هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

یک روز بیزاری یک روز بازار، تجارت یعنی همین! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: تجارت تو باید نتیجه‌اش شادی‌ تو باشد نتیجه‌ای که برای خودت رقم باید زد نه برای دیگری، ه

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

تنگی نفس

تنگیِ نفس ِبادکنک را با ترکاندن‌اش، درمان کرد! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: نفس‌هایی که در سینه حبس می‌شوند گاه آزادی‌اشان سخت است، گویی هیچ همراه و همدلی نیست ت

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

قهرمان ملی

قهرمان ملی بود، گردن‌اش را به مدال طلا آویخت! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: ارزش‌های پوشالی، تعصبات توخالی و برچسب‌های خیالی با ما چه نمی‌کنند! نشان‌های ملی، گاه

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مشکوک به ابتلا

مشکوک به ابتلا بودم، تمام علایم را هم داشتم، اما پس از تست، فهمیدم عاشق نیستم!

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مقاومت در تغییر

هیچ تغییری بدون مقاومت نیست! حتی زمانی که ترمز می‌کنید مقاومت آسفالت، پوست لاستیک خودروی شما را می‌کَند اما شکی نیست که این برای تصادف نکردن بسیار لازم است!

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

پری‌خواب

ذهنم، آرام آرام در فضا معلق شد؛ گویی در گرداگردِ سبکیِ یک خوابِ سنگین می‌گردد. آسمان با تمام وسعتش در نگاهم داشت گم می شد. دستانم سنگین‌ترین وزنه‌ی زمین را حمل می‌کر

پری‌خواب

ذهنم، آرام آرام در فضا معلق شد؛ گویی در

گرداگردِ سبکیِ یک خوابِ سنگین می‌گردد.

آسمان با تمام وسعتش در نگاهم داشت گم می شد.

دستانم سنگین‌ترین وزنه‌ی زمین را حمل می‌کردند و تمام اندامم در آستانه‌ی سقوطی

بی‌اختیار قرار داشت. چشمانم نای بازشدن نداشتند و افکارم ناخودآگاه در پشت سنگینی

پلک‌های افتاده‌ام، پنهان شده بود.

نه صدایی و نه فریادی.

ذهن، بیدار بود و اما چشم‌ها در اندیشه‌ی خواب

ندیده. امکان نداشت بتوانم این بار سنگین بر روی مفصل های پاها و شانه هایم را

تحمل کنم

در خلاء رهایی، بدنبال هیچ می‌گشتم، یا به

عبارتی اصلاً به دنبال چیزی نمی‌گشتم.

بدنم چون لاشه‌ای سهمگین بر روی دوش زمین

افتاده بود خوب می‌دانستم که شانه‌های زمین را خسته کرده.

اما حتی توان اندیشیدن به این‌را هم نداشتم.

هیچ اندیشه‌ای، نداشتم

هیچ، نداشتم.

هیچ کابوسی و هیچ رنجی را در خود نمی‌یافتم. با

سکوتی سنگین همنشین بودم و زمان با تمام بیرحمی‌هایِ آمدوشدِ ثانیه‌هایِ گاه صبور

و گاه شتابزده،در گذر بود؛ اما با چه شتابی!؟ نمی‌دانم و این هم ذره‌ای نمی‌توانست

خدشه‌ای به این حالم وارد کند. هم مکان در ابهام بود و هم زمان. زمان متوقف شده

بود شک نمی کنم

نمی‌دانستم چقدر است که در این حیرانی لذت‌بخش

پرسه می‌زنم. بعید می‌دانم که چند ثانیه‌ای طول کشیده باشد! اما صبح‌ها و گاهاً شب‌ها

که به خود می‌آیم تازه می‌فهمم که تمام ساعات یک شبانه‌روز را از دست داده‌ام.

و تازه می‌فهمم که کجایم و باید به دنبال چه

چیزی بروم!

کاش هرگز از این رؤیای شیرین، بیدار نمی‌شدم!

کاش

تمام آن رؤیا، مرا با هرچه هست و نیست می‌‌بُرد!

پس از بیدار شدن، انگار تمام اندامم را به سختی

شکل می‌دهم؛ انگار هیچ نیرویی نیست تا بتوانم تمام اعضای سست و افتاده را بهم متصل

کنم و آنها را سرپا نگه دارم! چندین بار پس از برخاستن، سقوطی هولناک را تجربه می‌کنم.بند

بند تکه‌های افتاده‌ی بدنم را باز به آرامی جمع می‌کنم و با آهنگی از فرط گرسنگی و

نیاز شدید، به استخوان هایی که حس می کنم چوب های خشکیده ای است وصل می کنم، قدری

قدرت به استخوان‌هایی که به وارفته‌گی گوشتی پلاسیده می‌ماند، می‌بخشم.

تمام هرآنچه که در آن رؤیا، هیچ می‌پنداشتم

اکنون ذره ذره جان می‌گرفت و همه چیز پس از رفع نیاز نظر می‌گیرد.

سنگینی نگاه سرد و خُشک اطرافیانی که سقوط‌های

مرا نظاره می‌کنند قدری دلم را به حال خودم می‌سوزاند، حتی اگر کسی هم در آن حوالی

نباشد باز هم پس از افتادنی، آرام و ناخودآگاه گریه‌ام می‌گیرد.

قطرات بلوری اشک را میدانم که بر گونههای سرد

و پر چین و کثیف گونهام راهی روشن را میسازد و به آرامی بر روی لبانم غلت

میخورد و مزهی شور آنرا با تلخی عجیبی حس میکنم.

انگار بر لبهی زمین ایستادهام که هر آن ممکن

است بیفتم و تمام تلاشم اینست که تعادلم بهم نخورد.

گرسنگی، تشنگی و سرما و نیازی گنگ؛

تمام

آرزوی من این است که در کنج گرم اتاقی بنشینم و از فرط خستگی و آزردگی قدری

بیاسایم!

در دل، تنفری آغشته از زجر و در سر، شکایت از

اساس و بنیان هرچه هست و نیست را مدام بر لب دشنام میرانم.

حال خوب میدانستم که باید به سراغ چه کسی بروم

و میدانستم تنها چیزی که آدمها را بهم نزدیک میکند تا در کنار هم بمانند

کمبودهای آنهاست! و من کمبودی عجیب اکنون پس از آن خیال خوش در خود میبینم که در

نزد کسی دیگر است.

اما نای رفتن به آنجا را ندارم با تمام سنگینی

وجودم دوباره در نزدیک یک فروشگاه که زرق و برق اجناس درونش چشم را میزند به زمین

میافتم اما انگار دیگر نای بلند شدن ندارم

یک نفر به اکراه و با ترحمی نفرت انگیز سعی میکند که به من بفهماند که بلند شوم که صدای مردی را میشنوم که فریاد میزند: «این معتاد کثیف را از اینجا ببرید!»

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۶ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

قدرت

جثه‌ای ضعیف داشتم و در کوچک‌ترین برخوردهای بین هم‌سن‌و‌سالان خود بیشترین کتک را می‌خوردم. دوستانم بجای کمک، تشویقم می‌کردند که مبارزه کنم بنابراین با تمام قدرتی که ن

قدرت

جثه‌ای ضعیف داشتم و در کوچک‌ترین برخوردهای بین هم‌سن‌و‌سالان خود بیشترین کتک را می‌خوردم. دوستانم بجای کمک، تشویقم می‌کردند که مبارزه کنم بنابراین با تمام قدرتی که نداشتم سعی می‌کردم از خود دفاع کنم اما این نمایش مضحک با اندام نحیف و ضعیف در برابر دیگران عملا هیچ کاربردی نداشت، آخرین باری که چندین مشت آبدار در صورتم احساس کردم چهارده سالم بود، سر اینکه زودتر از قُلدر کلاس، سر شیرآب‌خوری رسیده بودم! اما فقط این نبود ضعیف که باشی، هر کسی به خودش اجازه زورگویی را می‌دهد، پیش از آن هم، مرتب از برادرم که فقط دوسال از من بزرگتر بود و هم‌مدرسه‌ای من بود هم کتک می‌خوردم بیشتر اوقات سر اینکه کیف‌اش را تا مدرسه حمل نمی‌کردم.

بعد

از آن بود که تصمیمی جدی گرفتم، باید این وضعیت را تغییر می‌دادم پس به اصرار، پدرم

را مجبور کردم هزینه‌ی باشگاه کیک‌بوکسینگ را پرداخت کند چشم امیدم به دستان پدر

بود که موافقت کند و بالاخره موافقت نکرد. مجبور شدم در طول دوران تحصیل با کار در

یک قهوه‌خانه و پس از فارغ التحصیلی با کار در یک کارواش، هزینه‌ی باشگاه و رسیدگی

به پرورش‌اندام را به‌سختی و در عین حال به‌طورکامل تامین کنم. چندین سال تلاش

کردم تا ورزشکاری قدرتمند شوم و حساب هر کسی که بخواهد تعرضی به من بکند را سریع کف

دستش بگذارم سال‌های سال بعد از مدرسه و کار، باشگاه، قبله‌گاه من شده بود و سال‌به‌سال

سطوح مختلف کیک‌بوکسینگ حرفه‌ای را گذارندم اواخر کار، در بین رقبا ملی هم حرفی

برای گفتن داشتم. همه چیز برای بهره‌گیری و استفاده‌ی به موقع از این نیرو و قدرت

مهیا شده بود، ولی افسوس خبری از دعوا و تعرض نبود، از آن ادبیات قلدرمآبانه‌ی پُرروهایی

که سر بی‌خودترین چیز دعوا راه می‌انداختند و کتکم می‌زدند اثری نبود و از برادرم

که الان مَرد دیگری شده…! اما همیشه

کسانی هستند که زورگو و قلدر باشند ولی کمتر پیش می‌آمد که کسی بخواهد رو‌ در‌ روی

من مستقیما نگاه مغرضانه‌ای داشته باشد، شب و روز فکرم این بود که اگر قدرتمند شوم

کجا؟ با کی و چطور ازش استفاده کنم قدرت یعنی داشتن سرعت واکنش بیشتر و جثه‌ای

بزرگتر تا استفاده از آن معنی پیدا کند تا شکوه و ابهت مردانگی یک مرد نیرومند به

نمایش گذاشته شود. اما اکنون بزرگ شده‌ام! چیزی که فهمیدم این‌است که اگر قدرتمند

باشی چه از آن استفاده بکنی و چه نکنی باز هم معنای قدرتمندبودن را به همه خواهی رساند،

در طول آموزش، استادم بسیار می‌گفت:”نیرو‌ ات رو در جهت درست وارد کن!”و بارها تاکید می‌کرد:”فقط زمانی که خیلی مجبور هستی و چاره‌ای نمونده می‌تونی از قدرتت برای تنبیه دیگران استفاده کنی!” و گویی هرگز پیش نمی‌آمد که مجبور به استفاده از این قدرت شَوم، چون خیلی از مردم در کوچه و بازار، تن و اندام قوی مرا می‌دیدند به آرامی و بافاصله معناداری از کنارم رد می‌شدند و سعی می‌کردند تا مبادا “پَرشِان به من گیر کند!” چندین باری هم که درگیر‌و‌دار یک برخورد فیزیکی بودم آنقدر اعتماد به نفس و احساس قدرت داشتم که مطمئن بودم ضربه‌ی بدی به طرف مقابل وارد خواهم کرد بنابراین از وقوع دعوا جلوگیری کردم و با یک جمله به قائله خاتمه دادم:”برو داداش ِمن، برو….!” و چقدر این جمله اثرگذار و کارآمد بود. طرف مقابل هم بدون هیچ تمایلی به ماندن، می‌رفت! باخود می‌گفتم و می‌خندیدم:”چه اتفاقی افتاده!؟” یعنی این‌همه سال تلاش کردم که بجای کتک‌کاری این جمله رو فقط بهشون بگم!؟” اما من بی‌آنکه از قدرتم استفاده کنم کسی جرات دعوا و تعرض به من را نداشت…! و این یعنی هنگامی که قدرتمند باشی، استفاده نکردن از قدرت، قدرتمندتر از استفاده کردن از آنست!

در کل چیزی که حاصل شد آنچه نبود می‌خواستم،

شوربختانه حالا ورزشکار قدرتمندی هستم، هفته‌ی پیش استادم با من تماس گرفت و گفت

که برای مسابقات ورزشی المپیک باید راهی چین شوم، تاکید کرد که این اولین دوره‌ایست

که ایران قادر به شرکت در این رشته ورزشی شده، هیچ برنامه دیگری نداشتم و چون تنها

نماینده ی کشور من بودم در مسابقات حضور پیدا کردم، برای تماشای آن، هموطنان زیادی

آمده بودند، چشم امیدشان به من بود و ازم بعنوان قهرمان کشور یاد می‌کردند و مرتب

تشویقم می‌کردند تا مبارزه کنم و در این مسابقات مدال طلا کسب کنم!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

آشنایی با خانم…

با خانمی آشنا شدم که تحصیلات فوق‌دکتری مغز و اعصاب داشت، یک ایرانی ساکن کانادا که تحصیلات عالیه‌اش را آنجا گذرانده بود اما به عشق وطن چندین سال هست که بازگشته. کاملا

آشنایی با خانم…

با خانمی آشنا شدم که تحصیلات فوق‌دکتری مغز و اعصاب داشت، یک ایرانی ساکن کانادا که تحصیلات عالیه‌اش را آنجا گذرانده بود اما به عشق وطن چندین سال هست که بازگشته. کاملا مسلط به انگلیسی و یک پزشک فوق‌تخصص و از مدیران‌ارشد بزرگ‌ترین بیمارستان کشور بود، عاشق طب سنتی هم بود دستی بر قلم داشت و کتاب‌های بسیاری را در خصوص استفاده از طب سنتی در کنار پزشکی مدرن نوشته بود، من کاملا اتفاقی و در رونمایی از کتاب جدیدش او را ملاقات کردم. مدرس مدیریت بهبود نظام سلامت سازمانی بود و استاد پیانو، ازش قول گرفتم که پیانو را به خانمم که به شدت علاقمندست، یاد دهد، او هم با لبخندی ملیح، پذیرفت. آلبوم‌های موسیقی‌اش را وقتی در وب‌سایت رسمی‌اش پیش رویم گذاشت، دیدم که چه سابقه‌ی خوبی در این زمینه دارد. عاشقانه، شعر و هنر را می‌ستود و وقتی لیستی از کارنامه‌ی ادبی‌ و مملو از مجموعه اشعار و کتب داستانی را نشانم داد این ستایشگری‌اش را من هم ستودم! داستان‌ها و رمان‌های عاشقانه‌اش، خیلی‌ها را دیوانه‌ی خود کرده بود این‌ها را از ایمیل‌ها و نامه‌های محبت‌آمیز خوانندگانش که می‌خواند فهمیدم. می‌گفت ادبیات را مرهون پدرش است که خود یکی از اساتید نام‌آشنای کشور بود. پایه ثابت ترجمه‌ی اشعار شکسپیر به فارسی بود. صدایش آنقدر زیبا بود که یقین داشتم قبلا جایی آنرا شنیده‌ام، حق با من بود او در چندین فیلم نیز گویندگی و نریشن هم کرده بود. حتی جایزه‌ی بهترین دوبلری چندین جشنواره‌ی موسیقی فجر را از آن خود کرده بود، کلیپ‌های روی صحنه رفتن و دریافت جایزه‌اش را در گوشی موبایلش بهم نشان داد. آن‌قدر علاقمند به یوگا بود که ظرف مدت کوتاهی یوگا آموزش می‌داد، می‌گفت وقتی که در یک گالری، اولین نقاشی آبرنگ یکی از نقاشان حرفه‌ای را در خارج از کشور دید، علاقمند شد و متوجه شده که چقدر در نقاشی هم استعداد دارد. هفته‌ی پیش افتتاح اولین گالری‌اش بود که من اگر هم می‌خواستم و می‌شناختمش فرصت دیدنش را نداشتم، چون مسافرت بودم! اطرافیان می‌گفتند به سختی در کنفرانس‌هایی که سخنرانی می‌کند، می‌توان او را دید، ازدحام مردم مشتاق، فرصت ملاقات را از هرکسی می‌گرفت. اجراهای پرشور و پر از اطلاعات او، علاقمندان را از سراسر کشور به سوی خود می‌کشاند. به‌شدت علاقمند به سفر بود و هرجایی را که می‌گفتم با تمام جزئیات می‌شناخت و از خاطرات و جذابیت‌های آنجا برایم نقل می‌کرد.

در وزارت بهداشت، دبیر انجمن سلامت کشور بود، سفیر حسن نیت ایران در یونیسف هم بود، مادر بود و صاحب دو فرزند و مدت ۵ سال همسر وزیر دارایی کانادا بود اما ظرف چندین سال اخیر که از او جدا شده بود به ایران بازگشته بود. مالکیت باشگاه فیتنس زنانه در یکی از محله‌های لاکچری تهران را برعهده داشت و گرداننده‌ی یکی از کلاب‌های زیبایی خصوصی. که البته اصرار داشت که این موضوع بین خودمان بماند با لبخند گفت که در خارج، پیشنهادات بازیگری داشته اما به‌خاطر یک سری ملاحظات نپذیرفته.

ملاقات ما در هیاهوی رونمایی از کتاب او در گالری اختصاصی‌اش، فوق‌العاده لذت‌بخش بود فکر می‌کنم حدود یک ربع طول کشید. در یک سالن پر زرق و برق که زیبایی محسور‌کننده‌ای داشت و زنان و مردان شیک‌پوش و خاصی که در آنجا حضور داشتند، نشانگر اهمیت این رویداد بود، فضا و مکان و موضوع و برگزارکننده و هرچه در آنجا بود همگی دست‌به‌دست هم داده بودند تا عظمت چیزی را به تصویر بکشند و من، که هرگز فکرش را نمی‌کردم نظاره‌گر چنین مراسم باشکوهی بودم. هرچند چیزی از جزئیات آنجا را به‌خاطر ندارم؛ بجز صحبت‌های آن خانم!

سرم گیج می‌رفت، داشت از من خداحافظی می‌کرد که با دیگران گرم صحبت شود، اصلا نمی‌دانستم دقیقا چه کسی را ملاقات کردم و از چه کسی دارم خداحافظی می‌کنم، فقط چنان محکم گفتم:”خیلی از آشنایی‌تون خوش‌وقت شدم!” که لبخندی زد و گفت:”منم.” سرش را برگرداند و نگاهش را از من گرفت. من که استرسی عجیب گرفته بودم همین که ملاقات تمام شد با اینکه نمی‌خواستم آنجا را ترک کنم اما به سرعت از گالری خارج شدم. تمام این مدت، دوستم در داخل ماشین دم گالری منتظر من بود و سیگار می‌کشید. نزدش رفتم. او هم‌اینکه مرا در کنار خود دید با عصبانیت هرچه تمام‌تر و پشت سرهم و باصدای بلند داد زد: “خبرت، دیگه می‌خواستی بر نگردی… داشتم می‌رفتم… چرا موبایلت رو جواب ندادی…؟ معلومه ۲ ساعت کجا رفتی و چه غلطی می‌کردی، گفتی یه سر میرم میام… این‌جوریه..!؟ دارم برات! توی اون شلوغی هم پیدات نکردم کدوم گوری بودی!؟”

حسابی عصبانی بود چنان مردمک چشمانش بیرون زده بود انگار که ورم کرده! فقط سعی داشت تا با بلندتر کردن صدایش، نهایت اعتراض‌اش را به من تفهیم کند. باور‌کردنی نبود که من ۲ ساعت آنجا بودم. اما وقتی او با همه‌ی نفرت و عصبانیت‌، ساعت مچی‌اش را نشانم داد فهمیدم :” واو.. چقد زیاد…! اصلا نفهمیدم چطور گذشت…”

در حالی‌که به شدت گیج‌ومنگ‌ بودم خیلی زور زدم تا تعریف درستی از کسی که ملاقات کرده بودم ارایه کنم و بتوانم در یک جمله او را معرفی کنم، که با دست روی داشبورد ماشینش زدم گفتم: “پسر، یه بیوه‌ی توپ پیدا کردم!”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

اجاق گاز!

آخر هفته بود یک روز تابستانی بسیار دلچسب، پدر خانواده، صبح، پس از لذت شبانه با همسر و استراحتی مناسب بیدار شد تا بساط کباب را برای ناهار روز جمعه آماده کند، عادتی که

اجاق گاز!

آخر هفته بود یک روز تابستانی بسیار دلچسب، پدر خانواده، صبح، پس از لذت شبانه با همسر و استراحتی مناسب بیدار شد تا بساط کباب را برای ناهار روز جمعه آماده کند، عادتی که همه اعضای خانواده آنرا دوست داشتند و همیشه منتظر آخر هفته و بساط پدر بودند… همسرش هم خوشحال از اتفاق دیشب و این اقدام شوهرش به باغ سیب داخل حیاط رفت تا دراین همراهی لذت بخش، سهیم باشد. هر دو با لذت زیادی در حال تدارک و آماده سازی منقل کباب و سیخ کردن کباب ها بودند، ذغال ها چنان آماده شده بودند که ممکن نبود هیچ چیزی، خام و نپخته از آن بیرون بیاید.

مرد خانه در اثر تکرار و علاقه، تبحر و استادی خاصی در برپا کردن آتش و پختن کباب داشت آنگونه که زبانزد بود و البته خود هم به این مهارت اشراف داشت و چنان به خود می بالید که انگار کسی در جهان به اندازه او در این کار مهارت ندارد و هنگامی که سیخ های مملو از گوشت را بر روی ذغال باد می زد یقین داشت که بر هفت آسمان غلبه کرده و هرچقدر دود بیشتری از آتش و کبابش برمی خاست حس می کرد غول چراغ جادوست که از میان انبوه دود ظاهر شده تا آرزوی خوردن کباب آخرهفته زن و فرزندش را برآورده سازد.

زن هم عاشق چنین عظمتی شده بود، نیروی مردانگی او را بیشتر در پس دود می دید. به واقع او غول چراغ جادو شده بود… در حین آماده سازی کباب ها جلوی مردش ظاهر شد، مرد با دست زد روی باسن همسرش و باخنده ای طعنه آمیز گفت: ” این اجاق گاز گنده رو از اینجا بردار!”

ناگهان این جمله به شدت افکارش را به هم ریخت و حباب خوشی های زن را ترکاند، این حرف طعنه ای بود که زن به دل گرفت اما تا پایان آن روز چیزی نگفت فقط دائم با خودش تکرار می کرد که: “یعنی باسنم اینقد بزرگ شده!؟ زشت شدم؟ یعنی هیکلم به هم ریخته؟ نکنه ازم بدش اومده بره سراغ یکی دیگه…” و سپس گفت: “این بیشعور چی میفهمه! الان همه دنبال باسن بزرگ هستن!” هزاران فکر و حرف بی نتیجه از ذهنش عبور کرد.

اکنون هم از چراغ جادو متنفر بود هم از اجاق گاز. اینها آزاردهنده ترین واژه هایی بودند که دارکوب وار در مغزش بر هم کوبیده می شدند.

تکرار این جمله که :” این اجاق گاز گنده رو از اینجا بردار!” از ذهنش بیرون نمی رفت اما واکنشی هم نخواست بروز دهد. تشبیهی که همسرش بکار برده بود آزاردهنده بود آنروز همه چیز با لذت هر چه تمامتر در جمع خانواده به پایان رسید. اما برای زن، نه!

شب شد و مرد خانه با همسرش در داخل اتاق خواب بودند و زن که دلخور از حرف امروز صبح بود به همسرش پشت کرده بود…و اصلا سر ذوق نبود.

مرد هم علت ناراحتی او را نفهمید، پس تلاش کرد تا او را به خودنزدیک کند، شیطنت ها و شوخی های مرد برای سر ذوق آوردن او میسر واقع نشد، بنابراین خواست که او را در آغوش بگیرد که گفت:” امشب رو نمیخوای…!؟”

زن متوجه خواسته همسرش شد اما ناگهان برگشت و با ناراحتی گفت:” خودت متخصص کباب درست کردنی، انتظار نداری که من اجاق گاز به این بزرگی رو برای یه تیکه گوشت پلاسیده کوچیک روشن کنم!؟”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

۴ پرده از شغل تو!

¶ پرده‌ی اول به سرعت از کنارت رد می‌شد و معمولا جواب سلام‌ات را نمی داد. وقتی جلوی پای‌اش بلند می‌شدی در صورتت نگاه می‌کرد انگار که وظیفه‌ات را به خوبی انجام می‌دهی

۴ پرده از شغل تو!

¶ پرده‌ی اول

به سرعت از کنارت رد می‌شد و معمولا جواب سلام‌ات را نمی داد.

وقتی جلوی پای‌اش بلند می‌شدی در صورتت نگاه می‌کرد انگار که وظیفه‌ات را به خوبی انجام می‌دهی

و وقتی در اتاقش حضور پیدا می‌کردی به زحمت حتی سرش را از روی نوت بوک‌اش بالا می‌گرفت.

می‌گفتی: ” خدمت محترمتون رسیدم برای قضیه…”

می‌گفت:”سریع‌تر

بگو!”

سریع‌تر که می‌گفتی، می‌گفت:” با سرپرستت درمیون بذار.”

با سرپرستت که درمیان می‌گذاشتید، می‌گفت:”در حیطه اختیار من نیست تصمیم مدیریت‌بالاست…!”

باز نزد مدیریت‌بالا می رفتی و برای اینکه وقتش را نگیری به سرعت می‌گویی: “خدمت محترمتون رسیدم برای قضیه…”

می‌گفت:” آرام‌تر… ببینم چی میگی!”

آرام‌تر که می‌گفتی، با خشم و سردی شدیدی، می‌گفت:”قبلا هشدار داده بودم که فقط از سرپرستت پیگیری کن!، سلسه مراتب رو رعایت کن! تکرار نشه!”

کمی

ترسیدی، تکرار نشد و اگر می‌شد بازهم دور باطل بود…

خسته

می‌شدی، انگیزه‌ات هر روز از دست می‌رفت اما به خودت می‌گفتی: “شاید مدیریت سرش

شلوغه!، درست میشه یه روزی.”

سرپرست

گفت: “سعی کن خودت رو اثبات کنی…! اون چیزی که می‌خوای شدنیه!”

چندین

سال خودت را اثبات می‌کنی به هر روش و فرم و اصولی…

اما

سرپرست گفت:” هنوز او چیزی که من! میخوام نشدی.”

اون

چی می‌خواست که تو نبودی و یا نمی‌شد که باشی!؟

¶¶ پرده‌ی دوم

فردا

جلسه است.

تو گفتی:”راجع چه موضوعیه!؟” سرپرست گفت: “نگرانی مدیریت‌بالا! از کیفیت پایین خدمات!”

تو در جلسه به‌خوبی از خودت و همکارانت دفاع می‌کنی، از سرپرست هم تشکر میکنی با اینکه هیچ کمکی نکرده! عملکرد همه را به دقت تشریح می‌کنی، البته با کلی ترس و استرس. مدیریت‌بالا! در جلسه، غرق گوشی موبایل! اصلا حواسش به تو نیست، فقط گاهی اوقات می‌گوید:؛ ادامه بده!؛ و در نهایت می‌گوید: “وقت من رو نگیر، خروجی مورد نظر کوو!؟”

تو

می‌گویی:”نتیجه مورد نظر رو توضیح دادم خدمتتون در اسلایدهای…، ایناهاش

آمار…اهداف… چالش ها…!”

سرپرست،

مونالیزا می‌شود، لبخند ژکوند می‌زند!

ساکتِ ساکت، جرات حرف زدن ندارد!

جلسه دو ساعته ظرف نیم‌ساعت تمام می‌شود، خروجی آن: “این چیزی که من (مدیریت‌بالا!) میگم درسته!”

سرپرست

بعد از جلسه به تو: “گند زدی!”

و تو خودت را سرزنش می‌کنی و باخود می‌گویی: “واقعا من گند زدم!؟”

¶¶¶ پرده‌ی سوم

تو پس از آن، بیشتر همراهی می‌کنی، پروژه های جدید بیشتری اجرا می‌کنی، تلاش و خلاقیتت هر روز بیشتر می‌شود و…

سرپرست می‌گوید: “آفرین کارِت عالیه، البته از این به بعد جلسات رو خودم میرم لازم نیست تو بیای.”

جلسه، بدون تو برگزار شد و سرپرست برای تشریح پروژه های جدید به مدیریت بالا در جلسه حاضر شد.

سرپرست درجلسه گفت:” جناب مدیریت‌بالا! تمام این پروژه‌ها رو من پیش بردم، من بودم که فلان شد و اگر نبودم فلان می‌شد، باور بفرمایید این وضعیتِ پیش از من و این وضعیتِ پس از من! “

مدیریت‌بالا: ” آفرین ، خوبه… دقیقا انتظار ما هم همین بود!”

تو،

پس از جلسه به سرپرست: “نتیجه‌ی جلسه چطور بود!؟”

سرپرست:

“هیچی، کمی! خوششون اومد اما مدیریت‌بالا هنوز راضی نشده و گفته تلاشت رو

ادامه بده!”

تو می‌گویی:”پس

اون قضیه من اوکی میشه!”

سرپرست:

” حالا صبر کن، بازم می‌سپرم اما در حیطه اختیار من نیست تصمیم مدیریت‌بالاست!”

¶ ¶ ¶¶ پرده‌ی آخر!

فردا جلسه سالیانه است.

همه در

جلسه شرکت کردند…

تو هم شرکت می‌کنی…

ولی این بار تلاش، انگیزه و خلاقیت‌ات از بین رفته، خسته شدی و دل و دماغ هیچ کاری را نداری

و در حالی که از شغل و حقوق‌ات ناراضی هستی و به‌شدت کمبود مالی داری…

مدیریت‌بالا، در پایان جلسه، کتاب: “چگونه میلیونر شوید” را به تو هدیه می‌دهد!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۸ دقیقه

آخرین نفر

دهه‌ی شصت دردناک‌ترین، بی‌امکانات‌ترین و سخت‌ترین دوره‌ی گذار از زندگی ما اکثر ایرانی‌هاست بخصوص اگر در شهرهای غربی و مرزی هم زندگی کرده باشید! آن‌هم در بحبوحه‌ی انق

آخرین نفر

دهه‌ی شصت دردناک‌ترین، بی‌امکانات‌ترین و سخت‌ترین دوره‌ی گذار از زندگی ما اکثر ایرانی‌هاست بخصوص اگر در شهرهای غربی و مرزی هم زندگی کرده باشید! آن‌هم در بحبوحه‌ی انقلاب و جنگ در روزگار نفت گِل‌آلود، نان تنوری گِلی، حمام عمومی، صف کوپن، پناهگاه، کاروان سربازان اعزامی و…

اواسط مهرماه، هوا رو به سردی می‌گذاشت و اواخر آن، زمستان که نه! زمهریری برپا می‌شد! آن دهه، زمین هم جور دیگری بود! برف آن‌قدر می‌بارید که دیگر نمی‌توانست ببارد! یک‌روز صبح سرد زمستان، راس ساعت ۶ صبح مادر مرا برای خرید نان بیدار کرد یک داستان غم‌انگیز و عذاب‌آور تکراری، سرما، صف‌های‌طولانی نان و البته نوبتی که همیشه رعایت نمی‌شد، با اکراه به نانوانی رفتم کل شهر به تعداد انگشتان دست، نانوایی داشت آن‌هم برای هزاران نفر که غذای همه‌ی آنها گویی فقط نان بود! گاهی نان نصیب آنهایی می‌شد که قوی‌تر بودند و یا زورگوتر، دقیقا راز بقا در همین بود! و برخی نیز تبانی و لابی‌گری می‌کردند تا نوبت ضعیف‌ترهایی شبیه من را بگیرند.. بیشتر اوقات خمیر تمام می‌شد و نانی نصیبمان نمی‌شد و اغلب گریه‌کنان و یا با بغضی سنگین به خانه برمی‌گشتیم و روی نگاه‌کردن در چهره‌ی اعضای خانواده را نداشتیم که منتظر نان بودند! آن ایام با چند قرص نان قرضی از همسایه تا فردا را سپری می‌کردیم…

صف‌های نان به‌دلیل کمبود آرد،جنگ،تنوری‌ و دستی‌بودن و جمعیت فراوان گرسنه‌تر و فقط نان‌خور! همیشه پرهیاهو و مملو از زنان و مردانی بودند که حتی گاها ساعت ۴ صبح دم نانوایی می‌نشستند و گاهی زودتر از نانوایان آنجا حضور داشتند، ما هم روزهایی بود که مهمان داشتیم و نیازمند نان بیشتر! برادران بزرگترم پتو به خود می‌پیچیدند و شب دم نانوایی به انتظار می‌نشستند تا اولین نفری باشند که نان می‌خرند!

در کل شنیدن عبارت :” اولین نفر” عاشقانه‌ترین ترانه‌ی زندگی بود در آن دوران صف!

شبیه همه‌ی روزهایی که از مدرسه جا می‌ماندم آن‌روز هم از مدرسه جا می‌ماندم از صبح چیزی نخورده بودم و با تمام نگرانی و با چنگ و دندان خود را لابلای ده‌ها زن و مرد، دختر و پسر، جا داده بودم تا نوبتم را کسی از من نگیرد، آدم‌ها می‌آمدند و می‌رفتند و بیشترین چیزی که می‌شنیدید و اهمیت داشت این بود:” آخرین نفر کیه!” این جمله از زبان هر کسی شنیده می‌شد و اگر آن‌را نمی‌گفتید و تاکید نمی کردید که نفر جلویی شما چه کسی است و بی‌هوا پشت سر کسی می‌ایستادید عده‌ای که هرگز در صف نبودند و یا می‌رفتند و بعدها می‌آمدند، می‌گفتند:”ما بعد از فلانی نوبت گرفته بودیم!”؛ مشکل فقط آن یک نفر نبود بلکه او هم زنجیره‌ای از آدم‌هایی که هرگز در صف نبودند را باخود به همراه می‌آورد! بنابراین لزوم پرسیدن این پرسش که: ” آخرین نفر کیه!” و شناسایی نفر جلویی به شدت و به قیمت بقا در آن دوران اهمیت داشت! اگرچه برای آنهایی که از زور استفاده می‌کردند این موضوع اهمیتی نداشت و شاطر در هیاهوی دستان آدم‌هایی که می‌خواستند زودترپولشان را بدهند تا زودتر نانشان را بگیرند می‌پرسید: “الان نوبت کیه!؟” و همیشه نوبت آنها بود.

هرگاه که نفر آخر نبودم خیلی خوشحال می‌شدم حتی اگر صد نفر هم جلوتر از من بودند!

خمیر اول تمام شد عده‌ای نان‌هایشان را خریده و بردند، هر کدام بیشتر از ۵۰ قرص نان می‌خریدند، و همین موضوع هم مزید برعلت بود تا حتی اگر چند نان هم بخواهی باید ساعت‌ها و ساعت‌ها منتظر بمانی مگر آنکه فقط یک یا دو نان می‌خواستی که بدون نوبت می‌دادند البته اگر آدم سیری پیدا می‌شد که به یکی دو نان اکتفا کند!

هنوزم برایم سوال است آیا ما جایگزینی برای نان نداشتیم!؟ آیا زیاد نان می‌خوردیم یا زیاد بودیم و نانی باقی نمی‌ماند!؟ فقط این را می‌دانم که هرچقدر هم نان می‌خریدیم برای فردا صبح، نانی در خانه نداشتیم…!

خمیر نوبت دوم هم همین‌طور پخته شد و مردم نان‌ها را بر دستان خود محکم گرفته بودند و بخار آن در سرمای زمستان تمام صورتشان را می‌پوشانید و یک‌به‌یک از آنجا دور می‌شدند آرام‌آرام صف درحال خلوت‌شدن بود. دلهره‌ی هراسان و بیمناک من و حسرت آنهایی که موفق به خرید نان شده بودند رهایم نمی‌کرد. خیلی‌ها آمدند و رفتند و من هنوز دستم به نان نخورده بود اسکناس مچاله شده‌‌ی درون دست‌های یخ زده‌ام را در میان ازدحام آدم‌ها و سرما‌ آن‌قدر فشرده بودم که ممکن نبود از هم وا شود!

در لحظه‌ای متوجه شدم که نان تمام شد! کسی باقی نمانده بود و من تنهای تنها منتظر خمیر سوم ایستاده بودم.

-“فک کنم خمیر آخر بود!” این را نفر جلویی من گفت و رفت! در آن سرما، کاسه‌ی آب‌جوشی بود که بر دلم ریخت! با خود گفتم: “یعنی ممکنه دیگه نون نپزن!؟” اگر چه پرسش احمقانه‌ای بود چون بسیار پیش آمده بود که دیگر نانی نمی‌پختند! یا گاهی در را می‌بستند و می‌گفتند که آخرین خمیر را برای خودشان نان می پزند! مردمک چشمانم لرزان و هراسان این سو و آن سو را می پاییدند به شدت نگران بودم: “بازم خمیر تموم شد!؟” نمی‌خواستم جواب این پرسش را از کسی یا خودم بشنوم حتی می‌ترسیدم بلند بیانش کنم و غمگین می‌شدم که اگر پاسخ: “بله” باشد! …

وقفه‌ای چند دقیقه‌ای در نانوایی بود و من آرام و قرار نداشتم هم از در ورودی و هم از پشت شیشه‌های کثیف و مه‌آلود، انتهای نانوایی را نظاره کردم تا چیزی دستگیرم شود آنها را دیدم که در حال چایی‌خوردن هستند و این نشانه‌ی خوبی بود هم از اینکه آنها بازهم نان خواهند پخت! و هم اینکه هنوز در را نبسته بودند!

مرد خمیرگیر بر روی مخزن فلزی بزرگی خم شده بود، و خمیر سوم را داشت آماده می‌کرد. در پوست خود نمی‌گنجیدم نفر اول بودم! اولین نفر، مدام این را تکرار می‌کردم که در دلم نهادینه شود تا اگر کسی گفت: “نوبت کیه!؟”

سریع

بگویم: “من..نوبت منه!”

و باز

با خود می‌گفتم: “خدایا شکرت نوبتم شد الان یعنی همین‌که خمیر رو بپزند من

اولین کسی‌ام که موفق به گرفتن نون می‌شم و می‌تونم به مدرسه‌ام برسم!”

پس از کلی استرس و نگرانی و انتظار چندساعته… درحالی‌که دستانم کاملا یخ زده بود مرتب این پا و آن پا می‌کردم و منتظر دست به‌کار شدن شاطر ماندم این لحظه‌ها زمان به کندی هر چه تمام‌تر می‌گذشت یا بهتر بگویم که اصلا نمی‌گذشت یک توقف محض! ساعت نانوایی را نگاه کردم نزدیک به ۱ بعدازظهر بود بیش از ۶ ساعت است که منتظر خرید نانم! نیم‌ساعت از شروع مدرسه‌ام گذشته بود باید نان را می‌خریدم به خانه می‌بردم، مسافتی بیش از ۳ کیلومتر تا خانه! را می پیمودم و فوراً به مدرسه می‌رفتم یک زمان ۱ الی ۲ ساعته‌ی دیگر …!

بیشتر از هر زمانی دیگر، انتظار آزارم می‌داد برای آن‌که این انتظار تلخ را تحمل کنم شبیه بینوایان به دقت کارهای نانوایان را زیر نظر گرفتم، نان لواش، نان سنتی نازک و مسطحی که از آرد، آب، نمک، خمیرترش و کمی جوش‌شیرین طی مدتی تخمیر تهیه شده و پس از شکل‌دهی به صورت خاص خود بر روی سطح داغ پخته می‌شد. تا اینجا تعریفی از این نوع نان بود، اینها را هم در مدرسه آموخته بودم و هم از مادرم! خمیر درست شد! پس از ور آمدن خمیر یعنی تکمیل عمل تخمیر، حالا نوبت چانه‌گیر بود او خمیر را چنگ می‌زد و تکه‌هایی را از ظرف بزرگ خمیر پاره می‌کرد و برمی‌داشت و پس از کمی قِل‌دادن، با دو دست آنرا گِردشده کنارهم می‌گذاشت چانه‌ها را به وزن و اندازه‌ی یک مشتِ گره‌کرده آماده می‌کرد و روی سینی‌های تخته‌ای قرارمی‌داد تک‌تک چانه‌هایی که می‌گرفت را می‌شمردم و منتظر پُرشدن ردیف‌های‌خالی می‌شدم که باید الان تمام شود و پس از لحظاتی جان‌کندن، تمام شد و اکنون نوبت به مرد وردنه‌چی رسید کسی که هر چانه را با وردنه (یک چوب‌مدور که دو سر آن دارای دسته است) کمی از حالت گرد به یک دایره‌ی پهن متوسط، تخت می‌کرد و اولین آن‌را روی تخته‌ی چوبی بزرگ شاطر انداخت؛ شاطر هم آستین‌های شاطری‌اش را پوشید! (به خاطر آن که دستانش درگرمای شدید تنور نسوزد!) در چاله‌ی روبروی تنور گِلی فرو رفت و با تیرک (یک چوب صاف، نوک تیز و بلند) تا آنجایی که ممکن بود خمیر دریافت شده را پهن و نازک کرد، پس از کش و قوس فراوان و رهاکردن این صفحه‌ی نازک خمیر در هوا و گرفتن ماهرانه آن روی دستانش، آنرا بالاخره روی بالش مخصوص که کمی بزرگ‌تر از اندازه‌ی نان بود قرار داد و درنهایت به دیواره‌ی تنور چسباند.

-“چه فرایند حوصله سربری!”با اینکه بارها این عملیات را دیده بودم اما انگار بار اولم بود که چنین دقتی دارم. اولین نان از تنور درآمد یک نان بسیار نازیبا و خمیر و پُر از تکه‌های سوخته نان‌های قبلی که روی دیواره‌ی تنور مانده بود! به این نوع پخت عادت داشتم گاهی اوقات آنها را نمی‌بردم و اگر می‌بردم باید ناسزاگویی مادر را به جان می‌خریدم! معمولا تا چندین نان اول همین وضع بود اما اهمیتی نداشت… با خودگفتم: “آخیش تمام شد الان نونامو جمع می‌کنم..!” و من اولین نان را به دست آوردم داشتم محاسبه می‌کردم که مدت پخت برای هر نان لواش ۳۰ الی ۵۰ ثانیه است و من ۳۰ نان لواش می‌خواستم که ضرب همین هم کلی زمان می‌برد اما فقط این نبود لابلایی این ۲۰ قرص نان، آنها ۱۰۰ نان برای این و آن و سفارشات خود کنار می‌گذاشتند خونم در حال به‌جوش آمدن بود اما اعتراض به آنها وضعیت را بدتر می‌کرد و خیلی ساده لج می‌کردند! و از نانوایی آدم را بیرون می‌کرد کلا نانوایی‌ها قدرتی داشتند آن روزگار! فقط خوشحال بودم که گرمی نان را در آن سرمای سرد حس می‌کنم می دانستم گرسنه به مدرسه می‌روم شبیه بسیاری از آن روزهای مشابه! باید سریع نان را به مادرم می‌دادم و به مدرسه می‌رفتم و بخاطر دیرآمدنم : “یه پا در هوا!” یک ساعت هم در کلاس تنبیه می‌شدم! و بدتر شاید معلم دیگر مرا به کلاس راه ندهد.

معمولا سابقه نداشت که نانوایی این‌قدر خلوت باشد شاید بخاطر این بود که دیگر کسی باقی نمانده بود که نان نخریده باشد! شاید هم چون از ساعت شروع کلاس‌های مدارس گذشته بود!؟

هیچ‌کس در نانوایی نبود جز شاطر و دار و دسته‌اش و فقط من!

خوشحال بودم که اولین نفرم! و البته! پشت سر من هم هیچ‌کسی باقی نمانده بود!

در

حال جمع‌کردن نان‌هایم بودم که دختری آمد و پرسید:” آخرین نفر تویی!؟”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۹ دقیقه

مَلی و بزرگ‌پاچ!

نامش “سکینه‌خاتون” بود اما همه صدایش می‌کردند: “بزرگ‌پاچ” یعنی دختر ترشیده… ، اوایل اگر کسی به این نام صدایش می‌کرد خیلی سریع و خشن به او حمله‌ور می‌شد هرجایی هم اگر

مَلی و بزرگ‌پاچ!

نامش “سکینه‌خاتون” بود اما همه صدایش می‌کردند: “بزرگ‌پاچ” یعنی دختر ترشیده… ، اوایل اگر کسی به این نام صدایش می‌کرد خیلی سریع و خشن به او حمله‌ور می‌شد هرجایی هم اگر می‌شنید که در‌ و همسایه با این نام صدایش می‌کنند و یا از او حرف می‌زنند نمی‌توانست خشم و نفرتش را پنهان کند و با یک حرکت نمایشی، واکنش نشان می‌داد. اگرچه تقریبا به این نام عادت کرده بود اما هنوز خود را سکینه‌خاتون می‌دانست.. شوربختانه از همان ابتدا دختری قد کوتاه بود و بَرو‌ روی زیبایی هم نداشت تا به سبب آن کسی را به خود جذب کند چهره‌ای سوخته، با لب‌هایی که دورش کبود بود و موهای وزوزی و لکنت‌زبانی که او را از گفتن درست جملات محروم می‌کرد به همین خاطر معمولا حرف نمی‌زد علاوه بر آن اخلاق وسواس گونه‌اش، عملا همه را از او دور کرده بود تازه فقط این نبود، مردان داغان‌تر از خودش هم در آن آبادی و یا آبادی‌های اطراف بودند که طالب او باشند ولی سکینه‌خاتون آنها نمی‌پسندید… هم به نقص خود اشراف داشت هم به نقص دیگران… در نهایت او نقص‌های دیگران را نمی‌خواست به نقص خود اضافه کند، می‌خواست کسی بیاید و نقص‌هایش را پوشش دهد… هرچند گویی کسی نبود. در پی کسی هم نبود که کامل باشد چون همراهی با یک فرد کامل، باعث می‌شد نقص‌های خودش بیشتر نمود پیدا کند. آن‌قدر در این تضاد بود تا تمامی فرصت‌های دست و پا شکسته را هم از دست داد، توجیهی که برای خود داشت این بود که مجرد ماندن برایش خوشایندتر از یک انتخاب ناخواسته است! در یک آبادی سرسبز نزدیک رشت زندگی می‌کرد، بی آنکه ذره‌ای از طراوت یک زن شمالی در او نمایان باشد، سن زیادی هم نداشت و برای یک دختر سی‌و‌یک ساله‌ی روستایی این عدد خیلی هم زیاد بود که البته با توجه به جثه و چهره‌اش، پیرتر هم نشان می‌داد، پدر و مادرش را هرگز بخاطر نمی‌آورد سال‌های دور آنها را از دست داده بود در زلزله‌ی رودبار… از کودکی کنار مادربزرگش بزرگ شده بود، مادر بزرگش “ماجان”زن پُرکار و مهربانی بود تا لحظه‌ی آخر زندگی‌اش، درحال نظافت و کارهای خانه بود تا زمانی که سیکنه‌خاتون به این سن رسید هنوز زنده بود خانه‌ی قدیمی آنها سال‌های بسیاری بود که روی مَرد به خود ندیده بود انگار آخر زمان بود و فقط این دو زن بودند که باید انسانیت و زن بودن‌شان را باهم تجربه کنند. ماجان، دقیقا سال‌های آخر، شبیه یک مرده‌ی متحرک بود و برعکس نوه‌ی دختری‌اش،سکینه‌خاتون! زیبایی یک مادربزرگ دوست‌داشتنی را داشت. عمر چندان زیادی نداشت اما چون رنجور و گوژپشت بود کسی باور نداشت که او امسال هم زنده بماند! و همه فکر می‌کردند ماجان عمری طولانی دارد، حتی ضرب‌المثل روستا هم شده بود که می‌گفتند:”عمر هزاران جوان، شده نصیب ماجان”… بالاخره انتظار مردم برآورده شد! و ماجان درگذشت. بعد از مرگ ماجان، سکینه‌خاتون به شدت تنها شد اگرچه همین حجم عظیم تنهایی، او را لحظه‌ای تنها نمی‌گذاشت!

ماجان که مُرد، او را در گورستان روستا دفن کردند، گورستان، بسیار نزدیک به روستا بود پیش از این ماجان که زنده بود با او، جنازه‌های زیادی را تا گورستان همراهی کرده بود. اکنون بار اول و شاید تنهاباری بود که نزدیک‌ترین و تنها همراه زندگی‌اش را در آن به خاک می‌سپرد. قطره‌ای اشک نریخت نه به‌خاطر اینکه ماجان را دوست نداشت و یا برای مرگ یک انسان متأثر نباشد بلکه در شوکی غریب فرو رفته بود، به کل زبان بسته بود و مُرده‌تر از کسی که دفن کرده بودند، بود! هیچ واکنشی نشان نمی‌داد همه‌ی اهالی برای تشیع ماجان آمده بودند، سکینه‌خاتون از لحظه‌ای که کنار مزار ماجان افتاد تا پاسی از شب بلند نشد باور‌ناپذیرترین اتفاقی بود که می‌توانست حس کند..

گورکن به‌همراه همسرش او را به

زور به خانه خودش بردند و کمی دلداری‌اش دادند… هر روز سکینه‌خاتون از صبح زود

بلند می‌شد و تا پاسی از شب در گورستان می‌ماند. او هم همراه ماجان مُرده بود با

این تفاوت که فقط خاکش نکرده بودند!

حال، خانه‌اش بی‌کس‌تر، سردتر و ناراحت‌کننده‌تر از هر زمانی شده بود دیگر میلی به ماندن در خانه نداشت عادت کرده بود نان و آبی باخود ببرد و گورستان را خانه‌ی دوم خود کند…

چندهفته از درگذشت ماجان نگذشته

بود که یک‌روز، صبح‌زود در حالی‌که آماده می‌شد تا به گورستان برود پشت پرچین حیاط

خانه‌اش، صدای ناله‌ای شنید به آرامی و پاورچین، پاورچین به سمت صدا رفت و آنجا سگ

ماده‌ای را دید که پایش به طرز فجیهی، زخمی شده بود، به شدت متاثر شد او را به

خانه برد و مداوا کرد، تمام آن‌روز را در خانه، کنارش ماند…

اثری از وسواس‌اش هم باقی نمانده بود خیلی راحت، سگ را نوازش می‌کرد، زخمش را می‌شست و با پارچه‌ی تمیز می‌بست، اینها را از ماجان خوب یاد گرفته بود که اردک‌های زخمی را چطور مداوا می کرد…غذا به او می‌داد و در چشمان مظلوم سگ، ساعت‌ها خیره می‌شد… سگ هم تمام وجودش را روی گلیم رها کرده بود و با ناز و عشوه قلب سکینه‌خاتون را از آن خود کرده بود. چند روزی گذشت به کل فراموش کرده بود که سرخاک ماجان برود آن‌قدر هوش و حواسش به سگ بود که لحظه‌ای چشم ازش بر نمی‌داشت سکینه‌خاتون، سگش را همان”مَلی” صدا می‌کرد یعنی سگ‌ماده! باور داشت که همه را با همان نامی که دوست دارند باید صدا زد شاید بدلیل این بود که خودش را بزرگ‌پاچ صدا می‌کردند! البته احتمال می‌داد که شاید سگ از نام‌ “مَلی”بیزار باشد! اما چون انتخاب دیگری نداشت خودش را قانع کرد که او همین اسم را دوست دارد…!

روزها و ماه‌ها و بلکه سال‌های

زیادی را در همان خانه‌ای قدیمی، زیستن را با آن سگ، تمرین می‌کرد آن سگ همان چیزی

بود که او می‌خواست. چیزی که خودش یافته بود، خودش تیمار کرده بود و آن‌را کاملا

از آنِ خود می‌دانست، سیکنه‌خاتون حالا شادتر زندگی می‌کرد روزگارش آن‌چنان دست‌خوش

یک تغییر خوشایند شد که با خود می‌گفت کاش این‌همه سال یک سگ داشت! بیشتر بیرون می‌رفت

و بیشتر در طبیعت و در میان مردم بود، عده‌ای مسخره‌اش می‌کردند و می‌گفتند:

“مَلی، بزرگ‌پاچ رو بیرون آورده یا بزرگ‌پاچ، مَلی رو!؟”

اهمیتی نمی‌داد احساس خوشحالی‌اش

آن‌قدر بود که دیگر این حرفها اثری نمی‌کرد البته جسورتر شده بود. مَلی، سگ وفاداری

بود هم دائما دور و بر صاحبش می‌پلکید، دم تکان می‌داد و هرکسی را او احساس می‌کرد

صاحبش را می‌خواهد آزار دهد با یک تشر از آن اطراف دور می‌کرد بخوبی حافظ و نگهبان

صاحبش شده بود او هم مهر و محبت صاحبش را با تمام وجودش حس می‌کرد که لحظه‌ای از

کنارش دور نمی‌شد سیکنه‌خاتون اکنون احساس می‌کرد و در دل می‌گفت:”چه حامی

خوبی! این دقیقا هدیه‌ی خداس که از نبود ماجان بهم رسیده!” شدیدا آن دو به هم

نیازمند و وابسته شده بودند… روزی که مَلی ناخوش‌احوال بود روزگار سکینه‌خاتون

سگی می‌شد و روزی که او مریض بود سگ، انسان‌تر از هر انسانی می‌شد! او خیلی خوب می‌دانست

که: “تنها چیزی که آدم‌ها را به چیزی نزدیک می کند کمبودهای آنهاست!”

روزگار سیاه و سفید و بی‌رنگ او جان گرفته بود رنگ زندگی گرفته بود و نقش‌های خاصی داشت انگار این خودش بود که این موجود دوست‌داشتنی را خلق کرده، آن‌قدر دوستش داشت که همه را فدا و قربان او می‌کرد. او، مَلی را از هرکسی بیشتر دوست می داشت…گاهی خود را نیشگون می‌گرفت که: “آخه دددددؤختر یییعنی حتی بیشترررر از ماجان!؟” می‌ترسید جواب این سوال را با زبانش بدهد ولی در دلش، دقیقا پاسخ، مثبت بود!

لبخند زندگی در تمام مدت از چهره و کام او بیرون نمی‌رفت از مرگ ماجان ۲۰ سال گذشت و آن سگ تمام این سال‌ها بخوبی هرچه تمامتر تنهایی سکینه‌خاتون را پُر کرده بود اکنون سیکنه‌خاتون ۵۱ ساله در آستانه‌ی پیری و کهن‌سالی بود و سگ وفادارش در انتهای راه زندگی…

همیشه آرزو می‌کرد که خدا کند پیش

از مَلی بمیرد اما طبیعت کار خود را می‌کند! و در بامداد یک صبح دیگر از دفتر

زندگی‌اش، وقتی از خواب بیدار شد دید لاشه‌ی بی‌جان مَلی در ورودی حیاط افتاده، از

همانجایی که آمده بود در همانجا هم از دنیا رفته بود! تحمل دیدن این صحنه، آن‌قدر

جگرسوز بود که احساس کرد تمام دنیا روی سرش خراب شده، شبیه دیوانه‌ای شده بود و با

فریاد زیادی زار زار اشک می‌ریخت و در و همسایه را گاهی به کمک فرا می‌خواند و

گاهی به دشنام… اما کار از کار گذشته بود. پیرزن همسایه نزدش آمد و گفت: “سگ‌ات

خیلی بیشتر از چیزی که فکرش رو می‌کردی عمر کرد که اینم از محبت بی‌دریغ تو بود به

اون… خودت رو ناراحت نکن حیوونه دیگه…!”

با خشم زیادی به پیرزن همسایه نگاهی

کرد و گفت: “حی حی حیون تویی! گُ گُ گُمشو…”

کسی از شدت واکنش و این‌همه

علاقه‌ی او به سگ‌اش درک درستی نداشت و با نگاهی عاقل اندر سفیه او را نظاره می‌کردند

و او نیز بی‌اعتنا به همه و نگاه‌هایشان، تا شب بر روی جنازه‌ی سگ گریست..

سحرگاه در حالی‌که همه در خواب

عمیق بودند به داخل خانه رفت و لاشه‌ی حیوان را در پارچه‌ای سفید پیچید و با یک

بیل باغچه‌‌بانی به گورستان روستا رفت، آنرا چنان در آغوش گرفته بود که گویی پاره‌ای

از بدنش است! لاشه‌ی سگ را وقتی که هوا هنوز گرگ و میش بود پس از ساعتی کندن زمین،

در نزدیکی مزار مادر بزرگش، ماجان دفن کرد… و هق‌هق گریه می‌کرد، او را خودش دفن

کرد چون به جایی رسیده بود که احساس می‌کرد خودش او را آفریده پس باید با دستان

خودش او را به ابدیت بسپارد!

تا سحرگاه شیون کرد و گریست و هنگام طلوع آفتاب او بر روی تپه‌ای انباشته از خاک مرطوب که عشق‌اش را در زیر آن مدفون کرده بود خوابش برد، گورکن و همسرش بی‌اطلاع از این ماجرا نبودند آنها تمام شب او را زیر نظر داشتند از این‌همه علاقه و رفتار این زن شگفت‌زده بودند و البته از اینکه او سگی را شبیه انسان خاک‌سپاری کرد بر خود لرزیدند و کینه این کارش را به دل گرفته و در نتیجه کل آبادی را از این اتفاق شُوم خبردار کردند… ابتدا تصمیم اهالی بر این بود که خودشان دست به‌کار شوند و او را به سزای اعمالش برسانند:”این زنیکه یه شیطانه اون به روح تمام اموات ما توهین کرده!”اما عده‌ای دیگر منصرف شدند و گفتند: “باید از راه قانونی با این زن بد ذات برخورد بشه” آنها خیلی زود به اجماع رسیدند چون دنبال دردسر نبودند پس ماموران انتظامی را در جریان این اتفاق گذاشتند، مامورین نیز با مراجعه به روستا، صحت و سقم ماجرا را تصدیق کردند و سکینه‌خاتون را در حالی‌که بی‌خبر از دسیسه‌ی اهالی روستا و بی‌اطلاع ازبدی کاری که کرده بود را با چشمانی پُف کرده از بی‌خوابی و گریه‌ی شبانه، بازداشت و با خود بردند… نفرت اهالی از کار او به اوج رسیده بود…

اهالی روستا هم بلافاصله لاشه‌ی سگ را با انزجار و نفرت فراوان از گورستان روستا خارج کرده و در محلی دور از آنجا رها کردند. سکینه‌خاتون تا وقتی که در بازداشتگاه بود لام تا کام، هیچ حرفی نزد! مبهوت در گوشه‌ای کز کرده بود. یک روز از بازداشت او نگذشته بود که خبر آوردند که: “بزرگ‌پاچ هم مث سگش به دَرَک واصل شد!”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب