هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

از روز ازل بدون جرمی بر روی سرم چه ها نوشتند این بخت سیه كه بر من افتاد از بخت همه جدا نوشتند ××× من مهره‌ی بی‌قراری مانم در صفحه‌ی خالی از نوازش با هر حركت كه من بك

کیش و مات!

از روز ازل بدون جرمی

بر روی سرم چه ها نوشتند

این بخت سیه كه بر من افتاد

از بخت همه جدا نوشتند

×××

من مهره‌ی بی‌قراری مانم

در صفحه‌ی خالی از نوازش

با هر حركت كه من بكردم

گفتند خطا ، خطا نوشتند

×××

جرمم حركت در این سیاهی

بی‌آنکه روم به روشنایی

من خانه‌نشینم و چه افسوس

در خانه‌ی من جفا نوشتند

×××

این صفحه‌ی زشت زندگانی است

تا روز ابد كه ماندگار است

بیچاره دلم همیشه می‌گفت

آواره مرا چرا نوشتند!؟

×××

هر جا كه لبی به خنده آید

صد دل‌خوش و مست در آن حضورند

هر جا كه غمی ز در درآید

در خانه‌ی آن مرا نوشتند

×××

ناچار روم در این سیاهی

بی‌آنکه بُود مرا پناهی

گفتند: “آفرین” را

در متن دلم نوا نوشتند

×××

خوشحال شدم دمی از این كار

گویا كه بُود مرا چو دلدار

در بازی آتش و نیازم

از قصه‌ی شه گدا نوشتند

×××

ناگه به نوای كیش خواندند

آندم كه رسیده‌ام به بن‌بست

گفتم چه عجب چنین سزاوار؟

گفتا كه خموش روا نوشتند

×××

گفتم چكنم در این سیاهی

با معنی كیش و ذلت و درد؟

گفتا كه در این لحظه‌هایی

در فكر همه فنا نوشتند

×××

گفتم چه عبث كه بوده بازی

ای آنكه كنون تو سرفرازی

گفتا كه مخور غصه ای دوست

آندم كه تو را دعا نوشتند

×××

با ذكر دعا و خواهش و عشق

از بیم فنا كه رسته بودم

خرسند شدم دمی از این راه

چون نسخه‌ای از دوا نوشتند

×××

با یك حركت رها شدم من

از خیل غم و نوای آن كیش

گفتند فریب خورده‌ای، دوست

در بازی تو ادا‌ نوشتند

×××

ناگه چو غریب مانده در راه

از چاله فتاده‌ام بدین چاه

گفتا كه شدی تو مات و افسوس

این برد شیرین به ما نوشتند

×××

فریاد و غمی ز دل برآمد

از بازی تلخ زندگانی

گفتند مگو تو كفر و كفران

این درد تو از عطا نوشتند

×××

گفتم چه عجب عطا ‌ نوشتند

در صفحه‌ی زشت این اسارت

گر فضل و عطا نمی‌نوشتند

این بخشش غم كجا نوشتند!؟

×××

با درد به جان چو سازم این دم

با زخم اجل به پیكر من؟

گفتند ‌نی‌است چاره جز مرگ

این زخم تو بی‌دوا نوشتند

×××

این بازی زشت زندگی بود

تا روز ابد ز بندگی بود

هیهات دلم همیشه می‌گفت:

بیچاره مرا چرا نوشتند؟

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نشود پاک کثیف!

هوسی بر زده بر کاسه‌ی لبریز خدا تا که قدری همه از کاسه‌ی لبریز ز عشق پُر شوند از تب افکار و وجود. هوسی آمد و می‌ساخت تنم را به شبی که شد آلوده پیِ این تنم از آب کثیف

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

الماس!

الماس! چون کوه نوری عشق من، دریای نوری، در دو سنگ نادر شوم، هندو شوی، من نور را آرم به چنگ پیروز میدانت شوم، مجنون خندانت شوم با لشکری از خاطرات، برپا کنم آشوب و جنگ

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کعبه‌ی ویران شده!

کعبه‌ی ویران شده! خاک آرام نگیرد تن حیران مرا ابر باران که ندارد دل گریان مرا رنگ آن روی قمر یک مَثَل از روی منست هرچه از غصه درآید همه‌شب، سوی منست من از آن کعبه‌ی

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

لباس نو!

به سلامتی خودت بنوش و بعد بیا این را بپوش. نگو این چیست؟ که کهنه‌پوشی برازنده‌ی تو نیست. شعر نو بپوش، شعر سپید آهار خورده. که از من بیشتر از تو دل‌ برده. بپوش، باید

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

چه کسی!؟

چه کسی؟ پنجه‌ی سرخ سحـر گمشده در ظلمت شب خش خش برگ خزان در تن این فصل طرب!؟ چرخش و دور فلـک از نفـس افتاده دگر که بحز دست خدا، دستی دگر هست مگر؟ ابر بارانی شب از هوس

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

بیت‌المقدس!

بیت‌المقدس! هرچند بی‌دینم ولی، محراب من چشمان توست تغییر دادی قبله را، این شیوه‌ی زندان توست گاهی به زرتشتی خوشم گاهی به ترسایی، یهود بهتر ز من دانی که این، رسم مسلم

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

بشکن!

بشکن! هم‌کیش آیینم تویی، هم‌بستر رؤیای من امروز باقی مانده از، آن فرصت فردای من ترسی ندارم یک نفس، تا وا رَهَم از این قفس با من بمان از من نترس از فکر بی‌پروای من رن

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

دو بار!

دو بار! بر جفاکاری تو عشق من افزوده شود گر غرورم همه شب، یکسره پالوده شود چکنم بی تو دگر این تن و صد جان و جهان؟ بی تو آخر چکنم با گذر عمر و زمان؟ دل ویران شده از جو

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۸۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نه!

با این‌که “دست به خیر” است، اما نمی‌تواند “نه” بگوید! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: نه گفتن سخت است برای کسی که تمام عمر را با بله گفتن بزرگ شده. سخت است برای کسی

نه!

با این‌که “دست به خیر” است، اما نمی‌تواند “نه” بگوید!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

نه گفتن سخت است برای کسی که تمام عمر را با بله گفتن بزرگ شده. سخت است برای کسی که خیر مردم را می‌خواهد اما خیر خود را نه! اگر خیر خود را می‌خواست راحت می‌گفت:”نه!”. تردیدی نیست تا وقتی در جمعی حضور داریم، بیشترین چیزی که از ما طلب می‌شود کمک است؛ این کمک، به هر شکل و رنگی می‌تواند باشد و کسی که آغازگر کمک است تداوم‌بخش کمک نیز خواهد بود؛ اما تکرار این کمک به تکرار خواسته‌های دیگران وابسته است. زیرا یک آدم خیّر درگیرودار بین کمک‌ها و قلب رئوف چنان گرفتار می‌شود که دیگر نه نمی‌تواند بگوید، حتی اگر چراغش به خانه روا باشد به مسجد خواهد بخشید! آدم‌های دست به خیر، رنج زیادی به جان می‌خرند برای از بین بردن رنج دیگران. چه بسا که رنج‌های مردم تمامی ندارد و توان یک آدم خیّر نیز اندک است با این حال باز هم نمی‌تواند در مواجهه با خواسته‌‌ی جدیدی، نه بگوید. شاید پیش از آن‌که او را سرزنش کنیم که نه گفتن را بیاموزد دیگران را تشویق کنیم که نخواهند و نگویند و نطلبند.

نه گفتن را از کسی نخواهیم که بلد نیست. بجای آن بهترست از او چیزی نخواهیم و یا اگر ناخواسته خواستیم، در جواب بله‌ی او بگوییم نه!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۵ دقیقه

اشتباه!

نمی‌دانم خدا را شکر کنم یا نه! هرچه هست دوره عوض‌شده. نه‌فقط دوره، بلکه آدم‌ها، رفتارها و برخوردها. روزگاری که به اشد مجازات در مدرسه محکوم می‌شدیم آن‌هم بر سر یک اش

اشتباه!

نمی‌دانم خدا را شکر کنم یا نه! هرچه هست دوره عوض‌شده. نه‌فقط دوره، بلکه آدم‌ها، رفتارها و برخوردها.

روزگاری که به اشد مجازات در مدرسه محکوم می‌شدیم آن‌هم بر سر یک اشتباه بسیار ناخواسته و ناچیز؛ بر اثر یک جواب ندادن، یک شیطنت کودکانه و یک تکلیف ناتمام، چه کتک‌های مفصلی که از معلم و ناظم و معاون مدرسه نمی‌خوردم. برای نیم نمره در درس ریاضی اول راهنمایی مردود شدم با این مردودی اگر شش‌سالگی به مدرسه نمی‌رفتم حتماً که یک سال بیشتر از همه عقب می‌افتادم. یک سال تمام!

یک سال، شکنجه‌ی بزرگی است برای یک خطای کوچک.

یک سال عمر درازی است برای جا ماندن. برای تکرار دوباره‌ی درس‌های تکراری. هیچ شکنجه‌ای بدتر از یک تکرار بیهوده نیست آدمی را به یاد افسانه‌ی سیزیف می‌اندازد. اما بدتر از اشتباه و بدتر از شکنجه و شکنجه‌گر این است که ندانی چه کسی را و برای چه خطایی شکنجه می‌کنی!؟

×××

به‌واسطه‌ی الفبای نام خانوادگی همیشه اول صف بودم و البته خود را اول در هر کاری می‌دانستم. آن‌چنان که یکی از روزهای کلاس اول که زنگ خورد، سریع برخاستم تا دوان‌دوان از فضای خفقان کلاس رها شوم. پس به بیرون دویدم و درب چوبی کلاس را محکم پشت سرم بستم و صدایی داد که تمام سالن را در برگرفت. نتیجه؟ هیچ، ناظم مرا در راهرو مدرسه گرفت، گوشم را تا آخر پیچاند و از گوش بلندم کرد دقیقاً به بلندای قد درازش و چنان چَکی در گوشم خواباند که بلافاصله‌ی شاشیدم به خودم. او به این بسنده نکرد و مرا در پناهگاه انتهای حیاط مدرسه که برای نجات از بمباران عراق ساخته بودند انداخت. آنجا چه بود که نبود. پر از جمجمه‌ی آدم‌های بی‌نام‌ونشانی که برای یک کلاس اولی شش‌ساله، شبیه رفتن به قعر جهنم بود. با شلوار خیس، غرور تحقیرشده و ترس و وحشت و سرما، چند ساعت محبوس شدم فقط به خاطر بستن محکم در کلاس. همیشه شکنجه‌ها بر اساس بیخودترین خطاهاست! همین شکنجه باعث شد آن سال و سال‌های بعد تنبل‌ترین شاگرد کلاس شوم.

×××

یک سال زود رفتن من به مدرسه و مردودی برادر بزرگ‌ترم در کلاس دوم سبب شد به او برسم و با او چند سال همکلاس شوم. دو احمدی در یک کلاس درس. او با یک سال درجا زدن، شاگرد زرنگ شده بود و این عنوان را چند سال حفظ کرد در عوض من کُندذهن و تنبل بودم. امتحان میان ثلث درس علوم کمترین نمره را گرفتم و برادرم نمره‌ی اول کلاس را گرفت و شادمان و سرمست به خود می‌بالید. معلم تهدید کرد که اسم من و چند نفر دیگر را به ناظم مدرسه خواهد داد تا زنگ آخر از شرمندگی‌مان دربیاید تا زنگ آخر همه چیز را به فراموشی سپرده بودم.

ناظم، تازه به آن مدرسه آمده بود. همه در حال رفتن بودند که آمد و گفت این اسامی را می‌خوانم دست‌ها بالا. احمدی و فلانی و فلانی بمانند، بقیه بروند. تمام بدنم داشت می‌لرزید. هنوز خاطره‌ی تلخ کلاس اول را فراموش نکرده بودم که شکنجه‌ی دیگری داشت رقم می‌خورد. دستم را خیلی بی‌جان به‌طوری‌که اصلاً دیده نمی‌شد بلند کردم و البته برادرم خیلی محکم دستش را بالا گرفت. شاید فقط به‌واسطه‌ی تشابه فامیلی دستش را بالا گرفت، یا شاید فکر کرد به خاطر نمره‌ی خوبی که گرفته مشمول جایزه شده. چون پیش‌ازاین هم از ناظم قبلی جوایز بسیاری گرفته بود. ناظم جدید اصلاً رفتارش چیزی را نشان نمی‌داد خیلی آرام به نظر می‌رسید اما من دلهره‌ی بدی داشتم چون در همان بدو ورود حس خوبی به او نداشتم لابد ازاین‌جهت بود که آن روز هم نمره‌ی بدی گرفته بودم. علاوه بر آن همیشه از صدازدن نام خانوادگی‌ام توسط اهالی مدرسه می‌ترسیدم. جلو آمد و همه سوا کرد و مرا نیز از کلاس انداخت بیرون.

برادرم ماند و چند همکلاسی دیگر.

ناغافل بدون هیچ پرسشی شروع کرد به کتک زدن آنان درست به‌مانند بروس‌لی. قبل از همه از برادرم شروع کرد.آن‌چنان‌که برادرم هاج‌و‌واج از این‌که بی‌هیچ دلیلی کتک می‌خورد، زبان بسته بود و من نیز از نزدیک شاهد چک و لگدهای بی‌محابای آن ناظم به پیکر برادر نحیف‌تر از خودم بودم. زدم زیر گریه و تمام بدنم می‌لرزید اما جرئت روبرو شدن یا پرسیدن از او را نداشتم. اصلاً شرایطی بود که نمی‌شد جلوی خونی که تمام مردمک چشمان آن ناظم را آغشته کرده بود، گرفت. او با تمام بیرحمی‌اش کتک می‌زد انگار که غرض شخصی داشت و یا شاید هم برادرم، پدرش را کشته بود. شاید هم می‌خواست در بدو ورودش، هرچه گربه‌ هست را دم حجله بکشد تا همه ازش حساب ببرند. خون و دماغ و اشک سراسر از چهره‌‌ی برادرم با هم درآمیخته شده بود. خوب یاد دادرم که بقیه که در حال تماشای این تنبیه وحشیانه بودند شاشیدن به خودشان. نمی‌دانستم برادرم چه خطایی کرده که مشمول چنین شکنجه‌ای است؟ می‌دانستم اما ترس، فکم را قفل کرده بود. او بخاطر من و به جای من داشت تنبیه می‌شد. بعدازآن که بیشتر از نیم ساعت که او را بارها به زمین کوبید و زیر کتک گرفت فریاد زد، بی‌پدرومادر، بار آخَرت باشد که درس نمی‌خوانی! او کسی را داشت کتک می‌زد که شاگرد اول کلاس بود.

شاید اشتباه من بود که محکم دستم را بالا نگرفتم. شاید اشتباه برادرم بود که زود دستش را بالا گرفت. شاید اشتباه معلم علوم بود که اسامی را با نام و نام خانوادگی نداده بود به ناظم. شاید اشتباه مدرسه بود که ناظم جدیدی گرفت که دانش‌آموزان و وضعیت تحصیلی‌شان را نمی‌شناخت. شاید اشتباه ناظم بود که پیش از شروع شکنجه، خوب نپرسید. شاید از این‌که بدون مقدمه شروع کرد به تنبیه باعث شد نشود کاری کرد. یک اشتباه، شکنجه‌ای را رقم زد که اصلاً برحق و پذیرفتنی نبود. هرکس که این اشتباه را کرده بود باید تنبیه می‌شد اما تنها کسی که تنبیه شد برادرم بود، بی‌آنکه مستحق این شکنجه باشد. هرچه بود بعدازاین اتفاق، برادرم اول راهنمایی ترک تحصیل کرد و من نیز اول راهنمایی بخاطر یک اشتباه دیگر، یعنی نیم نمره کمتر در درس ریاضی، مردود شدم!

یک شکنجه، کسی را که شاگرد زرنگ بود از تحصیل انداخت. من نیز شکنجه شده بودم اما کج‌دار و مریز ادامه دادم. نمی‌دانم شاید اگر خطایی بکنی و شکنجه شوی تحمل‌پذیرتر است تا این‌که بخاطر خطای ناکرده، شکنجه شوی. شاید هم ظرف آدم‌ها با هم متفاوت است!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۹ دقیقه

جدایی

می‌خواهم از همسرم جدا شوم. این بار دومی است که باید برچسب طلاق را با تُف بسیار به پیشانی‌ام بزنم. امروز چنان دل‌تنگم که حس می‌کنم در این جهان، به‌مانند یک سایه‌ی کمر

جدایی

می‌خواهم از همسرم جدا شوم.

این بار دومی است که باید برچسب طلاق را با تُف بسیار به پیشانی‌ام بزنم. امروز چنان دل‌تنگم که حس می‌کنم در این جهان، به‌مانند یک سایه‌ی کمرنگم. انتهای جاده‌ی باهم بودن‌هاست؛ جاده‌ای که از اول نیز هیچ باهم بودنی در چنته نداشت. شبیه یک پیاده‌ی خسته و تنها، ویلان و سرگردانم. نه راه پیش دارم و نه راه پس. بارها در چنین مسیر پوچ و بی‌انتهایی، سراب‌های دلخوشکنکی برای خودم می‌ساختم تا از نفس نیفتم. اما بالاخره از نفس افتادم.

بعد از جدایی اولم، در این بیراهه، هر خودرویی می‌توانست مرا با خود ببرد به آن رؤیاهای دور که همگی در آخر سرابی بیش نیستند و بالاخره یک شاهزاده‌ی به ظاهر عاشق‌پیشه و فهمیده وارد شد تا بازهم فریب بخورم که انتهای این جاده، سراب نیست، یک حقیقت شیرین است که می‌شود بدان رسید. کافیست همسفر خوب گیر آدم بیاید. اما دومی هم بدتر از اولی ثابت کرد که همه چیز سراب است. همه چیز، خواب است.

هیچ‌کدام از ابتدا آن روی دوم سکه‌اشان را نشانم ندادند. اولی بعد از بچه‌دار شدنمان فهمیدم معتاد است و دومی هم همین‌طور؛ فقط این یکی بجای اعتیاد به مواد، به زنان، معتاد بود. هر دو ابتدا با پیشنهاد دوستی وارد شدند و بعد از مدتی به ازدواج ختم شد و در انتها به طلاق. از جدایی اولم نمی‌شد عبرت گرفت چون دومی ظاهراً فرق داشت! مغز می‌خواهد باور کند که همیشه بعدی، فرق دارد.

×××

می‌خواهم جدا شوم. آن‌قدر که از زمین و زمان هم فاصله بگیرم. دوست دارم هیچ آدمی را نبینم. حتی شک دارم که بتوانم خودم را هم تحمل کنم. آن‌قدر جدا می‌شوم که با روح زخمی‌ام هم وداع خواهم کرد. هیچ‌کس این را نمی‌فهمد مگر آن‌که مثل من تمام پل‌های پشت سرش را خراب ببیند. مگر آن‌که هیچ کوهی پشتش نباشد. مگر آن‌که آینده‌ای سیاه‌تر و تارتر از حال ببینید. من سوگوار متأهل بودنم. بی‌حوصله و بی‌رؤیا می‌خواهم از همه‌چیز طلاق بگیرم. من زخمی دست روزگارم. من پژمرده‌ترین گل این باغ پالوده‌ام. من آلوده به متأهل بودنم!

زندگی کردن با یک مرد هرزه، یعنی روئیدن در لجن‌زار. یعنی بیهوده ماندن. این عکس‌های ژورنالی و آتلیه‌ای، همگی صورت قضیه است. صورت قضیه هم همیشه زیباست. این صورت‌های ژست گرفته، که همگی در آن لبخند به لب دارند تا ردیفی از دندان‌های خندان را بنام سیب به عکاس نشان دهند، درست شبیه یک پسته‌ی خندان توخالی‌اند. همه‌اش تظاهر به خوشبخت بودن است! تا به همه بگویم که در این بازی گُل یا پوچ، ازدواج اولم پوچ بود اما دومی گُل شد!

×××

از همسر اول که جدا شدم. گفتم تن بدهم به دومی شاید فرجی شد. اما چه فرجی، وقتی دومی هم با برچسب زن مطلقه، همیشه نگاهی از بالا به پایین به من داشت؟ چه فرجی وقتی قرار نیست سرنوشتم تغییر کند؟ هرچه را تغییر می‌دهم بدتر از روز قبل است. از همسر اولم یک فرزند و از دومی دو فرزند. با اولی ۶ سال زندگی کردم و با دومی ۹ سال. این یعنی ۱۵ سال از عمرم را برای دو مرد بی‌شعور و سه فرزند هدر دادم. هرکسی مرا می‌بیند می‌پرسد خُب احمق تو که قرار بود جدا شوی چرا بچه‌دار شدی!؟ می‌خواهم بگویم احمق خودتی. کدام نادانی هست که برای اینکه جدا شود، ازدواج می‌کند و بچه‌دار می‌شود!؟ ازدواج کردم نه به نیت جدا شدن!. بچه‌دار شدم تا زندگی را گرم نگاه‌دارم، تا سرم توی لاکم باشد. تا با خوشی‌های روزهای اول ادامه دهم. کسی چه می‌داند بعدش چه اتفاقی می‌افتد؟ تمام روانشناسان هم همگی کاری جز خط به خط خواندن کتاب‌های درسی‌اشان ندارند. تمام اطرافیانم حرفی جز سرزنشم ندارند. آنان که مشاوره می‌دهند هم یا مجردند یا مطلقه و یا آن‌چنان از مردها می‌ترسند که جرئت نمی‌کنند ازدواج کنند. خودشان مملو از خطا و اشتباه‌اند اما وقت مشاوره که می‌شود روی منبر می‌روند و تمام درس‌هایی را که خوانده‌اند موبه‌مو به خورد آدم می‌دهند. از غذای پُر از مو متنفرم.

این نهایت حماقت است که دردت را به دیگری بگویی. این اوج نفهمی است که از دیگران بخواهی برای چاله‌ای که در آنی چاهی بسازند.

نمی‌توانم با این دومی ادامه دهم. اعتیاد عذاب‌آور است اما هرزگی، عذابی بدتر. نمی‌دانم این مردان از خدا بی‌خبر، چشم‌هایشان سیرمونی ندارند!؟ آن تکه گوشت بی‌خاصیت، آن آلت تناسلی‌شان که مدام آلت دست مغز زنگ‌زده‌شان است دنبال چه می‌گردد؟ از زندگی چه می‌خواهند به‌جز الواطی و خوش‌گذرانی؟ اگر در پی این اعتیادهای خود هستند گُه می‌خورند با هفت جد و آباشان که ازدواج می‌کنند. چرا نمی‌فهمند که متأهل‌اند؟ زن گرفته‌اند برای چه!؟ بچه‌دار شده‌اند برای کِی؟

×××

اوایل آن‌قدر درگیر سرکوفت‌های ازدواج اولم بودم که تمام زخم‌زبان‌ها را تحمل کردم. گفتم درست می‌شود. همه همین را می‌گویند و این بدتر چیزی است که آدم‌هایی که از تغییر می‌ترسند به زبان می‌آورند. هیچ‌چیزی درست نمی‌شود جز آنکه روزبه‌روز رو به وخامت خواهد نهاد. اگر تا دیروز می‌شد زخم‌ها را تحمل کرد، اگر با فکر جوانی از خیلی چیزها می‌شد چشم‌پوشی کرد، همگی به خاطر نفهمی است. سن که بالا برود هر چیزی را نمی‌شود پذیرفت. مغز، پخته‌شده و می‌خواهد فریب جوانی و حرف‌های فریبنده را نخورد.

×××

همسر دومم بنگاهی است. ظاهراً شب و روزش در بنگاه است و با شریک نابابش همه‌اش در حال پچ‌پچ و درگوشی حرف زدن هستند. لابد می‌گویید الکی مشکوک شدم؛ نه الکی نیست. آنان هر هفته باهم به مسافرت می‌روند به دورهمی باغ می‌روند معلوم نیست کی می‌روند و کی می‌آیند و من و سه فرزند قد و نیم‌قد و صغیر در آپارتمانی حقیر در انتظار مرد نامرد خانه می‌نشینیم. فقط این نیست؛ از فحوای پیامک‌ها و تماس‌های زیرزیرکی‌اش فهمیدم سروگوشش بدجور می‌جنبد، چرا؟ خدا می‌داند. من که چیزی برایش کم نمی‌گذارم. از شغلم استعفا دادم تا کانون خانواده را گرم نگاه‌دارم. به خودم رسیدم به خانه و فرزند و همسر. اما نتیجه همیشه همانی است که او فکر می‌کرد نه آن چیزی که من می‌اندیشم.

یک زندگی به‌ظاهر شیرین با سه پسر دست گل و سالم، با منی که کدبانویی هستم و از زیبایی هم یک سرو گردن از هرچه زن در اطراف و اقوام هست بالاترم، نهایت خواسته‌ی هر مردی است. زنی که هیچ‌چیزی کم نمی‌گذارد اما همیشه کم می‌بیند! این‌ها تمام چیزهایی است که بسیاری آرزویش را دارند ولی همسر نفهم من نمی‌فهمد که نمی‌فهمد. من زیباترین زنی بودم که می‌توانست بگیرد. پس چرا باید خیانت بکند؟

حتی بااینکه بارها بی‌میل بودم اما میل او را بجای آوردم تا از گرسنگی نیفتد. اما ظاهراً او از اشتها نمی‌افتد!

بچه‌ها نمی‌فهمند گریان و حیران دنبال فدایی می‌گردند می‌خواهند نروم و بمانم به‌پای این پدرسگ، زندگی سرد و بی‌روح را تحمل‌کنم.

پدر و مادرم نمی‌فهمند می‌خواهند سر زندگی‌ام بمانم دنبال توسری‌خور می‌گردند. خودخواهانه نمی‌خواهند حرف‌وحدیثی از من به گوششان برسد.

دوستانم نمی‌فهمند دائماً دنبال نصیحت می‌گردند که مردها همه این‌جوری‌اند!

رفتن، آزادی است اما جامعه، دنبال فاحشه می‌گردد!

طلاق برای یک زن خوش‌چهره و خوش‌اندام و با کمالات بسیار، یعنی فاجعه. شبیه ارّه‌ای که چه فروکنی و چه بیرون بکشی دردناک است.

هر شب گوشه‌ای گریان با خودم زمزمه می‌کنم که این سهم من از دنیا نیست.

×××

می‌ترسم جدا شوم نه به خاطر موقعیتی که دارم. نه به خاطر حرف‌های مردم، نه به خاطر فرزندانم و نه به خاطر ازدواج دومم. می‌ترسم چون سنی ازم گذشته. دیگر شهامت تغییر را ندارم.

ماحصل ازدواج ناموفق، خلق بچه‌های بیشتر و دردهای سنگین‌تر است و هرچقدر وابستگی‌هایی ازاین‌دست خلق شود، پای زن بیشتر در گل فرو می‌رود.

اما من ازدواج کردم که تلخی گذشته تکرار نشود وقتی تلخ‌تر از قبل شود بیهوده است؛ بخصوص آن‌که فهمیده باشی هیچ نقشی جز یک مادگی نداری. وقتی بفهمی تا فرق سر در گُه و گِل رفع فرورفته باشی.

شبیه دیوانه‌ای شدم که هیچ‌چیزی برای از دست دادن ندارد. رفتن بدون اقدام خاصی یعنی توسری خوردن بیشتر. نمی‌شود به ازدواج سوم پناه برد.

با سه فرزند از دو ازدواج بی‌حاصل، ازدواج بعدی یعنی بدبختی بیشتر. یعنی لنگ گذشته بودن. راهی برای مجرد زیستن هم نیست همه حتماً همه خواهند گفت که ایراد از من است. منی که عین آدم خواستم زندگی کنم اما همسرانم عین حیوان.

باید عامل این وضع را به سزای عملش برسانم. شنبه شروع هفته است که همه درگیر بدبختی‌ها و سگ‌دو زدن‌های روزمره هستند کسی سراغی از کسی نمی‌گیرد. هر بلایی سر خودم یا سر آنان بیاورم تا چند روز هیچ‌کس بویی نمی‌برد.

×××

شب‌هنگام هرچه قرص خواب داشتم در غذای فرزندان و همسرم ریختم. ساعت ۱۰ شب بعد از صرف شام موردعلاقه‌شان همگی بی‌حال افتادند. چاقوی آشپزخانه را برداشتم و با بی‌رحمی تمام در بدن تک‌تکشان فروکردم. بوی خون تمام فضا را گرفته بود. اما عطشم برای انتقام کم نشد. در حالی‌که دندان‌هایم را محکم به هم می‌فشرم، با ناخن‌هایم هر دو چشم همسرم را از کاسه‌ی چشمانش بیرون کشیدم. یک آن صدای چند سگ گرسنه و وحشی را شنیدم که منتظر من بودند. اندکی فاصله گرفتم و سگ‌ها را به جانشان انداختم و من دیوانه‌وار قهقهه می‌زدم که از خواب پریدم.

انتقام هم چشمه‌ای از عشق و دیوانگی من است برای فرار از این منجلاب.

از چنین مردانی چنان بیزارم که حد ندارد اما پیش از آن، از چنین زنانی چون خودم بیزارم که شبیه یک گوسفند در زیر چوب و فلوت چوپان سر در آخور می‌کنند تا وقت سربریدنشان فراهم شود. هرچند این کار از من برنمی‌آید تمام دست‌وپایم می‌لرزید کابوسی به این شکل آن‌قدر وحشتناک است که نمی‌خواهم حتی یادآوری دقیقش تکرار شود. دوست داشتم سرم بالای دار برود اما دوست نداشتم آنان را به دست خودم از دنیا ببرم.

انتقام گاهی بهترین راه برای تسکین شکست‌هاست. می‌توانستم از خودم انتقام بگیرم و زود خودکشی کنم. می‌توانستم شوهرم را بکشم، می‌شد فرزندانش را نابود کنم. می‌شد لالمونی بگیرم. می‌شد فرار کنم. اما مثل همیشه که همه‌ی منطق‌ها، درگیر احساس می‌شوند ساده‌ترین و عادی‌ترین حرکت را انجام دادم.

×××

به یقین فهمیدم با چندین زن رابطه‌ی جدی دارد. وکیل گرفتم تا حتی چشمم توی چشم آن مردک زن‌باره نیفتد. نیازی به دادگاه و پاسگاه نبود. یک طلاق توافقی دیگر، ساده‌ترین کاری است که می‌شود کرد. طلاق توافقی یعنی ماندن با سه فرزند. در ازای بخشیدن مهریه و بی‌دردسر رفتن. فرزندانی که بخشی از من هستند و بخشی از آن دو مرد بی‌شعور که سال‌های عمرم را هدر دادند. هیچ‌کس نمی‌تواند حقم را از آنان بگیرد و حق من در میان خواسته‌هایشان همیشه درحال ضایع شدن است.

وکیلم، تمام کارها را راست و ریس کرد. کارش را خیلی خوب بلد است خیلی زود سر ته همه‌چیز را هم آورد.

روز آخر خودم هم خواستم حضورداشته باشم. وکیل لبخندی به لب داشت. قاضی به من گفت، اینجا را امضا کنید و تمام. خودکار را در دستم چرخاندم و لحظه‌ای مکث کردم. گفتم: من شکایت دارم آقای قاضی.

-مگر توافقی نمی‌خواهید جدا شوید؟

-چرا.

-خُب پس شکایت چی!؟

-از ایشان نه.

-پس از چه کسی می‌خواهید شکایت بکنید؟

-از این آقای وکیل که تا فهمید می‌خواهم جدا شوم پیشنهاد دوستی به من داد، پیشنهاد رابطه به یک زن متأهل. به من که هنوز یک زن متأهلم.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب