هادی احمدی (سروش)

VIP

نویسنده، شاعر و مدرس

۵۵۸ فولیو ۲ کتاب منتشرشده ۶۰ دنبال‌کننده

فولیوهای منتخب

۴۵ سالگی!در بهترین حالت اگر درایور طبیعت، سقف ظرفیت ذخیره‌سازی عمر را برایم ۹۰ گیگ درنظر گرفته باشد، ۴۵ گیگش را مصرف کرده‌ام؛ الب...بستر رشد!رشد یعنی: هم‌زمان با این‌که داری موهایت را از ته می‌تراشی، موهایت دارد می‌رُوید! رشد یعنی: هم‌زمان که داری شاخه‌های درخت...

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۶ دقیقه

طلا

تمام زندگی، غمِ داشته‌ها و نداشته‌هاست، سراسر مملو از نگرانی‌است بر سر هر آنچه که ما را در گرداگردِ گرداب خواسته‌ها چون ذر‌ه‌ای ناچیز به هوا می‌فرستد…تا بی‌مقدارْ در

طلا

تمام زندگی، غمِ داشته‌ها و نداشته‌هاست، سراسر مملو از نگرانی‌است بر سر هر آنچه که ما را در گرداگردِ گرداب خواسته‌ها چون ذر‌ه‌ای ناچیز به هوا می‌فرستد…تا بی‌مقدارْ در آسمان به این سو و آن سو پراکنده شویم…

یکی از غم‌های من، داشتن و نداشتن طلا و جواهرات بود، در ذهن من نگرانی خاصی حول این خواسته در جریان بود فکر کردن به پنج تصویر که هیچ رقمه از ذهنم شُسته نمی‌شد، اغراق نکنم که تمام اندیشه‌ام اگر نبود اما حداکثرِ اندیشه‌ام را مشغول خود کرده بود:

اول، آنکه ویدئوی دست قطع‌شده‌ی زنی میانسال را دیدم که از پنجره‌ی اتوبوس خط واحد بیرون بود که با قَمِه بریده بودند آن‌هم بخاطر النگوهایی که بر دست داشت…!

دوم، در شب عروسی خواهرم دیدم که وقتی سرمست و شادمان می‌رقصید و با اینکه به شدت مراقب بود اما در لحظه‌ای غلفت، گردنبندش از حلقه باز شد و به زمین افتاد و در میان انبوه مردم در چشم به‌هم‌زدنی غیب شد…!

سوم آنکه دستبندی گران‌وزن بر دست دخترهمسایه بود، شب‌هنگام به دست‌اش بسته بود و صبح‌هنگام آنرا دیگر بر روی دستْ نیافت و تمام جستجوی او هم بی‌فایده بود…!

چهارم، چند جوان بیکار و چاقو به‌دست، زن جوان وحشت‌زده‌ای را به دیوار چسبانده بودند و جواهراتش را غارت می‌کردند و حتی شنیدم که گوشواره‌هایش را از گوش‌اش به زور بیرون کشیدن و جوری که لاله‌ی گوش‌هایش پاره شد و فریاد و گریه و زاری زن بیچاره هم ره به‌جایی نبرد..!

و پنجم، آنکه تمام جواهرات خانواده‌ای که سه روز مسافرت بودند را با گاوصندوقش از جا کَنده بودند و به سرقت برده بودند.

***

در کنار تمام این تصاویر ناخوشایند، یک تصویر خوشایند جدای از اینها ذهنم را قلقک می‌داد و آن جواهرات زرینی که از سر و صورت و دست و پای زنانی که آویزان است و زیبایی و ثروت و قدرت آنها را دوچندان به رخ می‌کشد و گویی تمام زنانگی‌اشان را به عرش می‌برد و همین بس که مرا بر وسوسه‌ی داشتن حتی اندکی از آن ترغیب کند..

اما چه می‌بایست کرد با این تصاویر و این ذهنیت‌ها؟ با این خواسته و با این دلهره و غمِ داشته‌ها و غمِ نداشته‌ها… خوب می‌دانستم که به‌دست‌آوردن چیزی به‌همان اندازه لذت‌بخش است که از دست‌دادنش، غم‌انگیز…

هر بار با خود چیزی در اندیشه‌ام غِرغِره می‌کنم:

طلا بخرم یا نه؟ نگه دارم یا نه؟ آویزان خود کنم یا نه!؟

اگر طلا نخرم…غم آنچه ندارم دست از سرم برنمی‌دارد و ذهنم در گیرودار آنچه که می‌توان داشت و ندارد دیوانه‌وار خواهد بود…

اگر بخرم و در صندوقچه‌ای وزین در کنُج گاوصندوق و یا پشت کتاب‌های کتابخانه نگه‌دارم چه فایده از داشتن چیزی که نتوان آنرا عرضه کرد؟ چه نصیبی است از انبار‌کردن و پرده‌پوشی زیبایی و دارایی؟ و نگهبانی زر و سیم! بهتر، نخریدنش است تا خریدنش!

اگر بخرم و نگه ندارم و آویزان خود کنم ترس از گم‌شدن، ترس از هجوم و تجاوز، ترس از آسیب جسمی و ترسِ از دست دادن‌ها، روح و اندیشه‌ام را بدتر از آسیب‌های آن نابود خواهد کرد و شکی نیست ذهنِ آزرده لحظه‌ای رهایم نخواهد کرد…

آخ! این چه داشتنی است؟ چطور می‌توان آنرا داشت و مصون ماند و حفظش کرد!؟ چطور می‌توان داشت و نیاندوخت؟ چطور می‌توان از داشتنش نهایت لذت را بُرد بدون هیچ دلهره‌ای!؟

لعنتی! این تصاویری که در ذهنم است هم فریبنده‌است و هم وحشتناک؟

تصویر از دست دادن گردنبند در لحظه‌ی شادی عروسی که تمام خوشی آن شب را از بین می‌بَرد اتفاقی عذاب‌آور است و قابل چشم‌پوشی نیست.

تصویر بریده‌شدن دست آن زن، وحشتناک است.. و گوش‌های پاره‌ی آن یکی…

خود را شبیه آهویی می‌بینم که تشنه‌ی آب است و باید آب بنوشد حتی اگر تمساحی در کمین باشد…شکی نیست بدون آب از تشنگی خواهد مُرد و راز بقا در این است که برای زنده ماندن باید جنگید، همین بقا بهترین دلیل برای نوشیدن آب از رودخانه‌ی تمساح خفته در آنست.

لبِ اندیشه‌‌ی من هم گویی بدون داشتن طلا، تشنه است، داشتن‌اش هم دل به دریا سپردن در مواجه با تمساح است… فقط اینجا چیزی عجیب اذیتم می‌کند و آن اینست که بدون آب خواهی مُرد اما بدون طلا شاید هم بیشتر زنده بمانی…!

برای آن آهو، بقا دلیل محکمی برای پذیرفتن هر خطری است و برای من طلا، حماقتی برای مواجه شدن با خطر و دلهره‌ی بیشتر است ولو به قیمت لذتش…

آه! خدایا این چه وسوسه‌ی عجیبی است این چه آیینه‌ی زشتی برای زنانه‌تر بودن، برای زنانگی جلوه‌دادن و برای رسیدن به داشته‌ها و نمایاندن‌هاست!؟

هزار اندیشه در ذهنم جاری شد که: طلا بخرم اما دوره‌ی آموزش دفاع شخصی بروم… اما آیا با این تسلط از پس چند مرد چاقو به‌دست برخواهم آمد!؟ قطعاً که نه، نه فقط من، نه هیچ قهرمان دیگری حتی مَردش هم تن به این حماقت نمی‌دهد و بی‌شک عطا‌کردن طلا به بقای جان می‌ارزد…

گفتم طلا بخرم اما آنرا در هرجایی عیان نکنم و زیر لباس پنهان کنم…اما مگر قسمتی از داشتن، نمایاندن نیست!؟ حتی اگر جاهایی مطمئن عیانش کنم کجا؟ حادثه‌ی تلخ، دقیقاً زمانی اتفاق می‌افتد که انتظارش را نداری… مگر خواهرم سه سال نامزد نبود، سه‌ سال گردنبندش را با جان و دل نگه داشته بود و هیچ مراسمی آنرا به گردن آویزان نکرد، اما چه شد!؟ در یک آن از دست رفت…

گفتم طلا بخرم اما هوشیار باشم و مراقبش… اما یادم آمد که ما آدم‌ها حافظه‌ی خوبی برای فراموش‌کردن داریم…

گفتم طلا می‌خرم حداقل آنکه سرمایه‌ای است در خانه…خود را نهیب زدم که گنج در کُنج، داستان زنبور بی‌عسل است و نگهبانی آن روایت حماقت ظرف روغن خیالات، که هر آن ممکن است توسط وسوسه‌ی دیگران بشکند…

گفتم پس نداشتن‌اش بهتر است.. این زمزمه را با خود پایان نبردم که سریعاً در پی‌اش گفتم اما به‌واقع بدتر است! چون همیشه چیزی برای نداشتن داری، بخصوص آن‌که توانایی داشتن داری، اما آنرا نداری!

باز ندایی می‌گفت خُب هرچقدر برای داشتن، توانا باشی برای نگه‌داشتن همیشه ناتوانی!

قدری بیشتر در اندیشه‌های وسوسه‌برانگیز غوطه‌ور شدم، به ریشه‌ی این نگرانی کمی که فکر کردم فهمیدم مشکل داشتن یا نداشتن طلا نیست، مشکل جامعه نیست و مشکل فراموشی نیست..

مشکل چیزی دیگر بود… مشکل شاید دقیقاً خود من بودم.

باید دل را از نداشتن می‌شُستم و به ترس‌ها و به این غائله باید پایان می‌دادم…

پس.. عاقبت طلا خریدم.!

***

طلاهایی که با تمام وجودم و از جان و دل دوست‌اشان داشتم هر روز صبح آنها را از گاوصندوق بیرون می‌کشیدم به خودم آویزان می‌کردم و تمام روز در خانه از دیدن سینه‌ریزی درخشان که تاجی بر سر سینه‌ام نهاده بود لذت می‌بردم از گوشواره‌هایی که من به آن آویزان شده بودم! و از صدای موسیقای دلنشین جیرینگ‌جیرینگ النگوها و پیچش عاشقانه‌ی حلقه‌ی انگشتری برای نگه داشتن بندهای انگشتم، آینه هم با من از دیدن این‌همه زیبایی لذت می‌بُرد و شب‌هنگام دوباره آنها را به گاوصندوق می‌سپردم…

داشتن و نداشتن طلا بین من و گاوصندوق به مساوات تقسیم شده بود.

ولی هنوز چیزی نامشخص باقی مانده بود.

من چه کردم!؟

من در خانه شادم چون طلا دارم اما غمگینم که آنرا بیرون نمی‌توانم استفاده کنم و همچنان که بیرون هستم، شادم چون چیزی نیست که نگران از دست دادنش باشم، اما غمگینم که طلا در خانه تنهاست!

جای غمِ داشتن و یا نداشتن، اکنون هم داشتم و هم نداشتم! یعنی هم غمِ داشتن دارم همِ غم نداشتن، با این تفاوت که لذتی کوتاه در خانه از آویز کردن طلاها شادم می‌کرد و این شادی‌ام میان این دو غم گرفتار بود. ذهنم حال تقسیم شده بود به یک خوشی محدود در میان دو غمِ داشتن و نداشتن. آزاد بودم اما آزاد در یک باغ محصور که فراتر از آن نمی‌توان رفت.

آنزمان بود که باور کردم لذت، حد فاصل بین دو درد است! همیشه چیزی برای نداشتن داری! و تمام زندگی هم چیزی جز این نیست…

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۷ دقیقه

ناسازگار

همیشه در هر خانواده‌ای یکی هست که با اطرافیان سر ناسازگاری دارد، جامعه‌ستیز است و در دنیای خودش سیر می‌کند، کاملاً متفاوت با سایر اعضای خانواده‌است، موسیقی خاصی گوش

ناسازگار

همیشه در هر خانواده‌ای یکی هست که با اطرافیان سر ناسازگاری دارد، جامعه‌ستیز است و در دنیای خودش سیر می‌کند، کاملاً متفاوت با سایر اعضای خانواده‌است، موسیقی خاصی گوش می‌دهد، تیپ خاصی می‌زند و از همه فراری‌است، در خانه، کمتر سر و کله‌اش پیدا می‌شود و اصلاً وجودش هیچ اهمیتی ندارد، اما به‌شدت عدم حضورش به‌چشم می‌آید و همیشه حرف از اوست اگرچه هرگز حق با او نیست! یک نفهم و کله‌شق! او احمقِ به تمام معنی‌است که فکر می‌کند علامه‌ی دهر است و همه را کودن می‌بیند، رویای خود را دارد و برای ارضای خود و رسیدن به خواسته‌هایش از هیچ کوشش انفرادی فروگذار نیست. او کسی نیست جز من، از این دست حرف‌ها آنقدر شنیده‌ام که هر بار با مرور و شنیدنش بیشتر از آنها متنفر می‌شوم. من در میان انبوهی از آدم‌های نفهم گرفتارم، چون بیشتر از آنها می‌فهمم اما از بدی شانسم، روزگار همیشه روی دیگرش را نشانم می‌دهد هر سو که می‌روم بن‌بست است اصلاً برای آدمی چون من، این‌همه بن‌بست ساخته‌اند تا به هیچ برسم! چون من خواسته‌هایی دارم که دیگران فکرش را هم نمی‌کنند، چیزهایی می‌خواهم که انتهایش را کسی ندیده و من، سرباز خط مقدم این جبهه‌ی‌ به‌ظاهر باطلم، امروز هم از آن روزهای مزخرف و بی سر و ته است، گیتارم را برداشتم این تنها مونس من که صدایش موسیقی روان منست و ضرب‌آهنگش ضربه‌ای بر روان دیگران، آن‌ها حتی تحمل شنیدن ساز را هم ندارند، مشکل‌شان من نیستم، روانی‌اند و سر ناسازگاری دارند و با من در ستیزند، دنیای بی‌روح خود را دارند و شبیه به همند، لباس‌های دهاتی می‌پوشند و دائما در میان چهار ستون زندانِ خانه در هم می‌لولند و به خیال خودشان که دارند زندگی می‌کنند.. “آنقدر روی اعصابم راه رفته‌اند که اتوبانی شده برای خودش!” جز نگاه‌های سنگین و پُرمعنا، جز پرخاش و دعوای روزانه از خانه و خانواده چیزی عاید من نیست، تنها هدفشان این‌ست که می‌خواهند من شکل آنها شوم اما کور خوانده‌اند! با دیدن‌ اجباری آنها، لب‌و لوچه‌ی همیشه آویزان و اخمی که از روی صورتم محو نمی‌شود، تمام قیافه و ظاهر همیشگی من در این خانه‌است. اما برعکس در کنار دوستانم خندان‌ترین آدم روی کره‌ی زمینم… کاش می‌شد خانواده‌ات را مثل دوستانت خودت انتخاب می‌کردی!

من خیلی خوب می‌فهمیدم که باید تنهایی‌ات را با کسی قسمت کرد که همنشینی‌اش را با تو قسمت می‌کند!

گیتارم تمام دلخوشی من بود خوب می‌دانستم که همیشه آدم‌ها به چیزی دلخوشند و چون همیشه چیزی هست که به آن بنازی! بدترین روز برای هرکسی از بین رفتن این دلخوشی‌هاست. با دوستانم که آنها هم داستانی مشابه به من دارند قرار گذاشتیم بعد از کلاس آموزش گیتار، برویم کنجی تا با هم باشیم. “پارک جنگلی؟”،”ای بد نیس، ولی دوره…”،”کوه!؟”، “از اون حرفاست هاا آخه اینجا مگه کوه داره؟”، “کتابخونه چطور؟”، “پیشنهاد خوبیه اما فقط باید بشینیم لال‌مونی بگیریم”، “سینما؟”،”با این فیلمای مزخرف کی میره سینما آخه، حیفِ پول”، بعد از کلی شوخی‌کردن، مسخره‌بازی و تیکه‌انداختن به‌هم توافق کردیم پارکِ جنگلی برویم و البته انتخاب همیشگی ما هم همین بود! چون تا وقتی گزینه‌ی دیگری برای انتخاب نباشد اولین گزینه، بهترین انتخاب است! تنها سرگرمی هم، روشن‌کردن آتش بود و دورهمی ساز و آواز خواندن، همین! و چیزی که همیشه بر سر آن توافق داشتیم این بود که برای باهم بودن، یک بهانه کافیست! همه، اهل فیلم دیدن بودیم اما هیچ‌کدام آه در بساط نداشتیم تا به سینما برویم، جوانی، بی‌پولی و دنبال کمی خوشی، تنها وجه مشترک همه‌ی ما بود. تا پارکِ جنگلی باید بیشتر از چند کیلومتر را پیاده ‌می‌رفتیم. پس از غروب آفتاب و رسیدن به پارک هر کدام به سویی روان شدیم، یکی دنبال سنگ برای نشستن بود، یکی دنبال سنگ برای دور آتش، سنگ‌هایی که برای هم‌نشینی بود و نه برای سنگ انداختن! من هم داوطلب شدم تا کمی چوب خشک و کاغذ برای برپا کردن آتش بیابم، انگار همیشه من بودم که هیزم به آتش می‌ریختم، پروسه‌ی روشن‌کردن آتش بیشتر از یک ساعت طول کشید، من گیتارم را از هاردکیس بیرون کشیدم و قرار شد یکی بخواند و من در گرمای دلچسب آتش، آهنگ مورد علاقه‌ی دوستان را بنوازم… ، آنقدر ‌نشستیم که حتی خاکستر آتش هم سرد شد. آن‌ شب تا پاسی از شب کنار هم بودیم شبیه بسیاری از شب‌های دیگر! چون همه کمبودهایی داشتیم و خوب می‌دانستم که تنها چیزی که آدم‌ها را در کنار هم نگاه می‌دارد کمبودهای آن‌هاست!

در بازگشت از پارکِ جنگلی هرکدام به‌سوی خانه‌ رفتیم، من هم به خانه‌ی ویلایی‌ که فقط نقش خوابگاه داشت، برگشتم، در حین ورود دیدم پدر و مادرم آنچنان به‌هم می‌پَریدند که مهلت فحش و ناسزاگویی را از هم گرفته بودند، صدای شکستن و کوبیدن بر در و دیوار، تمام آن چیزی بود که پشت درب ورودی شنیدم، تنها اسمی که مکرر فریاد می‌زدند نام من بود، ناگفته پیدا بود که دعوای عجیبی سر من بر پا بود، مادرم آدم مظلومی بود و البته اغلب ساکت، گاهی از من حمایت می‌کرد اما نظرش بلافاصله عوض می‌شد چون مدام بچه‌های مَردم بودند که بهتر از بچه‌ی خودش خوش می‌درخشیدند، شکی نیست از زادن من به‌شدت پشیمان بود اما دیگر کاری نمی‌توانست بکند و فعلا فحش‌خور پدرم شده بود که با فریاد می‌گفت:”اون ولگرد چرا این وقت شب خونه نیومده، اینم تربیت تو، همش تویی که لی‌لی به لالاش میذاری زن! فردا یه گُهی بخوره گوشه‌ی زندون بره خوبه؟ یا می‌خوای کارتن خواب خیابونا بشه؟ این آشغال عوضی آخرش معتاد میشه، همین الانم هس، فکر کردی نیس!؟ وگرنه تا الان کدوم خراب‌شده‌ای می‌مونه هاااا!؟ این‌دفعه گیرش بیارم سر به تنش نمی‌ذارم…”

از نور لای پنجره، به‌زحمت نگاهی به ساعتم انداختم، ساعت ۱۲ شب بود و فریاد آنها داشت به عرش می‌رسید. از رفتن به داخل منصرف شدم و با دلی پُر از غم و چشمانی نمناک از خانه دور شدم…

کجا می‌رفتم!؟ هیچ جایی نبود، هیچ جا، بغضی سنگین، دست از گلویم برنمی‌داشت، سرمای خشک اواخر پاییز، خیلی کم‌سوزتر از دل‌سردی من بود. با چندتا از دوستانم خواستم تماس بگیرم اما دیروقت بود…اگر پولی دست و پا می‌کردم برای همیشه از این مملکت خراب‌شده می‌رفتم از این آدم‌هایی که چیزی جز انزجار نصیبم نمی‌کنند رها می‌شدم، کاش شبیه”چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من” آوازی که امشب خوانده بودیم. می‌شدم، اما نه پولی بود و نه چیز دیگری….برگشتنم به خانه هم بی‌فایده بود شک ندارم دست به‌یقه می‌شدم با پدر، آخرش یا بلایی سر خودم می‌آوردم یا سر آنها… “خدایا کجا برم!؟” در این اندیشه، مسافتی طولانی را پیمودم بدون مقصد مشخصی و بدون اینکه بدانم کجا باید بروم، فقط پاها و دل‌شکسته‌ی من بود که مرا به‌دنبال خود می‌کشید…

کاش ماشین داشتم، نه کاش ماشین زمان داشتم و مرا می‌برد به آینده‌ی دور، من متعلق به این زمان نیستم، اما عاطفه‌های بی‌بنیان و تفکر آدم‌های مشرق‌زمین، چیزی جز وابستگی بیهوده نیست، حیف که وابستگی، دردی‌است که به آن وابسته‌ایم! همین شد که فکر گریه و زاری مادرم دست‌بردارم نبود من مسبب این دعوا بودم، پس باید پیه‌اش را هم به‌جان بخرم. گرسنگی و سرما، سنگینی گیتار روی دوشم را دوچندان کرده بود و تمام توانم را گرفته بود اما همه‌ی اینها خیلی ناچیزتر از خستگی روح و دل پُر درد من بود در هر صورت ساعات زیادی را در خیابان‌های بی‌هدف طی کردم تا در نهایت باز به خانه برگشتم، دعوا فروکش کرده بود و همه خواب بودند، ساعت ۳ صبح بود، به‌آرامی تمام، کلید انداختم و سریع خودم را به اتاقم رساندم. می‌دانستم فردای بدی در انتظارم است، تا صبح نخوابیدم، دمدمای صبح، سنگینی خواب بر من چیره شد و زمانی که بیدار شدم از صدای شکستنی هولناک بود که خواب زده‌ام کرد، اولین چیزی که سراغش را هم گرفتم گیتارم بود، که نبود! گشتی زدم ولی باز هم نبود، فوراً خودم را به آشپزخانه رساندم جایی که فکر کردم صدا از آنجا آمده، پدرم را از پنجره‌ی آشپزخانه دیدم که گیتارم را خُرد کرده و داشت داخل حیاط آتشش می‌زد. با گریه و مظلومیت خاصی از پشت پنجره، سوختن گیتارم را نظاره می‌کردم، انگار که عزیزترین کسم را از دست داده باشم، اما هیچ‌کس عزیز من نبود جز این گیتار که در آتش نفهمی پدر داشت می‌سوخت! و من دیگر کاری از دستم برنمی‌آمد…

پس از آن من تنهاترین آدم این خانه شدم، حتی تنهاتر از قبل با این تفاوت که دیگر هیچ دلخوشیی نداشتم و دقیقاً شبیه آنها شده بودم، تمام جهانم شده بود نگاه کردن به چاردیواری اتاق، فقط کمی می‌خوردم، کمی می‌خوابیدم اما نه می‌خندیدم، نه جایی می‌رفتم و نه با کسی کاری داشتم، گیتارم که سوخت من هم برای همیشه با آن سوختم، الان کارم شده بود فقط خودارضایی!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۸ دقیقه

پیرزن ابیانه

از فاصله‌ی کم، نزدیک به چند متر مانده به او، پیرزنی دوست‌داشتنی و آرام با موهای حنایی، صورت گِرد و لُپ‌های برآمده به نظر می‌رسید، دقیقاً شبیه همان تصویری که از یک ما

پیرزن ابیانه

از فاصله‌ی کم، نزدیک به چند متر مانده به او، پیرزنی دوست‌داشتنی و آرام با موهای حنایی، صورت گِرد و لُپ‌های برآمده به نظر می‌رسید، دقیقاً شبیه همان تصویری که از یک مادر پیر و مادربزرگ‌های مهربان و دوست داشتنی می‌توان سراغ داشت، جلوتر رفتم و به همان شکل دوست‌داشتنی بود اما نه به اندازه‌ی زمانی که لب به سخن می‌گشود، روی سکوی آجری قرمزی نشسته بود چوب خشکی بسیار ناصاف به‌عنوان عصا در دست گرفته و به نقطه‌ای دور خیره بود مشخص بود که با تمام وجود داشت از گرمای آفتاب بعد ازظهر لذت می‌برد. گاهی ناخواسته آدمی دوست دارد از کسی که خوشش‌آمده فقط برای هم‌صحبت شدن در حد یک مکالمه ساده، چیزی بپرسد که به احتمال زیاد او آن چیز را نمی‌داند، پس ازش پرسیدم:”در این آبادی چطور می‌‌توان یک جای خواب مناسب، گیر آورد؟” که گفت:”معمولاً کمتر کسی از من این پرسش را می‌کند!، لابد وارد آبادی که شدی خیلی‌ها جایی برای اقامت به تو پیشنهاد دادند، البته آنها طوری حرف می‌زنند تا تو را جذب کنند که فلان جا برای اسکان شبانه مناسب است آنها بیشتر از آنکه دنبال خواب و آرامش تو باشند دنبال آرامش خود هستند، من سال‌هاست که جای مناسبی برای خواب دارم اما با آرامش نمی‌خوابم…!”

گفتم:”درست می‌فرمایید گاهی، اعتماد کردن به اینها که اغلب دلال و واسط هستند کمی سخت است!”

گفت:”ببین پسرم باید دقت کنی که ذهنت چه می‌گوید، گوش‌ها و چشم‌های ما ناشی‌اند و زود فریب می‌خورند، چون کم تجربه‌اند مگر آدم یک تصویر را چند بار دیده یا یک حرف تکراری را چند بار شنیده!؟ اما ذهن تو همیشه درگیر تصاویر و صداهایی‌ست که مرتب دیده یا شنیده است و اوست که همه اینها را با خودش تکرار می‌کند، به ذهنت اعتماد کن چون تجربه‌ی بیشتری دارد…!”

چندان نمی‌فهمیدم منظورش چیست و انگار گوش خوبی برای حرف‌زدن گیر آورده باشد، بی‌آنکه حتی به من نگاه کند و یا نگاه خیره‌اش را از همان نقطه‌ی دور بردارد ادامه داد:”پیرو هیچ فرقه و عقیده و شخص خاصی نباید بود حتی اگر آن فکر یا آن شخص، محبوب ما باشد.. چون شکی نیست اگر جمله‌ یا گفته‌ای شنیدی که مورد پسندت واقع شد نشان‌دهنده‌ی آن است که این جمله با شرایط و روحیه‌ی فعلی تو مرتبط است. باید بجای تقلید از سلسه افکار دیگران هر چه که می‌بینی و می‌شنویی را با ذهنت ترکیب کنی و شالوده‌ی افکار خودت را بسازی…گاه مشتاق گفته‌های یکی می‌شویی و گاه مشتاق دیگری، اگر خوب گوش کنی نداهایی که مشتاقش می‌شویی تماماً در تو هست فقط باید یکی باشد که آنرا برای تو تکرار کند… و تو در نهایت اگر دقت کنی عاشق افکار خودت خواهی شد.”

احساس کردم بی‌ارتباط با چیزی که ازش پرسیدم، حرف می‌زند و خواستم بگویم:”گاهی جور دیگری فکر می‌کنیم اما تصمیم دیگری می‌گیریم.” که از گفتنش منصرف شدم.

پیراهن بلندی از پارچه‌های گل‌دار و رنگارنگ بر تن داشت و چارقدی سفید و گل‌گلی بر سر، با گیوه‌ای دست‌بافت بر پا. یک بازمانده‌ی باستانی در عصر تکنولوژی، عجیب بود، ظاهرش یک زن بی‌سواد و پیر روستایی بود اما عباراتی که به‌کار می‌برد چنان ذهنم را درگیر کرد که برای رسیدن به فهم‌اش باید مدتی به آن فکر می‌کردم، که خود را نهیب زدم که شعور و درک آدمی از دنیای پیرامون به سواد نیست! تشعشع نور گرم و دلپذیر آفتاب و سکوت آنجا او را در خلسه‌ی خاص فرو برده بود.

سرش را بلند کرد، وحشتی، آرام دلم را لرزاند، احساس کردم نابیناست، گفت:”همراهم بیا!”

به عصایش تکیه کرد و بلند شد، کمی لرزید، کمکش کردم راحت بایستد، که گفت:”ممنون پسرم، از پس لرزه‌های مرگ است نمی‌خواهد بیشتر از این سرپا باشم….پرسیدم:”مادر کجا برویم!؟”

گفت:”دور نیست پایین‌تر از آن درخت کهنسال خانه‌ی منست، منم تنهام، اگر دوست داری امشب را می‌توانی در خانه‌ی یک پیرزن نابینا سر کنی…”

وقتی گفت پیرزن نابینا، به‌شدت دلم سوخت و بی‌هیچ اراده‌ای دنبالش به راه افتادم.

گفتم:”می‌بخشید مادر خیلی وقت هست که نابینا هستید؟، سخت نیست؟”

گفت:”سال‌های زیادی است که نابینام، سخت که هست، مادر، اما وقتی به تاریکی پشت نگاهت عادت کردی، آنچه که باید ببینی را خواهی دید! گاهی چشمان بینا نمی‌گذارد آنچه در ذهن داریم را خوب ببینم، چون ما خیلی زود فریب رنگ‌ها و تصاویر را می‌خوریم. می‌خواهیم چیزی را باور کنیم که با چشممان می‌بینیم در حالی‌که باید چیزی را باور کرد که در ذهن می‌بینی.”

مشتاق شنیدن حرف‌هایش شدم و البته مرا مجذوب یک حس و روح مادرانه‌‌ی خاص کرد، خود را گفتم:”چقدر خوب می‌شد چنین مادربزرگی از آن تو باشد!”حدود ۴۰ کیلومتر از نطنز تا آنجا را پیاده آمده بودم آنقدر خسته بودم که فقط می‌خواستم زیر نور همین آفتاب بخوابم و او هم شبیه مادرم برایم قصه‌های آرام تعریف کند تا به رویاهای دور بچگی بروم.

در میانه‌ی مسیر، آهسته‌آهسته راه می‌رفت و منم در پی او، گفت:”جهانگردی!”

گفتم:”تقریبا!”

گفت:”چقدر از جهان را گشتی!؟”

گفتم:”فقط جاهای دیدنی!”

گفت:”چقدر حیف، که جاهای نادیدنی را ندیدی!”

بطور دقیق متعجب از گفتارش بودم، لبخندی زدم چون حس کردم لبخندم را نمی‌بیند و برای اینکه واکنشی از من شنیده باشد، بلند گفتم:”اوهوم”.

مروری ‌کردم که جاهای نادیدنی، یعنی جاهایی که چندان دیده نشده یا جاهای دیدنی پنهان! یا جاهایی که اصلاً دیدنی نیستند اما باید دید و… با همین تحلیل مبهم، در مسیر، همراهی‌اش کردم.

از کوچه‌ای سنگ‌فرش‌شده با دیوارهای سرخ و معماری خاص گذر کردیم و به نزدیکی یک درب کوچک کنار یک درخت کهنسال رسیدم، درب نیمه‌باز بود، فقط نیاز داشت کمی هولش بدهد، جلو رفت و داخل شد و با مهربانی مرا به خانه‌اش دعوت نمود، چند پله‌ی پهن و بزرگ با ارتفاع بسیار کم را رد کردیم به انتهای راهرویی رسیدم که به حیاطی کوچک منتهی می‌شد و انتهای حیاط چند اتاقک با درب‌های چوبی بی‌رنگ و کهنه و قدیمی پیدا بود داخل یکی از آنها شدیم، خانه‌ای بسیار ساده با حداقل‌های زندگی، گلیمی زیبا اما قدیمی و پاره سرتاسر اتاق را پوشانده بود و کمی بالاتر دو پشتی با یک پتو در کنار یک سماور برنجی زغالی خودنمایی می‌کرد.. از آن مکان‌های بوم‌گردی که عاشقشم، داخل شدیم کوله‌ پشتی‌ام را کنجی گذاشتم و دست و پایم را با آب خنک داخل حیاط شستم و برگشتم دیدم یک چایی وسط سینی در انتظار نوشیدن است.

گفت:”از پله‌ها که بالا بروی می‌توانی در ایوان چشم‌انداز بهتری داشته باشی. پاهایم توان بالا رفتن از پله‌ها را ندارند اما تو جوانی، دوست داشتی امشب را می‌توانی آنجا بخوابی.”

درست می‌گفت ایوان چشم انداز بسیار فوق‌العاده‌ای داشت، سقف ایوان به دو تیر چوب بلند پایدار بود با دیواره‌ای مشبک و روبروی‌اش طارمی‌ چوبی که به آن جلوه‌ای خاص داده بود. هنوز شب از راه نرسیده بود که از فرط خستگی همانجا خوابم برد.

حوالی ظهر روز بعد، بیدار شدم، تمام خستگی‌ام بیرون رفته بود اگرچه هنوز قدری پاهایم دردناک بود، از آن بالا کل روستای سرخ‌رنگ ابیانه را می‌توانستم به‌خوبی ببینم، در دامنه‌ی کوه کرکس؛ تمام نفسم را از هوای کوهستانی آنجا پُر کردم، تاریخ هزارساله و شگفت‌انگیز روستا را با آنچه که ازش خوانده بودم، می‌شد از نزدیک حس کنم. چه حس پرشکوهی بود. هنوز نجوای مردمانش را در کوچه‌هایش می‌توان تجسم کرد و شنید! و من در خانه‌ی سنتی یکی از بازماندگان زنده‌ی این تاریخ بودم. پایین آمدم، از شنیدن صدای پایم گفت:”خوب استراحت کردی!؟”سلامش کردم و از اینکه این فرصت را داد تا در خانه‌ی او بخوابم تشکر کردم، مرا دعوت به صبحانه‌ی مختصری کرد و گفت:”بیرون برای گردشگرها آش می‌پختند گفتم شاید دوست داشته باشی برای شما گرفتم نوش جان!”

کل آن روز را کنارش بودم و گرم گفتگو بودیم، دوست نداشتم از این‌همه مهر و محبت مادرانه فاصله بگیرم و به‌کل فراموش کرده بودم چرا آنجام.

گفتم:”شما تنها زندگی می‌کنید پس بچه‌هایتان…!؟”

گفت:”همسر خدابیامرزم پانزده سال پیش عمرش را داد به شما، ما هرگز صاحب فرزندی نشدیم او که مُرد، تنهاترین آدم این آبادی شدم…”

نم‌ اشکی از گوشه‌ی چشمش میل به سرازیر شدن داشت.

دیگر پرسشی انگار نمانده بود، تنهاترین آدم را پیش و روی خود می‌یافتم. شاید لطف و مهر او از سر تنهایی محض بود، شاید لطفی بود در حق خودش! شاید همیشه آرزوی پسری چون من را داشت، هرچه بود بی‌دریغ لبریز از عاطفه بود. که ادامه داد:”تو پدر و مادرت هنوز زنده‌اند!؟”

گفتم:”بله.”

گفت:”به آنها حسودیم شد، خدا را شکر، می‌دانی، تنهایی، تمام بدبختی آدم‌هاست. خدا تو را برایشان حفظ کند، ما آدم‌ها تا وقتی کسی را در مقایسه با خود نبینیم حسادت نمی‌کنیم و رنج نمی‌کشیم!”

گوشیم را از کوله‌ام درآوردم و خواستم چند عکس از پدر و مادرم نشانش بدهم که فراموش کردم نابیناست خواستم منصرف شوم که گفت:”چیزی می‌خواستی نشانم بدهی پسرم!؟

مانده بودم که بگویم:”بله، اما شما که نمی‌بینید!” که خجالت کشیدم، گالری موبایلم را باز کردم نزدیکش رفتم و بی‌آنکه وانمود کنم نمی‌بیند چند عکس را با انگشتم ورق زدم و داستان مختصری از هر عکس را برایش تعریف کردم، لبالب پُر از لبخند شد انگار که همه‌ی آنها را می‌بیند… من هم سعی کردم به لبخندهایش بیشتر عمق بدهم چند عکس دیگر نشانش دادم و روایت‌هایی خنده‌‌دارتر و با چاشنی طنز برایش نقل کردم، با تمام عشقش می‌خندید، چنان با هم خودمانی شده بودیم که انگار واقعاً مادر و و فرزندیم، انگار سال‌هاست که مشتاق چنین لحظه‌ایم، سرش را روی شانه‌ام گذاشت به نحوی که تمام حس نزدیک بودنش را به من انتقال می‌داد، مملو از آرامش بود و سرشار از با هم بودن دوست‌داشتنی، منم خرسند از حس بسیار نزدیک او، با علاقه‌ی بیشتری سرگرم حرف‌زدن شدم، که دیدم دیگر نمی‌خندد… به آرامی به صورتش نگاه کردم دیدم لبخند از صورتش محو شده بود و صورتش غم عالم را به‌خود گرفته بود، تا خواستم تکان بخورم، از روی شانه‌ام به آغوشم سقوط کرد، حس کردم که با تمام آرامش به خواب رفته، اما هیچ حرکتی نمی‌کرد، او مُرده بود!

شوک‌زده شدم، دلم به لرزه افتاد و غمی به اندازه‌ی یک کوه، تمام نفسم را پُر کرد….

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۶ دقیقه

اسکلت‌ها

وقتی دور و بَرم را نگاه می‌کنم سراسر، اسکلت‌هایی را می‌بینم که در هم می‌لولند، آنها همیشه در تکاپوی خوردن همه چیزند و هرآنچه را که می‌خورند در لحظه‌ای از لای دندان‌ه

اسکلت‌ها

وقتی دور و بَرم را نگاه می‌کنم سراسر، اسکلت‌هایی را می‌بینم که در هم می‌لولند، آنها همیشه در تکاپوی خوردن همه چیزند و هرآنچه را که می‌خورند در لحظه‌ای از لای دندان‌هایشان به پایین سقوط می‌کند، عده‌ای در انجمن‌های مختلف آن‌چنان از چیزهایی عجیب حرف می‌زدند که عمیقاً به آن ایمان دارند حتی غلط و حتی به دروغ هم که شده و فقط برای حفظ ظاهر. با خود گفتم:”اصلاً مگه اونا مغز هم دارن!؟”

مُشتی استخوان به‌هم بند شده، گاه لنگان‌لنگان و گاهی صاف و استوار بر روی پنجه پاهای بسیار ریز و حقیر راه می‌رفتند. فقط مشخص نیست به چه چیزی فکر می‌کنند،”درون آن کله‌ی بی‌مغزشان چه خبره! خدا میدونه و بس… منکه چیزی ندیدم جز یک کاسه‌ جمجمه‌ی پینه‌بسته و به‌هم دوخته‌شده که درونش خالی بود!”

سوار بر ارابه‌های آهنین، این سو و آن سو جولان می‌دهند و گاه فَک پُر از دندان‌های سفید و گاه شبیه دندان‌های زرد و سیاه راه‌راه گوسفندان را تا انتهای آرواره‌هایشان باز می‌کنند، خمیازه می‌کشند و با قهقهه می‌خندند، بی‌آنکه این خنده بر روی صورتشان پیدا باشد، وحشتناک است! آن‌طرف‌تر عده‌ای را خاک می‌کنند و بعد از خاک در می‌آورند تا به‌عنوان اثر باستانی جلوی نگاه همه بگذارند…”اما مگر اونا چشم دارن که چیزی رو هم ببینن!؟”

شب‌ها، روی هم می‌افتند و صدای به‌هم خوردن استخوان‌هایشان دلم را ریش می‌کند، یکی از آنها به دیگری از احساس می‌گفت که صدایش شبیه باز شدن یک درب چوبی بود که قیژقیژ می‌کرد، گفت:”عاشقتم، قلبم به عشق تو می‌تپه…” بی‌آنکه قلبی در بدنش ببینم، چه احساسی دارند مگر!؟”مگه اینا چیزی رو هم حس می‌کنن!؟”

دسته به دسته می‌آیند و می‌روند، اسکلت‌های کوچک، در پی اسکلت‌های بزرگ، اسکلت‌های خمیده‌ی تنها رها شده که تاب استخوانشان چون تاک، کش و قوس داشت، یکی از آنها با همان صدای درب چوبی فریاد زد:”بابا بابا..” اسکلت بزرگتر ایستاد و پنجه‌ی استخوانی او را در دست گرفت.”مگه زبان گفتن دارن!؟ مگه اینا خانواده‌دارن!؟”

به‌خودم جسارت دادم و نزدیک یکی از آنها شدم ازش پرسیدم:”تو زنی یا مرد!؟”باز به‌خودم خندیدم:”این دیگه چه سوال احمقانه‌ای بود که پرسیدم اصلن مگه جنسیت در آنها هست!” اما بی‌آنکه منتظر جوابش باشم، دیدم دندان‌هایش کمی کوچک‌تر از دیگری است فک تحتانی‌اش گِرد‌تر بود، استخوان میان‌تهی بینی‌اش تیزتر، باریک‌تر و برجستگی کمتری داشت، لگن‌اش کوتاه اما گشاده‌تر بود و کتف‌ها، عریض‌تر و قفسه‌ی سینه‌اش درازتر، فهمیدم زن است! عامل جنسیت در او نمودار نبود اما جنس‌اش را از اینها و شکل‌گیری استخوان ریزش می‌شد فهمید. شاید لابلای این بزرگ و کوچک بودن استخوان‌ها، احساسی هم نهفته شده باشد، که متاسفانه من ندیدم! شاید این کشف علمی جدیدی بود اما مطمئناً قبلاً آنرا آموخته بودم. آن‌یکی پس لابد مَرد بود، کله‌اش را از روی گردنی شبیه فنر برگرداند، دو بار فَکش را بهم زد انگار که چیزی گفته باشد، اما نفهمیدم، در کاسه‌ی خالی چشم‌هایش هم چیزی برای دیدن و فهمیدن نبود اما نمی‌دانم چرا احساس کردم خشمی در آن هویداست! به‌سرعت از او دور شدم.

هرچه بود اکنون در پیرامونم اسکلت‌های زیادی را می‌بینم اما برای فهم اینکه کدامین زن است یا مرد باید جلو می‌رفتم که البته دیگر اهمیتی هم نداشت، چون شمارش و دانستن این، کمکی به فهم من نمی‌کرد، زیرا در هر صورت آنها بسیار شبیه هم بودند و شبیه هم رفتار می‌کردند، می‌خوردند، می‌خندیدند و استخوان‌هایشان را به‌هم می‌مالیدند و باز دلم من بود که از صدای شنیدن این به‌هم خوردن‌ها ریش می‌شد و از خنده‌های آنها وحشت‌زده می‌شدم… در دستانشان کاغذهایی بود با تصاویری از اسکلت‌ شخصی دیگر، آنها را به‌هم می‌دادند و در ازای‌اش چیزی می‌ستاندند آنهایی که از این دست کاغذهای رنگین بیشتر داشتند استخوان‌هایشان بیشتر پنهان بود، پوششی هم بر تن دارند و لباس‌های رنگین‌تر می‌پوشیدند و به واسطه‌ی خط‌کشی اتوی لباسشان، صاف، راه می‌روند، اما من همه‌ی آنها را می‌دیدم حتی آنهایی که لباس‌های گران به تن داشتند، کشکک زانوی یکی را دیدم که در رفته بود و آویزان به زانویش بود، مهره‌ی پنجم کمر هزاران نفر درآمده بود، برخی استخوان‌هایی داشتند که انگار همین الان در حال پودر شدن‌‌اند، عده‌ی زیادی هم بخشی از دست یا پایشان شکسته بود و مشخص بود که بسیار بی‌ریخت به‌هم متصل شده بودند، بسیاری می‌نالیدند و بسیاری می‌بالیدند، سراسر اطرافم هرچه بود فقط استخوان بود، حالم داشت به‌هم می‌خورد از دیدن این‌همه اسکلت بی‌مصرف از این‌همه استخوان بی‌خاصیت! با خودم گفتم:”این دیگه چه جهنمیه!؟” جهنم بود در واقع، اما من آنجا چکار می‌کردم مشخص نبود..!

***

در این اندیشه‌ها، بوی پلاستیک سوخته، در کامم کل حال سیگار کشیدنم را از بین برد، ته‌مانده سیگار، که فیلترش هم با آن دود شده بود را به‌زحمت در جاسیگاری خاموش کردم، پنجره را باز کردم تا کمی بوی اتاق عوض شود، شب سوم بود که در مطب می‌خوابیدم چشم دیدن همسرم را نداشتم بعد از دعوا و حرف‌های زشت و بی‌پایه و اساس‌اش، میلی برای رفتن به خانه ندارم، فعلا جام همین‌جاست.

کمی با خودکار روی میز ور رفتم و بی‌آنکه ذره‌ای عجله داشته باشم بلند شدم تا چند عکس رادیولوژی جدید ببینم، زیر لب زمزمه کردم:”حال همشون افتضاحه! ارتوپدی، شغل اسفباریه، شاید بهتر بود در دانشگاه سراغ تخصص‌های دیگر پزشکی می‌رفتم”، خندم گرفت:”لابد اگر جراح پوست و مو می‌شدم همه رو پوست می‌دیدم، پوست خر، پوست آدم، پوست دباغی‌شده گوسفند! اما این خوب بود چون پوست، پوششی برای پنهان کردن ترکیب‌ زشت و ناموزون استخوان‌ها بود، شاید می‌رفتم متخصص قلب می‌شدم بهتر می‌فهمیدم که آنهایی که میگن قلبم برات می‌تپه، واقعا درست می‌گفتند، یا جراح مغز هم بد نبود، شاید چیزی درون چربی در هم لولیده‌ی سرشان دستگیرم نمی‌شد اما لااقل برام محرز میشد مغز توی کله‌ی این آدماست و اگر چشم پزشک می‌شدم، از نگاه‌ها خیلیا می‌فهمیدم که درونشون چی می‌گذره!” حیف زندگیم شده استخوان و استخوان! خسته شدم از بس بند کردم به استخوانی که قرار است بند به جای دیگری شود.

شبیه جوشکار اسکلت آهنی یک ساختمان شدم سازه‌ای که نه نمای جذابی دارد و نه حیاط گلکاری شده‌ای، نه بوی غذای مطبوع از آشپزخانه‌ی آن می‌آید و نه رنگ و نقش و نگاری بر دیواره‌های آن بجاست، فقط باید آنها را روی هم سوار کنی و هر روز شکل زشت آهن‌پاره‌های بی‌احساس را ببینی، هیچ درکی از اینکه چه کسانی و به چه شکلی در آن خواهند زیست نخواهی داشت شاید ذره‌ای تصور کنی اما فاصله‌ی زیادی دارد با آنچه که خودت از نزدیک حس کنی.

آخرین اسکلت وارد اتاقم شدم، بی‌آنکه اجازه بدهم حرفی بزند، عکسی که گرفته بود را ازش گرفتم و نگاهی انداختم، تکه استخوان مثلثی نوک‌تیز، که یادگار تکامل ناقص‌ انسان بود را در نظری گذارندم، دنبالچه‌اش در رفته بود، میمون!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۷ دقیقه

یک جای دور

نمی‌دانم چرا؟ اما هرزگاهی ناخوآگاه فکری به ذهنم خطور می‌کند و آن اینکه همه چیز را رها کنم، پَر بکشم و بروم یک جایی دورِ دور، یک جای غریب که کسی مرا نشناسد و در اوج ت

یک جای دور

نمی‌دانم چرا؟ اما هرزگاهی ناخوآگاه فکری به ذهنم خطور می‌کند و آن اینکه همه چیز را رها کنم، پَر بکشم و بروم یک جایی دورِ دور، یک جای غریب که کسی مرا نشناسد و در اوج تنهایی و غریبی زندگی کنم و از هرچه که این‌همه سال مرا در انحصار و بردگی خود گرفته خلاصی یابم، دیوانه‌وار در این اندیشه سیر می‌کنم.

گاهی این جای دور همان هتل فورسیزن‌جورج‌‌وی این چهار فصل جورج پنجم! یک مکان لاکچری و مجلل در پاریس است. تمام شب خیره به ایفل با سیگار برگ و شراب شیراز سر کنم و تا صبح با پایداری آهن پاره‌ی چراغانی شده و برافراشته از زمین تا آسمان در انبوه دود و شلوغی سر صحبت را بازکنم شاید ایفل هم دردهای مرا داشته باشد شاید او هم مثل من خسته باشد از این‌همه شلوغی از این همه دیده شدن و شاید دمی بخواهد بیاساید، باید ایفل هم صحبت خوبی برای رنج‌هایم باشد کوه آهنی در قامت یک برج، با نگاهم هزاران بار از بالا به پایین او را اندازه می‌زنم و هر بار چیزی زیر لب زمزمه می‌کنم از شب تا صبح و روزها موزه‌ی لوور پاریس خاستگاه شکوه افتخارات من می‌شود، آنجا می‌روم و از دیدن سربازان هخامنشی غریب در فرنگ، سر ستون‌های محکم اما شکسته شده تخت‌ِجمشید، شیر بالدار که با تمام قدرتش بالاخره پَر کشید از وطن و الان در دیاری غریب در انزوایی ناشناخته، فرو رفته ، فریادهایی در دلم خواهم زد شبیه فریادهای داریوش در کتیبه‌های سنگی که هنوز پابرجاست…

شاید بهتر بود الان در ویلای شمال که خیس از بوی نم دریا هست، باشم، ویلایی با سنگ‌های تماما سفید و شیروانی لاجوردی لب ساحل دریاکنار، دورترین نقطه از هر ویلای دیگری… پشت سنگ‌هایی که مرتب با امواج خروشان درگیرند. جایی که به هیچ کسی و دیدی راهی ندارد… می‌خواهم در آنجا روی شن‌ها دراز بکشم و با آمدن هر موج، گرمی آب دریا را با شن‌ها و صدف‌ها و تمام گِل و لایی که همراهش هست بر روی بدنم و با تمام وجودم حس کنم. می‌خواهم در شن‌های ساحل مدفون شوم و آخر شب، با لباس‌های هاوایی کوتاه و پُر از شکل‌های رنگارنگ، تنها نقش برجسته آنجا شوم، آتشی روشن کنم و تا صبح شنونده‌ی نُت موسیقی دریا باشم و سلام و ندای دوردست‌ترین مرزهای آبی روسیه را هم حس کنم…

شاید رفتن به یک خانه‌ی کا‌ه‌گلی در انتهای محله‌ی قدیمی فهادان یزد، فکر بهتری باشد جایی که ذهنم را با حسی آمیخته با سنت فریب می‌دهد خانه‌ای در میان انبوه خانه‌های گلی و خشتی که راحت نتوان آنرا یافت، در اتاقی ساده و آفتاب‌خور، روی گلیمی دستبافت کنار سماور قلمکاری و یک سینی مسی معرق‌کاری‌شده با یک استکان کمر باریک چایی و نعلبکی با تصویر ناصر‌الدین شاه در حالی که با تمام آرامشم به دو بالش ترمه با گله‌های بُته‌جقه تکیه دادم بی هیچ دغدغه‌ای منتظر جوش‌آمدن آرام آب برای دم‌کردن و نوشیدن یک چایی قندپهلو می‌شوم و تمام بعدازظهر را در خواب قیلوله سر کنم….

یا یک کلبه‌ی چوبی که چوب‌های بدنه‌ی آن پس از باران سیاه‌سیاه شده و بر روی دامنه‌ی‌ کوه‌های شکم‌پُر و ترسناک که تمام وحشت از عظمت آنها زیر یک پوسته‌ی سرسبز و مرطوب و زیبا پنهان شده، اورامان از انتهای مرز ایران و عراق دلم را آنچنان با خود می برد که خیال می‌کنم حتی یک لحظه‌ماندن و درنگ کردن حماقتی بیش نیست، خوب می‌شد اگر اکنون آنجا باشم، پوست سرسبز کوه مملو از شنبم باران و دودی برخاسته از آن کلبه‌ی چوبی که سر به فلک می‌کشید و دختری که لباس‌های رنگین و پر زرق و برقش از دور مَشک دوغی بر شانه به سوی پایین دامنه‌ی کوه می‌برد و من محو تماشای اینهمه طراوت و زیبایی می‌نشستم ….

***

اما حیف، همیشه چیزی مانع است! از این موانع! در زندگی بسیارند. از این شغلی که هر روز شبیه یک عروسک کوک‌شده رأس ساعت ۷:۰۰ صبح باید سوار خودرو شوم و مسافتی چند کیلومتری را در ازدحام ترافیک سرکنم و دهها بار خودرو را عقب جلو کنم و سر در هر کوچه و خیابانی به‌دنبال جای پارک باشم و آنرا در اولین جایی که خالی باشد فرو کنم.

درس‌خواندن، بردگی مدرسه و دانشگاه‌ست، سربازی، بردگی پادگان و نظام است و شغل، بردگی کارفرما، ازدواج، بردگی زن و است فرزندآوری بردگی بچه… ماحصل آنچه برایش سال‌های عمرم را صرف کردم چیزی جز بردگی نیست بندگی گره‌ها و گلایه‌هایی که خودت گره کور می‌زنی تا حتی نتوانی با دندان هم باز کنی، انگار تمامی ندارند… از این سراسر بردگی کجا باید پناه برد..؟

خسته‌م آنقدر که می‌خواهم برگردم سر کلاس اول گیس‌های خانم دانشور را بکشم و سرش را بکوبم به نیمکت ردیف اول که همیشه تعریف دانش‌آموزان خودشیرین‌اش را می‌کرد متنفرم ازش، وقتی که دستان یخ زده‌ام را با خط‌کش چوبی کثیفش چنان زد که هنوز دردش در استخوانم سوت می‌کشد.

دوست داشتم برگردم به مدرسه راهنمایی تمام عقده‌ی این سالها را روی ناظم مدرسه که مجبورم کرد سر کلاس:”سرجام بشینم و لال‌مونی بگیرم،” خالی کنم، مادرم در بستر بیماری جان می‌داد و می‌خواستم به خانه برگردم پیشش، که این مرتیکه نگذاشت و زمانی برگشتم که مادرم از دنیا رفته بود…. کاش می‌توانستم سرش را بکوبم به سکوی بتنی در ورودی، که با آن قد کوتوله‌اش می‌رفت بالای آن برایمان موعظه و چرت و پرت تعریف می‌کرد.

کاش می‌شد برگردم به آنزمان که سال‌های جوانی را در دانشگاه‌ تهران، بخاطر بیست و پنج صدم، یک ترم مشروط شدم و از حضور در کلاس‌های ترم بعد و دختری که دوستش داشتم بی‌نصیب ماندم، تا عاقبت او را برای همیشه از دست دادم، آن هم فقط و فقط بخاطر استادی عقده‌ای که تمام موفقیت آدمها را در درس‌خواندن و سرکلاس ماندن می‌دید، باید برمی‌گشتم و سرش را می‌کوبیدم به جااستادی چوبی!

کاش برمی‌گشتم به پادگان خراب‌شده در انتهای آن بیابان لم‌یزرع که فریاد پاهای ما در رژه‌های احمقانه فقط به گوش خدا می‌رسید و بس! باید کله‌ی آن سرهنگ بی‌وجود را که فقط سه ثانیه دیرتر از باقی سربازان از تختم پایین آمدم و بخاطرش چک خوردم و کل روز را جلوی آفتاب چهل‌درجه روی آسفالت داغ تنبیه کرد و تشنه‌لب سینه‌خیز برد، می‌کوبیدم به میل‌پرچم.

باید بر می‌گشتم به روزهایی که با همسرم سر بی‌خودترین چیزها ساعت‌ها بحث داشتیم و گلدان یادگار مادرم را از روی میز ناهارخوری به زمین زد و خُرد کرد، کاش می‌توانستم سرش را می‌کوبیدم به میزناهار خوری و دقیقاً عین گلدان خُرد و خاک‌ شیر می‌کردم.

باید بر می‌گشتم به روزی که بیمارستان کلی خرج روی دستم گذاشتم تا تولد دوقلوهای نفهم را جشن بگیرم که جز نق‌نق زدن و بهانه‌گیری و اتلاف وقت و خواب آرام شب و هدر دادن تمام دست‌ رنجم چیزی عاید من نکردند. از آن زنیکه‌ی لجباز و یک‌دنده و بی‌شرف، بچه‌هایی بهتر از این هم انتظار نمی‌رفت، باید همان‌ موقع سر این دوتا موجود نحس را بهم می‌کوبیدم و خودم را از سال‌ها عذاب و بی‌آبرویی که برایم درست کردند خلاص می‌کردم…” اینا بچه‌های من نیستن! زنیکه‌ی.. آخه تو با کی سر و سرّ داری ها، من مطمئنم تو داری یه غلطایی می‌کنی!!؟”

***

هنوز گوش‌هایم می‌شنید، اما بدنم را حس نمی‌کردم، هیچ وزنی احساس نمی‌کردم و توان باز کردن چشمانم را هم حتی نداشتم شاید به‌همان آرامشی که دلم می‌خواست رسیدم، نمی‌دانستم حتی کجام!؟ شاید رفتم به یک خلاء، شاید هم مُرده باشم! فقط صدای زنی را می‌شنیدم که می‌گفت:”دکتر، تازه بیهوشش کردیم، رفتار امروزش خیلی بدتر از گذشته بود، همش داد می‌زد و سرش رو مرتب به در و دیوار می‌کوبید و فحش و ناسزا به این و اون می‌داد..!”

او در جواب گفت:”دوز داروهاش رو تغییر دادم، مرتب زیپراسیدون به مدت ۴ هفته بهش بده، ممکنه کمی بیقرار بشه و تپش قلبش بره بالا اما مشکلی نیس… کمتر توهمی میشه و خودزنی هم نمی‌کنه…”

-خوب میشه!؟

-اینجا تیمارستانه و درمان قطعی بسته به علت جنون متفاوته، این داروها هم توهمات و هذیان‌گویی رو کاهش میده، البته بیشتر از اینکه خوبشون کنه بدتر دیونه‌ترشون می‌کنه اما چه میشه کرد! بهرحال درمان این آدما زمانبره، می‌دونی که سایکوز اختلال ساده‌ای نیست که بشه دستکم گرفتش، گفتن غیرعمد و نادرست واقعیات و توهم دیداری و شنیداری چیزی که اساساً نبوده و نیس، همیشه تووی ذهنشون هس…

-به نظرتون الان خوابه!؟ یعنی صدامون رو می‌شنوه؟

-شاید بشنوه اما اینجور بیمارا توانایی تشخیص واقعیت از خیال رو ندارن….

-درُ بستم، راحت باش.

-ادامه بده…

-اوه خدای من، دکتر… نکن!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۱ دقیقه

نازنین

زیباترین، دلرباترین و رویایی‌ترین چیزی بود که به چشمم می‌دیدم یک عروس زیبا که دست در دست شوهرش از پله‌های ورودی به داخل حیاط خانه‌ آهسته و قدم به قدم پایین می‌آمدند،

نازنین

زیباترین، دلرباترین و رویایی‌ترین چیزی بود که به چشمم می‌دیدم یک عروس زیبا که دست در دست شوهرش از پله‌های ورودی به داخل حیاط خانه‌ آهسته و قدم به قدم پایین می‌آمدند، عروس، خانمی‌بود بی‌نظیر، جلوتر که آمد، پیچش موزون موهای خرمایی‌اش را فقط یک تور کوچک سفید با تاجی نقره‌ای به زحمت نگه داشته بود و هر آن می‌خواست چون یک دریای مواج و طوفانی از هم باز شود و به اطراف پخش شود، گیسوانش پُر از سنگینی بافت و تراکم مخملی بود پُر از کشش و قوس و تاب، پُر از شیطنت‌های کودکانه برای رها شدن در کوچه و بازی کردن، پُر از شکوه ساخت قلعه‌های شنی که هر آن ممکن بود در اوج شکوه، فرو بریزد، پُر از هوا بود پُر از نسیم و…. چشمانش شبیه آهو بچه‌ای دوست داشتنی، حالتی خمیده و انحنای عجیب سرمه‌ی سیاه، انتهای چشمانش را باز، رها کرده بود، یک انتهای باز! آنچنان که چشمانش را درشت‌تر نشان می‌داد یا بهتر بگویم درشت‌ترین چشمی بود که تاکنون دیده بودم. نگاهش که به قدم‌ها و لباس بلندش می‌انداخت پشت پلک‌هایش زرق و برق و رنگ‌های فیروزه‌ای و سبز بود آن‌گونه که چشم‌های باز و بسته‌اش به یک اندازه زیبا می‌نمود و لبخندی که از روی صورتش محو نمی‌شد و چنان فریبنده بود که دل هر کس را می‌ربود، نمی‌توانستم مردم را هم همراه آنها ببینم، فکر نمی‌کنم کسی به اندازه‌ی من محو و خیره به تماشای او بود، اما احساس می‌کردم آنها هم محو تماشای او هستند من هم اصلاً لحظه‌ای نمی‌خواستم شوق دیدن قامت و سیمای او را از دست بدهم حتی لابلای زنان و مردانی که مهلت به‌من نمی‌دادند و جلوی چشمانم را می‌گرفتند…. دیگر او را ندیدم در میان هلهله و کِل کشیدن زنان، نُقل و برف شادی و سکه و اسکناس‌هایی که شاباش او و داماد می‌کردند گم شدند فقط دیدم جمعیت دور آنها را گرفتند و به آرامی و با جیغ و شادی از کنار حوض وسط حیاط عبور دادند و زیر نورهای چراغانی شده روی دو صندلی کنار هم نشاندن، موزیک و رقص، تا پاسی از آن شب به راه بود و من از بالای درخت داخل حیاط فقط عروس را نظاره می‌کردم، به داماد حسادت کردم و ناخودآگاه شدیدا ازش متنفر بودم اما آنقدر خیره به آنها بودم که اصلاً کل مراسم عروسی حتی یک شیرینی هم نخوردم! انگار یک تابلو نقاشی با ارزش و گرانقیمت به من سپرده باشند که باید لحظه‌ای از آن چشم برنمی‌داشتم…. هرزگاهی شکلک‌هایی درمی آوردم و اداهایی از خودم نشان می‌دادم تا متوجه دیدن من شود، اما افسوس که نشد، کل مراسم، مبهوت دیدنش بودم تا یک آنْ نگاهش در نگاهم گره خورد و در لحظه‌ای تمام وجودم را باختم، قلبم به لرزه افتاد و گلویم شد صحرای برهوت! نمی‌دانم شاید فقط او داشت روبرویش را نگاه می‌کرد نه مرا! اما نمی‌دانم حسی عجیب از تلاقی شدید این نگاه، فکرم را داشت مثل خوره از درون می‌خورد. آن شب تمام شد و من تا صبح در اندیشه‌ی او و نگاهش بیدار بودم…

***

آقامهدی صبح‌ها خیلی زود به محل کارش می‌رفت، مهندس ساختمان بود، مرد بسیار مهربان، مودب و شریفی بود، موهایش جوگندمی و کت و شلواری مرتب و شیک می‌پوشید، حتی پیش از آنکه زن بگیرد هم آدم منضبط، مرتب و شیکی بود، یک پیکان سپرجوشن با لاستیک‌های دور خط سفید داشت. خانه‌اشان دقیقا روبروی خانه‌ی ما بود. البته بسیار بزرگتر! تنها دو خانه‌ی مجاور هم در یک کوچه بن بست. از مادرم بسیار شنیده بودم که بعد از فوت پدرشان و با تقسیم ارث فقط این خانه برای او و مادرش مانده بود می‌خواست آنرا بکوبد و بسازد برادر و خواهر زیادی هم داشت اما کسی آنجا نمانده بود فقط مادر پیرش بود و همسرش که تازه با او ازدواج کرده بود… و البته مادرش با مادرم و تنها خواهرم پایه ثابت دورهمی‌های روزانه و غیبت‌های زنانه همدیگر بودند، یک روز کنار حوض حیاط آنها یک روز کنار حوض حیاط خانه‌ی ما… من به مادرش می‌گفتم خاله‌سوسن! کلاً چنان با آنها ندار بودیم که اگر راه داشت همه در یک خانه زندگی می‌کردیم چون اکثر مواقع پیش هم بودیم.. و الان که عروس‌اش هم به این جمع اضافه شده بود.

***

مرتب کار هر روزم شده بود خرید نان سنگگ داغ برای صبحانه اما نه فقط برای خودمان بلکه برای خانواده‌ی آقامهدی. مادرم مشوقم بود و از اینکه هر روز کار خیری می‌کنم خوشحال بود و برای اینکه بیشتر شیرم کند می‌گفت:”تو دیگه برای خودت مردی شدی.” یازده‌سالم بود، یک پسر لاغر و کوچولو، با موهای سیاه و لَخت، آرام و حرف‌گوش‌کن و البته هرزگاهی بازیگوش و به روایت حرف‌های یواشکی خاله‌سوسن که گاهی روی سکوت معنادار من که اغلب سراپا گوش بودم تمرکز می‌کرد، می‌شنیدیم که می‌گفت: “این مرد کوچیک سبزه، چه بلایی بشه خدا می‌دونه!” و می‌خندیدند و مادرم می‌گفت:”انشالا پسرم مث آقامهدی کسی بشه برای خودش، مهندس بشه، یه کاره مملکت باشه، بعد دستانش را به آسمان گرفت و گفت:”ای موسی‌ابن‌جعفر!” آنها هم همین را تکرار می‌کردند، دعایی و طلب از کسی برای موفقیت و آینده‌ی من….

عروسِ خاله‌سوسن، نازنین بود، چندماهی بود که عروس این خانه شده بود به واسطه‌ی کوچک بودنم و البته شاید ظاهراً به‌جهت عدم درک برخی مسائل! شانس این را داشتم که همیشه در جمع حرف‌های زنانه‌ی آنها حضور داشته باشم. اما من همه چیز را می‌فهمیدم. آنها هر روز حرف‌های زیادی برای گفتن داشتند حتی حرف‌های تکراری دیروز را جوری تعریف می‌کردند که انگار هرگز نشنیده بودند. کافی بود تاری از حرف‌های گذشته بیرون بکشند تا انتها آنرا همچین می‌بافتند که تمامی نداشت. از خاطرات همسرانشان، از بیماری‌های زنانه از حرف و حدیث‌های اقوام و گاها از رفتار عروس‌خانم که خاله‌سوسن، هنگامی‌که نازنین برای آوردن یک سینی چایی از جمع خارج می‌شد می‌گفت، گوش‌های من نیز در این زمان تیزتر از هر زمان دیگری بود و ناخودآگاه مو به مو به ذهن می‌سپردم نمی‌دانم چرا دوست داشتم هرچه را که پشت سر عروس خانم می‌گفتند به او بگویم. اصلاً هرزگاهی دوست داشتم چیزی را بگویند و بلافاصله نازنین را مطلع کنم و گاهی هم از اینکه چیز بدی راجبش می‌گفتند به حرفشان می‌پریدم و گاهی از همه‌ی آنها متنفر می‌شدم.

***

طبق عادت معمول برای آنها هم نان سنگگ خریده بودم، آقامهدی در حال سوار شدن به ماشینش بود که همیشه دم در پارک بود، مرا دید و به‌سرعت سمتم آمد و پس از سلام من، گفت:”به‌به آقا نیما، سلام پسر گُل، خیلی ممنون بابت زحمتات مرسی که همیشه نون تازه می‌گیری برامون.” دستی به سرم کشید و موهای لختم را کمی وزر داد و یک اسکناس از جیبش درآورد گفت:”پول نون‌هایی که می‌خری رو خانمم گفتم بهت بده، این پول جایزه‌اس برو برای خودت خرجش کن!” لبخندی زد و سوار خودرو شد و از نظرم دور شد. من هم ساکت، اسکناس درشت را در دستم مچاله کردم و در زدم، نازنین‌خانم درب را گشود، برعکس همیشه که مادر شوهرش خاله سوسن می‌آمد.

آمدم نان را به او بدهم که قلبم شروع به تپیدن کرد و با دیدنش سراپایم را گم کردم و خیره و مبهوت در آستانه‌ی درب خانه‌اشان خشکم زد، انگار که برق مرا گرفته باشد، یک چارقد گل‌گلی زیبا به سر داشت با صدای بسیار ظریف و زنانه و پر از حس عجیبی گفت:”سلام صبح بخیر، نیما جون خوبی!؟”

همین گفته بس بود برای تکمیل خوب نبودن من… تمام بندبند وجودم با شنیدن این کلمات از هم وا می‌رفت.. انگار فقط جویا شدن حال من برایش مهم بود. دوست داشتم همانجا دم در بنشینم، زانوهایم کمترین قدرت حرکت را داشتند… از طرفی ترسی ناشناس سعی می‌کرد مرا از آنجا به در ببرد. با اینکه چشم‌هایش پف خواب صبحگاهی را داشت اما همچنان زیبا بود پوست سفیدش با نور روشن اول روز، آنقدر شفاف و نازک بود که هر آن در حال ترک خوردن می‌مانْد، شبیه گل شاخصی بین گل‌های کوچک چارقدش خودنمایی می‌کرد، او خم شد به اندازه‌ی قد من، نزدیک شد آنقدر که تمام صورتش را در صورتم حس کردم، گفت:”نیما…!؟”

من به آن‌شدت که در او گم بودم او هم در بی‌اختیاری من گم شد، اما واکنش خاصی نداشت، شاید آدم بزرگ‌ها همه چیز را زودتر می‌فهمند اما قادرند تا خیلی تابلو به‌روی خود نیاورند، به آرامی نان را ازم گرفت و گفت:”مرسی عزیزم..” هر واژه‌ای که سبب تکان خوردن لبان صورتی‌ و براقش می‌شد جذابیتی دوچندان می‌نمود به‌نحوی که نه دوست داشتم پاسخ بدهم نه می‌خواستم دیگر ادامه ندهد! شبیه یک عروسک بی‌‌دست و پا شده بودم از هما‌ن‌هایی که الان در گنجه‌ی ته انبار خاک می‌خوردند…

نازنین خانم دستم را کشید برد داخل حیاط… تماس دست‌هایش، تمام مهر مادرانه، خواهرانه، دوستانه و … را در خود داشت، گرم بود و دستان من سردی عجیبی در خود داشت. مرا دنبال خود می‌کشید، گفت:”بیا توو، هم پول نونای این هفته رو که خریدی بدم بهت و هم صبونه بخوریم منم تنهام خاله‌سوسن نیست.”

نمی‌خواستم بفهمم چرا نیست و کجاست، ترسی همراه با بی‌اختیاری تمام توانم را گرفته بود و فقط دستان او بود که مرا به دنبال خود می‌کشید از کنار حوض رد شدیم و به آرامی از پله‌ها بالا رفتیم تا به اتاقش رسیدیم، داخل شدیم مرا گوشه‌ای نشاند و گفت:”همین‌جا بشین الان میام.” منم درست در اوج خصلت حرف‌گوش‌کن بودن نشستم چندین بار رفت و آمد، سفره انداخت، چایی ریخت و شکر سر سفره گذاشت چند خیار و گوجه قاچ کرد و با همان لبخند ملیحش وقتی که گفت:”بیا نیما جان…” به خوردن صبحانه مشغول شد که متوجه شدم چارقدش سرش نیست و موهای خرمایی‌اش هنوز شانه نخورده بود و بطرز زیبایی روی شانه‌هایش فرو ریخته بود، احتمالا چون می‌دانست بچه‌م روسری‌اش را برداشته بود. خودم از پس کارهایم برمی‌آمدم اما آنقدر خجالت می‌کشیدم که به زحمت می‌توانستم تمام محتویات سفره را ببینم، او چای‌شیرین درست کرد و برایم لقمه گرفت، نمی‌شد دستش را رد کنم با هراس و دلهره‌ی عجیبی ازش گرفتم و در حال جویدنش بودم من نازنین خانم را ظرف این چندماه دهها بار دیده بودم اما امروز حال دیگری داشتم و البته هرگز نشده بود که تنها در یک اتاق کنار هم نشسته باشیم… گرمای بدنش شبیه هاله‌ای از فاصله‌ی کم را حس می‌کردم انگار سرم چسبیده بود به بدنش هر طرف که می‌رفت بدنم به آن سمت دوست داشت کشیده شود. اما در حیایی عجیب فرو رفته بودم. تا پایان چیزی نگفتم و به آرامی لقمه‌ها را می‌جویدم و یک قُلپ چای روی آن.

سفره را جمع کرد و از خواهرم پرسید و کمی از مادرم، آرام آرام احساس راحتی بیشتری کردم کمی تخمه در پیاله‌ای ریخت و آمد نشست روبرویم. از مدرسه‌ پرسید از خانه از خودش از خودم و… آنقدر که هر چه این مدت هم راجبش گفته بودند را هم برایش فاش کردم هر گفته‌ای که در غیبت‌اش شنیده بودم را به او گفتم، چنان مجذوب حرف‌هایم شده بود که هرگز فکرش را نمی‌کردم، او با تمام کنجکاوی و اشتیاقش گوش می‌داد و هر چیزی را که از خاله‌سوسن می‌گفتم نزدیک‌تر می‌شد و بیشتر لذت می‌برد، منم خرسند از حس گرمای وجودش و از اینکه دو دستم را در دستانش می‌فشرد و اصرار می‌کرد بیشتر از فضولی‌هایم بشنود لذت می‌بردم…

گزارشگر نازنین‌خانم شده بودم، نان سنگگ بهانه‌ی من برای ورود به خانه‌ی آنها بود و بردن حرف‌های پشت‌سری کلید من برای ورود به خلوت نازنین‌خانم. برخی اوقات به‌خاطر آنکه بیشتر کنارش باشم و از شادی فضولی‌های من، ذوق‌زده شود، به دروغ اطلاعات نادرست به او می‌دادم و یا کمی پیاز داغش را زیاد می‌کردم، چون می‌دانستم مجذوب چه چیزهایی است و همین باعث شد دوستی ما با هم مستحکم‌تر از قبل شود و هرکدام رازدار هم شویم. کلاً کارم این بود که هر روز آنچه را که می‌شنیدم یکراست کف دستش بگذارم او هم خرسند از علم غیبی که بدست آورده بود احساس می‌کرد چقدر قدرتمند شده و چه کاری باید بکند چه کاری باید نکند. خاله‌سوسن انگار از تغییرات رفتاری عروسش در شگفت بود، در غیبت‌های رایج خود دیگر از فهم این تغییر رفتار و یاغی‌گری بیشتر عروسش حرف می‌زد و اینکه دیگر مثل سابق به حرف‌های مادرشوهر گوش نمی‌دهد و فلان و فلان و فلان ….

من هم تشنه‌ی شنیدن این الفاظ بودم و همه را از بر کردم تا یک روز دیگر هم در فرصتی مغتنم در کنار نازنین‌خانم موضوع یاغی‌گر شدنش را به گوش او برسانم طبق عادت و قول و قراری که بین ما بود، همین حرف را به گوشش رساندم، او با شنیدن این موضوع، آنقدر خوشحال شد که با دو دستش صورتم را در برگرفت چندبار لْپ‌هایم را بوسید علت این اندازه خوشحالی او را درک نکردم اما انگار که از نتیجه‌ی کار خیلی راضی باشد چندبار هم بوسه‌‌هایی از لب‌هایم گرفت و دقایقی با تمام شادی مرا در آغوش کشید و از من ممنون بود. در این حال من دقیقاً شبیه یک مُرده بودم دست او. می‌خواستم مدام این‌کار را تکرار کند و لحظه‌ای رهایم نکند، جای آغوش داغش را هنوز از زیر لباسم حس می‌کردم، آخر چرا او اینقدر پُرحرارت بود!؟ هنوز گرمی و خیسی لبانش بر روی صورت و لبم جا مانده بود، بوسه‌‌های ناگهانی او، اوج شکوه یک دیدار بود، انگار افکار و احساس مرا خوب فهمیده بود اما انتظارش را نداشتم و اصلا آمادگی چنین واکنشی از او را هم نداشتم، کاش پیش از این کار به من می‌گفت، اما مرا به آرزویی درک نشدنی رسانده بود. این بوسه‌های همان عروس دلربا بود که شب عروسی‌اش چشم ازش برنمی‌داشتم.

آن‌روز تا ظهر، گرم صحبت بودیم، ظهر باید می‌رفتم مدرسه، من در حال خروج از خانه بود که خاله‌سوسن سبزی به‌دست از درب حیاط وارد شد، اما نگاه سنگینی به من کرد، من سلام کردم و به‌سرعت از خانه‌ی آنها خارج شدم…

بعد از آن خاله‌سوسن همیشه خودش نان سنگگ می‌گرفت و هر وقت من نزدیک دورهمی غیبتشان می‌شدم سکوت می‌کردند.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کوزه‌ی شکسته و کوزه‌گر

کوزه‌ی شکسته هم بجز کوزه‌گر به کسی آب نمی‌داد! پانوشت: خواهان هرچیزی که باشی آن چیز نیز خواهان توست چه درست چه نادرست، چه شکسته چه سالم… طالب و مطلوب تمام تلاش خود ر

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۸۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۵ دقیقه

ردّی از او

دیروز رفتم دانشگاه شریف؛ برای بازبینی دوربین‌های پیرامونی آنجا تا ببینم ردّی یا تصویری از سارق تلفن همراهم بدست می‌آورم یا نه! چندین بار داستان و مشخصات سارق را به ر

ردّی از او

دیروز رفتم دانشگاه شریف؛ برای بازبینی دوربین‌های پیرامونی آنجا تا ببینم ردّی یا تصویری از سارق تلفن همراهم بدست می‌آورم یا نه! چندین بار داستان و مشخصات سارق را به رئیس حراست دانشگاه گفتم، بار چندم بود که به آنجا می‌رفتم و هر بار تصاویر ضبط شده دوربین یک قسمت را بررسی می‌کردیم، به او توضیح دادم که زمانی که سارقین با موتور آپاچی سفید موبایلم را دزدیدند من از ضلع شمالی دانشگاه داشتم رد می‌شدم، او به‌شدت مرد خوبی بود و دوست داشت در یافتن سارق کمکم کند اما پس از بررسی دوربین‌ها باز هم چیزی عایدمان نشد و بی‌نتیجه ماند از ادامه‌ی کار منصرف شدم.

امروز هم پرواز دارم با هواپیمای فوکر ۱۰۰، قبلش با کمک‌خلبان صحبتی راجع به پرواز و بدی هوا داشتم اما گفت همه چی OK هست و نگران نباشم دوست و همراه بسیار خوبی است همیشه با او پرواز می‌کنم، خودش بلیط پرواز را با قیمت مناسبی برایم رزرو کرده بود، که اگر خودم اقدام می‌کردم هم گرانتر می‌خریدم هم در نهایت شاید از صندلی بیزنس کلاس کنار پنجره بی‌نصیب می‌ماندم. تهیه بلیط‌های چارتری لحظه‌ آخری به قیمت یک تاکسی دربست!

سریع دست به‌کار شدم کمی از وسایلم را با استرس آماده کردم، اما یادم آمد که قبلش باید بروم خانه‌‌‌ی دکتر آریا؛ برای نظافت، مطمئن بودم که تا حول و حوش ظهر دکتر برنمی‌گردد و زمان خوبی برای مرتب کردن خانه‌اش بود، با آسودگی خاطر و بی‌‌آنکه از حضورش خجالت بکشم آنجا را تمیز کردم. از ساختمان بیرون آمدم که کمی پایین‌تر فکر کردم چند مامور پلیس می‌خواهند سد راهم شوند در همین حین دستبندم به زمین افتاد، سریع خم شدم و آنرا برداشتم و به دستم بستم لبخندزنان، نفس عمیقی کشیدم و به آرامی از کنارشان رد شدم. دستبند چرمی که عاشقش بودم.

بیشتر از چند دقیقه منتظر تاکسی نبودم که پیرمردی به‌شدت خسته با یک خودرو BMW سبز ۳۲۰ کلاسیک سال ۱۹۷۶ جلوی پام متوقف شد، از همان‌هایی که روزگاری که بچه بودم عکس‌اش را جمع می‌کردم و به دیوار می‌زدم، سوار شدم، داشتم حساب می‌کردم چندسال از تولید این خودرو گذشته؛”دقیقا ۴۴ سال!” گیربکس ۶ دنده داشت و ظاهراً کاملا سالم بود، داشبورد و کنسول فابریک و بدون ترک، زیربندی نو، موکت و رودری فابریک، حسابی معلوم بود تمیز نگه‌اش می‌داشت، دوست داشتم درباره خودرو بیشتر ازش بپرسم اما تنها چیزی که شنیدم این بود که بیمه و معاینه کامل دارد و در ادامه اضافه کرد:” ۱۸۰ هزار تا کارکرده، کمه نه!؟ چون ۷ سال توی گاراژ خوابیده بود” به‌دلیل بی‌پولی خیال فروشش را داشت تا مقصد از گرانی گفت و از شرایط بسیار نامناسب روحی و جسمی‌اش آنقدر ‌گفت که به شدت متأثر شدم، همچنان که در حال درد دل بود، کیفم را درآوردم و یک چک به مبلغ ۱ میلیون تومان برایش نوشتم ابتدا نمی‌پذیرفت اما وقتی اصرار مرا دید پذیرفت فقط ازش خواهش کردم کمی سریعتر برود تا از پرواز جا نمانم باید می‌رفتم منزل تا چمدانم را ببندم از من پرسید که شغلم چیست جوابش را ندادم اما هنگامی‌که نزدیک شدیم گفت:”رسیدیم مقصد مهندس!؟” گفتم:”کمی جلوتر سرکوچه نگه دارید لطفا”، بعد پیاده شدم، خودرو در حال دور شدن بود که یادم آمد چکی که به او داده‌ام را امضا نکرده‌ام، خواستم دنبالش بدوم اما منصرف شدم چون رفته بود….

چمدانم را بستم و سریع خودم را به فرودگاه رساندم، اولین نفری بودم که داخل هواپیما شدم تا پر شدن هواپیما با کمک‌خلبان در حال گپ زدن بودم.

روی صندلی کنار پنجره هواپیما ردیف جلو نشسته بودم، داشتم کل اتفاقات را در دفتر خاطراتم مرور می‌کردم و خاطره‌ی امروز را هم نوشتم، خیالم راحت شد که همه چیز حساب‌شده پیش رفته بود، یک ماه بود که آمار دکتر را داشتم آدم پولداری بود دیشب نوت‌بوک، ۱۰۰هزار دلار و کلی طلا و جواهرات را از خانه‌اش بردم، باید مطمئن می‌شدم که رّدم را نمی‌گیرد، فقط نگران دوربین‌های دانشگاه بودم، که سراسر آن اطراف را به نظرم پوشش می‌داد که خوشبختانه تصویر واضحی از من ثبت نکرده بودند، اما از استرس و هیجان زیادی که داشتم فراموش کردم دقت کنم که خانه‌ی دکتر هم دوربین داشت یا نه! خوب شد امروز هم دوباره آنجا رفتم! ساختمان دوربین نداشت اما آپارتمان او داشت، هر جایی که فکر می‌کردم اثر انگشتی باقی مانده بود را تمیز کردم و دستگاه ضبط دوربین مدار بسته‌اش را هم کلا برداشتم و البته دستبند چرم و دسته‌چک‌اش که روی میزکارش جا مانده بود، اگرچه دیگر چک ارزشی ندارد و زیاد به‌کارم نمی‌آمد اما بی‌دلیل دوست داشتم یک دسته‌چک هم داشته باشم و الان از دیدن دستبند چرم دکتر که روی دست من خودنمایی می‌کرد لذت می‌بردم، احتمالا همسایه‌ها متوجه حضور من شده بودند به نظرم آنها به پلیس خبر داده بودند وگرنه وسط روز آنجا چکار می‌کردند شاید شانس آوردم که زودتر زدم بیرون وگرنه ممکن بود دستگیر شوم. شاید این آخرین کار از این دست باشد که می‌کنم شاید دیگر ادامه ندهم، شاید هم نه! فعلا باید مدتی گم و گور شوم.

جملات پایانی را داشتم می‌نوشتم؛ کنارم یک مرد کراوات زده نشسته بود هرزگاهی سعی می‌کرد بفهمد که در حال نوشتن چه چیزی‌ام، گفت:”هوا عجیب ابریه”، لبخندی زدم و گفتم:”همین خوبه، برای اینکه یه مدت آفتابی نشیم!” منظور حرفم را فقط خودم می‌فهمیدم فکر کرد مزه ریختم لبخند خشکی زد و چیزی نگفت و سرش را تکان آرامی داد، لب‌هایش را غنچه کرد انگار جمله‌ای عرفانی گفته باشم که درکش نیاز به زمان بیشتری دارد و در روزنامه‌ای که داشت می‌خواند فرو رفت.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

اثر ماندگار

آثار ماندگار تاریخ‌اند: “چهل‌ستون”، پنجاه سطر! پانوشت: سعی کن از تو اثری باقی بماند تاریخ بدون یک ثمر یا اثر، ماندگار نیست! هر اثری که می‌توانی، یک اثر سازه‌ای یا اث

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

سر به زیر

گوش‌هایش سنگین بود به‌همین خاطر همیشه سر به زیر بود! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: حرف‌های زیادی هست که بیشتر اوقات نباید شنید، حرف‌هایی که شیرَت می‌کند تا به جنگ

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۷ دقیقه

این‌کار

از وقتی که بیکار شدم، یک‌سال می‌گذرد، تلاش زیادی کردم که تن به این‌کار ندهم، دست به هر کاری زدم کارهایی که دوست داشتم و نداشتم را امتحان می‌کردم تا شاید آبی از آن گر

این‌کار

از وقتی که بیکار شدم، یک‌سال می‌گذرد، تلاش زیادی کردم که تن به این‌کار ندهم، دست به هر کاری زدم کارهایی که دوست داشتم و نداشتم را امتحان می‌کردم تا شاید آبی از آن گرم شود و نانی از آن داغ! حیف یکی بدتر از دیگری، فقط حمالی‌اش برای من بود و عایدی‌اش برای دیگری… این‌کار هم چیز بیخودی بود اگرچه خیلی بیزار بودم ازش، اما همیشه گوشه‌ی ذهنم بود، گفته بودند درآمد خوبی دارد، به‌ظاهر کار بسیار کثیفی است اما در باطن ظرف مدت کوتاهی به پول خوبی می‌توانستم برسم، اما شغل کثیفی بود بهتر بگویم کثافت‌کاری بود نه شغل! کاری که در شأن من نبود! گفتم شأن من! من خیر سرم ‌دیپلمی دارم برای خودم، خیلی کم، اما به‌هرحال یک مدرک تحصیلی دارم ناسلامتی، خیلی‌ها با کمتر از این، از مدیران و وزرای مملکت‌اند. در اوج بیکاری و بی‌آشنایی، من شغل‌های کثیف‌تر از این را هم امتحان کرده بودم منتها چیزی که این کار با آنها را متمایز می‌کرد عیان‌شدن در انظار بود، حاضر بودم هر روز بدترین کارهای ممکن را در ازای درآمد خوبی انجام دهم اما کسی پی به ماهیت من نبرد و مرا نشناسد اصلا مگر می‌شد کارهایی به این منزجری را کرد و کسی تو را نبیند و نشناسد؟ نه! شدنی نیست بخصوص این‌کار لعنتی، که فکرش از سرم بیرون نمی‌رفت… وقتی تن به این‌کار می‌دادم دیگر شأنی باقی نمی‌ماند اما نمی‌دانم شاید بهتر از سرافکندگی پیش این و آن است… شاید با انجام مدتی از آن، زمینه‌ی یک کار بهتر مهیا شود با خود می‌گفتم:”اینقدام گُه نیست سخت نگیر.. این تنها کاریه که هیچی سرمایه نمی‌خواد… خودتی و همتت ،حالا اگه خواستی یه ماسک و یه جفت دستکش ‌هم جور کنی بد نیس!”

و گاهی می‌گفتم:”نه بابا ولش کن، نمی‌ارزه به آبرو‌ریزیش، اونجوری که ازش تعریف می‌کنند هم درآمدش خوب نیس…” و هزار جمله‌ای که می‌خواستم متقاعد شوم که خود را از انجام این کار برحذر کنم، جمله‌ای همیشه وِرد زبانم بود:”استاد تغییر باش نه قربانی تقدیر!” اما فهمیدم در دنیای واقعی این جملات انگیزشی مثبت و منفی نیست که ما را به سمت و سوی انجام دادن یا ندادن یک کار یا تصمیمی سوق می‌دهد بلکه شرایط است، شرایط تعیین‌کننده شخصیت و رفتار و کردار ما می‌شود، شرایط، بستر اجبار را مهیا می‌کند شرایط، بستر تن‌دادن و روسپی‌گری افکار ما را گرم می‌کند، تا با تمام لجاجت طوری وانمود کند که هیچ راه دیگری در فراروی تو نیست تا در آخر مجبور شوی آن‌را بپذیری… آخ! که چقدر این حس بد است هرگز دوست نداشتم بخاطر شرایط، تغییر کنم اما گویی چاره‌ای نیست و من چیزی نیستم جز اینکه محصول شرایطم! بنابراین وقتی شرایطتت این است، بهترین تغییر، قربانیِ تقدیر شدن است.. ساعت‌ها به پس و پیش کردن بیهوده این جمله فکر کردم تا از لابلاش چیزی بیابم که راهنمای عقلم شود اما وقتی که دستت خالی‌ِ خالی باشد، وقتی به‌هرکس رو می‌‌اندازی بدبخت‌تر از تو خودش را نشان می‌دهد، وقتی می‌گویی آخ سرم درد می‌کند او می‌گوید تومور دارم! وقتی می‌بینی برخی آنقدر گرفتارتر از توأند که اصلا حتی روی رو انداختن را هم نداری، وقتی با چندین ماه اجاره‌خانه‌ی عقب‌افتاده باید چهره‌ی همیشه متأسف صاحب‌خانه را تحمل کنی، وقتی نمی‌خواهی در بدترین حالت پیش همسر ناخوش‌احوال و فرزندی خردسال، مرد بودنت را کم نشان دهی، وقتی حتی پول یک نخ سیگار لعنتی را نداشته باشی که فکر نبودنش، تمام بدنت را می‌کشد و دود می‌کند، وقتی برای چیپ‌ترین کارها هم باید پارتی داشته باشی، وقتی تا از سربازی برگشتی زنت دادن، وقتی هیچ فن و حرفه‌ای بلد نیستی و فقط یک دیپلم بی‌ارزش و کاغذی احمقانه را انداختی لای پوشه‌ی پرونده‌ی پزشکی، وقتی سال‌ها با کس و کار و فامیل قطع رابطه‌کنی از سر بی‌پولی و نداری… چاره‌ای برایت باقی نمی‌ماند جز اینکه تن بدهی به هر چیزی، به چیزهایی که همیشه مسخره‌اش می‌کردی و از انجام آن طفره می‌رفتی… مدرک و شأن، فراموش‌شدنی‌ترین واژه‌های مغزت می‌شوند باید دنبال این‌کار بروی، زباله‌گردی! برای یافتن چند تکه پلاستیک و آشغال به‌درد بخور برای این زندگی سراسر نکبت‌بار و به‌درد نخور!

باید سر در تعفن مردم می‌کردم، باید جلوی همه، تمام اشرفیت و انسانیت‌ات را داخل سطل آشغال تا آلت تناسلی‌ام خِم می‌کردم تا در انبوه بوی کثافت، چیزی بیابم که کمرم را راست کند. باید گربه‌صفت می‌شدم و موش سرشت! باید به آشغال زندگی مردم وارد می‌شدم، شبیه سوسک فاضلاب، می‌گویند سوسک‌ها کثیف نیستند و فقط پیرامون و محیطی که در آن هستند کثیف است وگرنه خودشان کاملا تمیزند! دلخوش به این تفکرات، در سطل زباله‌های بزرگ، دستم می‌رود لای کاندوم‌هایی که هنوز خیس‌اند، نوار بهداشتی‌های خونی، دستمال‌های دستمالی‌شده‌ی پُر از ترشحات بدن زنان، لای غذاهای مانده، کاغذ پاره‌های بی‌محتوا، شیشه‌های خُردشده که ده‌ها بار دستانم را برید، شاید کُزاز و یا ایدز می‌گرفتم، آن‌قدر که مهلک‌ترین بیماری را متصور می‌شدم که در طرفه العینی یک‌راست مرا از پای درآرد. اما هرگز از این بابت عارضه‌ای سراغم نیامد، گویی هرچقدر محیط‌ات کثیف‌تر باشد، انگار سالم‌تری! انگار خون و استخوان و پوست و مویت اصل خویش را یافته باشند و بی‌محابا، هیچ اِبایی از بودن در کثافت ندارند و هرچه بیشتر فرو می‌رفتم روئین‌تن‌تر می‌شدم حتی گاها ماکارونی مانده در لای خرواری زباله‌ی دیگر، اشتهایم را تحریک می‌کرد و آب دهنم را قورت می‌دادم.

به ریختم نمی‌خورد اینکاره باشم نه آنقدر یتیم و بی‌کس بودم نه از کشورهای همجوار آمده بودم فقط از سر بی‌پولی در خیابان‌های بزرگ تهران، زباله‌یاب سطل‌های آشغال شهرداری شدم همین!…”شهرداری آشغال” با هر تفکری فحشی هم نثار ارگان‌های شهری هم می‌کردم تا کمی آرام شوم. کافه‌ی من، سرکشی به سطل‌های پلاستیکی و گالوانیزه‌‌ای بود که همیشه پاتوقم شده بودند، به‌سرعت به‌سمت یکی از آنها که مدام انتظار من و امثال مرا می‌کشید رفتم، پسرکی لاغر مُردنی، پیش از من سطل زباله بزرگ را همچون باکتری، تفکیک و پاک کرده بود، گونی بسیار بزرگی را با آن جثه‌ی ریزش حمل می‌کرد که نشان از یافته‌های زیادی داشت، احساس کردم او به حریم من تعرض کرده، این آشغال‌ها، حق من است! و نباید این پسرک ناکجاآبادی صاحب آنها می‌شد. اینجا، کشور من‌است سرزمین من، نباید غریبه‌ها و مهاجران، سهمم را از من بگیرند…این آشغال‌های قیمتی.

به‌سرعت به سمت او رفتم خواستم چیزی بگویم که برگشت و لبخندی زد، معلوم بود از دستاوردهای‌اش راضی‌است، لهجه‌ای بسیار غلیظی داشت ازم پرسید:”اهل کجام!؟”

فکر کرد هم‌ولایتی‌اش هستم، با نفرت تمام گفتم:”همین‌جا، چطور!؟.”

گفت:”اسمت چیست!”

گفتم:”طاهر.”

دوست داشت بیشتر می‌پرسید و بیشتر توضیح می‌دادم که اگر ایرانی‌ام چرا به این روز افتاده‌ام، اما وقتی دید کوتاه و سرد پاسخ‌ می‌دهم کوتاه آمد! آنقدر نحیف بود که گفتم الان زیر بار گونی بزرگش هلاک می‌شود، دلم بیشتر ریش شد، او به‌سرعت از آنجا دور شد و تا نقطه‌ای که از نظرها پنهان می‌شد با نگاهم، گاه مظلومانه و گاهی معترضانه دنبالش کردم. سطل را وارسی کردم هیچ چیزی درست و حسابی باقی نمانده بود جز یک بطری پلاستیکی دربسته که پُر از تیغ‌های ریش تراشی بود، جالب بود لابد برای این بود که برخی، شغل ما را به رسمیت می‌شناختند که تیغ‌ها را در آن ریخته بودند تا دست من و امثال من ناگهان حین گشتن در زباله‌ها، بُریده نشود، این یعنی عده‌ای هنوز برای باکتری‌های بزرگ دوپا ارج و قربی قائلند. لبخندی زدم و رو به هیچ‌کس گفتم:”دمتون گرم!” سپس از آنجا دور شدم.

من هر روز ساعت ۸ صبح تا ۸ شب در خیابان‌هایی که اکنون تنها ماهیت و نشانه‌اش، سطل زباله‌است با لباس‌های مندرس و کثیف، زندگی را لای تعفن و زباله‌ها می‌جستم، گونی، گونی جمع می‌کردم و تا سرشب چیزی ته جیبم داشته باشم،.. اکنون تمام شهر برای من، یک سطل زباله بود و من یک زباله‌گرد آشنا و کاربلد!

ماسک و دستکش خریدم با ماسکی که هر روز به صورتم می‌زدم هیچکس مرا نمی‌شناخت، تا روزی که در این‌کار بودم همسر مریضم بویی نبرد، در حالی‌که هر روز غرق در بوی تعفن بودم.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

نانوایی آقاجواد

دقیقا دوازده سالم بود که در نانوایی تافتون محله کار می‌کردم چانه‌گیر بودم، روزی پنجاه تومان دستمزد می‌گرفتم از ساعت ۳ صبح تا ۱۴ بعد ازظهر. اگرچه حقوق بسیار ناچیزی در

نانوایی آقاجواد

دقیقا دوازده سالم بود که در نانوایی تافتون محله کار می‌کردم چانه‌گیر بودم، روزی پنجاه تومان دستمزد می‌گرفتم از ساعت ۳ صبح تا ۱۴ بعد ازظهر. اگرچه حقوق بسیار ناچیزی در ازای ساعت کاری بسیار خسته‌کننده‌ای بود اما باز جای شکر داشت که توانسته بودم با چانه‌زنی زیاد، شغل چانه‌گیری را نصیب خودم کنم! این هم برای خودم و هم برای خانواده، یک منبع درآمدی بود که بسیار به آن احتیاج داشتیم. آن هم در شرایط بد جنگ و فقر وحشتناک و بی‌امکاناتی آن زمان. چانه‌گیری دم‌دستی‌ترین شغل در نانوایی بود و توسط هر کسی قابل انجام بود و هر آن ممکن بود یکی جایگزین من شود! تافتونی آقاجواد که به‌جهت کمیاب‌بودن نانوایی‌ها، معروف و شناخته‌شده بود یک بنگاه اقتصادی پویا بود، چون مالکیت چنین تجارتی انگشت‌شمار بود و البته این‌که خوراک مردم بیشتر از هر چیزی، نان بود. روزی چندصد نفر را باید صاحب نان می‌کردیم، مشتریانی که گاها زودتر از ما دم نانوایی صف می‌بستند و اسم‌هایشان را روی کارتون یا کاغذ کهنه‌ای می‌نوشتند تا نوبت‌اشان از دست نرود…

کلا چهار نفر بودیم من، صاحب نانوایی، شاطر و وردنه‌زن. صاحب نانوایی(آقاجواد) که وظیفه‌اش نظارت و شمردن اسکناس‌های کهنه و مچاله‌شده و سکه‌های‌ مشتریان بود روزی چندین بار خمیر هم تهیه می‌کرد اما حضورش بیشتر برای نظارت مستقیم و لحظه به لحظه بر کار تک‌تک ما بود، مرتبا سرم داد می‌زد که چانه‌های بزرگ نگیرم تا نان به همه برسد! در حالی‌که می‌دانستم او می‌خواست تا جایی که بشود کوچک‌ترین و کم‌وزن‌ترین چانه را آماده کنم تا سود بیشتری برای نانوایی بماند، وردنه‌زن را نهیب می‌داد که تا جایی که می‌تواند خمیر را با چوب مدورش باز و مسطح کند.-وردنه‌زن هم در ردیف مشاغل تقریبا دشوار قرار داشت اما دور از دسترس نبود.- اما با مظلومیت خاصی از شاطر خواهش می‌کرد که تاجایی که امکان دارد نان‌ها نسوزند به‌دلیل اینکه وزن کمِ چانه و باز کردن بسیار نازک آن، سبب سوختن زودهنگام نان‌ها در تنور می‌شد.-شغل شاطری، یک تخصص نایاب بود و به‌دلیل سختی کار کنار تنور داغ گِلی و سرپایی بیشتر، به‌شدت نادر بود! و هرکسی تن به این کار نمی‌داد و البته تبحر خاصی می‌طلبید بخصوص آن‌که درآوردن نان‌های رضایت‌بخش، درآمد بیشتری را به‌همراه می‌آورد تا نان‌های سوخته یا پخته‌نشده‌ی خمیر!-

نانوایی همیشه شلوغ بود. روزی آقاجواد بر سر همین نظارت‌ها، طمع زیاد و بهانه‌گیری‌اش، با من درگیر شد که چرا چانه‌ها هنوز به کوچکی آنچه او می‌خواهد نرسیده، من هم که از گیردادن‌های بیخود او و چانه‌های بسیار کوچکی که هرلحظه باید کوچک‌تر می‌شد به تنگ آمده‌ بودم، بگومگو کردم و بحث‌مان بالا گرفت تا آن‌که چندین تشر به من زد، در همین‌حال، آقای‌ وردنه‌زن از من حمایت کرد و از برخورد و رفتار صاحب‌نانوایی شاکی شد، آقاجواد با عصبانیت تمام وارد دعوای با او شد و کار به جایی باریک کشید او صدای‌اش را برد بالا و چند خمیر را روی هم کوبید و بلند شد، آقاجواد هم تصمیم گرفت او را اخراج کند، همین کار را هم کرد و قرار شد خودش جای خالی او را پُر کند، شاطر هم نظاره‌گر دعوا بود و به‌وضوح ناراحت بود اما تنها چیزی که گفت این بود:”نباید اخراجش می‌کردی، تو امروز با اون این رفتار رو کردی فردا با ما چه رفتاری می‌کنی!؟” با اینکه آقاجواد جرئت چنین رفتاری را در حق شاطر نداشت اما دلایل و توجیهات خودش را در اخراج وردنه‌زن می‌آورد و حق به‌جانب بود و در هر توضیحی مرا هم بی‌نصیب از ناسزاگویی نمی‌گذاشت!

آن روز، خودش جای خالی وردنه‌زن

را پُر کرد و من و شاطر هم با غم و ناراحتی زیادی تا پایان کار، او را همراهی کردیم

فردای آن روز، وردنه‌زن نیامد، شاطر هم نیامد!

نانوایی تعطیل شد!

آقاجواد چندین بار به خانه‌ی

شاطر رفت تا علت نیامدن‌اش را جویا شود که بی‌نتیجه ماند.

کار نانوایی به کل خوابید! صدها

مشتری بلاتکلیف بودند که از کجا باید نان تهیه کنند، من بیکار شدم و آقاجواد تا یک‌ماه

دنبال شاطر می‌گشت!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۵

درباره

خیلی تلاش کردم تا تعریف درستی از خودم ارایه کنم؛ از یک طرف درگیر فناوری اطلاعات هستم و از سویی دیگر درگیر فلسفه و ادبیات.... اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که از میان نویسنده بودن، شاعر بودن، مهندس بودن، کارآفرین بودن، مدرس بودن، محقق بودن، طراح بودن، برنامه

QRCode پروفایل

folinq.com/@Soroushane

نمایه حرفه‌ای

نقشنویسنده

فولیوها۵۵۸ کتاب‌های منتشرشده۲ دنبال‌کننده۶۰

عضویت۱۴۰۵/۰۴/۱۴