هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۶ دقیقه

او نگهبان ساختمانی بود که مطب من در طبقه چهارم آن قرار داشت، جوانی بسیار مودب و کاربلدی بود، بیچاره مبتلا به بیماری (آرتریت روماتویید و پسوریازیس) ورم و التهاب مفاصل

توجیه!

او نگهبان ساختمانی بود که مطب من در طبقه چهارم آن قرار داشت، جوانی بسیار مودب و کاربلدی بود، بیچاره مبتلا به بیماری (آرتریت روماتویید و پسوریازیس) ورم و التهاب مفاصل هم بود… لبهایش دائما خشک و پوست، پوست بود و دور چشمانش سیاه و صورتش ملتهب بود به شدت مریض احوال به نظر می رسید و رنگ رخساره ای که خبرهای زیادی می داد از سر درونش!

هرزگاهی توصیه های پزشکی کوتاهی هم جهت بهبود احوالش به او میکردم و البته شرایط جسمی اش را مرتبا از او می پرسیدم…

آدم کار درستی هم بود با اینکه در

جایگاه نگهبان یک ساختمان بود اما پیگیری ها و رفتار به شدت محترمانه و مدیرمنشانه

اش به دل هر کسی می نشست بخصوص من که از برخورد او با مسائل و مشکلات ساختمان و

نحوه رسیدگی و مدیریت اش بارها از او تشکر میکردم و بهش یادآور می شدم که: “تو

در هر سمت و جایگاهی که باشی قطعا موفق میشی تو بیشتر از جایی که هستی، می تونی

باشی چون قدرت تعامل و برخورد صحیح و حرفه ای با مسائل داری… تو با مشکلات، خیلی

حرفه ای برخورد می کنی بی شک ظرف مدت کوتاهی می تونی خودت رو بالا بکشی!”

او نیز شادمان از هم صحبتی با من، به

شدت دوست داشت مرتبا به بهانه های مختلف سر صحبت را باز کند و ارتباطی برقرار کند.

به مدت ۱ سال آنجا کار میکرد تا اینکه روزی برای خداحافظی، نزدم آمد؛ از رفتنش به شدت متاثر شدم، علت را جویا شدم، ادامه تحصیل، یافتن شغل جدید و پیگیری بیماری اش را دلیل ترک کارش نامید، من هم ناراحت از رفتن او بودم اما چون داشت به سوی پیشرفت پیش می رفت، پس از آرزوی موفقیت، او را بدرقه کردم.

یکماه از رفتنش می گذشت، فرد جایگزین او

هم پس از این مدت هرگز نتوانسته بود جای خالی او را بخوبی پر کند.. به واقع او بیش

از یک نگهبان بود!

از رفتنش دو ماه نگذشته بود روزی به من پیام داد: “دکتر، خیلی مخلصم. دلم براتون تنگ شده. سه شنبه اومدم ساختمان، ولی انقدر کار زیاد و سنگین بود به خاطر قطع برق و از کار افتاده شدن آسانسور، فرصت نشد برای عرض ادب خدمت برسم.خیلی خیلی ارادت دارم!”

منم احوالش را جویا شدم که پاسخ داد: “قربونتون برم.خوشبختانه با دعای خیر شما فکر کنم الان توو شرایط بهتری هستم در شغل جدید و توانایی هام از نظر مدیران جدیدم داره مورد توجه قرار میگیره. ای کاش مشکلات متعدد و خسته کننده هیچ وقت باعث نمیشد که خدمت به شما و ساکنین اون ساختمان رو ترک کنم. من خیلی چیزها ازتون یاد یاد گرفتم دکتر و تووی زندگیم به کار میبرم و حالا حالا شما رو رها نمیکنم و ازتون درس میگیرم…”

و باز خبری نشد تا پس از چندماه بعد باز

پیام داد: “آقا من مشکلاتی برام پیش اومده که توضیحش طولانیه… “

پرسیدم: “خدا بد نده- خلاصه بگو چی شده!؟”

– “پدرم به رحمت خدا رفت. هیچ پس

اندازی برام نمونده و کلی بدهی درست شد. به هر کس هم نمیشه گفت چون اگر خرجی بوده

برای آبرو بوده.مزاحم شما شدم.چون با دیگران خیلی فرق دارید خواستم ببینم براتون

مقدور هست یه مبلغی قرض بگیرم ازتون، اگر مقدوره؛ اگر هم امکانش نیست من باز دست

بوس هستم!؟”

با تأثر فراوان گفتم:” خیلی ناراحت شدم از صمیمم قلب برای روح پدر بزرگوارتون طلب آمرزش دارم، خدا ایشون رو بیامرزه…!”

سپس بلافاصله مبلغی را به حسابش واریز کردم که روز بعد گفت:” دکتر آبروی من رو خریدی. امیدوارم بتونم فقط جبران کنم. هیچ وقتی یادم نمیره لطفتون رو…”

خوشحال بودم که گره ای از کارش گشوده

بودم به راستی آدم خوبی بود وجودش بیش از این ها می ارزید.. که البته این جمله، توجیهی

بود برای قرضی که داده بودم… به کسی که روزگاری اینجا کار می کرد و جز یک نام،

یک شماره تلفن و یک شماره کارت بانکی، چیزی ازش نداشتم!

سه ماه بعد دوباره پیامی داد مبنی بر این: “دکتر، سلام، اگه برات مقدور هست یه مبلغی به من قرض بدی؟ آقا تا دوشنبه تقدیمت میکنم…”

من نیز به واسطه پیام های گرم و محبت آمیزش و البته رضایت دل از گره گشایی از کار دیگران دو برابر مبلغ درخواست شده را به او دادم” دلیل اینکه دو برابر پول دادم بخاطر این بود که گفت تا دوشنبه پس می دهم! و البته با خود گفتم: “حداقل می تونه یه مدت مشکلاتش رو اساسی حل کنه!”

که البته این هم، توجیهی بود برای قرضی

که داده بودم… به کسی که قرار است ظرف چند روز آینده (دوشنبه) بدهی اش را پس

بدهد.

از آن دوشنبه، دوماه گذشت!

من هم سعی نکردم به او یادآوری کنم چون

شخصیت اش برایم جایگاه ویژه ای داشت..

که خودش یک روز پیام داد: “شرمنده شدم به خدا روم نشد چیزی بگم، شما بزرگواری که چیزی نگفتید، تووی یه شرایط مثل باتلاق گیر کردم. شرمنده ام. جبران میکنم…”

علت مشکلات را جویا شدم…

که گفت:” آقا نزدیک یک ماهه دیگه قرارداد باهام تمدید نکردن و چند نفر تعدیل نیرو کردن.از اون طرف بیمه بیکاری بازی در میاره، بیماری ام هم به جایی رسیده نمیتونم بعد نشستن بلند بشم، یعنی یک ربع ماساژم میده داداشم تا از خشکی دربیام. دکترم، یه نسخه داده باید توی مفصل تزریق کنم، بخدا آقا، سه نفر تو خونه به من تکیه کردن منم پشت خودم هیچی نیست. دو تا بچه مدرسه ای و یه مادر به من میگن سرپرست، خداشاهده شبی دو ساعت میخوابم…”

سپس ادامه داد: “آقا میتونی یه مقدار در حد خرید قرص و مسکن به من بدی؟ رو حساب پررویی نباشه، به خاطر ناچاری و تنهایی به شما میگم!…”

کمی مکث کردم و این بار پیام دادم: “لطفا

بدهی قبلی تون رو صاف کنید چون گفتید دوشنبه پس میدم من بهتون دادم..”

که البته این جمله، توجیهی بود برای قرضی که نمی خواستم بدهم… به کسی که وعده بیجا می دهد و زیرقولش می‌زند و از محبت سواستفاده می کند یاد جمله ای افتادم که از کتاب رازهای معبد آنا خوانده بودم: “زمین را کرم می‌زند از لطف زیاد باران!”

انتظار گفتن چنین چیزی را از من نداشت فکر می کرد از رودربایستی من همچنان می تواند استفاده کند چون اوضاع را جور دیگری دید، گفت: “اجازه میدی تا آخر هفته تهیه کنم، شرمنده بد قولی شد…”

آخرهفته گفت:”دکتر سلام. آقا امکان داره تا دوشنبه هفته بعد بهم زمان بدی تا امانت رو تقدیم کنم؟ آقا ولی دیگه صددرصده!”

چهارشنبه ماه بعد:”روم سیاهه. خداشاهده بی غیرت و بد حساب نیستم. نمیدونم زندگیم چرا اینجوری شده، نمیدونم. ننه‌من غریبم نمیخوام بکنم ولی آقا پارسال کار نظافت واحد میکردم که شرمنده و مقروض کسی نباشم، اما الان تا سر کوچه نمیتونم راه برم. روم سیاه، روم سیاه، روم سیاه…!”

و آخرین پیام او: “آقا حلالم کن. به

جان خانوادم همچین آدمی نیستم.خودم دارم آب میشم از خجالت.خوبی بهم کردی با بدی

جواب نمیدم، در اولین فرصت پس میدم!…”

سه سال از این اولین فرصت گذشت که خانمم

گفت: “فلانی پولت رو پس نداد!؟”

گفتم: “نه! نداشت شاید اگر داشت

میداد..!”

که البته این جمله هم توجیهی بود برای

قرضی که داده بودم… به کسی که نخواست و یا نداشت قرضش را پس بدهد…

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۸۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

مقید به زمان

بسیار سعی میکنم همیشه مقید به زمان باشم و به زمان دیگران هم احترام بگذارم، بارها شده سبب آزار خودم شدم اما کاری نکردم که سبب اتلاف وقت کسی شوم.. دوستی داشتم بنام رضا

مقید به زمان

بسیار سعی میکنم همیشه مقید به زمان باشم و به زمان دیگران هم احترام بگذارم، بارها شده سبب آزار خودم شدم اما کاری نکردم که سبب اتلاف وقت کسی شوم..

دوستی داشتم بنام رضا، صبح ها به مدت ۳ سال (چون کل دوران دبیرستان، صبحی بودیم!) راس ساعت ۷ درب منزل او منتظر می ماندم تا به دبیرستان برویم هر روز بیش از ۴۵ دقیقه منتظر می ماندم که او آماده شود او دوست، هم محلی و هم کلاسی ام بود نمی توانستم تنهایش بگذارم و از طرفی دوست نداشتم بعلت بدقولی هایش همیشه در مدرسه تاخیر بخورم… اما افسوس که این تاخیرات را هر بار میخوردم و در نهایت این ۳ سال گذشت و من با بد قولی های او ساختم… سر وقت بودن به نظرم ساده ترین انتظار هرکسی از دیگری است که اغلب برآورده نمی شود، بارها و بارها خودم را سرزنش می کردم که: “چرا تو کمی دیر نمیری!” “چرا همش تو باید منتظر این و اون باشی!” و….

اما همه این سرزنش ها باعث نشد عادت سروقت بودنم را کنار بگذارم بماند بجز موارد فورسی که پیش آمده که از حیطه اختیارم خارج بود..

پارسال، یک روز سرد زمستانی، همزمان ۲ جلسه حضوری در ۲ سازمان داشتم یکی دولتی و دیگری خصوصی… اولین جلسه مربوط به یک سازمان خصوصی بود سروقت حاضر شدم مدت جلسه ۲ ساعت بود اما بیش از ۳ ساعت طول کشید و شرایطی بود که نمی شد جلسه را سریعتر تمام کنم… به احترام پرسشها و حضور فعال آنها در جلسه، تا لحظه آخر پاسخگوی ابهامات آنها بودم. پس از اتمام جلسه، من فقط ۱۵ دقیقه فرصت داشتم تا به جلسه دوم (سازمان دولتی) برسم.. باید به سرعت به جلسه دوم می رسیدم اما آن یک ساعت افزایش مدت جلسه، تاخیری عجیب برایم داشت رقم زد و من با مترو، آژانس و.. قادر نبودم تا ظرف یک ربع از مرکز تهران به شمال تهران بروم- بُعد مسافت، ترافیک پرحجم و افزایش زمان جلسه اول باعث می شد که من جلسه دوم را سر وقت نرسم. از آنجایی که جلسات تنظیم شده را هرگز همان روز هم، دوست نداشتم کنسل کنم برای تاخیر هم، هرگز تمایلی نداشتم که زنگ بزنم و علت دیرآمدنم را توضیح دهم پس یک موتوری با هزینه ای چند برابر در ازای رسیدن به موقع کرایه کردم و در حالیکه در ترک موتور به شدت در حال یخ زدن بودم پس از عبور وحشتناک از میان خودروها و معابر، دقیقا راس ساعت به جلسه دوم رسیدم…

با خوشحالی و در حالیکه تمام صورتم کاملا از سرما سرخ شده بود و با موهای پریشان، سریعا پس از معرفی و عبور از حراست آن سازمان، سوار آسانسور شدم و در آنجا کمی ظاهرم را مرتب کردم و خودم را به فرد هماهنگ کننده مورد نظر رساندم و ایشان نیز مرا به اتاق جلسات هدایت کرد تا منتظر حضور مدیران شوم! و رفت که مدیران دیگر را بیاورد…!

۳۰ دقیقه انتظار در سالن جلسات، ایشان آمدند و عذرخواهی کردند که تا ۱۵ دقیقه دیگر مدیر انفورماتیک تشریف خواهد آورد. سپس او آمد، پس از کمی گپ و انتظار!، از مدیرانفورماتیک پرسیدم: ” جلسه رو شروع کنیم!؟” او گفت: ” نه دو مدیر دیگر (مدیر شبکه و زیرساخت و مدیر نرم افزار) هم قراره حضور داشته باشند لطفا منتظر بمونید!” در نهایت پس از چند تماس تلفنی با آنها و پیگیری و بعد از ۵۰ دقیقه انتظار از زمان ورودم، نفرات حاضر در جلسه تکمیل شدند…

جلسه برگزار شد، از انتظار و وقفه حاصل شده دلخور بودم اما به این سیستم و این جنس آدمها از همان کودکی هم عادت داشتم، پس جلسه را شروع کردم …

درحین صحبت، آن دو مدیری که آخر کار آمده بودند را نظاره گر بودم، دیدم که ذره ای توجه به حرفهایم نشان نمی دادند و اصلا حواسشان آنجا نبود! و چنان غرق در تلفن همراه خود بودند که حتی جاهایی که سعی کردم با اشاره به سِمَت آنها و مباحث مرتبط با کار آنها و یا بالا و پایین بردن تُن صدا، آنان را به حضور در صحبت ها دعوت کنم- موفق نشدم، مدیر انفورماتیک هم ساکت و مبهوت روی پرده ویدئو پرژکتور قفل شده بود…

حدود ۲۰ دقیقه صحبت کردم بی آنکه چیزی در تایید، رد و یا ابهام و خواسته آنها بشنوم…!

یک جلسه بی روح، یک طرفه که از همان ابتدا مشخص بود خروجی هم نخواهد داشت! و من شبیه کسی که بلندگو دست گرفته و در اتاقی در حال داد زدن است فقط صدای خودم را می شنیدم…

صحبت هایم را چند لحظه قطع کردم باز کسی حواسش نبود و هیچکدام واکنشی نشان ندادند. بنابراین با لحن معترضانه و نسبتا بلندی رو به آنها گفتم : ” میشه گوشی موبایل تون رو کنار بذارید و کمی حواستون به این جلسه باشه!؟”

ناگهان از احوال خود بیرون آمدند، شوک عصبی بدی وارد شد آنها هرگز انتظار شنیدن چنین حرفی را از من نداشتند… عمق ناراحتی و عصبانیت در نگاهشان موج می زد…

چند لحظه سکوت سنگین و آزاردهنده ای برای همه بوجود آمده بود… در حالیکه از روی صندلی بلند شدم گفتم: “من به احترام شما و به درخواست شما اینجا هستم و برای اینکه به موقعه برسم خیلی اذیت شدم تا یک دقیقه هم تاخیر نداشته باشم! اما حدود یه ساعته منتظر حضور تک تک شما بودم و در نهایت اینم از حضورتون… ظاهرا کارهای مهمتری دارید که این جلسه، وقتتون رو داره میگیره.”

جّو جلسه کاملا به هم خورد…

در نهایت بدون هیچ بحثی، جلسه را ترک کردم…و با ناراحتی هر چه تمامتر از آن سازمان خارج شدم…

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۱۰۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

شیب تند!

رسیدیم سر بالایی، تابلو زده بودند: “با دنده سنگین حرکت کنید!” پس از طی چندصد متر سربالایی به سرازیری رسیدیم باز تابلو زده بود: “شیب تند، با دنده سنگین حرکت کنید!” او

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۵ دقیقه

رشی‌خان

به یکی از “گنده لات‌های زندان” که محکوم به حبس ابد بود یک کیف چرمی نو دادند که داخل آن یک چاقوی زیبا و به شدت تیز و بُرنّده بود و گفتند:”تو که محکوم به حبس ابد هستی

رشی‌خان

به یکی

از “گنده لات‌های زندان” که محکوم به حبس ابد بود یک کیف چرمی نو دادند

که داخل آن یک چاقوی زیبا و به شدت تیز و بُرنّده بود و گفتند:”تو که محکوم

به حبس ابد هستی در اولین فرصت در سالن غذاخوری، یک دعوای ساختگی برپا کن و در

هیاهو و شلوغی، خیلی سریع فلان فرد را از بین ببر… پولی خوبی نصیب خانواده‌ات

خواهد شد! این چاقو هم هدیه‌ی ماست به تو.”

نامش رشید بود اما همه “رشی‌خان” صدایش می‌کردند… مردی تنومند، گوش شکسته، مملو از خال کوبی‌های عجیب و غریب، یک قاچاقچی قهار، که تمام سر و صورتش پُر از خط و خش چاقو و زخم های بسته و نبسته بود… یک تبهکار به تمام معنا بود و در چاقوکشی، مهارت ویژه‌ای هم داشت. جرمش همه چیز بود فقط پای‌دار نرفته بود از خوش‌شانسی کسانی را که با چاقو زده بود و نمرده بودند! سرقت، زورگیری، قاچاق و مواد‌مخدر و … باعث شده بود که به ابد و یک روز محکوم شود تا ذره‌ای امید برای رهایی از زندان را در هیچ روزی متصور نشود…

او پیشنهاد رئیس‌زندان و چند ملاقاتی کت شلواری اتوکشیده، برای کشتن فلان شخص را رد نکرد، چون نمی‌توانست: “بگوید چرا من!؟” خودش را بزرگ زندان می‌دانست و “لاتِ لات‌ها!” آدم‌هایی بودند که جرمشان قتل بود اما او را برای این مأموریت انتخاب کرده بود و از این انتخاب تقریباً خوشحال بود! و احساس خاص بودن می‌کرد! به انضمام اینکه در ازای کاری که می‌کرد پول خوبی نصیب خانواده‌اش می‌شد اگرچه خانواده‌ی آنچنانی هم نداشت اما یک مادر پیر و بیمار و یک زن صیغه‌ای معتاد که از او نگهداری می‌کرد و البته آنهایی را که همیشه سعی می‌کرد زیر پَر و بال خلاف خود بگیرد همچنین نداشتن هیچ امیدی به آزادی، می‌توانست انگیزه هایی باشد برای پذیرفتن این پیشنهاد. وقتی پای پول وسط باشد، هادی، دیو می‌شود، گرسنه و تشنه زیاد دور و بَرَت را می‌گیرد، نیازها و امیدهای همه هم تا دل بخواهد قد می‌کشند…

اما

کشتن آدمی که هیچ از او نمی‌داند و بدون هیچ حرف و منظوری، مطلوبش نبود! نمی‌توانست

به این فکر کند که مسبب مرگ کسی بشود که کاری نکرده، با خود می‌گفت:” اونم بدون

هیچ دلیلی بدون هیچ کلَ کلی، و بی‌هیچ چِش توو چِشی!” علاوه بر آن پیش نیامده

بود به سفارش کسی، کسی دیگر را از بین ببرد و باز با خود زمزمه می‌کرد: “همین

جوری نمی‌شه که!”.

او

بسیاری را به اصطلاح خود “لَت و پار” کرده بود اما همیشه می گفت کسی را

“به عزای ننه‌اش ننشانده..؛

آدم،

نشده بود اما این داخل (در حبس ابدی زندان) میلی به خلاف‌های سنگین هم نداشت…

چون قدیمی بود بزرگ زندان هم محسوب می‌شد و خیلی‌ها ازش حساب می‌بردند… بیرون از

زندان که بود می‌گفت همیشه عقده‌ی توجه و دیده‌شدن داشت اما حالا اینجا حسابی “دیده

می‌شد!”

شب و روز، فکرش کشتن آن مرد شده بود، نمی‌دانست گناهکار است یا بی‌گناه اصلا خود رشی‌خان مگر در جایگاهی بود که کسی را قضاوت، محکوم و یا قصاص کند!؟ وسوسه پیشنهاد مالی، آنقدر بود که اگر این مبلغ را به شرخرهای بیرون زندان می‌رساند شاید برای آزادی‌ “رشی‌خان” با رشوه‌‌ای، چیزی.. کاری می‌کردند.

با

اینکه از حبس ابدش مطمئن بود و امیدی به آزادی نداشت از مرگ می‌ترسید، می‌ترسید این

چهار نفر به‌همراه رئیس زندان بخواهند از شّر خودش هم راحت شوند آنها با این

پیشنهاد هم آن مرد را از بین می‌بردند هم به‌جای تحمل حبس، دار مرگ را هم بر گردن “رشی‌خان”

می‌انداختند.

عجیب

بود میلی به زیستن و شروعی دوباره، وجودش را آرام نمی‌گذاشت، مگر می‌شود با سنگینی

پرونده‌های خلاف و این حبس ابد لعنتی به زندگی امیدوار بود!؟…

-“آخ

که امید حتی امید واهی! با آدمی چه می‌کند!” در بدترین شرایط و سخت‌ترین

وضعیت هم امید به رهایی هست!

فکر اینکه با یک چاقو، کسی را بکُشد، ترس از قصاص در زندان! فکر پیشنهاد مالی و فکرِ بی‌فکری! همه و همه لحظه‌ای رهایش نمی‌کردند او همه کار کرده بود جز کشتن، شاید این آخرین جرمی بود که نکرده بود…! فکرهای جورواجور از ذهنش بیرون نمی‌رفت! هم در حبس زندان اندیشه اش بود و هم در حبس این زندان!

کشتن

یک نفر با چاقو، یعنی بوسه‌زدن به طنابِ ‌دار…!؟ پاسخ این پرسش را خوب نمی‌دانست…

اما او مرد عمل بود!

چه می‌توانست بکند!؟ شب‌هنگام بلند شد و نوچه‌ها و دار و دسته‌ی نزدیکش را صدا زد و گفت تا “فلان مرد پیشنهاد شده” را تنبیه کنند و تاکید کرد کسی قصد کشتن او را ندارد و فقط سعی کنید که زخمی‌اش کنید تا حسابی تنبیه شود! ۱۰نفر را برای این کار برگزید برای هرکدام یک چاقو تهیه کرد و به آنها داد و گفت به پاس این همکاری، به خانواده‌هایتان کمک مالی بسیاری خواهد شد… آنها نیز چاره‌ای جز اطاعت نداشتند، چون حوصله‌ی دشمنی و غضب “رشی‌خان” را نداشتند و همچنین از یک کاری تیمی، خرسند بودند بعلاوه برای اینکه نزد “رشی‌خان” خودشیرینی کرده باشند و کمی هم به قول خودشان “زهرچشی از بقیه زندانیان گرفته باشند!” این کار را پذیرفتند… البته آنقدر به این مسائل فکر نکردند بلکه پس از چند لحظه‌ی کوتاه این پیشنهاد مورد قبولشان واقع شده بود! فردای آن روز هیاهویی برپا شد و همه سر آن مرد ریختند و هر یک، چاقویی در بدن او فرو کردند…

خیلی

طول نکشید آن مرد غرق در خون شد و پس از چندین دقیقه و با چند رعشه و لرزشی جانسوز،

جان باخت…

رشی‌خان

از دور نظاره‌گر نبود! او هم یک چاقو به آن مرد زده بود اما فقط یک چاقو… شبیه

همه هم‌دستانش که یک چاقو زده بودند.

کار تمام شده بود، خوشحال بود که که خودش تنها باعث مرگ او نشده و ماموریتش را هم به پایان رسانده، بزرگی‌اش را حفظ‌کرده و از پس عذاب وجدان هم به‌خوبی برآمده بود. شریک جرم، یعنی تقسیم یک جرم سنگین، بین چندین نفر! همه آنها مرتکب قتل شده بودند و هر کدام سهمی در این جرم داشتند.

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۸ دقیقه

بُت‌تراش

بُت‌تراش بود. مردم به چشم یک برگـزیده، به او می‌نگریـستند. اما برگزیده نبود؛ فقط نقشـی از خـدا را بر پیکر سنگی که بُت می‌خواندند، می‌زد. او هم محبوب مردم بود و هم مح

بُت‌تراش

بُت‌تراش بود. مردم به چشم یک برگـزیده، به او می‌نگریـستند. اما برگزیده نبود؛ فقط نقشـی از خـدا را بر پیکر سنگی که بُت می‌خواندند، می‌زد. او هم محبوب مردم بود و هم محبوب معبد. کار او در اصل سنگ‌تراشی بود؛ اما هیچ سنگی را جز در راه ساخت تندیسی مقدس، برای مردمان شهرش، نمی‌تراشید. او از هـــمین راه، امرار و معـاش می‌کرد و برای تهیه‌ی تندیس‌های مقدس، خود را ملزم می‌کرد که به دوردست‌ها سفر کند، تا نوعی سنگ آسمانی را برای این کار بیابد.

در باور و ایمان مردم، بُت‌های بزرگ و کوچک و ساخته شده‌ی دست او، به نوعی دوست‌داشتنی، پاک و زیبا جلوه می‌کردند و پذیرفته بودند که قداستی بخصوص در آنها نهفته است. بنابراین هرکسی، بُتی را به بهای زیادی از او می‌خرید و به خانه می‌برد. یا هرازگاهی برای یادبود،‌ در بُت‌خانه شهر می‌گذاشت.

×××

روزی همسرش از او پرسید:«از چه بابت است که این‌همه سختی راه را بر خود هموار می‌سازی تا سنگی برای تراشیدن بُت بیابی، حال آنکه همه جا پُر از سنگ است، آیا به‌واقع قداستی در سنگ‌ها هست که ما نمی‌دانیم!؟»

که او گفت:«با تو روراستم. هیچ قداستی نیست. اما برای آنکه بتوان خدا را به زیبایی به مردم نشان دهم لازم‌است تا به آن دوردست‌ها سفر کنم. مردم هزینه‌ی ساختش را به من می‌دهند که می‌‌تواند از هر سنگی باشد؛ اما باید هزینه‌ای هم برای نوع سنگ متحمل شوند تا خاطرشان از متفاوت بودن آن‌چه می‌خرند جمع شود.» و باز از بُت‌تراش پرسید:«حکمت چیست در اینکه تو بُتی که سابقاً شکسته شده باشد را همان‌گونه که بوده ترمیم نمی‌کنی و بُتی دیگر می‌سازی و حتی با نقش و نگاری جدید!؟»

که او در پاسخ گفت:«اگر شکستن را زمان بدانیم، ما خدا را در هر زمانی به شکلی می‌بینیم و می‌شناسیم.»

او بُت‌های شکسته را کاملاً خُرد می‌کرد، عده‌ای نیز بر او خُرده گرفتند:«که چرا چنین می‌کنی؟»

که او در جواب می‌گفت:«خدایی که در نظر شخصی خُرد شده، نباید ترمیم کرد. باید خدا را از نو ساخت. نگاه بنده به خدا نباید از روی ترحم یا اجبار باشد. بخصوص بنده‌ای که بداند خدایش دستی ندارد و یا پایش را از دست داده. خدایی که در هر دوره‌ای، قسمتی از اندامش را از دست بدهد، دیگر تا پایان عمر، چیزی از آن باقی نمی‌ماند که کسی بخواهد، بپرستد.»

×××

روزی نیز فرزندش از او پرسید: «خدا چیست و کیست!؟»

در پاسخش گفت: « هم هیچ و هم همه چیز. هیچ، چون نه دیده می‌شود و نه شنیده. نه در ظاهر حاضر است نه در باطن و من شِمایی از آن‌را بر پیکر سنگی می‌تراشم تا همه او را از یاد نبرند و بدانند خدایی هم هست. و هم همه چیز است؛ چون خدا، یک هدف غایت برای پرستیدن است. هدفی را که در ذهن، سرانجامی نشاید. هر چیزی را بپرستی، نابود‌شدنی است اما اگر او را فناناپذیر بدانی، تردیدی برای نپرستیدن‌اش نخواهی داشت.»

فرزندش باز پرسید:”اما تو دقیقاً چیزی را می‌سازی که نابودشدنی است!”

پاسخ داد:”نه فرزندم. مردم این بُت را نمی‌پرستند. خدا را می‌پرستند. این بُت نشانی از خداست. آن خدا، یکتاست حتی اگر من بُت‌های متنوع و با اشکال مختلفی بسازم. زیرا روح خدا واحد است و در تمامی این بُت‌های مختلف، به یک شکل جاری است. این یعنی، پرستش‌ او در باطن است نه در ظاهر. وگرنه مجبور می‌شدم یا بُت نسازم و یا آن‌که همه را یک‌شکل، یکرنگ و هم‌اندازه بتراشم!”

آنگاه فرزندش از او خواست تا عظمت خدا را به او نشان دهد. دستش را گرفت و او را به کنار کوهی بُرد که سنگِ بُت‌ها را از آن تهیه می‌کرد؛ به فرزندش گفت:«همین فهم از بزرگی خدا، تو را بس، اگر به عظمت این کوه بنگری. آن‌زمان که من فقط برای خود و مردمم، تنها ذره‌ای از بزرگی خداوند را بر روی ذره‌ای از این کوه می‌تراشم.»

فرزند، بُت کوچکی در دست داشت و با اشاره به آن باز پرسید:«پس خدا بیش از این است که می‌تراشی!؟»

پدر لبخندی زد و رو به کوه، گفت:«حتی بیش از این کوه است که می‌بینی.»

-: «آیا او خالق هم هست؟»

-: « به عیناً نه، اما خلقت را در بطن طبیعت جاری کرده؛ حتی به اندازه‌ی خلق تندیسی سنگی در دستان من.»

فرزند، این بار، مهربانی خدا را از هم از پدر خواست که در جوابش گفت: «مهربانی را می‌خواهی در چه بجویی!؟ حال آنکه اگر او می‌خواست، کوه را به تله‌ای از خاک مبدل می‌کرد تا بنده‌ای چون من در کار خود درمانده شود.»

پسرش گفت: «آیا خدا ما را می‌میراند و در دیاری جاوید، زنده می‌کند؟»

پدر گفت:«شاید در ذهن همه این‌گونه باشد. اما به‌درستی چرا او باید بمیراند؟ حال آنکه خدا یعنی زندگی و در زندگی، مرگ، معنایی ندارد. شاید ما تصور می‌کنیم که می‌میریم؛ شاید به خوابی عمیق می‌رویم…..»

فرزند کلام پدر را بُرید و گفت: « اما این خواب نیست! ما به‌راستی می‌میریم و از انسان جز تله‌ای از خاک باقی نمی‌ماند.»

بُت‌تراش گفت:«آری! بی‌شک، اما شاید، ما باید خاک شویم تا بعدها برای سنگِ کوه شدن، مهیا شویم. آن‌زمان‌است که می‌‌توان به این سنگ‌ها، نه شکل انسانی، بلکه شکلی خدایی داد. آری از خاک انسان، اگر سنگی ساخته شود از آن سنگ می‌‌توان خدایی ساخت، قابل پرستش!”

و باز افزود: «…و اگر بعدها خدا نشوند، باز هم نشانه‌های برای اشاره به او خواهند شد!»

×××

بُت‌تراش، سال‌ها با شغلی که مقدس می‌پنداشت، زندگی کرد. اما فصل پیری‌اش که از راه رسید، دیگر نوایی برای وارد کردن تیشه به صخره‌های کو‌ه و ساخت پیکرهای سنگی را نداشت؛ از این رو نمی‌توانست بُتی بیآفریند. حاکم آن شهر که اوضاع دگرگون شده‌ی او را دید در مقام اختیار، بُت‌تراش را نوید داد که دیگر برای ادامه‌ی زندگی بهتر است حافظ و نگهبان بُت‌خانه‌ی شهر باشد. او نیز که کارش را به قداستش دوست داشت، پذیرفت و در آن مقام وارد شد. اکنون تمام بُت‌هایی که ساخته‌ی دست خود او بودند در آنجا جلوی دیدگانش صف بسته بودند و او هر روز غبار نشسته بر آنها را می‌زدود و با آنان از روزهای شیرین و به‌یادماندنی خود می‌گفت. بُتی را که خوش تراشیده بود به خود آفرین می‌گفت و به آنها یادآور می‌شد که در سختی بسیار آفریده شده‌اند! با اینکه می‌دانست آنها فهم درک خالق خود را ندارند اما باز بسیار دوست‌اشان می‌داشت. بُت‌تراش شاد بود از اینکه خدا را به شکلی به مردم نشان داده اما غمگین شد به سبب اینکه خود خدای بُت‌هایی بود که خدای خود را نمی‌شناختند!

×××

تا آنکه خبر وجود غریبه‌ای بنام ابراهیم، سراسر شهر را مملو از اتفاقات ناخواسته کرد. ابراهیم که‌ یکتا‌پرست بود از خدایی سخن می‌گفت که نه دیده می‌شد و نه بُتخانه‌ای برای پرستش‌اش داشت. آن غریبه، قسم خورده بود تا تمامی بُت‌ها را بشکند. بُت‌هایی را که او ساخته بود و مردمی‌ که عمری آنها را می‌پرستیدند! اکنون می‌بایست یک شبه توسط ابراهیم از میان برداشته می‌شدند.

لرزه‌ای از شنیدن این خبر بر پیکر بی‌رمق پیر بُت‌تراش وارد آمد. بسیاری از مردم تلاش کردند تا آن غریبه را به جرم اهانت به مقدسات به بند بکشند. اما بُت‌تراش ترجیح داد با گفتگو، ابراهیم را از این فکر منصرف کند. بنابراین روزی که نزد ابراهیم بود از او پرسید: «آیا تو خدایی را بهتر از بُت‌های من می‌تراشی!؟»

ابراهیم گفت:«من نمی‌تراشم. خدا هست، فقط باید بهتر و زیباتر از بُت‌های تو او را به مردم نشان دهم.»

-: « آنگاه مردم چه خواهند کرد!؟»

-: « هیچ؛ فقط مختارند تا بین خدای من و آن‌چه تو خلق کردی یکی را برگزینند که سزاوارتر است.»

-: « حال کدامین سزاوارتر است؟»

-: «آنکه دانا و تواناست.»

آنگاه بُت‌تراش پیر به ابراهیم گفت:«من خدای تو را می‌شناسم و در نهان می‌پرستم. همه‌ی مردم این شهر نیز این‌گونه‌اند، حرف من این‌است که ذهن آنها را با چیزی که نمی‌بینند، مشوش نکن. از این کار دست بردار. من روش تو را نمی‌پذیرم چرا که سخت است نشان دادن راه به کور.»

ابراهیم خشمگین شد و گفت:«اما تو سال‌ها، آنها را کور، نگاه داشتی.»

پیر لبخندی زد و گفت: «من!؟ من که فقط علامتی می‌ساختم تا مردم نشان خدا را از یاد نبرند!؟»

ابراهیم گفت:«خدا، ورای آن‌است که در پیکر سنگی ناچیز درآید.»

بُت‌تراش هم در مقابل، با حسرتی جانسوز، که تأثیر کلامش را دوچندان می‌نمود گفت:« ذهن ما هم حقیرتر از آن‌است که او را ورای آن‌چه نمی‌‌توان در قالب چیزی توصیف کرد، ببیند!»

ابراهیم ادامه داد:«چطور آنقدر به خودت جسارت می‌دهی تا او را در قالب چوب و سنگی بی‌ارزش تصور کنی، حال آن‌که تمام هستی، پُر از نشانه‌های برای یاد اوست!؟»

×××

بحث، بی‌فایده بود. بُت‌تراش می‌دانست که دیگر بُت‌هایش را باید شکسته شده بپندارد. انگار با بُت‌تراش قوی‌تری روبه‌رو شده بود که توانایی مبارزه با او را به دلیل پیری‌اش ندارد.

ابراهیم می‌گفت رسالتش الهی است و از طرف خدا برای این امر وارد شده و کاری نیست که شخص خودش خواهان آن باشد. پس بالاخره در شبی که همه برای جشن به خارج از شهر رفته بودند؛ تمامی بُت‌ها را شکست و تبر خود را بر روی شانه‌ی بُت بزرگ نهاد تا به این سبب، نادانی بُت‌های قابل پرستش را به مردمان بُت‌پرست نشان دهد.

شبی که ابراهیم به سمت بُتخانه رفت کسی در آنجا نبود جز پیر بُت‌تراش. خوب می‌دانست آن پیرمرد، کاری از دستش برنمی‌آید. ابراهیم مصمم بود و قدرتمند. جوان بود و درشت‌هیکل. بُت‌تراش، هیچ کاری نمی‌توانست بکند. می‌دانست مقاومت، بیهوده است. گوشه‌ای کز کرد و با خُرد شدن هر بُتی که ساخته بود بخشی از وجودش خُرد می‌شد. بغضی سنگین، دست از گلوی‌اش برنمی‌داشت. می‌خواست فریاد بزند و همه را به کمک فرا بخواند اما هیچ‌کس نبود جز خودش، ابراهیم و خدای جدیدی که در حال تراشیدن بود! او می‌دانست که بُتی اگر شکسته شود را باید دور انداخت و بُتی نو ساخت. به یاد حرف‌های خود افتاد که می‌گفت:«اگر شکستن را زمان بدانیم، ما خدا را در هر زمانی به شکلی می‌بینیم و می‌شناسیم.» با شکستن بُت‌ها، پیر بُت‌تراش نیز شکست و همان‌جا، مُرد.

عاقبت، ابراهیم موفق شد مردم شهر را به یکتا‌پرستی دعوت کند اما درست زمانی‌که به صحرای عربستان رسید. ندایی از خدا دریافت کرد که او را ملزم به ساخت خانه‌ای می‌کرد بنام خانه‌ی خدا، تا مردم، نشان خدا را از یاد نبرند، حال آنکه تمام هستی، پُر از نشانه‌های برای یاد اوست!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

دفتر رؤیاها

روزهای تلخ و یکنواختی بود و او خاطرات هر روز را در دفتری می‌نوشت تا بعدها آن‌ها را بخواند. اما بعدها با خواندن خاطراتش چندان غمگین یا خوشحال نمی‌شد، چون تکرار حرف‌ها

دفتر رؤیاها

روزهای

تلخ و یکنواختی بود و او خاطرات هر روز را در دفتری می‌نوشت تا بعدها آن‌ها را

بخواند. اما بعدها با خواندن خاطراتش چندان غمگین یا خوشحال نمی‌شد، چون تکرار حرف‌ها

و کارهای روزمره چیزی نبود که او را دمی به وجد آورد و تکرار هیچ و یکنواختیْ چیزی

نیست که ما مشتاق به یاد آوردن آن‌ها باشیم. پس روزی تصمیمی گرفت و تمام دفتر را

آتش زد، چون می‌دانست که گذشته را جز با آتش زدن نمی‌‌توان از دل زدود و باید برای

آینده، فکری بکند. پس دفتری تازه خرید و عهد کرد تا تمام رؤیاها و آرزوهایی که می‌خواهد

به آن برسد را به طور جداگانه در صفحه‌ای بنویسد و اگر به آن آرزو رسید، آن صفحه

را خط بزند.

آرزوهای

زیادی در سر داشت و همه‌ی آن‌ها را صفحه به صفحه نوشت: دانشگاه، ازدواج، سفرهای

خارج از کشور، برپایی نمایشگاه عکس و… در صفحه‌ی آخر نوشت: مرگِ آسوده.

سال‌ها می‌گذشت

و او به آن‌چه که می‌رسید آن صفحه را خط می‌زد؛ اما اجل، عن‌قریب مهمان او شد.

بهار زندگی‌اش اکنون سر به خزان نهاده و او در دمدم‌های انتهای زندگی، آخرین قدم‌ها

را در حیاط‌خلوت عمر خود می‌زد.

از همسرش، که

سال‌ها هم‌نشین تمام لحظه‌های تلخ و شیرین بود، خواست تا دفتر رؤیاهایش را بیاورد.

دفتر را در دستانش گرفت. هنوز نای در جان داشت تا سنگینی دفتر را حفظ کند. به سراغ

صفحه‌ی آخر دفتر رؤیاهایش رفت. نمی‌دانست آیا مرگی آسوده خواهد داشت یا نه. اما

دوست داشت تا آخرین صفحه‌ی زندگی‌اش را هم خودش خط بزند. درد از کوه وجودش مقداری

بیش نگذاشته بود و جان او آرام‌آرام از بدنش خارج می‌شد. در نگاه‌های هراسان و

لرزان کودک و همسرش خیره شد. احساس کرد این بغض جدایی ابدی است که او را از پای درمی‌آورد،

نه مرگ زودرس! و این دردی بود که او به‌خاطرش حاضر نشد روی آخرین یادداشتش خطی

بکشد. چون می‌پنداشت آن‌چه که نوشته با آن‌چه که می‌خواهد یکی نیست. در دل آرزو

کرد تا کاش، چیزهایی می‌نوشت که خود در آن‌ها دخالت داشته باشد، نه دخالت تقدیر و

روزگار. او می‌دانست که بسیاری از رؤیاهایی را که نوشته بود دیگر هرگز نمی‌‌تواند

خط بزند.

چنان دردی از

جدا شدن روح از جسمش احساس کرد که فریادی بلند در درون سر داد. خود را لحظه‌ای

سرزنش کرد، از این‌که چرا آن آرزو را نوشته بود! کاش، این را نمی‌نوشت. اما قلم را

در دست گرفت تا آخرین رؤیایش را خط بزند، ولی نمی‌دانست که آیا واقعاً به آن‌چه که

خواسته رسیده یا نه! روح و جانش با خشونتِ تمام از بدنش بیرون رفت و او مُرد.

ناله و فغان

پسر و همسرش، دیگر فقط به گوش مردم می‌رسید.

همسرش دفتر

را از میان دست‌هایش جدا کرد. قلم را روی آخرین صفحه‌ی دفتر رؤیاهای او کشید. چون می‌پنداشت

او آسوده مرده و به آن‌چه که نوشته و آن‌چه که خواسته، رسیده است.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۸۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

خدای سرخ‌پوستی

او را از کشتی غرق‌شده‌ی ملوانان اسپانیایی در سواحل سرزمین خود یافتند که روی ساحل شنی، بی‌حال افتاده بود. پس سریعاً او را به میان قیبله‌ی خود بردند و روزها و شب‌ها تح

خدای سرخ‌پوستی

او

را از کشتی غرق‌شده‌ی ملوانان اسپانیایی در سواحل سرزمین خود یافتند که روی ساحل

شنی، بی‌حال افتاده بود. پس سریعاً او را به میان قیبله‌ی خود بردند و روزها و شب‌ها

تحت مراقبت ویژه‌ی خود قرار دادند. مدتی گذشت و او بهبودی خود را کاملاً به دست

آورد.

خود را در

میان قبیله‌ای سرخ‌پوستی یافت. وحشت‌زده شد. اما آن‌ها به مهربانی، او را لباس

پوشانیده و با جواهرات، به زیور آراستند و بر سرش تاج نهادند و در معبد، نزد

قربانگاه آدمیان، او را به سِمت خدایی گذاشته و چند جوان بی‌گناه را در پایش

قربانی کردند.

شانس او

علاوه بر زنده ماندن، سفید بودن هم بود! سرخ‌پوستانِ بومی، که معتقد بودند همواره

یک ناجی آسمانی که رنگِ پوستی سفید دارد آن‌ها را از منجلاب این دنیا می‌رهاند، با

یافتنش، بی‌درنگ او را به خدایی پذیرفتند. اما شاید او بدشانس هم بود. چون می‌بایست

قربانیشدن انسان‌هایی را ببیند که گاهاً

داوطلبانه برای عقیده‌ای که داشتند سر بریده می‌شدند و این بسیار چندش‌آور و

وحشتناک بود.

اما چه می‌شود کرد؟ برای مردی که

تنها مانده و در این وادی غریب

کسی

و جایی را ندارد تا به آن پناه ببرد، چاره‌ای جز هم‌نوایی با آن‌ها را ندارد.

البته آرزوی رسیدن به قدرت محض و اطاعت بی‌چند و چونِ جمعیتی از او، همواره آرزوی

هر ماجراجو و جوینده‌ی طلا است. پس به سبب همین، می‌دانست که مــقامی که در آن است،

بسیار مغتتم و ارزشمند است. بنابراین هــرگز حقیقت را به آن‌ها نگفت. به آن‌ها

نگفت که ماجراجویی بیش نیست! به آن‌ها نگفت که فقط رنگ پوستش با آن‌ها متفاوت است،

نه چیز دیگر!

به آن‌ها

گفت: «همه در برابر هم برادریم و برابر.»

اما همین

گفتهْ آن‌ها را بیش‌تر به خود معتقد کرد و آنان این گفته را بر حسب عظمت و بلندی

روح او می‌دانستند.

او را زمانی

که در کنار ساحل یافتند، پنداشتند که خدای باران است که اکنون سوار بر امواج، برای

رهایی آن‌ها آمده. او خدای مردمی شده بود که هیچ آگاهی‌یی نسبت به او نداشتند و این

را به لحاظ موقعیت و مقامی‌که در آن حضور داشت هرگز افشا نکرد!

بر سر حوادث

آتی و هجوم ماجراجویان اروپایی برای دستیابی به ثروت‌های عظیم و نهفته در سرزمین

تازه کشف‌شده‌ی آمریکا، اکنون وجود سفید‌پوستانی که دسته‌دسته به آن‌جا مهاجرت می‌کردند

روزبه‌روز بیش‌تر شده بود و سرخ‌پوستان هم حالا آن‌ها را به‌خوبی می‌شناختند و به

افکار شوم و پلید آن‌ها واقف بودند.

حالا آن‌ها می‌دانستند

که سفیدپوستی را هم که آن زمان به خدایی پذیرفته بودند از آن دسته آدم‌هاست. اگرچه

آن‌ها خود او را پذیرفته بودند اما او بود که از افشای حقیقت بیم داشت. پس او را

گرفته، سر بریدند و سرش را روی نیزارهای بلندی در آن حوالی آویختند تا همه بدانند

که نمی‌‌توان همیشه خدای جهالت و نادانی مردم شد!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

خو کرده به تاریکی

مرد کوری سر راهم سبز شد. زیبایی یک صبح دل‌انگیز پاییزی با رنگ‌های چشم نوازشْ باعث شد تا یک لحظه، خودم را جای آن مردِ کور بگذارم. پس چشمانم را بستم تا دنیایی که آن مر

خو کرده به تاریکی

مرد

کوری سر راهم سبز شد. زیبایی یک صبح دل‌انگیز پاییزی با رنگ‌های چشم نوازشْ باعث

شد تا یک لحظه، خودم را جای آن مردِ کور بگذارم. پس چشمانم را بستم تا دنیایی که

آن مرد در آن به سر می‌برد را تجربه کنم. اما جز تاریکی و ظلمتی گنگ، چیزی دستگیرم

نشد. از این‌که آن مرد بیچاره، دنیایی به این زیبایی را چنین می‌دید، به خود

لرزیدم و خدا را از داشتن چشمانی بینا و زیبا شکر کردم و در دل برای آن مرد کور

کلی دلسوزی کردم.

با هم همسایه

بودیم. اما تا به حال به آن اندازه در کور بودن او دقت نکرده بودم. اما شاید این

روز پاییزی، آن‌قدر زیبا است که دیده‌ی مرا باز کرده.

به‌هرحال

کنارش رفتم. نرسیده به او، سلامم کرد. او مرا می‌شناخت. شاید از بوی عطری که به

خود می‌زدم یا شاید از بُعدی دیگر. سلامش را پاسخ دادم و کنارش نشستم. با حالتی که

به روحیه‌اش برنخورد، گفتم: «از اینکه دنیا را نمی‌بینی، ناراحتی؟»

او لبخندی زد

و گفت: «تو از این‌که دنیا را می‌بینی، ناراحتی؟»

بسیار بدم

آمد از این‌که او پاسخش را با سؤالم جواب داد. با این‌که اصلاً هم متوجه نشدم که

منظورش چه بود، اما به روی خود نیاوردم.

گفتم: «من

لحظاتی خود را جای تو گذاشتم تا ببینم پشت پلک‌هایی که هرگز باز نشده چه می‌بینی! ولی

مگر چیزی جز تاریکی و ظلمت بود؟ دوست داشتم که تو هم لحظه‌ای خود را جای من می‌گذاشتی

تا خزانی به این زیبایی را ببینی.»

او

با متانت خاصی گفت: «تو هنوز به تاریکی پشت نگاهت عادت نکرده‌ای. نگاه‌های باز من

و تو چه تفاوتی دارد با هم؟ حال آن‌که تو قادری هر چیزی را در بیرون ببینی و من

همه‌چیز را در درون!» و با لبخندی ملیح ادامه داد: «آن‌چه تو را امروز به وجد

درآورده دنیایی است که در بیرون نگاهت وجود دارد و لحظه‌ای که نگاهت را بستی در

درون خود چیزی جز سیاهی ندیدی. اما من هر آن‌چه را که تو در بیرون می‌بینی، در

درونم حس می‌کنم و به همان اندازه‌ای که تو لذت می‌بری، لذت می‌برم. آن‌گونه هم

نیست که به‌راحتی بتوانی همه‌چیز را در خود بیابی. من برای دیدن چنین روزهایی بیش

از سی سال، درون تاریکیِ نگاهم جست‌وجو کرده‌ام و آن‌قدر در آن تاریکی بوده‌ام که

اکنون نگاهم به آن تاریــکی خو گرفته و همه‌ی چیزی‌هایی را که در آن پنهان شده می‌‌توانم

ببینم! من هم اگر نگاهم را به دنیایی که تو می‌بینی باز کنم، چیزی جز تاریکی نمی‌بینم!»

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۸۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نقاب

همیشه به من می‌گفت: «گاه زیباترین لبخند خود را از دیگران دریغ می‌کنیم، گاه دلقکی می‌شویم تا به‌زور لبخندی بر لب کسی بیاوریم.» دلقک سیرک بود و همیشه در مراسم‌های مختل

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نی‌نواز

در پارک شهر، جوانی به انتظار کسی نشسته بود که صدای نواختن نی، که چند متر آن‌طرف‌تربود به گوشش رسید. جوان بلند شد و به دنبال صدا رفت. پیرمردی را در حال نواختن نی دید؛

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۸۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

ارزش وقت

دزدی را گرفته و نزد داروغه بردند. داروغه از او پرسید: «بگو ببینم چه کرده‌ای که تو را به این‌جا آورده‌اند؟» دزد با حالتی حق به جانب جواب داد: «دزدی.» بعد مکث کوتاهی ک

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۸۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

زندگی در غار

درون غاری تاریک زندگی می‌کرد. او مجبور به گذارندن روزهای روشن زندگی‌اش درون ظلمت مطلق شده بود. سال‌ها بود که دیده‌اش دیگر به تاریکی محض غار، عادت کرده بود، هرچند هرگ

زندگی در غار

درون

غاری تاریک زندگی می‌کرد. او مجبور به گذارندن روزهای روشن زندگی‌اش درون ظلمت

مطلق شده بود.

سال‌ها بود

که دیده‌اش دیگر به تاریکی محض غار، عادت کرده بود، هرچند هرگز رؤیای بیرون از

غــار را در ذهن به خاطر نمی‌آورد، شاید اصلاً رؤیایی در کار نبود. بسیار تلاش می‌کرد

تا به ظلمت درون غار غلبه کند نه برای این‌که از آن‌جا رهایی یابد بلکه برای این‌که

بهتر زندگی کند. با این‌که از اسارت گرفتهشدنش

مطلع بود، اما هرگز راهی را برای رهایی از غار تجسم نمی‌توانست بکند؛ پس می‌اندیشد

تا جایی که ممکن است، بهتر است تا خوبِ خوب زندگی کند و خود را با شرایط بد آن‌جا

تطبیق دهد تا کم‌تر عذاب بکشد.

اما روزی

پرتو نوری به داخل غار نفوذ کرد. او به دنبال نور به راه افتاد. تابه‌حال درخشش

چنین چیزی را در این‌همه سال ندیده بود. انگار جواهری بود که چشم هر کوردلی را هم

روشن می‌کرد. او می‌خواست آن‌را لمس کند، دستش را به‌آرامی و با ترسی پُر از هیجان

جلو برد اما در کمال ناباوری دید که نور از میان انگشتانش هم عبور می‌کند. وحشتی

دوچندان، آرام و سنگین، وجودش را فرا گرفت و لحظه‌ای از آن‌چه که لمس می‌کرد،

اندیشه‌اش در ابهامی عمیق فرو رفت. بلند شد و دیده‌اش را برابر آن گرفت. تشعشع حتا

کوچک این پرتو چشمانش را که عمری به تاریکی خو کرده بودند، عذاب می‌داد اما شوق و

کنجکاوی آن‌چه که می‌دید باعث شد تا برای یافتن سرچشمه‌ی آن به راه بیفتد. پرتو

نور را در جهت چشمانش گرفت و مسیر آن‌را دنبال کرد. او دیگر تاریکی غار را حس نمی‌کرد

و اصلاً متوجه نبود که به کدام سو در حرکت است. ناگهان با ضربه‌ی سرش به سنگِ از

سقف آویزان‌شده‌ی غار، درد شدیدی اندامش را فرا گرفت و همان‌جا نشست.

او تمام

روزهای عمرش را به دنبال این روزن می‌رفت و لحظه‌ای که با روشنایی آن از تاریکی

غافل می‌شد، باز سرش به سنگ غار می‌خورد و همان‌جا می‌نشست.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب