هادی احمدی (سروش)

۰ ۰ ۰ ۸۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۸ دقیقه

حیدر کور

حیدر کور، یک هویت حقیقی بود. چون هرگز ندیده بودمش، انگار که وجود نداشت، اما وجود داشت. او به مانند شخصیت‌های اساطیری و افسانه‌ای بود و البته انکار نشدنی. شبیه تمام ق

حیدر کور

حیدر کور، یک هویت حقیقی بود. چون هرگز ندیده بودمش، انگار که وجود نداشت، اما وجود داشت. او به مانند شخصیت‌های اساطیری و افسانه‌ای بود و البته انکار نشدنی. شبیه تمام قهرمانان خیالی، که آن‌قدر وجود دارند که قهرمان باشند و هم آن‌قدر بی‌وجودند که انگار در خیال‌اند.

در میان گفته‌ها، طعنه‌ها و کنایه‌های خانواده و دروهمسایه همیشه حرفی از او شنیده می‌شد. وقتی چیز بزرگی جلوی روی‌ات بود اما نمی‌دیدیش، می‌گفتند:”حیدر کوری مگه؟”، هنگامی‌که توجه‌ات به‌جای دیگری بود، می‌گفتند:”صد رحمت به حیدر کور!” و زمانی که کار خطایی ازت سر می‌زد می‌گفتند:”کاش حیدر کور این کار تو رو می‌دید!” این یعنی حیدر کور، چیزهای کوچک را نمی‌دید، شاید به جزئیات اهمیتی نمی‌داد. توجه‌اش به چیز دیگری غیرازآن چیز معطوف نمی‌شد و ظاهراً خطایی ازش سر نمی‌زد و خطاهای دیگران را اگر می‌دید چه ها که نمی‌کرد. در کل همه‌ی این‌ها دلالت و تأکید زیاد بر کوری او داشت.

اما مردم به این بسنده نمی‌کردند از بس نامش بر سر زبان‌ها و ضرب‌المثل‌ها افتاده بود، که حتی بی‌ربط‌ترین چیزها را نیز به او نسبت می‌دادند. مثلاً پسری که عزب می‌ماند و زن نمی‌گرفت یا نبود که بگیرد یا به او زن نمی‌دادند، می‌گفتند:”نیگاش کن شده حیدر کور!” این یعنی حیدر کور مجرد است!؟ یا حتی مردم مرزهای جنسی را نیز حذف می‌کردند؛ مثلاً وقتی دختری در عادت ماهانه‌اش گرفتار می‌شد می‌گفتند:”عین حیدر کور نه راه پس داره نه راه پیش!” چه ربطی داشت؟ خدا می‌داند. شاید به خاطر این بود که نوار بهداشتی پهن به‌اندازه‌ی یک نان باگت نیم متری، وسط پاهای یک دختر نوجوان، امکان راه رفتن عادی را ازش می‌گیرد و مجبورش می‌کند پرانتزی راه برود. این راه رفتن می‌تواند شبیه کورمال‌کورمال راه رفتن حیدر کور باشد. این معانی تصورات من بود وگرنه مشخص نبود پشت این تکیه‌کلام‌های تکراری چه چیزی نهفته است.

حیدر، نامش بیشتر از نام هر کس دیگری، از اهالی محله شنیده می‌شد و صفت کور بودنش، بهانه‌ای برای یاد کردن و نام بردن از او تحت هر شرایطی بود.

ابعاد هویت و شخصیت این مرد افسانه‌ای که فکر می‌کردم قصه‌ا‌ی کهن دارد، هر بار به شکلی در ذهنم نقش می‌بست. انگار قرن‌هاست که مُرده و این حکایت‌هایی که از او نُقل هر محفلی شده فقط قصه‌ای دروغین است. اما همین آوازه‌اش که سینه‌به‌سینه به گوش من رسیده، یادآور اهمیت حضور چنین شخصیتی در زندگی اهالی اینجاست، او حضور چشمگیری دارد بااینکه غایب است. این یادآوری و تکرار نامش، آن‌چنان ذهنم را مشغول می‌کرد که نمی‌دانستم در واکنش به آن، بخندم یا غمگین شوم؟ خود مردم هم نمی‌فهمیدند، چرا در هر چیزی نام او را بر زبان می‌آوردند. حتی وقتی ازشان می‌پرسیدم داستان او چه بوده، اظهار بی‌اطلاعی می‌کردند. خیلی‌ها ظاهراً او را هرگز ندیده بودند و یا به‌درستی نمی‌شناختند فقط میمون‌وار بازگوکننده‌ی این عبارت‌های تکراری بودند. تنها چیزی که می‌گفتند چه به شوخی و چه به جدی، همین گفتارهای تکراری به گوش می‌رسید فقط گاهی به شکل مسخره کردن و گاهی به شکل تقدیر از او. همه، طوطی‌وار نامش را از بر بودند و او را به هر اتفاقی پیوند می‌دادند بی‌آنکه دقیقاً به اصل داستان یا ماهیت و شخصیت آن فرد اندکی اندیشیده باشند.

او چه کرده بود که چنین حضورش درنهایت بی‌حضوری، دیده می‌شد؟ مگر فقط او کور بود!؟

خیلی دیر، اما بالاخره، فهمیدم او زنده است و چند محله آن‌طرف‌تر، تنها زندگی می‌کند. البته تنهایی‌اش مربوط به عزب بودن نبود، بلکه همسرش مُرده بود و فرزندانش همگی به خارج از کشور رفته بودند. او ظاهراً به‌دوراز همه و در انزوایی مطلق، ماندن را تمرین می‌کرد. نقش و ماهیت و صفت کور بودنش آن‌قدر جذاب بود که آوازه‌ی شهر بود و من باید می‌دیدمش. باید می‌فهمیدم آیا کور بودنش باعث شده، زبانزد مردم شود یا کارهایی که می‌کرد؟ و یا ترکیب موزون اسم و لقب ناخوشایندی که گرفته؟ اصلاً‌ آیا کور است یا چون چیز بزرگی را نمی‌بیند ملقب به کور شده؟ اگر کور نبود، چشمش را به روی چه چیزهایی بسته که او را کور می‌نامند؟ آیا خودش از این‌همه هجمه و آوازه‌ای که پشت سرش قطار شده، مطلع هست یا نه؟ اگر بفهمد مردم با این لقب ازش یاد می‌کنند چه حسی خواهد داشت؟

آن‌هایی که هرگز ندیده بودنش، می‌گفتند، کاسه‌ی هر دو چشمش خالی است. برخی مسخره‌اش می‌کردند که دو تا گودی عمیق روی صورتش هست که نشان می‌دهد آنجا روزگاری چشم وجود داشته! شبیه سوراخ گود آتش‌فشان خاموش. بنابراین با این ذهنیت، نزدیک شدن به چنین چهره‌ای ناخواسته وحشتناک و خوف برانگیز جلوه می‌کند. از روزی که فهمیدم زنده است فقط از دور می‌دیدمش و جرئت نزدیک شدن به او را نداشتم. تا چند سال بعد که بزرگ‌تر شدم و جسورتر، امکان دیدنش برایم مهیا شد. خوشبختانه با بزرگ شدن من، او نمُرد و فرصتی دست داد تا آن‌قدر به‌اش نزدیک شوم که پرده از راز کوری و کاسه‌ی بی چشم و داستان آوازه‌اش بردارم.

×××

حیدر، پیرمردی سالخورده و تنهایی بود که درون یک دکه‌ی آهنی زنگ‌زده، هم کار می‌کرد، هم زندگی. دکه‌اش هیچ پنجره‌ای نداشت. صبح زود درب دکه را باز می‌کرد و جلوی آن، چند صندوق چوبی می‌گذاشت و یک سینی روحی بزرگ پُر از سفیدآب (روشوری) برای حمام، لیف و کیسه‌های دست‌دوز.

بااینکه دکه‌اش، فاصله‌ی زیادی تا اولین گرمابه‌ی عمومی شهر داشت اما نمی‌دانم برای ترحم و دلسوزی بود یا برای کمک و نوع‌دوستی و یا کیفیت چیزی که ارائه می‌کرد، درهرحال برخی از زنان، مشتری پایه ثابت او بودند. شایعه شده بود که او استخوان گاو و گوسفند را آن‌قدر می‌پزد تا تبدیل به پودر شود سپس با آن سفیدآب درست می‌کند که البته با توجه به‌جایی که او زندگی می‌کرد چنین چیزی دور از ذهن به نظر می‌رسید؛ چون دکه‌اش به‌زور به‌اندازه‌ی یک جای خواب برای خودش بود.

وقتی به بهانه‌ی خرید سفیدآب به دکه‌ی آهنی‌اش رفتم. دم در ورودی روی یک‌تکه سنگ بزرگ نشسته بود. سلامش کردم و به گرمی زیادی جواب داد. آنجا بود که دانستم او کور نیست. حتی از رنگ خیلی روشن و شاد لباسم خوشش آمد و از آن تعریف کرد. چشمانش اندکی کم‌سو بود اما وسط آن گودی‌هایی که فکر می‌کردم پوستی نازک روی استخوان را پوشانده، دو چشم بینا وجود داشت. اینجا بود که فهمیدم کسی که او را ندیده و می‌گفت کور است در حقیقت، خودش کور است! یا شاید خودش آن‌قدر بینا نبوده که ببیند این مرد کور است یا نه! چندین بار چند سفیدآب را درون دستانم غلت دادم و مرتب دستانم را به هم می‌مالیدم تا گَرد آن را از دستم پاک‌کنم. قیمت را ازش پرسیدم. گفت خوب کردی به بهانه‌ی خرید سفیدآب به من سر زدی. تو برای خرید نیامدی. می‌توانی همین‌جا بنشینی. احساس کردم کارم را راحت کرد. معمولاً کسانی که حالت بیگانگی و معذب بودنت را می‌فهمند و سریع در جهت عادی‌سازی‌اش قدم برمی‌دارند انسان‌های خردمندی‌اند.

بلافاصله روی صندوق خالی دیگری که احتمالاً نشیمن‌گاه مشتریانش بود کنارش نشستم تا گپی دوستانه بزنیم. معلوم بود مشتریانش را خوب می‌شناسد حتماً خیلی خوب می‌دانست برای یک پسر نوجوان که در حالت عادی از کیسه و سفیدآب فراری است، خریدنش نیز بی‌معنی است.

خواستم ازش بپرسم شما که کور نیستید چرا به این لقب مشهور شدید که خجالت کشیدم و لبم را گاز گرفتم.

او به دوردست‌ها خیره بود. انگار که مرا نمی‌بیند. منم محو تماشایش. از دور دو زن در حال نزدیک شدن بودند. گفتم:”عه، پاقدمم خوبه، هیچی نشده مشتری اومد براتون.”

گفت:”میدونستم میان!” از هیجان ساختگی که توی حرفم بود خجالت کشیدم.

زنان با چادرهای کهنه و گُل‌‌گُلی که گل‌هایش بین پارگی و پژمردگی و خاک، محوشده بودند نزدیک شدند و با احترام زیادی به‌اش ‌گفتند، سلام حیدرآغا!

معلوم بود پشت سرش لقب آغا به کور تغییر پیدا می‌کند. اما در روبرو جرئت گفتن آن لقب ناخوشایند را نداشتند. اسکناس کثیف و مچاله‌شده‌ای را به‌سوی او دراز کردند و حیدر آغا، بی‌درنگ برخاست و دو کیسه‌ی مشمایی کهنه و سیاه را با ده‌ها سفیدآب، پُر کرد، حتی بیشتر از آنچه که آن‌ها پولش را دادند. مبلغ ناچیزی را گرفت و در یک الک کهنه کنار سفیدآب‌ها انداخت و مابقی را به آنان بازگرداند. مجموع درآمد آن روز هم چند اسکناس ناچیز و چند سکه‌ی دیگر بود که به طرز بی‌ریختی روی‌هم افتاده بود. زنان خنده‌ای زیرزیرکی کردند و لبه‌ی چادرشان را به دندان‌هایشان گرفتند و رفتند.

این مرد محترم، فروشنده‌ی منصف و البته بخشنده، با لقب آغا، که تأکیدی بر چندین آقاست! دارای دو چشم بینا، تمام پرسش‌های قبلی‌ام را از بین برد به‌جز اینکه او چه کرده که در میان مردم به لقب کور مشهور شده؟ او که نه کورچشم است و نه کوردل!

حس کردم به این مرد چقدر نزدیکم. خواستم بیشتر با او راحت و خودمانی باشم. پس گفتم:”به نظرم خیلی بیشتر از پولی که دادند به اونا سفیدآب دادی. حالا من درست قیمتشو نمی‌دونم ولی تقریباً میشه حدس زد. البته اینو بگم که حتی به پولی دادند هم نگاهی نکردی وگرنه بیشترش رو پس نمی‌دادی.”

