نیست سرت گرم باشد و دلت سرد! مشغله‌ی فکری نه به معنای بیهوده اندیشیدن به هر چیزی، بلکه بعنوان هدفمند ف

سرگرم!

آدمِ سرگرم، دل‌سرد نیست!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

ممکن نیست سرت گرم باشد و دلت سرد! مشغله‌ی فکری نه به معنای بیهوده اندیشیدن به هر چیزی، بلکه بعنوان هدفمند فکر کردن می‌تواند نجات‌دهنده‌ی ما باشد از انبوه یأس‌ و ناامیدی‌.

شاید این جمله‌ی:”فکر چو بیکار شود کارگاه شیطان شود.” کمی مذهبی و تهاجمی به نظر برسد ولی معنای خوبی دارد. به‌واقع بیکاری فکر، سرآمد هر پلیدی است. آن پلیدی، لزوماً کار بد یا گناه و خطا نیست بلکه بریدن از خود است؛ بریدن از آرزوها و رؤیاها؛ دست کشیدن از آینده و در نهایت مأیوس شدن. که البته به قولی، ناامیدی بزرگترین گناه است!

آدم که سرگرم شود به هر چیزی، عاقبت به جایی خواهد رسید. سرگرمی، بد و خوب ندارد. بدِ من برای تو ممکن است خوب باشد و بد تو برای من خوب. سرگرمی، دلگرمی می‌آورد. حتی اگر کسی سرگرم بازی است، امیدی در او زنده است در ازای برد و باخت‌های ولو کودکانه! ولی آن‌کس که طول و عرض یک دیوار را در دور باطل و تکرار بیهوده گز می‌کند و مدام فکرش را در بیکاری رها می‌سازد به تیر غیب ناامیدی گرفتار می‌شود.

مغز در ازای انجام مشغله‌ی فکری بیشتر، پاداش بیشتری تولید می‌کند؛ هرچقدر مشغله‌اش جذاب و شیرین باشد، خواهان ادامه‌ دادن آن است آنقدر که مرزهای تخیل و خلاقیت را می‌خواهد درهم بشکند و پَر بکشد به بیکران. پس چه چیزی از این سرگرم‌کننده‌تر و دلگرم‌کننده‌تر!؟ بیکاری ذهن آدم را به کاهلی و سستی سوق می‌دهد و از سستی نیز طبق گفتار فردوسی، کژی زاید و کاستی. دیگ جوشان، هم سرش گرم است هم دلش.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کرکره!

گفتم:”آقا این کرکره‌ی مغازه رو تا ته میزدی بالا، سرم خورد بهش مغزم اومد توو دهنم!” گفت:”ببخشین آخر شبه، داشتیم مغازه رو می‌بستیم” گفتم:”اوه حواسم نبود دیروقته. حواسم

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب