هادی احمدی (سروش)

VIP

نویسنده، شاعر و مدرس

۵۵۸ فولیو ۲ کتاب منتشرشده ۶۰ دنبال‌کننده

فولیوهای منتخب

۴۵ سالگی!در بهترین حالت اگر درایور طبیعت، سقف ظرفیت ذخیره‌سازی عمر را برایم ۹۰ گیگ درنظر گرفته باشد، ۴۵ گیگش را مصرف کرده‌ام؛ الب...بستر رشد!رشد یعنی: هم‌زمان با این‌که داری موهایت را از ته می‌تراشی، موهایت دارد می‌رُوید! رشد یعنی: هم‌زمان که داری شاخه‌های درخت...

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

علت و معلول

معلول بود اما دنبال علت نمی‌گشت! کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: معلولیت، عار نیست؛ حتی اگر شبیه همگان نشود راه رفت؛ حرف زد و یا کارهایی که مردم عادی می‌کنند را کرد.

علت و معلول

معلول بود اما دنبال علت نمی‌گشت!

کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

معلولیت، عار نیست؛ حتی اگر شبیه همگان نشود راه رفت؛ حرف زد و یا کارهایی که مردم عادی می‌کنند را کرد. اصلاً جذابیت معلولیت در این است که می‌شود جور دیگری راه رفت بی‌آنکه وانمود کنی! می‌شود به‌گونه‌ای دیگر حرف زد بی‌آنکه خود را به‌زحمت بیندازی، می‌شود کارهایی کرد که کسی نمی‌تواند. آدم‌های سالم همیشه در پی دلیل‌اند. دنبال علت و معلول‌اند، اما از معلول دوری می‌کنند! یک معلول، دلیل را یک‌بار پذیرفته و در پی‌اش نمی‌رود در عوض خود را با معلولیت چنان وفق می‌دهد که کار هرکسی نیست.

نبوغی در معلولیت اتفاق می‌افتد که در تندرستی هرگز رخ نمی‌دهد. آن معلولی که هنوز درگیر دلیل است، خود را باور ندارد. فکر می‌کند آدمی، یعنی اسکلت و پوست و گوشت. اما آدمی به اندیشه آغشته است. اندیشه‌ای که ورای فیزیک بدن است. اندیشه‌ای که محدودیت نمی‌شناسد و در اسارت قفس بدن نمی‌ماند.

چقدر زیادند آدم‌های تندرستی که معلول فکری‌اند. مرغ اندیشه را پشت میله‌های بدن شهوانی و بدن حیوانی محبوس کرده‌اند و چه معلولانی هستند که در فضا به پرواز می‌آیند بی‌آنکه بالی در اختیار داشته باشند.

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

برداشت غلط

کُمباین هم برداشت غلط می‌کند! کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: مقصر مائیم که طرف مقابل برداشت غلط می‌کند، یا مقصر اوست؟ اساساً چیزی بنام برداشت غلط وجود ندارد. بلکه ب

برداشت غلط

کُمباین هم برداشت غلط می‌کند!

کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

مقصر مائیم که طرف مقابل برداشت غلط می‌کند، یا مقصر اوست؟ اساساً چیزی بنام برداشت غلط وجود ندارد. بلکه به برداشتی که مورد نظر ما نباشد، برچسب برداشت غلط می‌زنیم. آنچه باعث می‌شود چیزی که مطلوب ماست در نظر دیگری همان‌گونه نباشد، خیلی چیز عجیب و غریبی نیست. مثلاً یک قیافه‌ی غلط‌انداز را نمی‌شود به یک چهره‌ی فرهیخته نسبت داد و برعکس. بسیاری از اوقات این ظواهرست که مشخص می‌کند ما چگونه راجع‌ به دیگران می‌اندیشیم. یا ذهن ما از صحبت‌های بی‌پرده‌ی کسی، چه چیزی متوجه می‌شود. آیا از او یک چهره‌ی رُک می‌سازد یا بیشعور و گستاخ!؟

این ذهنیت درلحظه‌ی ما نیست که چنین برداشتی می‌کند بلکه تعاریف اولیه و مرسوم که در ذات فرهنگ و جامعه نهادینه شده، نمی‌گذارد آزادانه قضاوت کنیم و ما دقیقاً با همان تصورات و ذهنیت‌های نهادینه شده، برداشت خواهیم کرد. تردیدی نیست از زمینی که انتظار داریم همیشه گندم بدهد، برداشت جو، یک برداشت غلط است! در حالی که جو غلط نیست! دنیای زیستن در کنار همدیگر، شدیداً ما را شبیه به هم کرده. هیچ تفاوتی را به سادگی برنمی‌تابیم و اگر کسی به شیوه‌ی خودش زندگی کند و در نظر ما ظاهر شود، برداشت‌ها از او خواهیم کرد. برداشت‌های غلط!

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مثل تو!

گفتم:”حسودیم شد، خوش بحالت اینقد پول داری که هرچی بخوای برای خودت خرج می‌کنی. دوست داشتم مثل تو باشم.” گفت:”اتفاقاً برعکس. وضع تو از من بهتره.” گفتم:”مسخره‌م می‌کنی!

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۹ دقیقه

نامه‌رسان!

نامه‌رسان بین دو نفر بودم. یکی عاشق بود و دیگری معشوق و چه بسیار که جای این دو عوض می‌شد. آن دو بر سر یک سوءتفاهم از هم دور شده بودند. به کمک من و نوشتن نامه، تلاش م

نامه‌رسان!

نامه‌رسان بین دو نفر بودم. یکی عاشق بود و دیگری معشوق و چه بسیار که جای این دو عوض می‌شد. آن دو بر سر یک سوءتفاهم از هم دور شده بودند. به کمک من و نوشتن نامه، تلاش می‌کردند وصالی اتفاق بیفتد اما کاری که من می‌کردم این بود که آن رابطه‌ را تا حد باریکی مو ببرم ولی پاره نشود.

اوایل به ازای هر نامه‌ای که از نفر اول به نفر دوم می‌رساندم، هیچ حق‌الزحمه‌ای نمی‌گرفتم. همین‌که به من اعتماد کرده بودند برایم کافی بود اما رفته‌رفته که تعداد مراسلات بر سر بحث‌های فراوان، افزایش یافت، حس کردم وقت و انرژی‌ام بیخود و بی‌جهت دارد از بین می‌رود و این کار، هیچ رهاوردی جز فرسودگی برای من به دنبال ندارد. باید کاری می‌کردم با بطور کل قید این کار را می‌زدم.

خیلی هم خوب این را فهمیدند. البته بعد از غرولندهایی که کردم!

پس از مدت‌ها وقتی خبر مسرت‌بخشی را به یکی‌شان دادم، ۵ دینار به من مشتُلق داد. حتی حاضر بودند برای کسب لبخند رضایت دیگری، خیلی پول خرج کنند اما به من نمی‌دادند آنان به آیین خودشان این هزینه‌ها را متحمل می‌شدند مثلاً گاهی دسته‌گلی را سر کوچه پرپر می‌کردند و گاهی چند نفر را به باد کتک می‌گرفتند و به آن کتک‌خورها پول می‌دادند تا قدرت‌نمایی‌شان را به معشوق نشان دهند.

حضور من مفت تمام می‌شد و لذت عشق را چه در دلتنگی و چه در دلگشادی، فقط آن دو می‌بردند بنابراین خیلی رُک به هرکدام از آنان گفتم به ازای انتقال هر نامه باید ۵ دینار پول به من بدهند. ۵ دینار ناچیز بود برایشان. اما برای من خوب بود.

آنان رازهای مگوی زیادی داشتند. به کسی جز من نیز اطمینان نمی‌کردند بنابراین خیلی زود این پیشنهاد را پذیرفتند.

گاهی روزی یک‌بار و گاه روزی چند بار نامه بین آن دو ردوبدل می‌کردم و دلنوشته‌های یکی را سربسته و محرمانه به دست دیگری می‌رساندم. آن‌قدر به من اعتماد داشتند که بسیاری اوقات همان لحظه که نامه را ازم می‌گرفتند، شروع به خواندنش می‌کردند، البته فقط با حرکت لبان و زمزمه‌ی نامفهوم. اسم واقعی‌ام چیز دیگری بود اما امین صدایم می‌کردند چون امانت‌دار دل‌نوشته‌هایشان بودم. اگر محتوای نامه، شیرین نوشته بود لبخندی روی لبانشان کش می‌آمد و اگر ترش نوشته‌شده بود، اخم می‌کردند و به فکر فرومی‌رفتند. حتی گاهی مرا منتظر نگاه می‌داشتند تا سریعاً پاسخ کوبنده‌ای را به یکدیگر بدهند تا نکند، احساس ناخوشایندشان از حرارت بیفتد. بی‌آ‌نکه دقیقاً از محتوای نامه مطلع باشم بدون هیچ دخل و تصرفی آن را به گیرنده‌اش می‌دادم. هرچقدر دعوای آنان اوج می‌گرفت ردوبدل شدن تعداد نامه‌ها بیشتر می‌شد زیرا همیشه برای رفع سوءتفاهم، توجیه بیشتری لازم است! و گاهی که بسیار آرام و مهربان قلم‌فرسایی می‌کردند، رابطه‌شان نزدیک می‌شد و درآمد من نیز از بین می‌رفت! اما مهم‌تر از درآمد، نقشی بود که دوست داشتم پررنگ باقی بماند.

گرم گرفتن رابطه‌ی آن‌ها باعث می‌شد که از دور فقط نظاره‌گر در کنار هم بودنشان باشم و احساس بی‌خاصیتی بکنم. من برای لقب امین، بسیار تلاش کرده بودم. هرچند خوب می‌دانستم که چه باشم چه نباشم حتی نگاه‌های از دورشان، هزاران حرف را ردوبدل می‌کرد. اما وجود و نقش من لازم بود. برای رسیدن یکی به دیگری! یا آن‌که حداقل برای لذت بردن خودم.

بنابراین باید چنان حضور پررنگی می‌داشتم که احساس کنند که قرن‌ها از هم دورند و برای وصال هر کاری باید بکنند. شب‌ها به غاری پناه می‌بردم تا برای انجام بهتر نقشم، خوب بیندیشم و تمرکز کنم. این دو نفر اولین کسانی بودند که به من آن‌قدر ایمان داشتند که مرا پذیرفتند و برای تبادل احساسات و افکارشان به یکدیگر خیلی زود پذیرفتند.

در مراجعاتی که به غار تنهایی‌ام داشتم به این فکر افتادم که در محتوای نامه‌هایشان دست ببرم و به سلیقه‌ی خودم تغییر دهم. اما این فکر خوبی نبود. شاید اگر همان روز نخست با دستخط خودم چیزی از طرف خودم برای هرکدامشان می‌نوشتم باور می‌کردند. بی‌تردید همیشه ابتدای هر چیزی آدمی آن‌قدر آینده‌نگر نیست که به اینجا فکر کرده باشد، بیشترین تصمیمات، مطابق با تغییرات در بازه‌ی زمانی است. شاید تنهاترین اشتباهم همین بود که بدون تغییر در نوشتار نویسنده، صاف مطلب را به دست خواننده‌اش می‌رساندم؛ البته اکنون به آن برچسب اشتباه می‌زنم زیرا تا این زمان چیز مهمی نبود که درست باشد یا اشتباه. اشتباه، همان کار درستی که قبلاً انجام دادیم!

اگر همان اوایل غیرازاین، این کار را می‌کردم مطمئناً آنان هرگز بویی نمی‌بردند که این خط من است یا خط نویسنده. ولی اگر می‌شد که در محتوای نامه‌ها دست ببرم می‌توانستم یک روز قربان‌صدقه‌ی دیگری بروم و روز دیگر به جهنم تهدیدش کنم. حتماً که این کش‌وقوس رسیدن و نارسیدن‌ها و شیرینی و تلخ‌رویی‌ها، فاصله‌ی این رابطه را گاهی کوتاه و گاهی بلند می‌کرد و با همین ترفند می‌شد تا ابد آنان را سر دواند. این وسط هم عشقشان از بین نمی‌رفت، چون خاصیت عشق در نرسیدن است! همچنین درآمدم و نقش من نیز پُررنگ‌تر از همیشه باقی می‌ماند! باید در آنچه منتقل می‌کردم یا دست می‌بردم یا از محتوایش مطلع می‌شدم. ولی دیگر دیر شده بود. دست بردن کار سختی بود و البته بی‌فایده. چون خیلی زود بو می‌بردند حتی پیش از من کسانی نامه‌رسان آن دو شده بودند که هم‌چین خطایی کردند و اعتمادی که به‌اشان داشتند از بین رفت. آن دو، خط یکدیگر را خوب می‌شناختند. بنابراین بجای دست بردن در محتوای نامه، ترجیح دادم تا پیش از تحویل نامه به مقصد، آن را به‌خوبی مطالعه کنم تا از فحوای‌اش مطلع شوم، حتی یک نسخه رونوشت از آن نوشتم و نزد خوم نگه می‌داشتم. اکنون خوب می‌دانستم که چه نامه‌ای دل‌چسب است و چه نامه‌ای نچسب! اما اطلاع از محتوای مکاتبات ثمره‌ای نداشت زیرا اگر می‌فهمیدند که آن‌ها را می‌خوانم دیگر از این نقش خارج می‌شدم. باید از این اطلاعاتی که به دست می‌آوردم نهایت بهره را می‌بردم.

باید منتفع می‌شدم باید به‌گونه‌ای وانمود می‌کردم که به من الهام شده که در چنین نامه‌ای چه چیزی نوشته‌شده تا خاص بودنم را بیش‌ازپیش به رخ آنان بکشم، زیرا این‌گونه حجم افشای رازهای مگویشان، بیشتر می‌شد و همین قدرت تأثیرگذاری مرا افزایش می‌داد. وگرنه فایده‌ی چندانی نداشت. بنابراین هر بار پیش از تحویل نامه، محتوایش را به‌دقت تمام می‌خواندم و برای اجرای آن دست‌به‌کار می‌شدم تا به‌گونه‌ای وانمود کنم که در عین بی‌اطلاعی از محتوای نامه، می‌دانم حامل چه خبری هستم! پس نمایشی هم‌راستا با محتوای آن نامه برپا می‌کردم. نمایشی با زبان بدن و اشارات فراوان. آن‌چنان‌که هرکدامشان پیش از گشودن نامه، چنان مشتاق توضیح و آمدن من ‌شدند که هر بار خاص‌تر از قبل دیده می‌شدم و تکرار نامه‌ها و نقش من، چیزی عادی و بیهوده به نظر نمی‌رسید!

من بجای نامه‌رسان مبدل به یک هنرمند و بازیگر تمام‌عیار نیز شدم. این حجم از توانایی و اعتماد به من باعث شد، نامه‌رسان بین سایر عاشقان و معشوقان دیگر نیز شوم!

×××

نامه‌ای که نویدبخش عشق بود را علاوه بر دریافت ۵ دینار هزینه‌ی انتقال، ۵ دینار هم مژدگانی می‌گرفتم. برای نامه‌های ناراحت‌کننده، نیازی به دریافت مژدگانی نبود. چون حجم ناراحتی آنان خود باعث تعدد ارسال و دریافت نامه‌های بیشتر می‌شد. برای این‌که اعتمادشان از بین نرود و شک نکنند که از محتوای نامه‌ها اطلاع دارم، تنها چیزی که می‌گفتم این بود که فرستنده، وقتی نامه را به من داد، خیلی شادوشنگول بود، یا احساس کردم حالش خیلی بد است! بنابراین با این پس‌زمینه، فرد گیرنده حس می‌کرد، حال و هوای نامه چگونه است. حتی گاهی داستان‌پردازی می‌کردم و حواشی زیادی را به نحوه‌ی دریافت نامه اضافه می‌کردم تا تنور دریافت مژدگانی داغ شود و یا خمیر این فاصله، تا جایی که ممکن است کش بیاید.

×××

هدف آن دو از نوشتن نامه، رسیدن و وصال بود و هدف من سخت کردن این مسیر! باید کاری می‌کردم به هم نرسند درعین‌حال که همدیگر را فراموش نکنند. کاری بس سخت اما کاملاً شدنی بود! این‌گونه تا روزی که این نقش را بر عهده داشتم می‌توانستم هم درآمد داشته باشم. هم امین باشم و هم بازیگر و درنهایت این‌که از تمام رازهای مگوی آن دو به‌خوبی مطلع می‌شدم و مهم‌تر از همه، احساسات آن دو را خیلی خوب می‌توانستم بازی دهم. من از این کار لذت می‌بردم! چه لذتی از این شیرین‌تر! پس وقتی حتی حامل پیام مثبتی بودم به‌گونه‌ای نقش بازی می‌کردم که این پیام مملو از طعنه است. در میان حجم مکاتبات غم‌انگیز و دشمن‌شاد، گاهی هم آب‌وتاب می‌دادم تا رشته‌ی باریک این رابطه از هم نگسلد و پیام‌آور دوستی باشم!

×××

تسلط به‌ظاهر الهام‌بخش من به محتوای مکاتبات، باعث شد آنان حس کنند من چقدر خوب درکشان می‌کنم و آنچه نوشته‌شده با آنچه من فکر می‌کنم یا حس کردم یا خوابش را دیدم یا این‌گونه تصور می‌کنم، تقریباً یکی است؛ بنابراین بیش‌ازپیش مرا محبوب خود دانستند و البته محرم رازهای بیشتر. همین شد که دیگر، چنان به من اطمینان شدیدی داشتند که بدون اذن من کاری نمی‌کردند! حتی با دیدن من و نامه‌ی جدید به کنجی می‌خزیدند و بلندبلند متن نامه را نیز پیش من می‌خواندند و همیشه از چگونگی پاسخ دادن به‌طرف مقابل ازم راهنمایی می‌گرفتند و اینجا همان نقطه‌ای بود که باید به آن می‌رسیدم. من نه‌فقط حامل پیام، بلکه بانی پیام هم شدم و به آنان دیکته می‌کردم.

اولی را مجاب می‌کردم تا هر چه دوست دارد را بنویسد اما با زبان لفافه. دومی چون از زبان ساده‌ی مطالب پیشین تقریباً همه‌چیز دستگیرش می‌شد اکنون با دریافت نامه‌هایی مملو از کنایه و ایهام و استعاره، قادر نبود نیت و حس و حال دقیق نویسنده را بفهمد و هر برداشتی که من می‌خواستم را از آن محتواهای شاعرانه می‌کرد. این‌گونه شد که من راوی عشق آنان شدم. تا مدت‌ها نقش من پررنگ‌تر از عاشق و معشوق شده بود. بسیار پیش می‌آمد که اولی مرا به خانه‌اش فرامی‌خواند و برایم درد و دل می‌کرد و در انتها می‌گفت چه بنویسم!؟ و دومی برایم چیزهای زیادی خرید و چنان مورداحترام هر دوی‌اشان بودم که اصلاً مطلب عشق را فراموش کرده بودند!

×××

زمان، آن‌قدر وقت ندارد که برای تمام نشدن چیزی منتظر بنشیند. بنابراین طول عمر نقش من و تلاطم احساسات آنان نیز حدی داشت. وقتی وصال در کار نباشد گویی هر تلاشی، آب در هاون کوبیدن است و رنجی بالاتر از یک کار بیهوده و تکراری نیست.

سال‌ها از آن ماجرا گذشت، من نیز به زندگی خودم بازگشتم و دیگر این نقش را جذاب نمی‌دیدم اما شنیدم که اولی با تنهایی ازدواج کرد و دومی با یکی مثل خودش. آن دو هرگز به هم نرسیدند. اما مشخصاً همچنان عاشق و شیفته‌ی هم بودند. گاهی از دور به هم لبخند می‌زدند و گاهی چنان سرگرم زندگی جدید می‌شدند که اصلاً فراموش می‌کردند روزگاری هزاران نامه برای همدیگر ارسال می‌کردند. شاید این نرسیدن‌ها نتیجه‌ی سنگ‌اندازی‌های من بود. شاید نتیجه‌ی لذت بود. درهرحال آن دو به لطف امین خواندن من، به لطف اعتماد به من و به علت افشای تمام رازهای مگو و حتی به دلیل تلاشم برای کجدار و مریز نگه‌داشتن چنین رابطه‌ای، به وصال همدیگر نرسیدند. حتی پس از من سراغ هیچ نامه‌رسان دیگری نرفتند و خودشان نیز هیچ تلاشی برای محک زدن امکان وصال نکردند. ولی همچنان از من به‌عنوان محبوب‌ترین، رازدارترین و امین‌ترین و پاک‌ترین کسی که در زندگی دیده بودند یاد می‌کردند. من از این القاب همیشه به خودم می‌بالیدم. مرا عاشقی می‌پنداشتند که پیش‌تر به عشقش رسیده. در ناکامی وصال خود را مقصر می‌دانستند نه مرا. هرچند نمی‌دانستند که بجای گوش سپردن به ندای قلبشان، گوش به فرمان من بودند و آن یاوه‌گویی‌های نوشته شده در نامه. من آخرین نامه‌رسانی بودم که آنان داشتند. من ماندم و یک نسخه‌ی کامل از تمام نامه‌هایی که حامل آن‌ها بودم.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۱ دقیقه

وصیت عجیب پدرم!

برخی پیش از گرفتن شناسنامه می‌میرند، برخی پیش از گرفتن عقدنامه و بسیاری پیش از نوشتن وصیت‌نامه. این سه نامه مهم‌ترین نقاط عطف زندگی هرکسی است. اکثراً محصور در بین ای

وصیت عجیب پدرم!

برخی پیش از گرفتن شناسنامه می‌میرند، برخی پیش از گرفتن عقدنامه و بسیاری پیش از نوشتن وصیت‌نامه. این سه نامه مهم‌ترین نقاط عطف زندگی هرکسی است. اکثراً محصور در بین این سه نامه‌ی کلیدی زندگی هستیم. نامه‌ای که آمدن ما را به دنیا می‌شناساند، نامه‌ای که پیوند ما را با دیگری فریاد می‌زند و نامه‌ای که در خاموشی تمام، رفتن ما را ثبت می‌کند، تا کارهایی که وقت نمی‌کنیم تا نشد در قید حیات انجام دهیم در فعل مرگ، صرف کنیم! آن‌هم اگر بازماندگان فرصتش را داشته باشند.

دفتر زندگی اکثر آدم‌ها همین سه کاغذ پاره‌ی بی‌ارزش است. نرسیدن به چنین نامه‌هایی، نمایی از ناکام بودن ما لقب می‌گیرد. خیلی خوش‌شانسی که شناسنامه داری، عقدنامه داری و می‌توانی وصیت‌نامه هم بنویسی. این نهایت سرخوشی است. خیلی‌ها حتی یکی‌اش را ندارند. این تمام تلاش ما برای رویارویی با مرگ است. برای آن‌که بگوییم زندگی کردیم. هرچند گاهی شناسنامه‌ی المثنی، عقدنامه‌های تکراری، وصیت‌نامه‌هایی که زودهنگام نوشته‌شده، حجم ورق‌های داستان زندگی را زیاد می‌کنند؛ شبیه افزودن قهرمانان بیشتر به داستان برای افزایش حجم آن! اما درنهایت، همه‌چیز گویای این است به دنیا می‌آییم که از دنیا برویم!

پدرم خوش‌شانس بود که هر سه نامه را داشت. وصیت‌نامه‌اش را نوشته بود و حتی شفاهاً آن را در بستر مرگ، برایمان تکرار کرد. وصیتی بسیار عجیب!

×××

به‌زحمت توانست دستم را در دستانش بگیرد. با لرزش دستش، دستم نیز به لرزه افتاد. تُفی در دهان خشکیده‌اش نبود اما برای صاف کردن صدایش چیزی را در گلو، فروبرد و گفت، وصیت می‌کنم، مدیونی اگر بعدازاین که مُردم مرا نسوزانی و نیمی از خاکسترم را در شیشه‌ای نریزی و در خانه‌ام نگه نداری و نیم دیگرش را روی کوه دماوند نپاشانی! این تنها خواسته‌ی من، قبل و بعد از مرگم از توست. متعجب و وحشت‌زده شدم انتظار چنین چیزی را نداشتم. اما فرصتی برای بازی با احساساتم و احساساتش نداشتم. مهم زنده ماندنش بود. این حرف‌ها به هذیان‌گویی‌هایی می‌مانست که مطمئناً بعد از بهبودی‌اش به آن‌ها خواهیم خندید. پس به شوخی گفتم، من حرفی ندارم. اما اینجا یک کشور مسلمان است نمی‌شود هرچه را که وصیت کنی به‌اش عمل کرد. اما سعی‌ام را می‌کنم. با تمام ناراحتی‌اش، گفت، سعی، هرگز کافی نیست! باید با همه‌ی وجودت بخواهی و تکرار کنی تا بتوانی انجامش دهی!

من به‌شخصه هیچ مشکلی با برآورده کردن چنین درخواستی نداشتم. اما چیزی بود که مانع می‌شد. چیزی بود که جدی نمی‌گرفتمش. زیرا پدرم آدم معتقد و متدینی بود. اینکه چرا در لحظات پایانی زندگی نظرش را تغییر داد که بجای دفن شدن، سوزانده شود، قابل‌درک نبود. جدای از جایز نبودن و گناه داشتن و یا باطل بودن چنین خواسته‌ای در آیین مسلمانی، یک‌چیز آزارم می‌داد و آن مردم بود. اقوام و آشنایان راجع به ما و چنین تصمیمی چه فکری می‌کنند؟

در تمام طول عمرم و در تمام اطرافیان و دروهمسایه، این شهر و هر شهری که رفتم فقط دیدم مُرده را به خاک می‌سپارند نه به آتش! آخر این چه وصیتی است!؟ چه کسی دلش می‌آید جسد پدرش را بسوزاند!؟ حتی اگر جان در بدن نداشته باشد!؟

نگاهش را دوست نداشت ازم بگیرد. منتظر تکان لب‌هایم نماند. می‌خواست تائید نهایی را از چشمانم بخواند اما پلک‌هایش هم مجال بازماندن را به او نمی‌داد. خسته ‌شد و میل به بستن داشتند. فکر کردم، مُرد، اما هنوز زنده بود. نبضش می‌زد و باز در خلسه‌ای دور، بین ماندن و رفتن غوطه‌ور شد.

می‌توانستم ساعت‌ها بنشینم و درباره‌ی این خواسته، باهاش بحث کنم. یا سراغ مجتهدین دینی بروم تا چم‌وخم کار دستم بیاید. یا راز گفتن چنین وصیتی را جویا شوم؟ چرا یک پیرمرد مسلمان و دین‌دار باید چنین چیزی را بر زبان براند؟ شاید دم مرگ، دیوانه شده بود و از کیش خود رسته بود! شاید هم تاثیر دیدن فیلم‌های هندی بود که همیشه پا به پای مادرم نگاه می‌کرد و تمام دوران بازنشستگی‌اش را با آن گذراند!

داشتم فکر می‌کردم با فرض این‌که بتوانم جسدش را به آتش بسپارم و خاکستر کنم، دقیقاً چه وقتی باید سوزانده شود؟ همین‌که الان بمیرد و تائید اورژانس را بگیرم!؟ یا پیش از بردن مُرده به غسال‌خانه!؟ یا بعد از شستنش؟ یا قبل و یا بعد از کفن کردنش؟ یا همان لحظه که نماز میت بر او خوانده شود؟ یا آنکه از روی برانکار روی دوش مردم که صدای الله‌اکبرشان به پایان می‌رسد!؟ و یا اینکه همین‌که تمام کرد؟ به مردم چه بگویم!؟ همراهان عزیز، عزا کافی است، بروید کنار تا آتشش بزنم!؟ نمی‌خندند!؟ مگر پیت خالی نفت است!؟ اگر تا انتها نسوزد و خاکستر نشود چه!؟ اصلاً کجا باید بسوزانمش؟ روی کپه‌ای از چوب‌های جنگلی؟ اینجا مگر جنگل هست!؟ چقدر چوب لازم است؟ برای سوزاندنش، جنگلی را به آتش نکشم!؟ اگر یک وانت چوب جمع کنم و در بیابانی بیرون از شهر آتش بزنم، اگر باد بوزد که تمام خاکسترش را با خود خواهد برد!؟ کجا باید بروم؟ به محل کوره‌های آدم‌سوزی ماشینی یا سنتی؟ کوره‌های آجرپزی یا زغال‌سازی این کار را نمی‌کنند!؟ مجبور نشوم تا لهستان بروم سراغ روشن کردن کوره‌های آدم‌سوزی اردوگاه آشویتس!؟

اصلاً چون تاکنون چنین چیزی از نزدیک ندیدم و یا بر من محول نشده، ترس و اضطراب عجیبی داشتم. آخر یک آدم چطور دلش می‌آید عزیزش را در آتش بسوزاند و آن‌قدر منتظر بماند تا تمام گوشت و رگ و چربی‌اش ذوب شود و استخوانش خاکستر!؟ خودِ این دردناک‌تر از سوگواری است. به‌واقع هندیان و ژاپنی‌ها چه دل سختی دارند. در آن هنگام باید برای آتش کشیدن مُرده سوگواری کرد نه برای مرگ مُرده!

تصور چنین صحنه‌ای برای کسی که هرگز انجامش نداده وحشتناک است، چه برسد به انجام دادنش. آن‌هم بدون آن‌که مضحکه‌ی خاص و عام شوی. آن‌هم وقتی‌که می‌خواهی مراسم تشیع و تدفین درخوری برگزار کنی! مردم را همراه خود کنم یا در خفا یا تک‌وتنها و یا با خانواده فقط اقدام کنم؟ وقتی نیمی را در شیشه‌ای بریزم نیمی را بر باد دهم، قبر نخرم!؟ سنگ‌قبر چطور؟ مردم یا حتی خود ما سر مزارش چطور برویم؟ به آنان بگویم تشریف بیارید داخل، برای دیدن شیشه‌ی پُرشده از خاکستر؟ یا رو به کوه دماوند دستی به سینه بزنند و فاتحه‌ای بخوانند!؟

این پرسش‌ها و برآورده کردن خواسته‌ی پدر، تمام ذهنم را درگیر خود کرده بود. چطور می‌شد مراسمی آبرومند برگزار کرد و به وصیت پدر عمل نمود اما سکه‌ی یک پول نشویم!؟ غرق این افکار ساعات مدیدی از شب را بیرون سیگار می‌کشیدم و به وصیتش فکر می‌کردم. مطمئناً جدی نگرفتم چون بیشتر می‌پرسیدم بی‌آنکه دنبال پاسخ پرسش‌هایم باشم!

×××

آن شب، پدر در بستر مرگ با لحظات پایانی زندگی داشت وداع می‌گفت، یک آن شیون و جیغ بلندی هُری دلم را فروریخت. بااینکه نمی‌خواستم اما می‌دانستم می‌میرد و هرلحظه‌ منتظر مرگش بودم. با صدای جیغ و گریه‌ی خانواده، ناگهان از جا برخاستم به‌گونه‌ای که انگار انتظار هیچ اتفاق ناخوشایندی را نداشتم. متعجب و دل‌آشوب خودم را به‌سرعت تمام به بالین پدر رساندم. نفسی ازش برنمی‌خاست چشمانش بسته بود و رنگش عین گچ سفید. مستأصل بودم باید چکار می‌کردم الان!؟

دستپاچه شده بودم بااینکه می‌دانستم می‌میرد، اما حس می‌کردم همه‌اش یک شوخی مسخره است. روح از بدنش رفته بود البته اگر روحی باشد. اما بی‌حرکت بود. آرام بود با چهره‌ای که گویی دیگر نمی‌شد لبخند بزند. غمگین در کمال آرامش محض. حتماً که مرگ، آرامش است وگرنه اخم‌کرده می‌مرد!

شیون مادر و خواهرم که چنگ به‌صورت می‌انداختند و زاری می‌کردند همسایه‌ها را هم خبردار کرد. اولین فکر خوش‌خیالی که می‌شد کرد این است که شاید سکته کرده و امیدی به بازگشتش باشد. سریع با اورژانس تماس گرفتم و ظرف یک ربع آمبولانس سررسید و او را با خود بردند.

آنان ‌همان ابتدا، گفتند که تمام کرده، اما اصرار خواهرم باعث شد تا او را به بیمارستان ببرند. مشخص بود آمبولانس مبدل به نعش‌کش شده. به‌هرحال آن‌ها نیز از پول بدشان نمی‌آمد. هزینه‌ی ایاب و ذهاب را گرفتند و او را به بیمارستان بردند و همگی سراسیمه به دنبالش به بیمارستان رفتیم.

کمتر از دقایقی از حضور در بیمارستان نگذشت که دکتر عصاقورت‌داده‌ای نیز تائید کرد که او به رحمت خدا رفته. البته این را نگفت همان جمله‌ی معروف و همیشگی:”متأسفم!” را بر زبان راند.

همه این را می‌دانستیم اما نمی‌خواستیم بپذیریم و این بدترین نوع از حقایق زندگی است! حتی گفت که ظرفیت سردخانه پرشده، دنبال سردخانه‌ی دیگری باشید و یا به خانه ببرید و مراسم کفن‌ودفنش را انجام دهید. در آن نیمه‌شب سردخانه‌ها همه پُر بود یا متصدی‌اش یافت نمی‌شد ناچار با همان آمبولانس جنازه به خانه برگردانده شد، تا در پی گواهی فوت و دفنش باشیم. جنازه را شبیه یک تیرآهن سنگین، به‌زحمت حمل کردیم. فکر نمی‌کردم پدرم این‌قدر سنگین‌وزن باشد بااینکه پیش‌ازاین بسیار لاغر و نحیف بود. انگار روح که برود، جسم، تازه وزن حقیقی‌اش را بازمی‌ستاند! او را دراز دراز در وسط پذیرایی گذاشتیم و روی سرش های‌های گریستیم.

×××

تا صبح سوگوار پدر بودیم. هنوز سرخی آفتاب به زردی نرفته بود که با چشمانی خیس و دلی آکنده از غم بیرون رفتم تا پیگیر کارهایش شوم. خیلی زود گواهی فوت صادر شد و شناسنامه‌اش باطل! هیچ کار ارباب‌الرجوعی به این سرعت انجام نمی‌شود انگار همه منتظر خالی شدن سریع جهان از آدم‌ها هستند!

پشت رُل نشسته بودم و خیابان‌ها را گز می‌کردم که به فکر وصیت پدر افتادم. او واقعاً مُرده بود و این شوخی، جدی جدی شوخی نبود! من ماندم یک وصیت عجیب و جنازه‌ای که حضورش در خانه بیشتر آزاردهنده است. شنیده بودم که گناه دارد که جسد مُرده روی زمین بماند. شاید به خاک سپردن برای مُرده نیست برای تسلی دل بازماندگان است! چون دیگر او را روبروی خود نخواهند دید! هرچند می‌گویند خاک، فراموشی می‌آورد؛ فرقی نمی‌کند ما بسیاری را فراموش می‌کنیم بی‌آنکه به خاک سپرده باشیم!

چطور باید خواسته‌هایش را پس از مرگ اجابت می‌کردم. کاش چیز دیگری خواسته بود تاکنون به این اندازه لای منگه نبودم. همین چالش، مزید بر غم و غصه‌ی بیشتری شد. بیشتر از چند ساعت بیرون از منزل بودم. برای تدارک مراسم سوزاندنش به چوب‌بُری جنوب شهر رفتم. حتی در پی مکانی برای سوزاندنش بودم تا به دور از دید مردم این کار را بکنم اما هیچی باهم جور درنمی‌آمد. فوقش جنازه را می‌بردم توی بیابان می‌سوزاندم جواب مردمی که می‌خواستند او را بشورند، روی سر جنازه نماز میت بخوانند و کفن‌پیچ به خاک بسپارند را باید چطور می‌دادم؟ بااینکه بارها به این موضوع فکر کرده بودم اما چون راه‌حل منطقی و درستی نیافتم همچنان درگیر مشکل بودم.

از خودرو پیاده شدم و روی بلوک جدول کنار خیابان نشستم و سیگار می‌کشیدم و کاسه‌ی چکنم‌چکنم دست گرفته بودم. درست یک پاکت سیگار آتش زدم و دود کردم. حتی بارها پدرم را شبیه یک نخ سیگار می‌دیدم که او را به شعله‌ای می‌گرفتم و تا انتها می‌سوزاندم.

چه حس بدی بود. حس می‌کردم حتی دارم از دود گوشت و پوست‌واستخوانش کام می‌گیرم. آن‌چنان‌که حالت تهوع گرفتم و همان‌جا بالا آوردم.

توی دلم مدام دعوایش می‌کردم که آخر این چه خواسته‌ای بود که ازم داشتی!؟

به‌زحمت برخاستم تا خودم را جمع‌وجور کنم که ویبره‌ی تلفن همراهم تمام بدنم را به همراه خود لرزاند. خواهرم پشت خط بود لابد می‌خواست بپرسد چه کردی و چه کردم. حوصله‌اش را نداشتم اما باید پاسخ می‌دادم او بیشتر از همه‌ی ما گریست و اشک ریخت به‌واقع برای هر مرگی، یک دختر لازم است وگرنه عزا، بی‌حس و حال است. با نزاری تمام پاسخ دادم و خیلی غمگین و آرام سلامش کردم. شنیدم صدایش زلال و شاد بود، با شور و شعف زیادی گفت:”سلاااام داداش، کجایی؟” می‌دانستم که هنوز مرگ پدر را باور نکرده. گاهی از شدت عزا، آدمی دیوانه می‌شود نمی‌داند بخندد یا بگرید. شبیه زمانی که قاه‌قاه گریه می‌کنی! تا خواستم بگویم توی خیابانم گفت:”مژده بده داداش، مژده! بابا زنده شد!”

تمام موهای بدنم یک آن سیخ شد! بااینکه خبر مسرت‌بخشی بود اما بیشتر ترسیدم. مگر ممکن بود؟ حتماً که خواهرم دیوانه شده. قبلاً هم که عمه فوت کرده بود چنین رفتارهای عجیب‌وغریبی از خود نشان می‌داد. بنابراین جدی‌اش نگرفتم. فقط نگران حال و احوال خودش شدم که کار دست خودش ندهد. مطمئنم خالی شدن باد بدن مُرده باعث شده توهم زنده‌بودن به خواهرم دست بدهد. حتی از فرط غم و ناباوری و گریه‌ی زیاد، مُرده را می‌شود بارها زنده تصور کرد و این خصیصه‌ای بود که بیشتر در میان زنان دیده بودم بخصوص در خواهرم. شتاب‌زده سوار خودرو شدم تا به خانه بازگردم تا ببینم چه گِلی توی سرم باید بگیرم!

×××

پدرم شاد و سُر و مُر و گنده روی کاناپه نشسته بود و آب پرتغال می‌نوشید. شبیه یک معجزه‌ی ترسناک و غیرقابل‌باور. حق با خواهرم بود او دیوانه نشده بود. پدرم زنده بود. شاید هم منم دیوانه شده بودم! هم می‌ترسیدم نزدیکش شوم هم می‌خواستم لمسش کنم و با لمس، جهان واقعی را درک کنم! حتماً که در توّهم به سر می‌بردم حتماً که منم دیوانه شدم. از فرط بی‌خوابی و حجم زیاد سیگارهایی که کشیده بودم و دیدن این توّهم به دستشویی رفتم و بازهم بالا آوردم. آبی به سر و روی‌ام زدم. حس کردم جنی شدم. از دیدن چهره‌ی خودم در آینه وحشت داشتم. تمام این ماجرا شبیه یک کابوس وحشتناک بود، مطمئناً که حقیقت نداشت. دقایقی سرم را روی کاشی روشویی خم کردم که صدای کوبیدن درب دستشویی آمد. مادرم گفت:”بیا بیرون چیکار می‌کنی اون توو؟”

صدای مادرم آرام‌بخش بود و اطمینان‌بخش. بیرون آمدم. هنوز در شوک این تصویر بودم. پدرم برخاسته بود و راست‌راست راه می‌رفت. گفت:”نترس پسرم، زنده‌م. مرگ هم منو نمی‌خواد!” با ترس زیادی نزدیکش شدم. دستی به‌صورتش کشیدم. نه او زنده بود. شاید مردنش، خیالات بود!

محکم بغلش کردم و گریستم و ده‌ها بار بوسیدمش. گفت:”زیاد فشارم نده، قفسه‌ی سینه‌ام درد می‌کنه.”خودم را سریع ازش جدا کردم انگار شیشه‌ی نازکی را داشتم با فشار دستم می‌شکستم. دوست نداشتم خش روی بدنش بیفتد، آن‌هم توسط من که عاشقانه پدرم را دوست داشتم. همگی خنده‌هایمان تا بناگوشمان کشیده شده بود. چه اتفاق زیبا و نادری. پدرم زنده بود. چه حسی از این والاتر و چه اتفاقی از این زیباتر که از دنیای رفته بازگردی! خوش‌شانسی از این بیشتر!؟ ممکن نبود. اما ممکن شد! اگر زنده نمی‌شد توسط آتشی که من برمی‌افروختم، به خاکستر تبدیلش می‌کردم و آنگاه هرگز زنده نمی‌شد. زبان‌، بسته بودم. فقط می‌خندیدم درست شبیه دیوانگان. که پدرم گفت:”کجا بودی تا الان!؟”

به‌زور توانستم قاه‌قاه خندیدن‌های دیوانه‌وارم را کنترل کنم و چیزی بر زبان برانم. گفتم:”دنبال چوب بودم برای سوزوندنت!”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۴ دقیقه

تیله‌ی آبی!

تنها چیزی که از همه متمایزم می‌کرد داشتن یک تیله‌ی آبی شفاف با پره‌های رنگی، جورواجور و بسیار خاص و منحصر بود. در میان انبوهی از تیله‌های دیگران که هیچ جذابیتی به ای

تیله‌ی آبی!

تنها چیزی که از همه متمایزم می‌کرد داشتن یک تیله‌ی آبی شفاف با پره‌های رنگی، جورواجور و بسیار خاص و منحصر بود. در میان انبوهی از تیله‌های دیگران که هیچ جذابیتی به این شکل نداشتند، تیله‌ی من یک شاهکار بود. تیله‌ای نه‌چندان بزرگ اما باشکوه. شبیه نمایی از سیاره‌ی زمین در فضا. پُر از زندگی بود، مملو از شادی و هوای خوشِ بازی. آن‌قدر جذاب و بی‌نظیر بود که دلم نمی‌آمد لحظه‌ای از جعبه‌ی چوبی که پُر از کاه و کُلِش بود جدایش کنم. جایش یا ته گنجه‌ی لباس‌های مادرم بود یا ته کیف مدرسه‌ام.

مراقبت از چنین چیزی در آن دوران، که بزرگ‌ترین گنج من بود، خواب و خوراک را ازم گرفته بود. طمع تمام هم‌محلی‌ها و هم‌کلاسی‌هایم را برانگیخته بود و چه سخت بود نگه‌داشتنش.

آن را در زیرزمین خانه‌ پیدا کردم، خیلی اتفاقی، شبیه تمام کشفیات دنیا که اتفاقی است! هیچ‌کس از وجودش اطلاعی نداشت و معلوم نبود کی و کجا و یا توسط کی آنجا افتاده بود؟ اوایل یک تیله‌ی کاملاً معمولی می‌نمود. فکر نمی‌کردم این‌قدر منحصر باشد. وقتی چند باری در کوچه تیله‌بازی کردم و در مدرسه به این‌وآن نشانش دادم، دیدم که برق طمع چشم خیلی‌ها لحظه‌ای از آن برداشته نمی‌شد به‌واقع خاص بود و زیبا. مشت هر کودک و نوجوانی پُر بود از ده‌ها تیله که هیچ‌کدام شبیه این‌یکی نبود. هرچقدر بیشتر سمتم می‌آمدند تا تیله‌ام را تصاحب کنند بیشتر به ارزش واقعی‌اش پی می‌بردم.

حالا شده بود شاه‌تیله‌ي من. نه‌فقط من، بلکه برای کل شهر. تمام کوچه‌ها را می‌گشتم تا ببینم شبیه آن هست که البته نبود. تیله‌های دیگرم را بازی می‌دادم اما دیگر این را هرگز رو نمی‌کردم. پیشنهادهای زیادی به من می‌شد دوستی یک مشما پُر از تیله‌های مختلف و بزرگ و کوچک را در ازای آن به‌ام داد، پیشنهادش آن‌قدر وسوسه‌برانگیز بود که اگر آن‌همه تیله‌اش را می‌فروختم تا مدت‌ها پول‌توجیبی‌ام تأمین می‌شد اما به‌اش ندادم.

دوست دیگری هرروز برایم ساندویچ می‌خرید تا راضی شوم تا فقط چند روزی تیله‌ام را داشته باشد. اما چاره‌ای جز خوردن ساندویچ‌ها نداشتم چون وقتی به نیتش پی بردم فقط از دور لحظاتی در روبروی چشمانش می‌گرفتم تا محو تماشای آن شود. در دستان کبره‌بسته‌ی من، درخشش زیبایی تیله، محسور کننده‌تر به نظر می‌رسید. دقیقاً شبیه‌ گوی جادویی در یک سیاه‌چاله‌ی کثیف و تاریک و در دستان جادوگر بود. حتی اگر او تمام عمر هم ساندویچ برایم می‌خرید نمی‌توانست چنین چیزی را در ازای‌اش از من بگیرد.

ترس از دست دادن این شاه‌تیله‌ی آبی لحظه‌ی رهایم نمی‌کرد. انگار واقعاً جادویی بود. اوایل دوستان بیشتری را به سمت من کشید. همه هوایم را داشتند. حتی اگر تا پیش‌ازاین توی مدرسه توسط قلدر کلاس کتک می‌خوردم، اکنون همه سینه سپر می‌کردند تا آسیبی به من نرسد. چون من دارنده‌ی یک جواهر جادویی بودم. آن تیله مرا به اوج شکوه قدرت رساند. به‌واقع که از آن جان می‌گرفتم.

×××

هرروز قبل از رفتن به مدرسه آن را از جعبه‌ی چوبی درمی‌آوردم جلوی آفتاب می‌گرفتم و چنددقیقه‌ای نگاهش می‌کردم و می‌بوسیدمش و دوباره آن را در جعبه می‌گذاشتم و با تمام شور و اشتیاق از داشتن چنین گنج گران‌بهایی به‌سوی مدرسه می‌دویدم و در مدرسه مدام تمام نگرانی‌ام دیدن دوباره‌ی آن در بعدازظهر بود. پس از زیارت این پادشاه خفته، روانه‌ی کوچه‌های خاکی می‌شدم تا فخر بفروشم. من با داشتن این تیله، شأن و منزلت عجیبی پیداکرده بودم بااینکه بدون هیچ زحمت و قمار و بازی آن را به دست آورده بودم اما زحمت زیادی برای نگه‌داشتنش داشتم می‌کشیدم. بادآورده بود اما قدرش را آن‌قدر می‌دانستم و نمی‌خواستم چون باد هم از دستش بدهم. تمام هوش و فکر و ذکرم شده بود تیله‌ی آبی.

×××

از مدرسه که برگشتم، سر ظهر وسط کوچه، چند نفر جلوی راهم را گرفتند. با چهره‌های وحشتناک و زشت. ازم خواستند تا تیله‌ام را به‌اشان بدهم اما ندادم به سمتم هجوم بردند، در دست همه‌شان چاقوی تیزی بود و وقتی اندکی مقاومت کردم، ضربات زیادی به بدنم زدند بی‌آنکه قطره‌ای خون جاری شود فقط درد می‌کشیدم و فریاد می‌زدم. انگار هیچ‌کس آن حوالی نبود جز من بخت‌برگشته و این راهزنان بی‌سروپا. کتک مفصلی خوردم، لباس‌هایم پاره‌پوره شد و درد شدیدی در تمام بدنم رعشه می‌کشید محتویات کیفم را به زمین ریختند اما چیزی پیدا نکردند منم فرصت را غنیمت شمردم و با آن حال نزارم، هراسان پا به فرار گذاشتم و آن‌ها نیز شتابان به دنبالم می‌دویدند. ترسیده بودم و نفسم بالا نمی‌آمد به هرجایی که می‌رفتم کمتر از یک وجب با من فاصله داشتند. ترس دوباره‌ی گیر افتادن و پریدن از پستی بلندی‌ها، تمام نای بدنم را گرفته بود دیگر انگار فقط درجا می‌زدم و جلوتر نمی‌توانستم بروم و آن‌ها نیز با همان چهره‌ی وحشتناک و عصبانی به دنبالم بودند نه راه پیش بود و نه راه پس. و نه آنکه به چنگشان می‌افتادم! انگار با درجا زدن من آنان نیز پشت سرم درجا می‌زدند. یک آن، دست یکی‌شان را بر روی شانه‌ام حس کردم، برگشتم تا چهره‌اش را برای آخرین بار ببینم، چنان وحشت کردم که با جیغ و فریاد زیادی از خواب پریدم.

×××

پس‌ازآن خواب ترسناک، چند روزی ناخوش‌احوال شدم و زمین‌گیر. فکر می‌کردم جنی شدم. از همه‌چیز و همه‌کس می‌ترسیدم. خانواده تقلا می‌کردند که سریع خوب شوم اما انگار طلسم شده‌ بودم. هیچ‌چیزی نگفتم، نه از راز داشتن این تیله و نه از خوابی که دیده بودم. خوب یاد دارم که خورشید خانم، همسایه‌ي همیشه پایه‌ثابت خانه‌ی ما، به مادرم پیشنهاد داد که برایم دعایی بنویسد. می‌گفت:”مهین جون، بچه‌ات رو نظر کردن، برو پیش سیدحسن یه دعای نظر بگیر خوب میشه…” مادرم چندان اهل این چیزها نبود اما خورشید خانم هر چه که می‌گفت وحی‌مُنّزل بود چون وقتی با دوا دکتر، مریض‌احوالی‌ام به نتیجه نرسید ناچار پیش سیدحسن رفت و دعای را بروی شانه‌ام با سنجاق‌قفلی نصب کرد. همین دعا، آب روی آتش شد و روز بعد سرحال و سرزنده، عزم مدرسه کردم. هرچند بهبودیافته بودم اما هنوز ترس و آن صحنه‌های دل‌خراش در خواب از خاطرم نمی‌رفت و بر تمام وجودم رعشه می‌انداخت. حالا داشتن تیله فقط از من یک آدم ترسو ساخته بود. یاد آن خواب وحشتناک در هر کوچه‌‌ای زنده می‌شد و مرا حتی از سایه‌ی خودم هم می‌ترساند. برای اینکه چنین خوابی تعبیر نشود کمتر بازی می‌کردم، داخل کوچه‌های خلوت که می‌شدم با همه‌ی وجودم می‌دویدم و هر وقت از مدرسه می‌آمدم لحظه‌ی از دیگران فاصله نمی‌گرفتم تا نکند تنها گیر عده‌ای راهزن بیافتم. رابطه‌ام با دوستانم به حداقل رسید و من ماندم یک تیله‌ی آبی منحصر.

×××

اما این حجم از دوری کردنم، سبب نشد که آوازه‌ی داشتن آن تیله‌ی منحصر در کوچه و پس‌کوچه‌های شهر پخش نشود. خوب می‌دانستم حتی یک‌لحظه هم نباید آن را بیرون ببرم و یا کسی ببیندش. اکنون صبح‌ها و بعدازظهرها بیشتر از آنکه بخواهم خود تیله را از جعبه‌ی چوبی‌اش دربیاورم تا از تماشای زیبایی‌اش لذت ببرم فقط جعبه‌اش را در دست می‌گرفتم. حتی به خودم هم مشکوک بودم. به دستانم که نکند کاری کند که این تیله از دستم برود. نکند گم شود یا به سرقت رود! حتی می‌ترسیدم ازش کم شود! و یا همانطور که تصادفی پیدایش کردم، اتفاقی هم غیب شود.

این دلهره و استرس، تمام روزهای عادی و شادی بازی با هم‌بازی‌هایم را ازم گرفت. نمی‌دانستم این واقعاً چیز ارزشمندی بود یا دیگران کاری کردند که من فکر کنم ارزشمند است!؟ درهرصورت هر چه بود تیله‌ای بود که نظیرش نبود یا در دایره‌ی جایی که من زندگی می‌کردم شبیه‌اش نبود.

نیما، پسر همسایه، دوست صمیمی‌ام بود. به همان اندازه که می‌خواست هوای مرا داشته باشد تا کسی آن گوی زیبا را ازم نگیرد، به همان اندازه می‌خواست آن را از آن خود کند. می‌گفت:” تیله‌ات رو بذار توی کانال کولر… عقل هیشکی به اونجا قد نمی‌ده..” یک‌بار این حرفش را پذیرفتم اما ترسیدم روزی که نیستم، خودش به خانه‌مان برود و از همان‌جایی که گفته بود تیله را بردارد. گنجه‌ی لباس‌های مادرم جای امنی بود پُر از لباس‌های پلوخوری که همیشه لای‌اشان صابون بود و هر وقت در گنجه را باز می‌کردم تماماً بوی تمیزی می‌داد؛ این لباس‌ها را مادرم آنقدر نمی‌پوشید جز در مراسم عروسی یا اتفاق خاصی پوشیده می‌شد. پس می‌شد به آن اعتماد کرد.

نیما هرروز احوال تیله را می‌پرسید و من همه‌اش می‌گفتم:”خوبه.. جاش امنه…” اما این را با تمام وجودم نمی‌گفتم ترسی ناشناخته و عجیب چنان داشت آزارم می‌داد که حس می‌کردم وقتی می‌گویم:”جاش امنه..” انگار دقیقاً به او می‌گویم:” داخل گنجه‌ی لباس‌های مادرمه…!” حتی نگفتن اینکه دقیقاً کجاست چنان از لحن و زبانم پیدا بود که پنهان کردنش سخت می‌نمود. چون او مرتب به خانه‌ی ما آمدورفت می‌کرد و هر سوراخ سنبه‌ای را بلد بود.

نیما پسر کوچک خورشید خانم بود. او دو پسر دیگر هم داشت که هر دو در تهران زندگی می‌کردند و یک دختر کوچولوتر از نیما، بنام سیما. که گاهی ما سه تا هم‌بازی هم بودیم. آمار گرفتن نیما از تیله‌ام روی اعصابم بود از طرفی نمی‌شد با او قطع رابطه کنم چون به همان اندازه که نیما را دوست داشتم خواهرش، سیما را هم دوست داشتم. البته بیشتر از نیما، من دوست سیما بودم! اصلاً نیما را به خاطر سیما دوست داشتم! اما می‌دانستم قطع کردن رابطه هم سرزنش‌های مادرم که همسایه‌ی صمیمی و جان‌جانی خورشید خانم بود را به همراه داشت و هم راز تیله‌ام برملا می‌شد و هم… سیما را ممکن بود دیگر نبینم! تازه کافی بود بچه‌های خورشید خانم به مادرم بگویند که من چنین چیزی دارم با دست و دلبازیی که مادرم داشت شکی نبود آن را ازم می‌گرفت و به آن‌ها می‌داد.

درهرحال، دوستی با آن‌ها به‌اندازه‌ی از دست دادن تیله‌ام نمی‌ارزید!

×××

سیما از وجود چنین تیله‌ای بی‌خبر بود به‌هرحال دختر‌ها چندان در تیله‌بازی پسرها حضور نداشتند. با نیما دم در مشغول تیله‌بازی بودیم که سیما هم به جمع ما پیوست و گفت:”میشه اون تیله‌ات رو نشونم بدی آخه نیما خیلی تعریفش رو می‌کنه..”

گفتم:”کدوم تیله!؟

نیما پرید وسط حرف و گرفت:”عه همون تیله‌ آبیه دیگه..”

گفتم:”یادم نیس کجا گذاشتمش!”

معلوم بود دروغ شاخ‌داری گفتم چون چشم‌های نیما داشت از حدقه درمی‌آمد و خیلی رُک گفت:”دروغ‌گو! چقد حسودی خب بیار آبجی‌م ببینه.”

سیما چهره‌اش خیلی معصوم بود و وقتی ناز می‌کرد چیزی برای پنهان کردن ازش باقی نمی‌ماند. به‌اشان گفتم:”باشه فقط این یه بار و فقط به خاطر سیما میارمش هااا..” او لبخندی زد و گفت:”باشه همین یه بار.”

اواخر غروب بود و هوا در حال تاریک شدن بود داخل خانه شدم تا تیله‌ی رؤیایی‌ام را برایشان بیاورم. خودم می‌ترسیدم به‌اش دست بزنم چه برسد به کسی دیگر. اما به خاطر سیما باید با این ترس روبرو می‌شدم.

آنان نیز بی‌صبرانه منتظر نماندند به دنبالم داخل حیاط شدند و می‌خواستند جایی که آن پنهان کرده‌ام را بیایند.

اما نگذاشتم بیشتر داخل شوند وگرنه وعده‌ی آوردن تیله را زیر پا می‌گذاشتم. بااین‌حال از پشت پنجره زاغ سیاهم را چوب می‌زدند به‌هرحال تیله را به دور از دید آنان از محل اختفایش بیرون آوردم و باز به سمت کوچه راه افتادیم. لحظاتی در بین انگشتانم از دور نشانشان دادم. آن را زیر نور تیر برق داخل کوچه گرفتم که نور در آن می‌درخشید. هر دو شگفت‌زده محو تماشای تیله‌ی افسانه‌ای‌ام شدند. سیما جلو آمد که آن را ازم بگیرد که دستم را عقب کشیدم چندین بار اصرار کرد و وقتی ندادم، بغض کرد و به حالت قهر روی‌اش را برگرداند. دلم سوخت و به خاطر آنکه اندکی دلجویی کرده باشم گفتم:”بیا فقط زود بهم بده.”

وقتی تیله‌ام را به‌اش دادم انگار تکه‌ای از قلبم را کندم. مدام حرکات دستش را نگاه می‌کردم حس می‌کردم یا قورتش می‌دهد یا در دستانش یکهو غیب می‌شود. با تمام اضطرابم این پا و آن پا می‌کردم تا سریع تیله را از ش پس بگیرم.

چندثانیه‌ای که دستش بود انگار چندصد سال بود. لبخند و هیجان زیادی تمام‌صورتش را کش آورده بود که گفت:”وای چقد خوشگله خدا….!” کلامش تمام نشده بود که با هراس زیادی ازش گرفتم و گفتم:”دیگه بسه… دیدیش.” و در لحظه‌ی تمام کش لبخندش پاره شد.

با بیرون آوردن تیله خواستم سیما را نرنجاندم، اما وقتی آن را دید و فوراً ازش گرفتم او را بیشتر رنجاندم. که گفت:”عه چرا عین وحشیا می‌کنی خب بهت پس می‌دادم خودم. ناخنت دستمو بُرید!” ناراحت شدم از اینکه دو چشم دیگر به دنبال زیبایی این شاهکار است و بدتر آنکه آن دو چشم، چشمان سیما بود! و ناراحت‌تر که لذت دیدن تیله را تماماً ازش گرفتم چون خیلی زود آن را پس گرفتم. می‌دانستم چه حالی داشت شبیه فرصتی که خیلی نزدیکش شدی اما یک آن از دست می‌رود،فرصتی که تا پیش از این اصلاً به‌اش فکر نمی‌کردی اما همین‌که ظاهر شود و ناگهان غیب شود بیشتر آدم را حریص می‌کند!

او از حرکت شتاب‌زده‌ی من جاخورده بود اما بعدش گفت:”نیما گفته که یه مشما تیله داده بهت بجای این، بهش ندادی. اگه منم عروسکامو بدم اینو میدی؟”

با قاطعیت گفتم:”نه!”

-حتی به من!؟

-حتی به تو.

-خسیس!

-خسیس نیستم، مال خودمه.

-از کجا پیداش کردی؟

-مهم نیس بدونی.

-وا،… مامانت می‌دونه…!؟

جوابش را دیگر ندادم. که گفت:”پس تا ابد باهات قهرم!”

و درحالی‌که هیچ‌کدام از تیله دل نمی‌کندیم با غضب زیادی از هم جدا شدیم و به خانه‌هایمان رفتیم. به‌خوبی فهمیدم که سیما را از خودم رنجاندم. نتوانست بغض نگاهش را پنهان کند هیچ‌وقت نمی‌توانست. قبلاً برای نزدیک شدن به او هرکاری می‌کردم اما اکنون با این تیله‌ی عجیب‌وغریب، احساس کردم جای خالی او را پرکرده بنابراین رنجش او اثری در من نداشت. اما داشت! من سیما را قربانی تیله‌ام کردم. شاید او تا ابد با من قهر کند. وقتی من به خاطرش دل نمی‌کنم از یک‌مهره‌ی شیشه‌ای، حتماً که او شیشه‌ی دلش را به من نخواهد داد. با اضطراب زیادی تیله را وارسی کردم و زیر نور لامپ داخل اتاق گرفتم. تاکنون اینقدر به پره‌های شگفت‌انگیز داخلش خیره نشده بودم؛ چرا، شده بودم اما این بار حس دیگری داشتم. آن شکل داخلی ‌تیله، معنا گرفته بود درست شبیه چشمان سیما بود.

آن شب به نگرانی‌هایم بیشتر افزوده شد. ناراحتی سیما به دغدغه‌هایم اضافه شد. شاید هرکسی بود آن را به او می‌داد فقط برای دیدن لبخند قشنگش! اما من ندادم و این بیشتر آزارم می‌داد و بدتر آنکه مدام با خودم فکر می‌کردم که سیما به مادرم چیزی نگوید و مادرم تیله را ازم نگیرد و به آن‌ها بدهد.

اکنون دشمن تیله‌ام دقیقاً بیخ گوشم بود هر آن ممکن بود این گنج افشا شود و کاری از دستم برنیاید. جملات آخر سیما در ذهنم تکرار می‌شد که گفت:” وا،… مامانت می‌دونه…!؟” و “پس تا ابد باهات قهرم!”جمله‌‌های ساده‌ای بودند ولی تمام ذهنم را به هم ریختند و تا صبح نخوابیدم.

×××

صبح، آفتاب طلوع کرد و پرتوهای طلایی آن از پشت پنجره به داخل اتاق تابیده می‌شد. خانه دیگر جای امنی برای نگهداری تیله‌ام نبود باید خودم را آماده می‌کردم تا اگر سیما به مادرم حرفی زد راحت انکار کنم.

بااینکه صبح زود بود و همه در خواب. اما مادرم مثل همیشه سحرخیز بود و داشت حیاط را آب‌وجارو می‌کرد کاری که هرروز می‌کرد و بیشتر در خواب صدای جارو زدن و شرشر آب را می‌شنیدم. اما این بار از پشت پنجره دقیقاً تمام کارهایش را ازنظر می‌گذارندم. او حواسش به من نبود. تیله را برداشتم و داشتم تمام گوشه و کنار خانه را ارزیابی می‌کردم تا بهترین جا را برای پنهان کردنش بیابم.

پای گلدان لب پنجره، نه ممکن بود خاکش را عوض کند. زیر درخت زردآلوی داخل حیاط، نه ممکن بود چیزی بکارند و پیدایش کنند. کانال کولر، نه این ایده‌ی خود نیماست! در اندیشه‌ی همین افکار بودم که دیدم ساعت‌هاست که در پی یافتن یک جای درست‌وحسابی‌ام و پیدا نمی‌کنم. صدای کوبیدن در آهنی خانه شنیده می‌شد. بدو بدو رفتم در را باز کردم. مادرم رفته بود نان بخرد. نیما پشت در بود. لابد او نیز از استرس این‌که با خواهرش این راز را به مادرم چطور بگوید نخوابیده بود یا شاید هم آمده بود با من اتمام حجت کند و یا دعوایم کند که دست خواهرش را زخم و زیلی کردم. هرچند همه‌ی این احتمالات آنی و بیهوده بود. تنها چیزی که به یقین نزدیک بود این بود که احساس کردم فهمیده که دنبال جایی برای مخفی کردن تیله‌ام هستم. تیله با جعبه‌اش هنوز در دستم بود. آن را پشتم قایم کرده بودم. که گفت، بیا ببین چی دارم، سپس یک ظرف پلاستیکی شفاف پُر از تیله‌هایی که شبیه تیله‌ی من بود را نشانم داد. در چشمان متعجب و دهان باز من ادامه داد، که آن‌همه تیله را برادرانش، از تهران برای او خواهرش آورده‌اند. انگار تمام جهان آوار شد روی سرم. احساس کردم هیچ قدرتی ندارم. حس پوچی و توخالی بودن چنان آزارم می‌دادم که از رنگ و روی‌ام پیدا بود. دیگر هیچی نبودم، هیچ!

می‌توانستم بفهمم چه غوغا و هیاهوی شادی در دل نیماست که از برق چشمانش و لبخندهای شیطانی‌اش که روحم را از بالا به پایین می‌خراشید می‌شد فهمید. در دستانم ناچیزترین چیز جهان را پنهان کرده بودم. در برابر آن‌همه تیله‌ی زیبا، مشابه و حتی زیباتر از تیله‌ی من، هیچ نداشتم. با ناامیدی محض، جعبه‌ی تیله‌ی خودم را از پشتم جلو آوردم و گفتم:”اینو بده به سیما.” که خندید و گفت:”دیگه به دردش نمی‌خوره، تازه سیما باهات قهره، قسم خورده دیگه باهات حرف نزنه!” زانو‌هایم توان نگه‌داشتن بدنم را نداشتند. شاید از سر ترس و ضعف است یا از سر دیدن قدرت فرد مقابل، که چیزی بنام زانو زدن تعریف شده؛ بی‌اختیار زانو زدم. من تسلیم شدم چون هم عشقم و هم تاج و تختم را به یک‌باره از دست دادم.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۹ دقیقه

نظافتچی!

عاشق زنی شدم که فقط یک‌بار برای نظافت به خانه‌اش رفته بودم. غریبی ما باهم چند دقیقه بیشتر طول نکشید. خیلی زود باهم گرم گرفتیم. این گرمی، باعث نشد سوءاستفاده کنم و از

نظافتچی!

عاشق زنی شدم که فقط یک‌بار برای نظافت به خانه‌اش رفته بودم. غریبی ما باهم چند دقیقه بیشتر طول نکشید. خیلی زود باهم گرم گرفتیم. این گرمی، باعث نشد سوءاستفاده کنم و از وظیفه‌ای که داشتم سر باز بزنم. به‌خوبی تمام دیوارهای خانه‌اش را دستمال کشیدم. لوسترهایش را غباررویی کردم و کف سالن‌ پذیرایی و اتاق‌هایش را جارو زدم و تی کشیدم؛ معمولاً کمتر زنی اجازه ورود به اتاق‌خوابش را به غریبه‌ها می‌دهد حتی برای نظافت. اما ازنظر او این مورد منعی نداشت. لابد فقط برای من! هرچند چیز مهیجی در اتاق‌خوابش نبود. جز یک تخت تک‌نفره، یک دراور، یک قفسه پُر از کتاب، یک آینه‌ و میزی که دو صندلی روبروی هم داشت که همگی از چوب مرغوب بودند. من تا جایی که در توانم بود با همه‌ی وجودم کار می‌کردم و با همه‌ی چشم‌پاکی و دست‌پاکی‌ام در خدمت مردم بودم. لابه‌لای کار کردن‌هایم همراهم می‌ایستاد و لحظه‌ای ننشست و باهم گفتگوهای زیادی کردیم. حمامش را نیز شُستم اما دستشویی را نگذاشت. گفت:”تو اینقد خوب و مسئولیت‌پذیری که خجالت می‌کشم شخصیتی مث شما دستشویی‌ منو تمیز کنه. اینو بی‌خیال شید. خودم می‌شورم.” باورکردنی نبود. برعکس جاهای دیگری که می‌رفتم همان اول نظافت دستشویی را ازم می‌خواستند انگار باید بفهمم که شغلم چیست و جایگاهم کجاست!‌ هرچه اصرار کردم که وظیفه‌ی من است، من بابت این کار پول می‌گیرم، افاقه نکرد. لابد چون فهمید تحصیل‌کرده هستم شرمنده بود. او غمگین شد از این‌که مرد جوانی چون من برای لقمه‌ای نان حلال مجبور به نظافت منازل است. اما من کار را عار نمی‌دانستم با این‌که لیسانس داشتم! لیسانس متالوژی. یعنی بیکاری محض!

ازم خواست دستانم را بشورم. به‌صرف چای داغ و لب‌سوز در اتاق‌خوابش و درست پشت آن میز با دو صندلی چوبی زیبا، دعوتم کرد. یک فنجان چای، به یک قوری چای و سپس به چند قوری دیگر با شکلات و شیرینی بیشتر و آجیل تبدیل شد. دم‌به‌دم سیگار آتش می‌زد و می‌کشید و من پابه‌پا از دودش می‌کشیدم. چنان گرم حرف زدن بودیم که اصلاً فراموش کرده بود مرا برای چه به خانه‌اش آورده و من برای چه به آنجا رفته‌ام. صرف یک قوری چای در بدترین حالت نیم ساعت است! اما به‌جز سه ساعت کار کردن اول، تا شب روبروی هم نشسته بودیم و حرف می‌زدیم. از زندگی شخصی همدیگر گفتیم، از اقتصاد و سیاست و خدا و هر چیزی که در مابین جملات گفتگو، مبدل به کلمات کلیدی می‌شود برای شروع بحث جدیدی.

فضایی سبک و پُر از احساس خوش، سرخوشم کرده بود.

اصلاً ندیدم اما شام مفصل و خوشمزه‌ای پخت، یا شاید هم گرم کرده بود، لابد قرار بود مهمان برایش بیاید. اما گفت که برای خودش و من آماده کرده! فهمیدم که از هم‌صحبتی با من نهایت لذت را می‌برد. اهل شعر سرایی بود و مملو از شادی. انگار دوست داشت اشعارش را برای من بخواند و صدالبته که زیبا سروده بود. مسن‌تر از من بود اما آن‌قدر دلش جوان بود که جوان‌تر از من نشان می‌داد. دوست داشتم روزها پای بیان شیرینش بنشینم. شبیه زمانی که از فرط خستگی روی صندلی تاکسی می‌نشینی و دوست داری هرگز به مقصد نرسد و تا ابد براند.

×××

او با هرکس که دیده بود و نشست‌وبرخاست داشت، روایتی شاعرانه ازش سروده بود. منظومه‌ای از آدم‌های جورواجور بود. چندین کتاب چاپ‌شده از اشعارش را نیز آورد و نشانم داد و حتی به خط خودش امضا کرد و به من تقدیم کرد. به‌عنوان یک نظافتچی، تاکنون مشمول این‌همه لطف و عنایت صاحب‌خانه نشده بودم. داشتم عاشق این شغل هم می‌شدم چقدر خوب است که هر روز می‌شود به حریم زندگی چند خانواده‌ی متفاوت ورود کرد. اندرونی آنها را دید، وضعیت زندگی، درصد تمیزی یا کثیفی‌اشان را اندازه گرفت. با آدم‌های مختلف می‌شد آشنا شد حتی اگر چندان رو ندهند. نظافتچی بودن شغل مهیجی است تاکنون به این فکر نکرده بودم که می‌شود در کنار کار کردن، احساسات و ارتباطات عمیق هم داشت به نحوی که از هر دو کار لذت برد.

×××

او خوش فرم نبود اما به‌طرز جالبی خوش‌پوش بود. لاک قرمز جیغ زده بود، موهای مش و آرایش غلیظش حکایت از رنگارنگ بودن دل و ذهنش داشت. به‌عنوان یک زن، جاذبه‌ی جنسی چندانی در او مشهود نبود اما به عنوان یک انسان، جالب و مملو از جذابیت فکری بود. با این وجود چیز عجیبی ترغیبم می‌کرد که او را در آغوش بگیرم و با همه‌ی وجودم فشارش دهم. شبیه زمانی که شیفته‌ی شیرین‌زبانی کودکی می‌شوی. او به من شعر داد، محبت داد، شام داد، پول داد و کلی عزت و احترام برایم قائل شد حسی که هرگز یکجا تجربه نکرده بودم. می‌خواستم از کنارش جُنب نخورم. دوست داشتم تا ابد نظافتچی باقی بمانم! دوست داشتم همسرم می‌بود اگرچه بسیار مسن‌تر بود. نه، دوست داشتم مادرم می‌بود اما مادری داشتم که به‌شدت دوستم داشت.

ساعت‌ها از گفتگوی ما گذشت هرچند بیشتر شنونده بودم تا گوینده. او دریایی از شعر و سخن بود. تمامی نداشت. حکایت‌ها، تمثیل‌ها و دل‌نوشته‌هایش مملو بود از گفتن. نمی‌دانم چه چیز عجیبی در او بود که هم به شکل دختربچه‌ی ناز می‌شد، هم یک زن جوان خواستنی و هم یک مادر دوست‌داشتنی. اما هیچ‌کدام نبود او فقط یک زن غریبه و مسن خوش‌بیان بود. هرچه بیشتر از کمالاتش سخن می‌گفت نواقصش بیشتر به چشم می‌آمد!

مشخص نبود چطور!؟ اما آن تازگی دیدار در عرض یک روز و نیم، ناگهان کهنه شد. به‌واقع تازگیِ تکرار شده، کهنه است! شاید این را فهمید از نگاهم، از بیانم، از خستگی تنم. از حوصله‌ای که داشت سر می‌رفت. از مغزی که وقت خوابش بود و از دهانی که نیاز به هوای تازه‌ی خمیازه داشت. آن‌قدر روبروی‌ام نگاهش کردم و ساعت‌ها محو گفتگو و واکنش‌ نشان دادن به گفتارش بودم که احساس کردم فقط دارم تأییدش می‌کنم. کم‌کم حالت تهوع گرفته بودم. نمی‌توانستم بفهمم که چه شد آن‌همه جذابیت اولیه، از بین رفت. شبیه زمانی که مستی اما بجای شادی کردن دوست داری گوشه‌ای در خود بلولی و بخوابی. شاید فکر کردم که اگر او این‌همه جذاب است پس چرا آدم‌های زیادی دوروبرش نیست؟ تنها زندگی می‌کرد با یک مادر فلج که نه حرف می‌زد و نه تکان می‌خورد تمام‌وقت روی ویلچر رو به پنجره‌ی تراس خیره به دوردست‌ها بود. شاید هم جذابیتش فقط برای من بود که آن هم داشت از بین می‌رفت. شاید این را فهمید از اشتیاقی که با گذشت ساعت‌ها گفتگو داشت رنگ می‌باخت. سکوت‌های بلند بعد از صرف شام، فضای آنجا را چنان سنگین کرد که احساس غریبه بودن و مزاحم بودن بیش از هر زمانی آزارم می‌داد. تاکنون این‌قدر معذب نشده بودم.

×××

هیچ‌گاه تا این ساعت در خانه‌ی مشتریانم نبودم. انگار وقت رفتن بود ولی میلی به رفتن نداشتم، می‌خواستم همچنان مورد لطف و محبتش واقع شوم، حتی محبت‌های بیشتر. به‌هرحال به‌عنوان یک زن، چیزهای زیادی برای رو کردن داشت. شاید هم نداشت. نمی‌دانم. دوست داشتم همان‌جا بخوابم و صبح با لبخند و انرژی دوباره‌، او را ببینم. از طرفی دوست داشتم فرار کنم از آن محیط سنگین که داشت خفه‌ام می‌کرد. بوی سیگار و بوی ماندگی و بوی حرف‌های تکراری و شاید هم حرف‌های تازه؛ اما مغز خسته، حوصله‌ی پردازش آن‌ها را نداشت، فضایی را فراهم کرده بود که نمی‌شد احساس خوشایندی داشت، شاید چون تاکنون چنین شرایطی را تجربه نکرده بودم! او نیز این را خوب فهمید اما لب از سخن نبست. تا آن‌که دید بلندگویی دست گرفته و من لام تا کام حرف نمی‌زنم و حتی تأییدش هم نمی‌کنم. کشِ لبخند‌های کش‌دارش از روی صورتش رها شد و لبانش را غنچه‌ی ترش‌رویی کرد. وقتی می‌خواهی غمگین باشی کافیست تا تمام ماهیچه‌های صورتت را شُل کنی. در این هنگام بدون ذره‌ای فشار، چهره‌ات غمگین به نظر خواهد رسید. چهره‌ی غمگین، درست شبیه خمیر است. خمیری وارفته، که بی هیچ مقاومتی به هر سویی کشیده می‌شود. بخاطر همین است که لبخند زدن و خندیدن سخت است. باور کنید سخت است. وَرز دادن، تکان دادن، کِش آوردن و جمع کردن خمیر ماهیچه‌های صورت برای نمایاندن خنده، کار دشواری است. شاید از روست که اکثر آدم‌ها بطور پیش‌فرض، خنده‌رو نیستند.

میخکوب شده بودم، میخکوب به صندلی چوبی‌اش که داشت باسنم را صاف می‌کرد! گنگ و مَنگ بودم در احساسی متفاوت. در برخورد با زنی که نمی‌شناختمش و هم این‌که در زمان کوتاهی شناختمش.

خیلی هم رُک نبود اما ساعت ۱۱ شب با لبخندی بسیار تصنعی که مشخص بود به زور خمیر صورتش را جمع کرده، گفت، تشریف ببرید، وقت رفتن است. ممنون که اینجا را خوب نظافت کردی! خشکم زد. دقیقاً شبیه آهن مذابی که یک آن سرد شد. از متالوژی فقط همین در ذهنم باقی مانده بود. فلز دل من به مواد شوینده‌ برای نظافت مبدل شده بود و این فلز زود در یک کوره‌ی داغ محبت، گداخته و زود هم به شکل بسیار نازیبایی سرد شد. باید از همان ابتدا می‌دانستم که این‌همه محبت بیهوده است!

تمام لحن خودمانی و خاکی‌اش مبدل به جدیت بی‌پرده‌ای شد که شبیه بیرون کردن مهمان با لگد بود. با این‌که من انتظار آن‌همه مهر و محبت او را نداشتم اما پس از دریافت چنان محبتی، انتظار این جدیت را اصلاً نداشتم. حس کردم که قرن‌ها با او فاصله دارم و هرگز ندیدمش و هرگز نمی‌شناسمش. او در نظرم آدم دیگری شده بود. یک زن مغرور، جدی و از خودمچکر. کسی که از بالا به پایین آدم‌ها را می‌دید! از این برخوردها فراوان دیده بودم. اما از اینکه یک روز درگیر دو برخورد کاملاً متفاوت از یک انسان شوم متحیر بودم. من فقط خسته شده بودم همین! وگرنه از اشتیاق روبرو شدن با چنین انسان جالبی نمی‌شد طی یک روز سیر شد. اما شاید او نیز چون من سیر شده بود حداقل برای امشب! شاید همه‌ی این ماجرا برای این بود که از من هم شعری بسازد تا در کتاب‌های آتی‌اش استفاده کند، کسی چه می‌داند! شاید هم آستانه‌ی تحمل مرا سنجید و وقتی دید کم است ازم رویگردان شد. مغزم گوش به فرمان دستور او بود باید می‌رفتم اما هنوز نگاهم جا مانده بود و همراهی نمی‌کرد. نگاهم به آن میز چوبی ماند، به مادرش که انگار نه می‌دید و نه می‌شنید. یک مُرده‌ی متصل به ویلچر. انگار تکه‌ای از خودم را در این خانه باید به زور و اجبار جا بگذارم. مطمئناً که اینجا جای من نبود، اما اگر نبود چرا در ظرف یک گرمای احساسی چنین پختم و پابند شدم و چطور شد که آن زن چنین دلسرد شد؟ برخاستم خواستم بگویم هنوز شیشه‌ی پنجره‌ها را تمیز نکردم که دیدم جدیت نگاه آن زن اجازه‌ی لحظه‌ای ماندن بیشتر را به هر بهانه‌ای نمی‌داد و من با حس و حالی که هرگز تجربه نکرده بودم از آنجا خارج شدم.

او مرا به عرش برد و چنان به فرش کوبید که دوست نداشتم بار دیگر چنین حالی را تجربه کنم. آن زنی که همان اول عاشقش شدم، دیگر دوست‌داشتنی نبود. می‌دانستم که بهترین آدم‌ها، بدترین آدم‌ها می‌شوند اگر چیزی را که انتظار داریم از آن‌ها نبینیم! فقط می‌خواستم آن محیط عذاب‌آور را ترک کنم. غمم گرفته بود. متنفر شدم، از خودم، از او، از آن خانه، از کتاب‌های امضا شده‌ی اشعارش و از شغل نظافتچی.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۴ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

وقتی نمی‌دانی!

دوستم گفت من آخرش تو را قهوه‌ای می‌کنم! هر دو از این جمله غش‌غش می‌خندیدیم، چون این جمله دو پهلو بود؛ هم به قهوه اشاره داشت هم به قهوه‌ای کردن! او قهوه‌خور تیری بود

وقتی نمی‌دانی!

دوستم گفت من آخرش تو را قهوه‌ای می‌کنم! هر دو از این جمله غش‌غش می‌خندیدیم، چون این جمله دو پهلو بود؛ هم به قهوه اشاره داشت هم به قهوه‌ای کردن! او قهوه‌خور تیری بود و سعی داشت مرا شبیه خود کند.

اولین باری که با او توی کافه‌ای نشسته بودم گفت من اسپرسو سفارش می‌دهم، تو چی؟، تاکنون این اسم را شبیه بسیاری از چیزهای دیگر، نشنیده بودم. از طرفی خجالت می‌کشیدم که بفهمد من اسم این قهوه را نمی‌دانم. نمی‌دانستم اسپرسو چیست؟ وقتی ندانی چیست نمی‌فهمی خوب است یا بد؟ مورد انتخابت هست یا نه؟ چون نمی‌دانستم فقط انتخاب کردم! بنابراین برای همراهی کردن، برای تابع جمع بودن! سر تکان دادم و گفتم موافقم. همینی که برای خودت می‌گیری من هم می‌خواهم!

دو فنجان حقیر با پشیزی از قهوه‌ی تلخ که ته فنجان سفید را سیاه کرده بود روبروی‌ام ظاهر شد. اسپرسو آن‌قدر کم است که به‌زور لب‌های آدم را تَر می‌کند چه برسد به کام آدمی! برای منی که با تُنگ چایی می‌خوردم، قهوه‌ به این اندازه، یعنی مسخره کردن لب و دهن! یعنی همان قهوه‌ای کردن!

اکنون هربار که به کافه می‌رویم اسپرسو انتخابم نیست. نه بخاطر این‌که مقدارش کم است بلکه بخاطر این‌که می‌‌دانم چیست و نیازی نیست تابع جمع باشم؛

چون می‌دانم، پس می‌توانم انتخاب کنم یا نکنم!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۶ دقیقه

ایوان به ایوان!

همه‌ی پسران محل می‌خواستیم با کژال دوست شویم البته چیزی فراتر از دوستی! او ترگل‌ورگل بود؛ موهای بوری داشت و چشمانی آبی. با پوست روشن و سینه‌های بر‌آمده و برجسته که ح

ایوان به ایوان!

همه‌ی پسران محل می‌خواستیم با کژال دوست شویم البته چیزی فراتر از دوستی!

او ترگل‌ورگل بود؛ موهای بوری داشت و چشمانی آبی. با پوست روشن و سینه‌های بر‌آمده و برجسته که حتی از زیر لباس کُردی بلند و لاجوردی‌‌اش به‌خوبی حجم آن پیدا بود. تصور این‌که زیر آن لباس‌ تنگ و نازکش چه چیزهای دیگری نهفته است، همه را دیوانه‌ی خود کرده بود. به‌واقع شبیه گنجینه‌ی پنهانی بود که هرکسی می‌خواست آن را ببیند و از نزدیک لمس کند. مملو از بلوغ بود. سرشار از حضور. بی‌رنگ بود اما بی‌رو نبود! بدون هیچ قلمِ آرایشی، هفت‌قلم زیبا بود. پُر حُجب و حیا بود و کمتر آفتابی می‌شد تا نکند آفتاب، شرم کند از حضور روشنش!

گاه‌گداری هم که سروکله‌اش پیدا می‌شد به طرز عجیبی پسرانی که هرکدام تا پیش‌ازاین، پیِ بازی و کاری بودند، در گوشه‌ای جمعشان شکل می‌گرفت. آن‌ها با چشم‌هایشان می‌خواستند او را تکه‌‌پاره کنند، این جمع شدن آنی، درست شبیه ریختن آب روی آجر جلوی آفتاب است، که پس از دقایقی از دل آجر بی‌تفاوت، صدها حشره‌ی بالدار، جان می‌گیرند.

نه عشوه‌ای می‌آمد و نه غمزه‌ای، بیچاره بی‌آنکه بداند حتی راه رفتن عادی‌اش، وسوسه‌ها در دل می‌انداخت، حشره‌ها! خلق می‌شد از عبور بی‌تفاوت و آرام‌اش!

موهایش اغلب بیرون بود و حجابی بر آن نداشت. تماشای پیچش و حرکت موهای بلند که تا روی کمرش چون بلندای آبشاری فرومی‌ریخت، کافی بود تا شب‌ها به یادش در بستر خواب، همه‌ دست به خود ارضایی بزنند. پسران مشتاق او، این را خیلی صریح به همدیگر می‌گفتند. تصور دیدن بدن لخت او آرزوی همه‌ی ما بود. نمی‌دانم تا پیش‌ازاین چکار می‌کردیم؟ که اکنون با دیدن آن دختر، دست از بازی و زندگی می‌شُستیم‌!

×××

هرکسی به شیوه‌ای سعی داشت خود را به او نزدیک کند. یکی نامه‌ی عاشقانه می‌نوشت و هنگام رد شدنش جلوی پایش می‌انداخت. یکی متلک بارش می‌کرد. یکی آن‌قدر خود را سبک می‌کرد و کمک‌حالش می‌شد تا او چیز سنگینی را برندارد. یکی رو نمی‌داد تا او مجذوبش شود! یکی تیپ می‌زد و کاکلش را با خرواری کتیرا، بالا می‌گرفت و خود را غرق عطر، آهسته از کنارش عبور می‌داد تا مشام آن دختر را کور از عطر و عشق خود کند. یکی سعی می‌کرد فارسی صحبت کند با او؛ چون حس می‌کرد این‌گونه باکلاس بودنش را به رخ آن دختر می‌کشد! دیگری هم جلوی در خانه‌اش شلوغ‌کاری و کتک‌کاری می‌کرد تا توجه او را به نر غالب جلب کند. ظاهراً هیچ‌کدام اثرگذار نبود. حتی اگر او اتفاقی و شاید هم عمدی، چیزی را بر زمین می‌انداخت همه خاک می‌شدند تا آن را به دستش برسانند!

او درست در بهترین نقطه‌ی سنی‌اش قرار داشت و آن پسرانی که به هوای دیدنش، جمع می‌شدند همگی هم‌سن و شاید هم اندکی کوچک‌تر از او بودند ولی این باعث نمی‌شد چیزی بنام فاصله‌ی سنی حس شود. هرچند بلوغ آن دختر، سر به فلک داشت اما همه‌ی پسران ولو هم‌سن ‌او، هنوز بر پشت لبشان، سبزه‌ی سبیل برنیامده بود. بااین‌وجود آرزو می‌کردند فرش شوند تا به عرش رفتن او را لحظه‌به‌لحظه در ذهن تجسم کنند!

×××

او نه برادری داشت و نه خواهری. عجیب بود که در آن زمان، دختری از چنین قوم و خانواده‌ای این‌گونه تنها فرزند باشد. پدر و مادر میان‌سالی داشت. خانواده‌ای گوشه‌گیر بودند. مادرش به‌شدت آرام بود و چندان مراوده‌ای با زنان همسایه که هر غروب، دم در خانه‌ای جمع می‌شدند برای غیبت کردن، نداشت. پدرش نیز با کسی لام تا کام حرف نمی‌زد. باید هم احساس غریبی می‌کردند چون تازه به این محل آمده بودند. غریبه‌هایی که با داشتن یک دختر زیبا، جایگاه ارزنده‌ای به دست آورده بودند و حضورشان خیلی بیشتر از سایر همسایگان جلب‌توجه می‌کرد. دختران زیادی در آن محله حضور داشتند اما از بس باهم رابطه‌های خانوادگی داشتیم که بیشتر شبیه خواهربرادر شده بودیم. ولی این دختر تازه‌وارد یک گزینه‌ی خاص و حلال‌وار بود که هرکسی قصد کام‌گیری از او را داشت.

×××

ایوان خانه‌شان درست روبروی ایوان خانه‌ی ما بود. از داخل حیاط با چند پله به درب ورودی راهرو مشرف می‌شد و از آن طریق می‌شد به اتاق‌های سمت راست و چپ دسترسی یافت. بیشتر از دیگران اوضاع خصوصی زندگی آن‌ها را زیر نظر داشتم به‌خوبی از ایوان، حیاط و پنجره‌ی اتاق‌هایشان را می‌شد ببینم. فاصله‌ی زیادی نبود اما تمام چشمانم باید تلسکوپ می‌شد برای دیدن ذره‌ذره‌ی حرکاتش و جزئیات بدن و رفتارش. همین موضوع باعث شد توجه او نیز به من که از دور، ساعت‌ها محو تماشایش می‌شدم و میخکوبش بودم جلب شود؛ البته درست‌تر آن‌که معذب شود!

گاهی به داخل حیاطشان می‌رفت. لباس‌های شسته شده‌اش را روی طناب پهن می‌کرد و گاهی کنار پنجره‌ی اتاق سمت راستی می‌نشست و نیم‌رخش را فقط می‌شد ببینم. زمانی هم که در آستانه‌ی ایوان خانه‌اش ظاهر می‌شد، سعی می‌کرد کمتر به پیرامون نگاه کند تا به‌واسطه‌ی حتی فاصله‌ی موجود، نگاهش اتفاقی در نگاهم گره‌ای نخورد، که نشود بازش کرد. دیدن هرروز و شب او، به لطف هم‌جواری خانه‌‌ی ما و آن‌ها، حسادت پسران محله را هم به دنبال داشت. آنان بارها ازم خواستند تا به ایوان خانه‌ی ما بیایند و او را دید بزنند که البته همیشه از حضور پدرم که مردی خشک بود و بچه‌های همسایگان را توله‌سگ می‌نامید واهمه داشتند.

گاهی دلم می‌لرزید که نگاه کردنم از دور، فرصت رفاقت با او را از بین ببرد. نگاه کردن از دور دقیقاً‌ همان دست روی دست گذاشتن است! بخصوص آن‌که دیگران از هیچ تلاشی فروگذار نبودند. گاهی نزدیکشان می‌شدم تا ترفندها و نتیجه‌ی تلاش رقبا را ارزیابی کنم. البته ارزیابی نبود. حسی مملو از نگرانی و ترس برای از دست دادن بود. از دست دادنی که هنوز در دستم نبود!

تیر همگی به سنگ می‌خورد. چنانچه، آن پسری که دیگران را به باد کتک می‌گرفت و لقب نر غالب را گرفت. اگرچه به‌خوبی توجه کژال را جلب می‌کرد. اما توجه‌ آن دختر به شکل دیگری بود او برای کسانی که کتک می‌خوردند، دلش می‌سوخت و آن نر غالب را از این برخورد زشت منع می‌کرد. بنابراین ترفند نر غالب در حیات اهل! بی‌نتیجه بود. او باید می‌رفت به حیات‌وحش. شاید ماده‌ای را با این روند می‌توانست به زیر بکشد. از شکست ترفند نر غالب فهمیدم، خشونت باب دل آن دختر نیست و مهربانی و نوع‌دوستی می‌تواند دلش را نرم کند.

آن‌یکی کفتر کاکل‌به‌سر بود، با ظاهر تمیز و بوی عطرش، حس خاص بودن می‌کرد از جلوی کژال که رژه می‌رفت، آن دختر راهش را کج می‌کرد و هرزگاهی نیز لب‌هایش به نشانه‌ی انزجار جمع می‌کرد. احتمالاً یا از بوی عطرش بدش می‌آمد یا از فیس و افاده‌ی آن پسر. از شکست ترفند کفتر کاکُل نیز فهمیدم، باید خاکی بود و عطری را نزنم که باب دل او نیست.

دلقک متلک‌گو، همیشه یک ناسزای آبدار نصیبش می‌شد این یعنی کژال، هر اهانتی را برنمی‌تابد.

نویسنده‌ی نامه‌های عاشقانه که به مرغ سخنگو لقب گرفت نیز، نوکش همیشه به زمین صاف می‌خورد و کج می‌شد! دست‌ودلش به شهامت بیشتر نمی‌رفت. حتی نتوانست یک‌بار نوشته‌ای را که بر سر راه آن دختر می‌انداخت به دست‌ودل کژال برساند. شاید اگر روی زمین نمی‌انداخت ترفندش می‌گرفت. قطعاً که آن دختر خم نمی‌شد برای برداشتن یک کاغذ پاره. شاید این را نوعی کوچک کردن خودش می‌دید. او که راست، راه می‌رفت همه خمیده می‌شدند از عبورش؛ اگر خَم می‌شد که دیگر هیچ، لابد همه راست می‌کردند!

آن‌یکی نیز که لفظ فارسی می‌آمد تا دل کژال را به دست آورد لقب کتاب فارسی به خود گرفت. به دیوار تکیه می‌زد و با عبور آن دختر، یک جمله یا بیت شعری را به فارسی می‌گفت. اما انگارنه‌انگار. گویی که کژال کَر است و لال. شاید هم می‌شنید و لذت می‌برد اما حیای دخترانه‌اش اجازه‌ی واکنش عاشقانه را نمی‌داد. تلاش‌های مابقی نیز ره به‌جایی نبرد.

علیرغم پُررویی پسران، هنوز چندان حیله‌های مردانه را در چنته نداشتند تا دلربایی کنند از او. آن‌چنان شهامت و جسارتی هم نداشتند تا خیلی صریح ابزار علاقه‌شان را به او عنوان کنند. چیزی که فهمیدم این بود که شاید این کلک‌ها اندکی فکر آن دختر را درگیر خود کند اما دلش را قطعاً موم نخواهد کرد.

×××

من فانوس روشن ایوان بودم و شب و روز، ساعات زیادی را مشغول دید زدن او. زنان همسایه خیلی خوب متوجه پریشانی و حیرانی پسرانشان شده بودند و البته مادرم. اما این را به‌حساب بچه بودنمان نادیده می‌گرفتند. باید اندکی سر از راز خانواده‌ی کژال درمی‌آوردم. در آن سه‌ماهه‌ی تابستان که همگی ولگرد کوچه‌ها بودیم و خبری از درس‌ومشق نبود. نمی‌شد فهمید کژال هم مدرسه می‌رود یا نه؟

بیشتر از همه من دیوانه‌ی او شدم چون جزئیات بیشتری از اندامش را می‌دیدم. خوبی مشرف بودن خانه‌‌ی ما به منزل آن‌ها همین بود. حتی گاهی می‌دیدم که لباس‌هایش را در همان اتاق همیشگی‌اش عوض می‌کند اگرچه پشت شیشه‌ی پرده آلود! چیز دقیقی معلوم نبود اما همان تصویر تار هم گویای همه‌چیز بود.

تا نزدیکی‌های مهرماه و شروع مدرسه، هیچ اتفاق خاص نیفتاد. من شبیه یک مجسمه‌ای نصب‌شده بر بالای ایوان، برای دیدن دوردست‌ها تراشیده شده بودم. او نیز شبیه همستر بازیگوش از سوراخش بیرون می‌آمد کمی این‌طرف و آن‌طرف را نگاه می‌کرد و از ترس شکار نشدن، به داخل می‌خزید.

هیچ سرگرمیی دل‌انگیزی بالاتر از این نبود.

×××

کلاس‌های مدرسه شروع شد. بیست روز هم از مهر گذشت اما انگار قرار نبود آن دختر را به‌واسطه‌ی مدرسه رفتن در خیابان‌های شهر ببینیم. عادت من از بین نرفته بود باز به هنگام خروج از مدرسه دوان‌دوان به سمت خانه می‌آمدم تلسکوپ چشمانم را تنظیم می‌کردم تا او را رصد کنم، تا ببینم فاصله‌ی این ستاره‌ی سوزان به زمین کم شده یا نه؟ در یکی از همین روزها بود که دعوای او با پدرش را در حیاط می‌دیدم. او جیغ می‌کشید و پدرش نیز گیس‌هایش را. دلم چنان فروریخت که می‌خواستم پدرش را دربیاورم! از خانه بیرون پریدم و خود را به پشت در آهنی خانه‌شان که بسته بود رساندم. فهمیدم که موضوع دعوا بر سر چیست. او مدرسه می‌خواست برود و پدرش نمی‌گذاشت. حتی فهمیدم که او پدرش نیست و ناپدری‌اش است، این را بارها کژال به زبان آورد. با شنیدن‌ فریادهایشان از پشت در، قلبم تندتر می‌زد. فهمیدم که هر بگومگویی یک راز مگویی را فاش می‌کند! حرف‌های نگفته که شاید در یک تعامل و آرامش نسبی هرگز زده نمی‌شد اما در اولین برخورد لفظی یا فیزیکی، تمام این اسرار با عصبانیت بر زبان جاری می‌شود.

او دختر مادرش بود و از این‌که ناپدری‌اش کتکش می‌زد، سرش داد می‌زد و امرونهی‌اش می‌کرد به تنگ آمده بود. مادرش نیز فقط گریه می‌کرد و حرفی نمی‌زد. حداقل من این‌گونه فکر می‌کردم چون جز شنیدن دو صدای زنانه و یک صدای خشمگین مردانه چیزی دیده نمی‌شد. شکافی از این عمیق‌تر و اسراری از این ناب‌تر نمی‌شد به دست آورد. دعوایشان روحم را می‌آزرد. ناپدری‌اش به دلیلی نامشخص اصرار داشت او در خانه بماند. شاید می‌خواست او را از دست ندهد و شاید هم او کمتر از پسران محله، مجذوب جذابیت‌های دخترخوانده‌اش نبود. به‌هرحال فریادی که بیشتر شنیده می‌شد این بود که دست به من نزن! افشای ناگفته‌های خانوادگی‌شان کنجکاوی‌ام را قلقلک می‌داد. شک نداشتم که همیشه از راه شکاف‌ها زودتر می‌شود به نتیجه رسید اما چگونه؟ نمی‌دانستم.

بااین‌وجود، انگار که قاره‌ای را کشف کرده باشم، از چیزهایی مطلع شدم که بقیه بی‌اطلاع بودند و همین حس نزدیکی بیشتری به من داد.

×××

پس‌ازآن کژال را می‌دیدم که غمبار گوشه‌ی پنجره می‌نشیند و آرام و ساکت به نقطه‌ای نامعلوم، خیره شده. نه به داخل حیاطشان می‌رفت و نه‌چندان به ایوان می‌‌آمد.

چند باری خواستم هر طور شده در نبود ناپدری و مادرش به دیدنش بروم. حرف‌هایش را بشنوم و دلداری‌اش بدهم. به او بگویم که من از همه‌چیز اطلاع دارم. او را در آغوش بگیرم، نوازش کنم، ببوسم و…

هزاران بار این تصویر را به گونه‌های مختلف که بیشترش یک سناریو تکراری بود مرور می‌کردم و این موضوع چنان مغزم را درگیر خود کرد، که انگار می‌خواستم قهرمان داستانش باشم و ناجی زندگی‌اش. اما هیچ‌گاه او تنهای تنها نبود. هرچند من نیز هیچ‌گاه چنین شهامت و جسارتی نداشتم تا به این‌ اندازه به او نزدیک شوم. همان دید زدن از راه دور و اطلاع از اسرارشان، قدری دلم را تسکین می‌داد که بیشتر از همگان به او نزدیکم.

×××

یک ماه هم از مهر گذشت. هوا رو به سردی می‌گذاشت و خبری از زنان و مردان ویلان در کوچه‌های محله نبود. غروب یک روز پاییزی سرد، که تاریکی زودهنگام را به همراه داشت، بازهم صدای ناسزاگویی ناپدری‌اش شنیده می‌شد. فقط دیدم که کژال سراسیمه از داخل حیاط، از پله‌ها بالا رفت، درب ورودی راهرو را روی هم کوبید به نحوی که صدایش گوشم را آزرد. دیدم که خود را به اتاق سمت چپ رساند. اتاقی که کمتر به آن می‌رفت. اتفاقی در حال رقم خوردن بود اما نمی‌دانستم چیست. با تمام کنجکاوی و نگرانی نظاره‌گرش بودم. چند دقیقه هیچ رفت‌وآمدی نبود. ناپدری‌اش در گوشه‌ی حیاط نشسته بود و سیگار دست‌پیچ آماده می‌کرد. مادرش را هم نمی‌دیدم که خانه‌ هست یا نه؟

یک آن دیدم شعله‌ای بزرگ و متحرک در اتاق سمت چپ گسترش یافت و بخشی از آن به سمت راهرو، کشیده شد. نور این شعله به‌خوبی در آن غروب تار به چشم می‌آمد، ظاهراً کسی در آتش می‌سوخت و این‌طرف و آن‌طرف می‌کرد. تمام وجودم فروریخت. دست‌وپایم به لرزه افتاد. یک نفر از پشت شیشه‌ی در راهروی ورودی که میله‌های موازی و آهنی روی‌اش را گرفته بود می‌سوخت و با مشت به در می‌کوبید حتی صدا شکستن شیشه‌ی در به گوش رسید. انگار قادر به گشودن در نبود. شاید هم فریاد می‌زد که البته از بیرون شنیده نمی‌شد.

اصلاً نمی‌دانم چطور اما در کسری از ثانیه از ایوان پایین آمدم و دوان‌دوان به سمت خانه‌ی آن‌ها دویدم. درب خانه‌شان باز بود. از پله‌ها بالا رفتم و چهره‌ی ترسناک و گنگِ زنی را دیدم که در آتش می‌سوخت و خود را به درودیوار می‌کوبید. سعی داشت با دستانش از سوختن صورتش جلوگیری کند اما آتش تمام بدنش را فراگرفته بود. به‌خوبی صدای کوبیدن بدنش بر در آهنی و جیغ‌های آسمان‌خراش به گوش می‌رسید. ناپدری آن دختر هیچ واکنشی نشان نمی‌داد حتی جلوی ورودم را نگرفت. درب راهرو از پشت، قفل بود. با تمام قدرتم عقب رفتم و با لگد ده‌ها بار به آن کوبیدم و پس از تلاشی چندباره، بالاخره قفل، شکسته شد. گوی آتشینی شتاب‌زده از در بیرون پرید و من از ترس به عقب رانده شدم.

آن زنی که در آتش می‌سوخت، خود را از پله‌ها پرت کرد، روی کف حیاط. سپس به‌طرز معجزه‌آسایی، در لحظه‌ای جانگذار، سوزان و فریادکنان برخاست و به سمت کوچه دوید و همچنان در آتش می‌سوخت. این جیغ‌ها و صدای کوبیدن بر در و شعله‌ای بزرگ و لرزان آتش که در کوچه چون شهاب‌سنگی آواره، می‌چرخید، مردم را نیز خبردار کرد. آن زن خود را در خاک و خول داخل کوچه غلتاند و فریاد می‌زد سوختم. مشخصاً غریزه‌ی بقا سعی داشت او را از فنا رهایی بخشد. حتی اگر تصمیم شخصی‌اش این نبود. معلوم نبود خود را به آتش کشیده؟ یا او را به آتش کشیده‌اند؟ یا اتفاقی به آتش کشیده شده!؟ نای برخاستن نداشتم. هنوز در شوک این صحنه دل‌خراش بودم. بغضی سنگین، وزنم را روی پله‌ها ثابت نگه‌داشته بود. ازدحام مردم، باعث شد من هم به دنبالش به داخل کوچه بروم. مردمِ هیجان‌زده، پتویی را روی بدنش انداختند و پس از دقایقی بسیار، آتش، خاموش شد و دود غلیظی از زیر پتو به آسمان بلند شد.

صحنه‌ی وحشتناکی بود. همهمه‌ی مردم پیچید که این زن قصدش، خودکشی بوده. مادر کژال بود یا خود کژال؟ و یا شاید کسی دیگر؟ این زنی که سوخته کیست؟ هنوز دقیقاً مشخص نبود. نه اثری از آن دختر دیده می‌شد نه از مادرش. فقط یک جسد سوخته زیر پتو مدفون‌شده بود حتماً که مادر کژال خود را به آتش کشیده، شاید از این‌که نمی‌توانست جواب همسر دومش را بدهد این کار را کرده. به این فکر می‌کردم چرا باید زنی خود را به آتش بکشد؟ اصلاً چرا بیشتر زنان، خود را آتش می‌زنند؟ راه‌های زیادی برای خودکشی هست اما آتش به نظرم دردناک‌ترین نوع خودکشی است. همیشه خودکشی از نظر دیگران بر سر موضوعی بیخود است اما در نظر آنکس که این کار را می‌کند هر دلیلی می‌تواند بغرنج‌ترین باشد. یک آن یادم افتاد. شاید هم کژال باشد که از دست ظلم ناپدری‌اش، دست به خودکشی زده. اما از آن دختر زیبا و ترگل‌ورگل که خیلی هم لطیف و مهربان بود بعید بود. ناله‌ای ضعیف از زیر پتو بلند می‌شد که قابل‌فهم نبود. هیچ‌کس جرئت دست زدن به او را نداشت. حتی قسمت‌های زیادی از پتو نیز شعله‌ور شد و مردم به‌زور لگدمال کردن، آن را خاموش کردند. برخی زنگ زدند به آتش‌نشانی. برخی پچ‌پچ می‌کردند و داستان‌ها می‌بافتند و بسیاری چون من، وحشت‌زده فقط نظاره‌گر بودند.

تقریباً همه‌ی اهالی محل، دور جنازه‌ی بر خاک افتاده که با پتو پوشیده شده بود جمع شده بودند. بسیاری می‌گفتند که او دیگر مُرده. ناخواسته از دیدن چنین صحنه‌ی غم‌انگیزی و چنین حرف‌هایی، چشمانم نمناک شد و گریه‌ام درآمد. پسران و البته رقبای عشقی همگی حضور داشتند. دقایقی بسیاری روی سر جنازه‌ بودیم. در شوک این حادثه بودیم که صدای فریادی توجه همه را به خود جلب کرد. یک نفر فریاد زد خانه هم آتش‌گرفته بجُنبید خاموشش کنیم. همگی نگاهشان را از جنازه گرفتند و برگشتند دیدند که آن خانه‌ در آتش می‌سوزد. خانه‌ای که درست شبیه آتشکده شده بود. همه به داخل خانه‌شان وارد شدیم. شعله، اتاق سمت چپ را کامل در خود بلعیده بود. پرده‌ها و رختخواب و خیلی چیزهای دیگر در آتشی سوزان در حال سوختن بودند و یک پیت نفت خالی در راهرو روی زمین افتاده بود که ظاهراً آن زن روی خودش خالی کرده بود، پیت نفت پلاستیکی گوشه‌ای رهاشده، در حال آخرین لحظه‌های ذوب شدنش بود. با خاک و آب و هرچه دم دست اهالی بود همگی سعی در خاموش کردن آتش داشتند که زبانه‌هایش داشت به‌سوی اتاق سمت راست هم کشیده می‌شد.

هیچ‌کس در اتاق سمت راستی نبود و اتاق سمت چپی نیز، چنان می‌سوخت که معلوم نبود چند نفر در آن سوخته‌اند. اگر آن زنی که بیرون، روی خاک افتاده مادر کژال باشد پس لابد کژال در اتاق سمت چپی به کام حریق رفته. خودم را لعنت می‌کردم که آن‌کسی که باید نجات می‌دادم را نجات ندادم. دلم پیش کژال بود. دنیا در نظرم تیره‌وتار بود و حجم اتفاقات ترسناک قابل‌هضم نبود. هجوم مردم برای یاری‌رساندن افزایش یافت به‌نحوی‌که در فشار آدم‌های یاری‌رسان و بیشتر کنجکاو، دست‌وپا می‌زدم. بیشتر از یک ساعت تلاش همسایگان برای خاموشی آتش بی‌نتیجه ماند تا آن‌که آتش‌نشانی آمد و خانه را خاموش کرد.

مأموران مردم را کنار می‌زدند تا اگر کسی در آتش سوخته را بیرون بیاورند. شیون و صدای یاخدا گفتن مردم نشان داد که کسی دیگر هم در آن اتاق طعمه‌ی حریق شده. چیزی ازش باقی نمانده بود. لابد او کژال بود. شبیه یک صحنه‌ی جنایی ترسناک بود. دیگر طاقت ماندن نداشتم. فضای غم‌انگیز چنان روحم را می‌آزرد که می‌خواستم جایی بروم و فقط نفس بکشم. در تمام این مدت، ناپدری آن دختر، شبیه یک‌مرده‌ی متحرک فقط نظاره‌گر بود و سیگار می‌کشید. آنجا جایی برای ماندن نبود.

بازهم به کوچه بازگشتم و روی سر جنازه‌ی اول رفتم. به‌شدت احساس گناه می‌کردم این را در چهره‌ی سایر پسران همسایه می‌شد دید. پتویی که جنازه‌ی سوخته را پوشانده بود به‌آرامی به کناری افتاد و جنازه‌ی سوخته که دمر، روی زمین افتاده بود، برگشت. یک آن، تمام دست‌وپایم خشک شد. چشمانم از حدقه داشت بیرون می‌پرید. او کژال بود. اثری از لباس‌ نازک تنش باقی نمانده بود. پوستش چروک و چندلایه از شدت سوختگی روی‌هم جمع شده بود. صورتش سیاه و موهایش تماماً از بین رفته بود. چنان سوخته و خاک‌آلود بود که انگار مُرده‌ی چهل‌روزه را از زیر خاک بیرون کشیده‌اند. اثری از آن بلوری بدنش و خَم برجسته‌ی سینه‌هایش نبود. انگار اولین جایی که آتش گرفته بود سینه‌هایش بود. آن سینه‌ها که دیوانه‌وار عاشق دیدنش بودیم، شکل بسیار زشتی داشت که دلم آدم ریش می‌شد. انگار همچون آدم‌برفی سفید، در آتش، ذوب‌شده. جنازه، نفس می‌کشید و دود از سروکله‌اش برمی‌خاست ولی هنوز نمرده بود. خوشحال بودم که ناجی جانش شدم. حتماً که جانش را مدیون من خواهد دانست. حتماً که به‌تلافی این کار، معشوقه‌ام خواهد شد. اما او دیگر آن کژال خواستنی نبود. یک موجود سیاه، سوخته و ترسناک با ظاهری بسیار وحشتناک و دل‌آزار بود. تمام لباسی که بر تن داشت چون قیری به همراه پوست و چربی‌اش درهم‌آمیخته شده بود و بوی کباب می‌داد! به‌سختی از روی زمین برخاست و لُختِ لُخت، آهسته با پای‌برهنه به بیراهه می‌رفت و همچون دیوانه‌ای، به فارسی، شعر می‌خواند و هذیان می‌گفت!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

دوبینی!

صورتش یک بینی داشت، اما چشم‌هایش، دوبینی! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: گوش و چشم و بینی و دست و زبان، درگاه‌های ورودی ماست برای شناخت این جهان. جهانی که در آن دم

دوبینی!

صورتش یک بینی داشت، اما چشم‌هایش، دوبینی!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

گوش و چشم و بینی و دست و زبان، درگاه‌های ورودی ماست برای شناخت این جهان. جهانی که در آن دم‌به‌دم زندگی می‌کنیم. دنیایی که می‌بوییم و می‌بینم و می‌شنویم، تمام چیزی است که ما را به آنچه هست واقف می‌کند. هرچه بیشتر در آن فرو رویم بیشتر ازش می‌فهمیم. حتی گاهی چنان در مواد و مفاد آن غرق می‌شویم که به هیچ درگاهی برای درک و لمس آن گویی نیاز نداریم.

درهرحال برای هر آدمی، دو گوش لازم است. یکی برای شنیدن و دیگری برای در کردن هر حرفی! شاید هم یک گوش برای شنیدن پیام مثبت و موافق و دیگری برای شنیدن پیام منفی و مخالف کاربرد دارد. حتماً که دو چشم لازم است برای دیدن گذشته و حال، تا بتوانیم آینده را با آن به تصویر بکشیم. بی‌شک، یک بینی کافی است، برای استشمام رویش. آنگاه که بذری در دل پهنی بدبوست تا لحظه‌ی نهال و شکوفه‌ی خوشبو. با یک زبان هم می‌شود فهمید که طعم این جهان چیست. دست باید کشید بر هرچه لمس‌شدنی است. لمس ما حس تازگی است. تمام بدن هم ملموس به لمس است! چشم‌ها، پنجره‌ی روح‌اند که پرتو نور را به درون غار سیاه تن وارد می‌کنند.

اما وقتی چشمانت دوبینی باشند، از هرچیز واحدی دو تصویر خواهی دید. تصویری که نمی‌شود بر آن تمرکز کرد تا جهان را آسوده شناخت! دوبینی بدتر از کوری است! لااقل وقتی کوری، همه چیز را در درون خود خواهی دید و وقتی بینایی، همه چیز را در برون. آن هنگام که به دوبینی دچار شوی هر چیز این جهان را همراه با سایه‌ای می‌بینی که تشخیص حقیقت از رویا، کاری بس دشوار می‌شود.

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۷ دقیقه

گناه تنهاترین سرباز شیعه

این داستان واقعی است. سرهنگ همتی، رئیس ستاد فرماندهی، مردی مقتدر و جدی بود و درعین‌حال گاهی هنگام سخنرانی، به‌طرز بسیار بی‌مزه‌ای، بذله‌گو می‌شد. حضورش همیشه استرس ب

گناه تنهاترین سرباز شیعه

این داستان واقعی است.

سرهنگ همتی، رئیس ستاد فرماندهی، مردی مقتدر و جدی بود و درعین‌حال گاهی هنگام سخنرانی، به‌طرز بسیار بی‌مزه‌ای، بذله‌گو می‌شد. حضورش همیشه استرس بدی به من می‌داد. دیگران نیز همین حس را نسبت به او داشتند. او آدمی بود بسیار سخت‌گیر و بسیار انرژی منفی.

بجز یک احترام نظامی توخالی، اجباری و یک‌طرفه، هیچ ارتباط کلامی و یا چشمی باهم نداشتیم. هنگام عبورش از فاصله‌های نزدیک و دور، انگار برق از سرم می‌پَرید به‌نحوی‌که من شبیه یک تیر برق روی زمین کاشته می‌شدم و دستم را نیز به‌مانند ردیفی صاف از سیم‌هایش بالا می‌بردم تا بگویم احترامت واجب است! او نیز اکثر اوقات، این صحنه‌ی مضحک را نمی‌دید یا شاید خودش را به ندیدن می‌زد. دقیقاً به‌مانند کاری که بیشتر مدیران و مدیران ارشد سازمان‌ها می‌کنند آن زمان که سلامشان می‌کنی انگار کَر و لال‌اند. البته که نه کَرند، نه لال. اما برای اینکه عظمت خود را به رخ‌ات بکشند بدون توجه از کنارت می‌گذرند.

به‌ندرت پیش می‌‌آمد که او نیز احترام نظامی مرا به همان شکل پاسخ دهد. مگر اینکه در جمعی از نظامیان کادری و سربازان وظیفه، حضور داشتم که ناگزیر به احترام متقابل می‌شد. مشخصاً بازهم سلام نظامی مرا پاسخ نمی‌داد بلکه به سلام نظامی محکم دهها سرباز، یک سلام نظامی شُل می‌داد آن‌گونه وقتی دستش را بالا می‌برد انگار که فلج است.

حس بیخود و ناخواسته‌ای است از اینکه وقتی کسی بی‌محلت می‌کند بیشتر کنجکاو می‌شوی تا به سمتش بروی! دوست داشتم در اوج بیزاری ازش، اندکی با او گرم بگیرم. گاهی نزدیک می‌شدم و چنان محکم پایم را می‌چسباندم که مطمئنم جا می‌خورد و اگر احترام نظامی محسوب نمی‌شد حتماً یک چَک آبدار توی گوشم می‌خواباند!

تنهاترین سرباز شیعه در یک منطقه‌ی سُنی نشین بودم و تنها وجه مشترک من و آن سرهنگ، مذهب بود! ولی این هیچ نقطه‌ی ارتباطی ایجاد نمی‌کرد. حس می‌کردم این وجه اشتراک، جای خوشحالی دارد. شاید گمان می‌کردم ممکن است هرگز به من سخت نگیرد و یا کارت پایان خدمتم را بدون اضافه‌خدمت امضا کند! ولی همه‌ی این‌ها خیالی بیش نبود. او با هیچ‌کس گرم نمی‌گرفت تا نکند کسی ازش سوءاستفاده کند و از دستوراتش سرپیچی و یا قدرتش را نادیده بگیرد. حداقل ما چنین فکر می‌کردیم.

×××

یک روز پس از نیایش صبحگاهی، افسرانش را دستور داد تا در هنگام اقامه‌ی نماز، در ستاد فرماندهی، اذان هر سه نوبت نماز را کسی بگوید که شیعه باشد! مشخصاً به مذاق افسران و سربازان اهل تسنن خوش نیامد. چون همه سنی بودند جز من و او. اذان تشیع با یک یا چند خط اضافه نه‌تنها، سبب پیوند و تحکیم مذاهب نمی‌شد بلکه کدورت هم ایجاد می‌کرد.

این فرصتی برای من بود اما نفرت‌انگیز می‌نمود. زیرا من هرگز پشت میکروفن نرفته بودم. هرگز صدایم را با آواز بلند نکرده بودم. هرگز از حجم شَرم و حیای زیاد، جرئت خواندن عربی را با صوت نداشتم. هرگز اذان نگفته بودم و هرگز احساسات مذهبی نداشتم و صدالبته هرگز دوست نداشتم مسخره‌ی دست سربازان و کادری‌ها شوم. پس نه‌تنها این فرصت نبود بلکه عذابی وحشتناک بود که می‌توانست مرا نابود کند. ضمن آنکه شیعه بودنم فقط یک عنوان موروثی بود که از خانواده‌ام به من رسیده بود!

همان‌جا سرصبحگاه می‌دانستم که هیچ‌کس نیست جز من! اما خودم را به نشنیدن زدم. قطعاً شاید از حضور من و شیعه بودنم مطلع بود وگرنه می‌دانست اجرای چنین دستوری احمقانه است؛ که البته حتی با علم به حضور یک شیعه‌ی دیگر، صدور این دستور، در هر صورت احمقانه بود.

پس از دستور روز، همه برای صرف صبحانه آزاد گذاشته شدیم. همان‌جا نگاه‌ها و پرسش‌های بسیاری روحم را می‌آزرد. من خود را مسبب این نگاه‌ها می‌دانستم. آنجا بود که آرزو می‌کردم کاش شیعه نبودم! اما همه تحت فرمان او بودند. هر چیزی که می‌گفت اگر اجرا نمی‌شد همه را تنبیه می‌کرد. یک مرد مستبد و ازخودراضی بود. صبحانه‌ام تمام نشد که گفتند به اتاق سرگرد باید بروم. ناگفته پیدا بود برای چه مرا فراخوانده. سرگرد یوسفی، جانشین فرمانده بود. بهنگام دیدنم در اتاقش گفت:”دستور امروز رو که شنیدی! من تو رو انتخاب کردم!”

در دلم پوزخندی زدم. به او گفتم:”مگه انتخاب دیگری جز من داشتید؟”

مطمئن بودم تا وقتی‌که گزینه‌ي دیگری برای انتخاب نباشد، اولین گزینه بهترین انتخاب است! اما با صراحت تمام گفتم نمی‌پذیرم و ریز تمام دلایلی که نمی‌توانستم این کار را بکنم به او گفتم. او آدم مهربانی بود. بااینکه درجه‌اش فقط یک قُپه از سرهنگ دوم- فرمانده‌ي ستاد- کمتر روی شانه‌اش بود اما خیلی راحت بودم با او. حتماً با توجه به ارشد بودنم و دلایلی که آوردم می‌توانست کسی دیگر را جایگزین کند اما کس دیگری نبود! تنها سرباز وظیفه‌ی شیعه من بودم و بس.

بازهم تأکید کردم:”نمی‌پذیرم من این‌کاره نیستم.”

که گفت:”هر طور مایلی. می‌دونی سرپیچی از دستوراتش چه عواقبی داره! بعدشم سخت نگیر کاری نمی‌خواد بکنی. چارتا خط میخونی میری پی کارت، شاید برات خوب شد!”

×××

تا ظهر با خودم کلنجار رفتم. حتی تصمیم داشتم از ستاد فرماندهی فرار کنم. چندین بار هم سراغ وسایل شخصی‌ام رفتم اما فرار چیزی را درست نمی‌کرد اگر بدتر نمی‌کرد. استرس و نگرانی، شرم و حیا و ترس تمام وجودم را گرفته بود.

حوالی ظهر از من خواستند تا اذان بگویم! سریع نوشته‌ای از متن اذان را با خطی لرزان رونویسی کردم و هزاران بار آن‌را زمزمه کردم.

بار اولم بود که با تمام انزجارم به نمازخانه می‌رفتم. میکروفن را روشن کردم و درحالی‌که به تته‌پته افتاده بودم با صدای خراشیده و نکره‌ای و همراه با دهها غلط، اذان گفتم که مطمئناً هرکسی این صدا را می‌شنید تمام عشق و انگیزه‌ی نمازخواندن را از دست می‌داد! یکی گفت من آخرین لا اله الا الله را گفتم! انگار آخرین لحظه‌های جان دادنم و آخرین اشهدم را زمزمه می‌کردم. تمام بدنم خیس عرق بود و دستانم یخ‌زده و نایی برای نگه‌داشتن میکروفن نداشت. با این‌که خودم تک و تنها بودم در نمازخانه ولی حس می‌کردم هزاران نگاه و خنده، روی من متمرکز شده‌اند و به کارم می‌خندند. صورت و گوش‌هایم از خجالت داغ‌ داغ بود. این بزرگ‌ترین چالش زندگی‌ام بود یک اجبار تلخ. چیزی شبیه شکستن شاخ غول.

تمام اذانی که بلال حبشی برای اولین بار در مدینه خواند، را چنان با هول و ولا خواندم که انگار نوار کاست را در دور بسیار تند گذاشته باشند. اذان بلال حبشی دعوت همه به نماز بود. اذان من، طرد کردن آنان از نماز!

همین‌که تمام شد نفس عمیقی کشیدم و می‌خواستم ازآنجا بیرون بروم تا بتوانم زنده بمانم که یکهو سیل نظامیان در نمازخانه سروکله‌شان پیدا شد و در جلوی آنان فرمانده‌ی ستاد!

نگاه تلخی به من کرد. شد پیش‌نماز و نماز شیعی می‌خواند و مابقی پشت سرش نماز سنی! منم در صفوف خود را جا دادم و طوطی‌وار مشغول خم و راست شدن شدم.

در پایان نماز، نشست و موعظه‌خوانی کرد و از بلال حبشی که برای بار نخست در مدینه اذان گفته بود، بارها او را ستود. شاید می‌خواست دستورش را توجیه کند. شاید می‌خواست اهل تسنن را به تشیع دعوت کند!؟ شاید با این کارش فکر می‌کرد موجب گفتگوی تمدن‌ها و تحکیم مذاهب شده! به تکرار می‌گفت همه‌ی ما جدای از تفاوت مذهب، سرباز شیعه‌ی خط امام حسینیم.

پس از آن بود که همه‌ی سربازان مرا بلال خبشی صدا می‌زدند. بلالی که هم خراب کرد هم صدایش خش‌دارست!

این درد، چیزی نبود که یک‌باره باشد. دردی مزمن بود من باید هر بار همین عذاب را به جان می‌خریدم. غروب نیز به همین شکل.

×××

اندک‌اندک، قُبح کار شکسته شده بود. پس از چندین روز و چندین نوبت اذان‌گویی، مهارت اندکی پیدا کردم. کمتر شرمنده و خجلت‌زده می‌شدم. حتی برخی جاها صدایم را بالا و پایین می‌کردم تا از یکنواختی و روخوانی بی‌احساس عربی کمی خودداری کرده باشم. بااین‌وجود همچنان تمام بدنم خیس عرق می‌شد، دستانم یخ می‌زد و حس می‌کردم صورت و گوش‌هایم از خجالت داغ‌ داغ می‌شد. این اجباربرانگیزترین کار زندگی‌ام بود و هیچ‌چیزی تلخ‌تر از یک کار اجباری نیست که اصلاً دوستش نداری. بنابراین پیشرفت چندانی در آن نداشتم. فقط غلط کمتر و کمی بالا پایین کردن صدایم نهایت خلاقیتم بود. صدایم بد بود و بدتر آن‌که، آن‌قدر نازیبا اذان می‌گفتم که حال خودم از شنیدنش در بلندگوی ستاد و انعکاس‌ آن از میکروفن داشت به هم می‌خورد.

تا آن‌که یک روز پس از اتمام نماز، سرهنگ به سرگرد گفت، به آن سرباز بگو مکبر هم باشد! بااینکه مرا می‌دید و می‌توانست این را به خودم بگوید اما به سرگرد گفت.

مکبر! واژه‌ی ترسناک دیگری بود. خوبی اذان گفتن این بود که تا جمع شدن سربازان، هیچ‌کس در نمازخانه نبود اما مکبری یعنی تکبیرگویی، یعنی همراهی با نماز تا آخرین لحظه، آن‌هم در حضور همه‌ی آنان!

باز هم دستور بود. نمی‌شد سرپیچی کرد. من هم اذان‌گو شدم هم مکبر.

خنده‌های زیرزیرکی سربازان را که ‌دیدم تته‌پته‌ی من هنگام حضورشان تشدید یافت. بخصوص آن‌که دقیقاً نزدیک پیش‌نماز که فرمانده بود ایستاده بودم و همگام با راست و خم شدن آنان باید چیزی از دهانم بیرون می‌آمد. این کار، آن‌قدر استرس داشت که بسیاری اوقات آنان می‌نشستند و من دستور برخاست می‌دادم! به سجده می‌رفتند و من به رکوع دعوتشان می‌کردم. این نیز بار اولی بود که در تمام عمرم تجربه می‌کردم و هرگز هم نتوانستم خود را هماهنگ با آهنگ نشست و برخاست‌اشان کنم. زیرا حضورم در کنار پیش‌نماز، تمام استرسی بود که توجه مرا از مکبری می‌گرفت!

چقدر ترتیب نمازهایش را به‌هم ریختم مطمئنم نمی‌دانستند. نقش مکبر چیزی شبیه عروسک‌گردان است. انگار بجای ارتباط نمازگزار با خدا، آنان با مکبر ارتباط می‌گرفتند! چنانچه اگر هنگام رکوع می‌گفتم سبحان‌الله، به سجده می‌رفتند و برعکس.

×××

بدترین قسمت اذان‌گویی، صبح زود برخاستن بود. زمانی که همه در خواب شیرین بودند و برای یک دقیقه بیشتر خوابیدن، جان می‌دادند باید بیدار می‌شدم و اذان می‌گفتم. بیدار شدنی که از استرس شب هم خوابم نمی‌برد. این یعنی خواب و خوراکم را این تجربه‌ی مسخره گرفته بود! بیشتر از دو نوبت مکبر نبودم که یک روز ظهر پس از اتمام نماز، فرمانده روی منبر رفت و مرا جلوی همه سکه‌ی یک پول کرد و مسخره‌ام نمود که چرا از عهده‌ی یک کار به این سادگی ازنظر خودش و به این دشواری ازنظر من، برنمی‌آیم! مطمئناً جایگزینی برایم نداشت وگرنه حتی بازداشتم هم می‌کرد. چون انگار عامدانه همه‌چیز را غلط، غلوط می‌خواندم!

این تحقیر باعث نشد که مرا از مکبری معاف کند.

شامگاه وقت نماز عصر، در حال روشن کردن میکروفن برای اذان‌گویی بودم که ناگهان فرمانده، تنهایی به داخل نمازخانه آمد. سلامش کردم و مثل همیشه بی‌پاسخ ماند. میکروفن را گرفت و با صدای بسیار خوبی اذان رسایی را با چهچه گفت. شاید می‌خواست یادم دهد. شاید می‌خواست فخر بفروشد که چقدر خودش این‌کاره است! شاید هم خودش را می‌آزمود!

درهرحال فقط یک‌بار این‌کار را کرد اما هر سه‌شنبه‌شب به نمازخانه می‌آمد و میکروفن را دست می‌گرفت، زیارت عاشورا می‌خواند و هق‌هق می‌گریست و برخی نظامیان سنی هم که اعتقادی به این چیزها نداشتند پشت سرش فقط کتاب زیارت‌نامه را طوطی‌وار می‌خواندند!

به‌واقع او یک مذهبی دل‌سوخته به نظر می‌رسید یک فرد متدین. او یک شیعه‌ی متعصب بود. حداقل در ظاهر.

×××

سربازان آشخوری که زیردستم بودند، سه نفر بودند و من ارشدشان بودم و ناظر آشپزخانه. بیشتر کار آنان نظافت و تدارکات غذا در آشپزخانه بود و چنان از کت‌وکول می‌افتادند که خیلی زود هم خوابشان می‌برد بااینکه دون‌پایه بودند اما دردسرهای مرا نداشتند. حتی سر هیچ نوبت نمازی هم حاضر نمی‌شدند اصلاً کسی به آن‌ها کاری نداشت. فقط اسماً من ارشدشان بودم! همیشه به خواب عمیق دم‌صبح‌اشان غبطه می‌خوردم. شاید اگر کار دیگری بود، می‌توانستم به آنان محول کنم؛ اما اذان‌گویی، عذاب مختص به من بود!

سرِ شب آنان خیلی زود می‌خوابیدند و تا نزدیکی صرف صبحانه از دیدن خواب و رؤیا دست نمی‌کشیدند. جز دوشنبه‌ها که صبحگاه بود و باید بیدار می‌شدند.

دو تخت دوطبقه در یک اتاق قدیمی، محل استراحت ما بود. با پتوهای سبزرنگی که بوی ماندگی و نفت می‌داد. خانه‌های سازمانی افسران و فرمانده نیز در محوطه‌ی پشت ستاد فرماندهی بود.

ساعت ۱۰ شب، تلفن آسایشگاه حقیر ما به صدا درآمد. کسی پشت خط نبود جز فرمانده! طبق یک عادت مضحک سریع از جایم بلند شدم و پس از سلام و حتی چسباندن پا، خودم را معرفی کردم. با لحن بسیار دوستانه‌ای گفت:”سربازانت بیدارند!؟”

گفتم:”نه قربان، خوابند. امری دارید در خدمتم، قربان.”

گفت:”مهمون برام اومده اگه نان داری سریع بیار.”

گفتم:”بله هست، به روی چشم، الان می‌رسم خدمتتون.”

سربازانم نخوابیده بودند دقیقاً مُرده بودند! می‌توانستم قساوت قلب به خرج دهم و بیدارشان کنم تا برای فرمانده نان ببرند. اما دلم نیامد. چون خودم بیدار بودم و کار سختی نبود که از پسش برنیایم. ضمن آن‌که تا بیدارشان می‌کردم و راه می‌افتادند ممکن بود فرمانده را عصبانی کند و این‌که فرمانده به خودم گفت سریع بیار! و در آخر خودم گفتم:”بله هست، به روی چشم، الان می‌رسم خدمتتون.”

به‌هرحال این اولین درخواست شخصی و اولین تماس مستقیم او با من بود. حتماً که آمار مرا خوب داشت وگرنه از کجا می‌دانست سربازانی زیر دست من هستند!

سریع چندین لواش تا کردم و لای مشما گذاشتم. اورکُتم را پوشیدم و با گرم‌کنی که بر پا داشتم با دمپای به سمت خانه‌های سازمانی رفتم.

برف سنگینی باریده بود و جای‌جای زمین یخ‌زده بود. دمپایی راه رفتنم را روی یخ و برف دشوار می‌نمود. اما به‌سرعت تمام خودم را رساندم منزل فرمانده.

رنگ زدم سریع در را گشود. بامحبت و لبخند گفتم. خدمت شما بفرمایید.

او نیز لبخند به چهره داشت اما یک آن، آن لبخند گم‌وگور شد. با کراهت زیادی نان‌ها را ازم گرفت. نگاهی به سرووضعم انداخت و چشم‌هایش را چنان باز کرد که انگار قرار بود از حدقه درش بیاورد. باخشم و عصبانیت پرسید:”پس شلوار نظامی‌ات کو؟ اورکُت روی پیژامه پوشیدی با دمپایی!؟ مگه اینجا منطقه‌ی نظامی نیست!؟ “

ترسیده بودم من‌من‌کنان گفتم:”شبه قربان، موقعه خواب بود. باعجله اومدم.”

گفت:”غلط کردی نمیگی دختر من تو رو با این شکل ببینه چی فکر می‌کنه تو خجالت نمی‌کشی مرتیکه‌ی بی‌غیرت!؟”

و بی‌‌آنکه منتظر پاسخم باشد یک سیلی محکم در صورت یخ‌زده‌ام خواباند و گفت:”تو با این حرکت زشتت، آبروی من و خودتو نظام رو یکجا بردی. گمشو، دیگه با این فرم نبینمت.” سپس درب آهنی خانه‌اش را محکم به روی من بست.

انتظار تشکر داشتم نه سیلی! هم دلم و هم غرورم به‌یکبار چون بهمن فروریخت. در راه بازگشت تمام روحم آکنده از نفرت بود اگر قدرتش را داشتم و اگر اسلحه‌ای پیشم بود تمام بدنش را سوراخ‌سوراخ می‌کردم. دلیل این‌همه عصبانیت و غضب او را نمی‌دانستم. آن شب از این برخورد تا صبح گریه کردم و نخوابیدم.

×××

صبح روز بعد، اذان نگفتم. صبح‌های زیادی این‌کار را نمی‌کردم چون در آن زمستان سرد، هیچ‌کس قید خوابش را نمی‌زد تا به نمازخانه بیاید. اگر کسی هم بود در خانه یا آسایشگاه اقامه‌ی نماز می‌کرد. همیشه نمازخانه، دم‌صبح خلوت بود. جز من و صدای خراشیده‌ام که در بوران برف گم می‌شد هیچ‌کس حضور نداشت. اوایل مرتب اذان صبح می‌گفتم اما دیدم که کسی نمی‌آید، من هم شانه خالی کردم و به همان اذان ظهر و غروب که همه حضور داشتند بسنده کردم. هرچند هر شب از استرس دست گرفتن میکروفن تا صبح پری‌خواب می‌شدم.

برخورد فرمانده از ذهنم بیرون نمی‌رفت. من گناه فاحشی نکرده بودم که مستوجب این برخورد باشم. مطمئن بودم تا آخر عمر او را نخواهم بخشید. من چوب دلسوزی، سرعت و وظیفه‌شناسی‌ام را خوردم. ساعت ۱۰ صبح شد نه اذان، نه نماز و نه مراسم صبحگاه و نه صبحانه هیچ‌کدام را نرفتم. سربازی بر آستانه‌ی در اتاق حاضر شد و گفت:”فرمانده گفته، بازداشتی!”

عقده‌ی فرمانده تمامی نداشت هر طور بود زورش به من می‌رسید و دیواری کوتاه‌تر از من نمی‌یافت. فکر می‌کردم به خاطر اذان نگفتنم بود. یا به خاطر نرفتن به مراسم صبحگاه یا نخوردن صبحانه. این آخری احمقانه‌ترین فکری بود که داشتم به علت بازداشتم نسبت می‌دادم.

علت را از آن سرباز جویا شدم، گفت:”دلیلش رو خودتم می‌دونی، به علت عدم رعایت پوشش نظامی در محوطه!”

او هنوز از آن ظاهر دیشبم عصبانی بود و من سه روز در اتاقی سرد و نمور که بوی شاش و گُه خشکیده می‌داد، سر کردم.

در مدت آن سه شبانه‌روز، بارها فکر خودکشی به سرم زد چیزی در دسترسم نبود وگرنه کارم را ساخته بودم.

بارها نفرینش کردم و گاهی نیز خودم را. که چرا یک سرباز را بجای خودم نفرستادم؟ گاهی هم دلم را تسلی می‌دادم که حق با اوست نباید در آن‌وقت شب! با آن پوشش به خانه‌اش می‌رفتم. اصلاً حق با او، باید با پوشش کامل نظامی می‌رفتم اما جایی که رفتم خانه‌های سازمانی مگر نبود، این یعنی منطقه‌ی مسکونی نه نظامی! شاید واقعاً دخترش مرا می‌دید و اسلام به خطر می‌افتاد! اصلاً چرا باید دخترش آن‌وقت شب بیرون باشد، اصلاً کی می‌داند دختر دارد یا نه؟ شاید روی زن و فرزندش خیلی غیرتی بود، من که زن و دختر نداشتم که این چیزها را بفهمم بنابراین چندان قضاوتش نکردم وقتی نمی‌توانستم با کفش‌های او راه بروم. شاید واقعاً آن‌قدر مؤمن و متدین بود که این چیزها برایش ارزش بود و آزارش می‌داد.

×××

سه هفته مانده بود به پایان دوره‌ی خدمتم. طبق عادت و وظیفه‌ای که نمی‌شد روزها ازش سر باز بزنم، همچنان اذان‌گو بودم و حتی تا لحظه‌ی خواب لباس‌هایم را در نمی‌آوردم تا نکند اتفاقی بیفتد و بهانه‌ای به دست او دهم. اصلاً نمی‌دانستم از چه زمانی با من اینچنین چپ افتاده؟ حضور و سایه‌اش، روزهای آخر خدمتم را سخت درگیر خود کرده بود. حاضر نبودم بخاطر یک اشتباه سهوی و یا عمدی، یک روز بیشتر در آن خراب شده و با آن محیط کثیف و آدم بی‌شعور سر کنم.

جز چند نظامی کسی برای اقامه‌ی نماز نمی‌آمد. مدتی بود که خبری از فرمانده نبود. هیچ‌گاه هم دوست نداشتم ببینمش. می‌گفتند برای مأموریت کاری رفته. دقیقاً از روزی که از بازداشتگاه مرخص شدم، او را ندیده بودم. اصلاً گفتن اذان شیعی فقط برای او بود نه کسی دیگر. ولی آن‌قدر مرا از برخوردهای زننده‌اش ترسانده بود که اگر می‌گفت هر دقیقه باید اذان بگویی فکر می‌کنم این کار را می‌کردم.

نماز که تمام شد، از زمزمه‌ی برخی نظامیان که بیرون از نمازخانه ایستاده بودند فهمیدم سرهنگ از مأموریت بازگشته.

آن‌قدر ازش ضربه خورده بودم که یادآوری حضورش، دلم را مضطرب کرد. اما اهمیتی ندادم. به‌زودی از آن خراب‌شده می‌رفتم و هرگز تا پایان عمرم این حجم از حقارت و عذاب را یادآوری نخواهم کرد. بنابراین نباید با تکرار آنچه بر من رخ‌داده بود خودم را بیشتر می‌آزردم.

برای صرف ناهار به سمت سالن غذاخوری رفتم. که یکی از سربازانم سراسیمه به سمت من آمد، گفت: “بدو، بدو تا دیر نشده!”‌

پرسیدم:”چی شده!؟”

گفت:”سرهنگ رو بازداشت کردند!”

توضیح بیشتری نداد و با هزاران سؤال، دستم را گرفت و مرا به دنبال خودش می‌کشید. دسته‌ای از نظامیان و سربازانی که از موضوع خبر داشتند، به‌ردیف تا انتهای در خروجی ستاد فرماندهی به‌صف شده بودند و در وسط این صف، سرهنگ همتی را دیدم.

چند مأمور یگان ویژه با لباس‌ها و نقاب و کلاه سیاه که فقط چشم‌هایشان در آن دیده می‌شد، داشتند به پاهای سرهنگ، پابند و به دست‌هایش دستبند می‌زدند، در آخر جلوی همه درجه‌هایش را از روی دوشش درآوردند و خیلی سریع او را به‌زور به خودرویی که دم در انتظار می‌کشید چپاندند. مردم شهر دم ستاد فرماندهی شعار می‌دادند و یگان ویژه چاره‌ای جز بازداشت او نداشت وگرنه قطع‌به‌یقین کارش را ماست‌مالی می کردند!

همه مبهوت این اتفاق، هیچ واکنشی جز نگاه کردن نشان نمی‌دادند. شبیه الوارهای چوبی کاشته شده در دور حصار بودند! که یک لباس شخصی از ورودی سالن ستاد فرماندهی بیرون آمد. فقط یک بیسیم دستش بود و یک پوشه که ظاهراً از اتاق سرهنگ برداشته بود، رو به همه‌ی حضار گفت:”موقتاً فرمانده‌ي ستاد، جناب سرگرد یوسفیه…”

سرگرد یوسفی! همان سرگرد دوست‌داشتنی شد فرمانده. خبر بسیار مسرت‌بخشی بود. او احترام محکمی برایش گذاشت و آن مرد لباس شخصی نیز پس سوارشدن بر آن خودرو، با سرعت زیادی معرکه را ترک کردند.

می‌خواستم جلو بروم و سرگرد را ببوسم و این جایگاه جدید را که فقط لیاقت او بود به‌اش تبریک بگویم. اما هنوز مغزم درگیر چرایی دستگیری سرهنگ بود. فضایی بسیار سنگین و عجیبی بود که بدون آگاهی از چندوچون آن، قابل‌فهم و حلاجی نبود. هیجان عجیبی داشتم. مطمئناً همه این‌گونه بودند. باید سریع می‌فهمیدم چرا چنین بلایی سرش آمده!؟ چه کسی به این زودی انتقام مرا ازش گرفته!؟ چطور شده که خدا به این سرعت، حق مظلومی را از ظالم گرفته!؟ اما از این فکر منصرف شدم که چرا خدا باید انتقام مرا بگیرد؟ در حالی‌که نه به اختیار نماز می‌خواندم و نه دلِ خوشی از اذان گفتن داشتم، حتی از شیعه بودنم نیز متنفر شده بودم. پس احتمالاً چیز دیگری این وسط دخیل بود که به من هیچ ارتباطی نداشت. شاید هم ربط داشت، به‌هرحال نزدیکی به خدا به این چیزها نیست. شنیده بودم که خدا همراه دل‌های شکسته است و دل من بدجور از دست او شکسته شده بود!

به‌واقع هیچ‌کس به‌اندازه‌ی من خوشحال نبود. البته که بود همه از دست امرونهی آن فرمانده‌ی ظالم به تنگ آمده بودند. هیچ‌کس نمی‌خواست سر به تنش باشد. مطمئن بودم این آدم‌های کاشته شده که الان فقط نظاره‌گرند، آن‌قدر زیاد قند توی دلشان آب‌شده، که حتی قادر به حرف زدن نبودند.

پُرسان‌پُرسان به دنبال پاسخی روشن برای بازداشت و خلع درجه‌اش بودم که از صحبت‌های مسئول دفترش فهمیدم، او کاری کرده که آبروی خودش، خانواده‌اش و ستاد فرماندهی و نظام را به‌یکباره برد. سرهنگ با یک زن شوهردار رابطه داشته و فیلم آن نیز دست‌به‌دست در همه‌جا پخش‌شده!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

گریه

وقتی زد زیر گریه، اشک‌هایش گُل شد! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: اشک، شبنم چشم است که در سپیده‌دم بغض روی مژگان پلک می‌نشیند. چه گریه کنیم تا شیر به ما دهند و چه

گریه

وقتی زد زیر گریه، اشک‌هایش گُل شد!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

اشک، شبنم چشم است که در سپیده‌دم بغض روی مژگان پلک می‌نشیند. چه گریه کنیم تا شیر به ما دهند و چه شیری به ما حمله‌ور شود تا گریه‌ی ما را در بیاورد، درهرحال، گریه، هم سهم دلِ تنگ است و هم سهم دلی که به تنگ آمده‌است. گریه، فرصتی برای تخلیه‌ی چاه عمیقی از غمی سنگین است که گلوی غمباد شده را بدجور گرفته. وقتی چشمه‌ی جوشان چشم، لبریز است اشک فرو می‌ریزد. حتی اگر اشک تمساح باشد! “تا نگرید ابر، نروید چمن، تا نگرید طفل، کی جوشد لبن؟” گریه می‌کنیم نه بخاطر آن‌که گریه کرده باشیم. گریه، نیاز ما را برآورده می‌کند؛ چه آن نیاز شعری غم‌آلود باشد، برای سبک شدن، چه شیری از پستان مادر باشد برای سیر شدن و چه تمارض و ترحم باشد برای جلب توجه کردن، به‌هر صورت، اشکی از چشمانمان سرازیر است. می‌زنیم زیر گریه، تا به گُل برسیم. آنگاه دریچه‌ی قنات چشم را به روی گونه‌های خشک، باز می‌گذاریم تا همه‌ جا را آبیاری کند. بغضی آکنده از درد و غمی داغ، ما را شبیه یک آدم برفی از درون ذوب می‌کند و اولین جایی که می‌توان آب شدن این آدمک برفی را دید، خیسی چشمان است. ابری که می‌گرید با اشک‌هایش بوسه می‌زند بر زمین. بوسه‌ی باران، هوسِ آسمان است به زمین؛ خدانکند آسمان از هوس بیفتد، آنگاه چه بر سر زمین خواهد آمد!؟

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۰

درباره

خیلی تلاش کردم تا تعریف درستی از خودم ارایه کنم؛ از یک طرف درگیر فناوری اطلاعات هستم و از سویی دیگر درگیر فلسفه و ادبیات.... اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که از میان نویسنده بودن، شاعر بودن، مهندس بودن، کارآفرین بودن، مدرس بودن، محقق بودن، طراح بودن، برنامه

QRCode پروفایل

folinq.com/@Soroushane

نمایه حرفه‌ای

نقشنویسنده

فولیوها۵۵۸ کتاب‌های منتشرشده۲ دنبال‌کننده۶۰

عضویت۱۴۰۵/۰۴/۱۴