با لبخندی ملیح گفت:”نکنه تو هم باورت شده که من کورم!؟”

یک آن حس کردم یک سطل آب یخ روی سرم ریخت. چنان احساس بدی به من دست داد که از چیزی که عنوان کردم شرمنده شدم. جایی برای ماندن نبود. باید می‌رفتم. افتضاح به بار آوردم. من لطف او را به مشتریانش ندیدم. من زنان فقیر را ندیدم. من حیدر آغا را با معیار ساختگی همه‌ی مردمی که پشت سرش حرف می‌زدند قضاوت کردم. من او را بینا ندیدم. برخاستم و ازش دور شدم. بین راه مدام به حرفش فکر می‌کردم. من حتی با دیدنش، حتی بااینکه فهمیدم کور نیست اما آن ذهنیتم را نتوانستم نسبت به او از بین ببرم. برای من او همان کسی بود که مردم می‌گفتند، نه آن‌کسی که دیدم. هیچ‌چیزی تغییر نکرد، جز آن‌که احساس خار و خفیف بودن به من دست داد. کاش هرگز به دیدنش نمی‌رفتم. مدام با خودم می‌گفتم:”احمق، کاری کردی که فهمید راجبش چی فکر می‌کنی.” رسیدم منزل، مادرم ازم پرسید، کجا بودی؟، گفتم، پیش حیدر کور!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۲ دقیقه

مهمانی خاص!

به یک مهمانی خاص دعوت شدم. مراسمی در بام یک برج مجلل، بالاتر از تمام سطوح اقشار جامعه. در شمالی‌ترین نقطه‌ی شهر. از آن بالا می‌شد شاهراه‌ها و رگه‌های روشن و نورانی خ

مهمانی خاص!

به یک مهمانی خاص دعوت شدم. مراسمی در بام یک برج مجلل، بالاتر از تمام سطوح اقشار جامعه. در شمالی‌ترین نقطه‌ی شهر.

از آن بالا می‌شد شاهراه‌ها و رگه‌های روشن و نورانی خیابان‌ها و خانه‌ها را دید که چون بلوری زرین چشمک می‌زدند. خیابانی که خودروهایش از روبرو می‌آمدند شبیه مسیر ذوب طلا بود و چراغ‌های قرمز پشت خودروها در بزرگراهی دیگر، شبیه زنجیر بلند یاقوتی بر گردن شهر خودنمایی می‌کرد. شهر، شب‌ها یک زن تمام‌عیار پُر از جواهرات‌ است و روزها یک مرد خسته و خاکستری در ظل آفتاب سوزان و بی‌گدار!

پشت‌بام آن برج، شبیه یک باغ تالار زیبا بود نه مانند یک بام با کولر و آنتن و اضافات بلااستفاده. آنجا با درختان غرق در نور و راهروهای تزئین شده و آغشته به نوارهای رنگارنگ و زرین، همراه با چینش صندلی‌ها و میزهای چوبی، استندها، کانترهای مختلف سلف‌سرویس شام و تنقلات و میوه در کنار هم خودنمایی می‌کردند. سقف نیمه‌‌باز و گنبدی شیشه‌ای متحرک، ارکستر موسیقی و هر چیزی که تا پیش‌ازاین ندیده بودم همگی در آنجا دیده می‌شد.

همه‌چیز را برای یک مراسم شاهانه از قبل آماده کرده بودند، تا همه در کمال آرامش و بدون هیچ مزاحمتی از یک شام و یک دورهمی بسیار خاص لذت ببرند.

در کنار درختچه‌های کاشته شده و گل‌های تزئینی و طبیعی در انبوه نور و عظمتی سرشار از ترکیب موزون و گاه بسیار ناموزون اما خاص، لبخندها و رنگ‌های بسیار متنوع، در کنار ظواهر شیک مردان و طنازی زنان غرق در عطر و مملو از بوی آرایش، فضا را دیدنی کرده بود.

من بیگانه‌ای بودم میان این جمع. چه ازنظر شناختی، چه ظاهری و چه فکری. با این‌که همگی در این جهان زندگی می‌کنیم ولی دنیای من با دنیای آنان هم‌خوانی نداشت و به شکل عجیبی جدا از هم بودیم. داشتم فکر می‌کردم چه پول‌هایی خرج می‌کنند و چه تجملاتی به راه است. لابد این مراسم برای شخص بسیار مهمی تدارک دیده‌شده، که وقتی ببینمش، می فهمم که لیاقت چنین چیزی را ندارد.

حضور در چنین محیط‌های هم خوش‌شانسی است که با قشر طبقه‌ی مرفه نشست‌وبرخاست می‌کنی؛ هم مایه‌ی بدبختی است چون ریخت‌وپاش‌هایی که هست و تماشای سبک زندگی این مرفهین بی‌درد که حتی به خیالات فقرا هم نمی‌رسد، عذاب‌آور است.

ظاهر تماشایی آدم‌ها را زیرزیرکی ازنظر می‌گذارندم. خانمی چنان موهایش را زیبا بافته بود که دوست داشتی کلاف سردرگم زندگی‌ات را برای بافتن به دست او بدهی. دیگری چشم‌ها و پشت پلک‌هایش را سایه زده بود آن‌قدر که مطمئن بودم اگر او با من بود، با چنین کسی هرگز زیر ضلع آفتاب نخواهم سوخت. آن‌یکی لب‌هایش را به‌اندازه‌ی یک غنچه‌ی بسیار محجبه، کوچک کرده بود تا گُل صورتش بیشتر به چشم بیاید. یکی دیگر نیز، گونه‌هایش را سایه‌ای محو زده بود، آن‌چنان‌که دوست داشتی پس از گذشت از سایه‌ی تپه‌های کویری، برسی به‌جایی دیگر تا ببینی چه خبر است. یکی هم لب‌های گوشتی‌اش را با نقاشی مداد و رنگ، گوشت‌آلودی‌تر کرده و به براقی زیاد، برق‌انداخته بود جوری که تمام شب، نورانی بود. آن‌یکی نازکی بینی‌اش، باور را از آدم می‌گرفت که چگونه نفس می‌کشد!؟ دیگری نیز دو دندان نیش‌اش، آن‌قدر به‌آرامی از زیر لب‌هایش نمایان می‌شد که دوست داشتی گَزیده شَویی به نیش آن! یکی هم زاویه‌ای از چانه‌اش، امتداد شکست بی‌انتها را در یک فضای چند بعدی برایت تداعی می‌کرد. مرد جوانی چاله‌ی روی چانه‌اش شبیه عمیق‌ترین چاه جهان بود که نمی‌شد در آن سقوط نکرد. زنی، دست‌های کشیده‌اش در امتداد ناخن‌های طراحی‌شده تیزی یک جادوی وسوسه‌برانگیز را جلوه می‌ساخت و آن‌یکی با کفش‌های بی‌بندوبار و با پاشنه‌های بلند، کاری می‌کرد که در برابرش کوتاه به نظر برسی. شُکوه اندام یک زن تازه‌وارد را هیچ شاعری نتوانسته توصیف کند و لبخند یکی دیگر را هیچ شهدی به این‌همه شیرینی نمی‌رسید. سینه‌هایی برآمده دختر کم‌سن و سالی، شبیه شاخه‌ای از میوه‌های نوبر، دست‌نخورده و تازه، گران و کمیاب، از کنار لباس مجلسی پرزرق‌وبرق بیرون افتاد برای دزدیده شدن. برای شنیدن فریادها باغبان.

یکی را نیز دیدم که خَم اندامش، به دست هیچ دستگاهی چنین با انحنای مساوی قابل‌تولید نبود. هرکسی به شکلی زیبایی‌اش در نظرم هویدا شد.

عطر و گل و بو و عشق و زن و شراب و شور و شادی و لذت و وسوسه و… همه و همه در اینجا یکجا باهم بود. اما به‌طرف عجیبی هیچ‌کدام از آن‌ها یکجا همه‌ی این‌ها را نداشت. هرکدام فقط یک یا دو خصیصه‌ی خاص داشتند کسی که موهایش به زیبایی بافته‌شده بود زشت‌ترین و مسخره‌ترین لباس را بر تن داشت. آن‌که بینی زیبایی داشت به شکل اسفباری لاغر مردنی بود که دقیقاً دوپاره استخوان بیش نبود،.آن‌یکی که برق لب‌هایش مرا گرفته بود به‌اندازه‌ا‌ی چاق و بی‌ترکیب بود که راه رفتنش شبیه پنگوئن می‌نمود. آن بالابلندی که قامت رعنایش را به رُخم می‌کشید پاشنه‌ی کفشش که دررفت، شد یک کوتوله‌ی خیکی که در میان حضار به‌زور به دیده می‌شد و آن خانمی که رنگ‌های زیبا و ناخن‌هایش کاشته شده‌اش وسوسه‌برانگیز بود، وقتی در صورتش می‌نگریستی از زشتی دوست داشتی بازهم به تیزی ناخن‌هایش پناه ببری و آن‌ها را به‌صورت خود بکشی. آن زنی که می‌خواستم مرا با آن دندان‌های نیش و زیبایش بگزد وقتی دقت کردم چشم‌هایش لوچ بود.

در مدت حضورم حس کردم تماماً خودم را مشغول تماشای زشتی و زیبایی حضار کرده‌ام. گاهی سر بلند می‌کردم و در یک نظر یکی را برای دستاویز شدن به ذهنم می‌سپردم. خیره شدن حتی در حد چند ثانیه برای درک ظاهرشان کافی بود و حتی شاید برای قضاوتی درباره‌ی باطنشان!

هیچ زیبای منحصری نبود و هیچ زشتی منحصری. ترکیب، همیشه در این دو چیز نسبی خلاصه می‌شود. هرکسی که چیزی زیبایی داشت به آن می‌نازید و آن‌کس که چیز نازیبایی داشت آن را پنهان می‌کرد. یک قاب و نقابی در جریان بود، همه این‌گونه‌اند. آدم‌ها، خوبی‌ها را قاب می‌کنند و بدی‌ها را نقاب. حیف و صد افسوس که به‌غیراز این نمی‌توان بود. قاب و نقاب تمام ماهیت و هویت ما آدم‌هاست. ما خوبی‌ها را جلوی چشم همگان در قابی زیبا می‌گذاریم تا همه تصویری زیبا و دوست‌داشتنی از ما داشته باشند و بدی‌ها را در پرده‌ی نقاب پنهان فرومی‌بریم آن‌چنان‌که گویی هرگز وجود نداشته؛ تا نکند کسی روزی یکی از آن‌ها را ببیند. نقاب، یعنی نه‌قاب! یعنی قاب نکردن چیزی که مردم دوست ندارند از تو ببینید.

می‌خواستم موعظه‌وار این بندگان گناهکار و قلیل را فرابخوانم و ندایی بدهم به آن‌ها تا رستگار شوند که:”ای بندگان خدا، خوب ببیند چه چیزی را قاب می‌کنید و چه چیزی را نقاب…!؟”

در همین افکار و مفاهیم سفسطه‌های فکری که به آن اندیشه‌های فلسفی و دینی‌ام می‌گفتم غرق بودم که دستی محکم روی شانه‌ام فرود آمد و تمام رشته‌ی افکارم از هم گسیخت و از جا پریدم. دوستم بود گفت:” هول نکن، چطوری؟ خوش می‌گذره!؟”

با صدایی بسیار آرام گفتم:”آخه اینجا کجاست منو آوردی؟ نمی‌گی یه پسر مجرد بین این‌همه زن و مرد چیکار می‌کنه!؟ دارم از خجالت آب میشم!”

گفت:”دیونه همه که متأهل نیستن. بعضیا با دوستاشون اومدن، چندتاشون هم مجردن، منتها توی جمع هستن، تو هم بیا توی جمع. همش نشین یه گُل‌جا. معذب نباش، دیدم تو نه دوستی داری نه همسری گفتم شاید فرجی بشه برات… بد کردم آوردمت اینجا؟”

با ناراحتی گفتم:”آره بد کردی. از این جور جاها خوشم نمیاد. نمی‌دونستم میخوای اینجا منو بیاری وگرنه عمراً می‌اومدم. اذیت میشم خیلی.”

گفت:”سخت نگیر، زندگی همینه، هیچ‌وقت اونطوری که می‌خوایم نیست. اما باید خودت رو تطبیق بدی به شرایط و پیرامونت، ما آفتاب‌پرستیم باید رنگ عوض کنیم با هر محیطی. درست نمی‌گم آقای خداپرست!؟”

خنده‌ای شیطانی کرد. مشخص بود از ترکیب جانور بنام آفتاب‌پرست در کنار مفهوم خداپرست لذت می‌برد. گفتم:”درسته که خیلی مذهبی نیستم اما منم چارچوب‌هایی دارم برای خودم، یه اعتقاداتی دارم دوست ندارم همرنگ اینجا بشم.”

با نگاهی عاقل اندر سفیه درحالی‌که جام شرابی در دست داشت گفت:”یه سؤال؛ تو برای ریش زدن از صابون استفاده می‌کنی یا از کف ریش!؟”

منتظر جواب من نبود انگار درهرصورت می‌خواهد نظرش را بگوید که گفت:” اگه از کف ریش استفاده می‌کنی، می‌دونستی کفِ ریش بجای اینکه صورتت رو سُر ‌کنه، سِر می‌کنه!؟! این یعنی صورتت درد کمتری رو حس می‌کنه. ببین زندگی هیچ‌وقت روی خوش بهت نشون نمیده و شرایط هرگز اون شکلی که میخوای نیست پس باید با به سری چیزا خودت رو سرگرم و دلخوش کنی تا فکر سختی رو نکنی وگرنه خیلی اذیت می‌شی…”

گفتم:”تو که میدونی من اصلاً از ته، ریش نمی‌زنم.”

فکر کردم ضایع شده اما با کمی دلخوری، پوزخندی زد و گفت:”مهم نیست خودم می‌دونم. می‌خواستم منظورم رو برسونم که رسوندم.”

چیزی نگفتم. اما او ادامه داد:”همین ریش گذاشتن هم به جور دلخوشی برای توئه..” و درحالی‌که انگار حرفش با تمام علم فیلسوفانه‌اش به کرسی نشسته باشد شانه‌هایش را بالا انداخت و دیگران را نگریست و مشغول نوشیدن شد.

پرسید:”چرا فکر می‌کنی اینجا جای تو نیست؟”

گفتم:”چرا نداره، چون نیست. گفتم که نمی‌دونستم اینجوریه وگرنه هرگز قبول نمی‌کردم. محیط اینجا اذیتم میکنه.”

یکبار دیگر روی شانه‌ام زد و گفت:”ای شیطون کلک! معلومه چقد اذیت میشی.”

قهقه‌زنان از کنارم دور شد. من هرگز چنین جمعی را تجربه نکرده بودم و تمام ترس من ناشی از بیگانگی آدم‌ها و بیگانگی ظاهر و رفتارشان بود. همین‌که کمی ازم دور شد دوباره روی صندلی نشستم، دستم را زیر چانه‌ام گذاشتم و سرگم دیدن آدم‌ها شدم. مبدل شده بودم به تماشاگری که برای سرگرم شدن، غریبه‌ها را وارسی می‌کند، که یکهو دیدم روبروی‌ام یک زن جوانی از غیب آمد و نشست. مرا به دقت زیر نظر داشت. مرا به نگاهش جلب کرد یک آن تمام خودم را باختم، نگاهش حکم جلب مرا داشت! مطمئنم اجازه‌ی دسترسی به درون مرا هم در آن نوشته بود. او را بارها با نگاهم از دور دنبال می‌کردم گاهی لابلای حضار گم می‌شد و گاهی از گوشه‌ای نگاهش در نگاهم گره می‌خورد. یک راز شیرین اما سیاه در عمق نگاهش، وسوسه‌ی کشف کردن را در روح آدمی زنده می‌کرد. مردمکی سیاه در مرکز چشمانش، خبر از انفجار سیاه‌چاله‌ای می‌داد که اطرافش پُر از پرتوهای رنگین یک انفجار ستاره‌ای بر اثر تراکم بسیار بود. چشمانش تمام کهکشان بود، وقتی در چشم‌هایش خیره شدم دیگر جایی دیگر را نمی‌شد ببینم. تمام جهان در نگاهش گم بود. دلم لرزید.

نگاهم معیارهای اندازه‌گیری خوب و دقیقی داشت دیگر پس از سال‌ها مطالعه و تحصیل در رشته مهندسی کنترل و ابزار دقیق دیدن این جزئیات کار سختی نیست، سخت نیست بفهمی در این میدان مغناطیسی، هرکسی جاذبه‌ای دارد و دافعه‌ای. و هر کس جریانی دارد و هرکسی پتانسیلی با حسگرها و سنسورهایی که در سراسر بدنش هست. خیلی دقیق می‌شد فهمید چه زمانی و چه مکانی و با چه دقتی پلک‌ها بر روی این جهان بسته می‌شوند.

سه سالی بود که مهندسی‌ام را به پایان برده بودم و اکنون در یک شرکت صنعتی مشغول به کارم و امشب هم به اصرار و به‌اجبار یکی از همکاران به این مراسم آمدم بود، اصلاً تمایلی برای حضور در چنین جمعی را نداشته و ندارم، البته اصلاح کنم تجربه‌اش را نداشتم. شاید خیلی بد هم نباشد برای یک مرد جوان مجرد که سر از تجربیات جدید ولو در حد دیدن دربیاورد. به هرحال دیدن، چشم و دل آدم را باز می‌کند.

همه‌چیز اینجا خوب بود با این‌که ظاهراً تمایلی نداشتم اما عمیقاً محو تماشای زنان و مردان آنجا شدم که هر یک سرگرم بحث و کاری بودند.

آن دختر خانم زیبا با طعنه‌ی خاصی گفت:”خیلی زیاد به زن‌های اینجا خیره می‌شی! میدونی محرم با یه نقطه مجرم میشه!؟”

حرفش را زد با این‌که مرا محرم این جمع خطاب کرد اما با خطایی که کرده بودم مجرم شناخته می‌شدم این یعنی او شبیه قاضیی که متهمش را خوب می‌شناسد پرونده‌اش را زیر بغلش گذاشت و مجرم خطابش کرد. هوای گرم عطر لباسش را در صورتم پاشید و به‌آرامی از کنارم رد شد.

خجالت کشیدم احساس کردم همه فهمیدند که به خانم‌های آنجا خیره می‌شوم. احساس کردم چقدر بی‌شرم و حیایم. چقدر بی‌جنبه‌ام. مشخص بود که اینجا جای من نیست. ظرفیت پذیرش چنین آدم‌هایی برای من بیش از ظرف احساس و شخصیتم بود. چندین جوان خوب‌رو و خوش‌تیپ حضور داشتند اما به‌اندازه‌ی من محو تماشای زنان دیگر نبودند. هرکس سرش توی لاک خودش یا همراهش بود. حس کردم خطایی مرتکب شدم که همه فهمیدند. بخصوص اگر آن زن به دوستم می‌گفتم دیگر هرگز نمی‌توانستم سرم را بالا بگیرم. در خود چنان فرورفتم که با خود گفتم:”راستی به چیزی آفتاب‌پرست‌ها هم می‌تونن خداپرست باشن نه!؟”

پاسخی نداشتم.

به آن‌سوی بام رفتم تا اندکی از افتضاحی که به بار آورده‌ام دور شوم. دیگر مطلقاً جایی برای ماندن نبود. حضور در چنین محیط‌هایی، آدم خودش را می‌خواهد. قطعاً که نباید یک فرد به‌ظاهر مذهبی را در جمعی که باطناً راحت و آزادند راه داد و البته برعکس. از آن بالا محو تماشای دوردست‌ها شدم تا در فرصتی مغتنم جمع را ترک کنم.

دوستم دنبال من می‌گشت. با سیگاری که بر لب داشت نزدیک ‌شد و دوباره ازم خواست که گوشه‌گیری نکنم و این مراسم را با تمام زیبایی‌هایش قدر بدانم و شاد باشم. او آدم پولداری بود و سال‌های زیادی با هم دوست بودیم در پروژه‌ی جدیدی قرار بود مرا مشارکت دهد بنابراین چندصباحی زیاد با هم در ارتباط بودیم و مکرراً همدیگر در جاهای مختلف می‌دیدیم اما این بار نخستی بود که در چنین جایی حضور داشتیم. ظاهراً مرا دوست داشت. البته شاید از باطن دل‌آزارم بی‌خبر بود. در جواب حرف‌هایش، همچنان سرزنشش می‌کردم که چرا مرا به چنین محیطی آورده. که بی‌آنکه گوش دهد، دستم را محکم گرفت و به میان جمع برد. یک آن کیک بزرگی روی میز گردانی رونمایی شد، درست در روبروی ما. مشخصاً تولد یا سالگرد عروسی یا جشن موفقیت کسی بود. دوستم در دست چپش سیگار را در هوا چرخاند و با صدای بلند گفت، امشب جمع شدیم تا تولد بابک را جشن بگیریم.

بابک چه کسی بود؟ خوش به حالش که کلی فشفشه و ترقه، شمع و سازوآواز، رقص و نور و لبخند و گل و شیرینی و کلی زن و مرد جوان و شیک برایش انتظار می‌کشیدند. مهم نبود بابک چه کسی است. من حتی روی سر بالا گرفتن را نداشتم. خجالت می‌کشیدم بخصوص از لحظه‌ای که آن زن به من گفت:”خیلی زیاد به زن‌ها خیره می‌شی، میدونی محرم با یه نقطه مجرم میشه!؟”

من مزاحمی بیش نبودم. یک جوان خشک و بی‌احساس و بد ظاهر که حتی قادر نیست تا دو نفر را بخنداند و یا با شادی این جمع همراه شود. فکر نمی‌کردم حضورم این‌قدر آزاردهنده باشد. فکر می‌کردم چون زنان آنجا لخت و پَتی هستند پس هر نوع نگاهی را می‌پسندند. اما این تصور نادرستی بود.

سرم چنان پایین بود که انگار بزرگ‌ترین وزنه‌ی جهان را به گردنی به نازکی تار مویی آویخته بودم. غرق در شرم و هیاهوی آن‌ها بودم که دوستم شانه‌هایم را تکان داد و گفت:”بابک، بابک، نمی‌خوای کیک رو ببری!؟”

تا آن زمان به این اندازه با اسمم غریب نبودم.

دقیقاً حس کردم از بام آن برج به زمین سقوط کردم. یعنی این مراسم برای تولد من بود!؟ اصلاً باورم نمی‌شد.

لبخندهای مهمانان و میزبان، تا جایی که لب‌هایشان جا داشت کِش آمد. احساسی گنگ آمیخته با شرم و شادی و عدم داشتن چنین انتظاری در صورتم موج می‌زد. من مهمان آن جمع نبودم بلکه به همراه دوستم میزبان بودیم و از این‌که تمام مدت مهمانان را با نگاهم رنجاندم چنان حرص می‌خوردم که قروچه‌ی دندان‌هایم حال خودم را به هم می‌زد.

لبخندی تصنعی زدم فکرش را اصلاً نمی‌کردم که این مهمانی خاص، برای تولد من باشد. دیگر آن جمع برایم بیگانه نبود بلکه حس کردم خودمانی‌ترین فرد آنجا هستم. حس کردم همه به من محرم‌اند و هیچ نامحرمی نیست. هیچ نامحرمی جز خودم. سرم را به‌آرامی بلند کردم. نگاهم یک آن دوباره در نگاه آن زن گره خورد. نگاهش دیگر زیبا نبود، چشمانش تولید ترس می‌کرد او دقیقاً به این جمع مربوط نبود. او مزاحم‌ترین آدم این جمع بود.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

از چه نظر!؟

گفت:”یه شرکت جدید پیدا کردم، توپ؛ بیا باهم بریم، اگه استخداممون کنن خیلی خوب میشه.” گفتم:”از چه نظر!؟” گفت:”پول بیشتری به آدم میدن!” گفتم:”پس حتماً که وقت بیشتری از

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

خالی‌بند!

زندانِ بدون زندانی، خالی‌بند است! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: زندان را چه کسی ساخت!؟ گناه یا خطای آشکار؟ آن کاری که همه در خفا می‌کنند چرا زندانی برایش نیست!؟ ه

خالی‌بند!

زندانِ بدون زندانی، خالی‌بند است!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

زندان را چه کسی ساخت!؟ گناه یا خطای آشکار؟ آن کاری که همه در خفا می‌کنند چرا زندانی برایش نیست!؟ هیچ زندانی، خالی از زندانی نیست. تا وقتی قفس ساخته می‌شود گیر آوردن پرنده برای لذت بردن از حبس‌ کردنش لذت‌بخش است و کاری آسان. با هر بهانه‌ای. یکی برای این‌که بگوید قفس دارد. یکی برای این‌که ادعا کند پرنده‌ها برایش هورا سر می‌کشند. دیگری برای دیدن شکسته شدن و خُرد شدن پرندگان خوش‌صدا. آن‌یکی برای تماشای نپریدن. یکی برای درس عبرت دادن به پرندگان بیرون از قفس و یکی هم برای زجر دادن پرنده.

ساخت زندان، مطمئناً کار آدم‌ها نیست بلکه کار افکار پوسیده است. افکار مذهبی و سیاسی. افکاری بر سر قوانین نانوشته که خیلی زود حاکم بر مغز آدم‌ها شد. حتی در مرفه‌ترین و دمکراسی‌ترین سرزمین دنیا، هم زندان هست، هم زندانی و هم قوانینی برای زندانی کردن. فقط مشخص نیست ابتدا زندانی بود و یا زندان؟ زندان را ساختند برای یک خطاکار یا درستکاری که در برابر قدرت زمانه، برچسب خطاکار را گرفت؟ شاید قوانینی وضع کردند که مردم خطاکار شوند تا به زندان بیفتند و شاید زندان ساختند تا مردم، به خطاکاری تشویق شوند. نمی‌دانم اما کاش جای تمام قفس‌ها، چمن‌زاری بود تا با تمام دل‌خوشی بدون هیچ ترسی روی چمن‌ها غلت خورد و زندگی را زندگی کرد، نه آن‌که تماشا!

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

بی‌طعم

گفتم:”خراب شد همه چی. هیچ چیزی طعم گذشته را ندارد..”
گفت:”از کی؟”
گفتم:”از روزی که طبیب دل، شد متخصص قلب‌!”

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

کَندن!

به‌محض این‌که خاک، گورکن را دید، قالب تهی کرد! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: خاک، برای گورکن یک مستطیل توخالی با حداکثر طول دو متر است. چاه برای چاه‌کن یک استوانه

کَندن!

به‌محض این‌که خاک، گورکن را دید، قالب تهی کرد!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

خاک، برای گورکن یک مستطیل توخالی با حداکثر طول دو متر است. چاه برای چاه‌کن یک استوانه‌ی توخالی به عمق حداقل دو متر است. بااین‌حال نه گورکن ته این آه می‌ماند نه چاه‌کن ته این چاه. ولی زندگی‌شان بر لبه‌ی این حفاری‌ها می‌چرخد. آنان به‌شدت وابسته به کَندن‌اند. حفره‌هایی را در دل خاک می‌کَنند تا حفره‌های زیادی را در زندگی پُر کنند. شاید خواسته‌ی قلبی گورکن، مرگ بیشتر آدم‌ها نباشد اما نیاز او این را می‌خواهد. هر چه آدم بیشتری بمیرد، مستطیل‌های بیشتری را در دل خاک حفر می‌کند آنگاه راحت‌تر زندگی می‌کند این یعنی برای آسوده زندگی کردنش، باید دیگران هم آسوده بمیرند! تلخ است این حکایت اما واقعیتی غیرقابل‌اجتناب است. گورکن، خَم به ابرو نمی‌آورد از این‌که آنچه حفر می‌کند برای پادشاه است یا برای یک مسکین بینوا. با این‌که مرگ را نمی‌خواهد اما آن را برای دیگران آرزومند است؛ حتی اگر مدتی با حفر خاک، دلش بلرزد و به گریه بیفتد. شکی نیست خیلی زود عادت می‌کند. قسی‌القلب می‌شود و مرگ آدم‌ها مبدل به یک روزمرگی بیهوده می‌شود و کَندن بیشتر خاک به یک شغل پردرآمد.

در زندگی، بسیاری هستند که گورکن و چاه‌کن نیستند اما تا می‌توانند از دیگران می‌کَنند تا حفره‌های زندگی خود را پُر کنند آنچنان که دیگران با دیدنشان، قالب تهی می‌کنند. قالب مستطیلی یا استوانه‌ای به عرض و طول و عمق بسیار. با این تفاوت که همیشه ته این قالب تهی باقی می‌مانند. زیرا حفره‌های زندگی‌شان پرنشدنی است و هر باری که قصد کَندن از یک نفر را دارند، اعتمادی را برای همیشه از بین می‌بَرند!

۰ ۰ ۰ ۱۰۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

ایمان!

پدربزرگ، نوزاد را در آغوش گرفت و در گوش راست او اذان گفت و در گوش چپش اقامه. سپس لای قرآن را گشود. چنددقیقه‌ای لابه‌لای کلمات عربی گم شد و سپس سرش را بالا آورد و کتا

ایمان!

پدربزرگ، نوزاد را در آغوش گرفت و در گوش راست او اذان گفت و در گوش چپش اقامه. سپس لای قرآن را گشود. چنددقیقه‌ای لابه‌لای کلمات عربی گم شد و سپس سرش را بالا آورد و کتاب را بست و گفت نامش را گذاشتم ایمان.

چرا ایمان؟

چون توی قرآن آمده! سراسر قرآن، پُر از ایمان است.

اما این‌گونه نیست ایمان خیلی کم است، مومن زیاد است! بهرحال برای رعایت آداب تقدس کتب آسمانی هم که شده باید چنددقیقه‌ای می‌گشت. نام کوچک فرزند نورسیده، شد ایمان. نام خانوادگی‌اش هم که محمدی بود!

ایمان محمدی، این روایت را هزاران بار از مادرش شنیده بود.

توی منزل و کوچه‌پس‌کوچه همه او را ایمان صدا می‌کردند. به این نام عادت کرد. اما وقتی رفت مدرسه، دید که اسم دیگری هم دارد. محمدی. آنجا ایمان محمدی صدایش می‌کردند. بدش نمی‌آمد به‌هرحال آن‌قدر استقلال عمل نداشت که خود را جدای از خانواده ببیند و جدا از نام خانوادگی! به نام و نام‌خانوادگی هم عادت کرد.

آنگاه‌که بزرگ شد و مستقل، توی شرکتی مشغول به کار شد. آنجا فقط محمدی صدایش می‌کردند.

اما او دوست داشت همه او را با نام و یا در بدترین حالت، با ترکیبی از نام و نام‌خانوادگی صدا کنند نه فقط با نام‌خانوادگی. اینجا اصلاً خانواده مهم نبود. خودش مهم بود و بس. ولی همه می‌گفتند نام خانوادگی، رسمی است! توی شرکت هم باید همه رسمی با هم حرف بزنند. نام خانوادگی، محترمانه است و نام!

نام چی!؟ متعجب بود که آیا نام، نامحترمانه است!؟ چرا باید نام‌خانوادگی، محترمانه و رسمی باشد. این چه تابوی احمقانه‌ای است که نام را در خانه و در میان دوستان باید صدا زد و نام‌خانوادگی را در محافل و سازمان‌ها و دانشگاه!؟ اگر نام غیرمحترمانه است چرا آن را روی فرزندانمان می‌گذاریم!؟ نکند فقط برای سرشماری در خانواده‌های پرجمعیت بود!؟

هرکسی دلیلی می‌آورد. یکی می‌گفت چون نام تکراری زیاد هست. یکی می‌گفت اگر با نام همدیگر را صدا بزنیم حس نزدیکی به‌ ما دست می‌دهد! دیگری می‌گفت طرف احساس خودمانی بودن خواهد کرد. یکی گفت، همسرم ناراحت می‌شود و در آخر مدیری گفت، کارکنان سوءاستفاده می‌کنند. عصاقورت‌داده‌ای هم گفت وقتی صنمی با طرف ندارم از نام استفاده نمی‌کنم، اصلاً خطاب کردن نام، یک جور توهین است! اما او چه صنمی باید داشته باشد!؟ چه توهینی!؟

هیچگاه ندید در شناسنامه‌اش زیر نام نوشته باشند اسم خودمانی و زیر نام‌خانوادگی، قید کرده باشند نام رسمی و محترمانه!

آن‌قدر همکارانش به منزلش زنگ زدند و گفتند با آقای محمدی کار دارند که در نهایت همسرش هم تصمیم گرفت در منزل بجای نام ایمان، او را محمدی صدا بزند. او نیز به این نام‌خانوادگی عادت کرد.

نامش را خیلی دوست داشت اما کسی به آن ایمان نداشت!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

کاریکلماتور چیست!؟

شاید مخاطب یکی از انواع نوشته‌هایم باشید تحت عنوان کاریکلماتور. برخی ممکن است با این مفهوم آشنایی چندانی نداشته باشد. کاریکلماتور یک متن ادبی است، که در آن، با ظاهر

کاریکلماتور چیست!؟

شاید مخاطب یکی از انواع نوشته‌هایم باشید تحت عنوان کاریکلماتور. برخی ممکن است با این مفهوم آشنایی چندانی نداشته باشد.

کاریکلماتور یک متن ادبی است، که در آن، با ظاهر و یا معنی واژه‌ها به شکل غافلگیرکننده‌ای بازی می‌شود که حالت طنز به خود می‌گیرد در حقیقت کاریکلماتور، کاریکاتوری از واژه‌هاست آنچنان که پارادوکسی از کلمات را در خود می‌تواند داشته باشد! کاریکلماتور چون غیرمنتظره است خنده‌دار و طنزآلود به نظر می‌آید درحالی‌که برعکس کاریکاتور که معمولاً باهدف طنز یا خنده تولید می‌شود، نوشته نشده! می‌تواند غنای شاعرانه‌ی موزون و مسجعی هم در خود داشته باشد و به‌نوعی یک بازی زبانی دارد تا بتواند گفتنی‌ها را دیدنی کند.

—

ازنظر نوشتاری شیوا و ساده به نظر می‌رسد اما ازنظر معنایی، پیچیده و چندبُعدی است زیرا ایجاز و استعاره و ایهام در خود دارد. کاریکلماتور از چندمعنایی یا ترکیبات واژه‌ها نهایت بهره‌ را می‌برد و گاهی با تعاریف روزمره و رایج ضدیت دارد. هرچند این نوع اثر، در ادبیات کهن به‌عنوان یک ژانر ادبی سابقه‌ای ندارد. اما می‌توان نمونه‌هایی از آن را در نثر موزون از گذشته تاکنون پیدا کرد. نازک‌اندیشی نگارنده‌ی کاریکلماتور، غافلگیرکننده است.

من از این بستر مدت‌هاست استفاده می‌کنم. سعی کردم مفاهیم عمیق‌تری را در این سبک نوشتاری ارائه کنم تا بازگوکننده‌ی اندیشه‌های آزاد و رئال باشد. همین شد که مجموعه کاریکلماتورهای نوشته‌شده‌ام را با درج پانوشت جهت تعمیم و تفسیر آن در کتابی بنام “#واژه_گردان” به تحریر درآوردم. که قطعات بسیاری از آن را در اینجا منتشر کرده‌ام.

باشد که لذت برده‌ باشید.

www.Soroushane.ir

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

گوشه‌گیر!

زاویه، گوشه‌گیر است! کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: بدون گوشه‌گیری، هیچ زاویه‌ای نیست. کسی که در گوشه‌ است، نگاهش زاویه دارد به تمام دنیا. چه گوشه‌ای را بگیری تا کس

گوشه‌گیر!

زاویه، گوشه‌گیر است!

کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

بدون گوشه‌گیری، هیچ زاویه‌ای نیست. کسی که در گوشه‌ است، نگاهش زاویه دارد به تمام دنیا. چه گوشه‌ای را بگیری تا کسی نزدیکت نشود و چه گوشه‌ای گیر کنی و نتوانی ازش بیرون بیایی، درهرحال گوشه‌گیری. چه عمدی باشد، چه سهوی!

گوشه‌گیری، شاعران را به عزلت، شاغلان را به اعتزال، معتقدان را به اعتکاف، معترضان را به انزوا، متأهلان را به تجرد، مسئولان را به کناره‌گیری، تنگدستان را به گوشه‌نشینی و بیکاران را به خانه‌نشینی محتاج می‌کند. آنچه در همه‌ی این‌ها مشترک است، فرار به‌سوی تنهایی است، برای نابود نشدن در حقایق تلخ زندگی. یک عقب‌نشینی در جنگی نابرابر. رهایی از باهم بودن‌های مشترک و متفاوت، و جدایی از هست و نیست روزانه‌ی دیگران.

گوشه‌گیری، آدم را در گوشه‌ای خفه نمی‌کند؛ بلکه او را در درون خود، زنده‌تر از هرزمانی می‌کند. او آن‌قدر عقب می‌کشد تا پشتش به دو ضلع محکم، گرم شود؛ آنگاه از آن منظر، دنیا را از زاویه‌ی امن خود خواهد دید. این یعنی اگر عزلت نباشد، الهام با عاشقانه‌های مخملی بر دوش، به سراغ شاعر نمی‌رود. اگر اعتزال نباشد، شاغلی که چنبره زده بر روزمرگی را نمی‌شود برکنار کرد. اگر اعتکاف نباشد، خدا، میلی به شنیدن ناله‌ی گریان راز و نیاز بنده‌ی حقیر ندارد. اگر انزوا نباشد، یک معترض با فریادهایش که گوش جهان را کَر می‌کند، از زبان خواهد افتاد. اگر تجرد نباشد، پیوستگی مداوم تأهل، مبدل به تکرار باطل می‌شود. اگر کناره‌گیری نباشد، کسی دست از میز و مقام و از مقام آن میز نخواهد شُست و نمی‌شود تمیز. اگر گوشه‌نشینی نباشد، نمی‌شود سردی ردپای گذران مردم را بر تنگدستی‌ات تحمل کرد و اگر خانه‌نشینی نباشد، بیکاری، نابودت خواهد کرد.

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

فن بیان

از بس از خودش تعریف کرد، فن بیانش سوخت! کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: نواقص ما زمانی به چشم می‌آیند که کمالات خود را تماماً به نمایش گذاشته باشیم! کسی که مدام از خ

فن بیان

از بس از خودش تعریف کرد، فن بیانش سوخت!

کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

نواقص ما زمانی به چشم می‌آیند که کمالات خود را تماماً به نمایش گذاشته باشیم! کسی که مدام از خود تعریف می‌کند در جملاتی که بر زبان می‌راند دیگر حرفی برای تعریف نمی‌گذارد! جملاتش سراسر چیزی نیست جز تکرار یک فاعل در ابتدا و وسط و انتها! فاعلی که خودش هست و دیگر هیچ!

خودستایی و قبول داشتن خود، بسیار مهم است تا خودت را باور نداشته باشی، دیگران تو را باور نخواهند کرد؛ اما کسی دوست ندارد مدام بر مغزش بکوبی که من چنینم و چنان. در هنگام تعریف از خود، فن بیانت خواهد سوخت و از کار خواهد افتاد؛ زیرا زمانی که مدام به برق باشد، نوسانات برق، کارَت را خواهد ساخت! آدم‌ها پشت نگاهشان پنهان‌شده‌اند اما زبانشان آن‌ها را لو می‌دهد! زبان، گویای تمام محاسن و معایب ماست. چه زیادند محاسنی که با گفتن مکررش، مبدل به معایب می‌شوند.

کم‌گوی و گزیده گفتن شاید نسخه‌ی خوبی برای علاج این شدت و حدت خودستایی باشد. این بدان معنا نیست که خود را به‌خوبی ارائه نکنی. بلکه ارائه کردن خویشتن، امری ضروری است. اما از حد که بگذرد جلسه‌ی معارفه‌ی شما، خسته‌کننده‌ترین جلسه خواهد شد. موفقیت‌ها، خود گویاست نیازی به جار زدن هرروزه در کوی و برزن نیست!