هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

«زن اولشم، حق و حقوقی که من دارم نباید با اون هرزه یکی باشه! اون دختره‌ی عفریته قاپ شوهر احمقمو دزیده، حالا با عشوه‌بازی‌های بی‌شرمانه‌ا‌ش سعی داره شوهرمو ازم دور ک

زمانی برای زیبا شدن

«زن اولشم، حق و حقوقی که من دارم نباید با اون هرزه یکی باشه! اون دختره‌ی عفریته قاپ شوهر احمقمو دزیده، حالا با عشوه‌بازی‌های بی‌شرمانه‌ا‌ش سعی داره شوهرمو ازم دور کنه. من می‌دونم باهاش چه کار کنم. حقشو کف دستش می‌ذارم.»

این‌ها زمزمه‌هایی بود که زن اول منصور با خود و بیش‌تر با زنان همسایه

تکرار می‌کرد و با گوشه‌کنایه‌های مکرر و پُر از نفرت می‌خواست تا تمام احساسش را

به هووی تازه‌واردش نشان دهد. او می‌دانست که زیبایی هوویش باعث شده دل شوهرش نرم

شود. جوانی و نشاطی که در چهره‌ی این دختر میتوان دید را

نمی‌شد نادیده گرفت، حتا برای کسی که با تمام وجود از او نفرت داشته باشد.

«اما حاجیه‌خانم،

بی‌چاره چه گناهی کرده که باید چنین تاوون پس بده؟ حالا اون و چند طفل معصوم چه

گناهی کردن که باید چوب هوس‌خواهی آقای خونهشونو بخورن؟ دخترای امروزی هماینقده

به خودشون می‌رسن که نه تنها مردا رو بلکه دل خانما رو هم به لرز میارن»

«آخه، همیشه

که این‌جوری نیس. نباس خیلی دنبال سنت و رسم و رسوم بود. دل هر انسانی ممکنه یه

روز با دیدن یکی همچین تکون بخوره که نشه جمعش کرد. به‌نظر من به منصورخان باید حق

داد! منم اگه جای اون بودم، همین کارو می‌کردم، والا از مهتاب بهتر عمراً گیرش

بیاد.»

زن‌های

همسایه اینک به قضاوت نشسته بودند.

حاجیه، زن

اول منصورخان، اگرچه بهره‌ای از زیبایی نبرده بود اما قدمت آشنایی‌اش باعث می‌شد

زنان همسایه قدری از او حساب ببرند. در عوض هووی زیبا با چهره‌ی معصومانه‌اش به‌سرعت

دل همه را به دست آورده بود و هر وقت غیبتی از منصور می‌شد همیشه حق را به منصور می‌دادند،

برای انتخاب زن دوم!

اوضاع به کام

مهتاب، زن دوم منصور، پیش می‌رفت. بیش‌ترین لطف و محبت از طرف شوهرش نصیب او می‌شد.

او نان زیبایی‌اش را می‌خورد و حاجیه‌خانم زهر زشتی‌اش را.

حاجیه‌خانم

خود هم نمی‌دانست از کی زشت شده!؟

حاجیه‌خانم

با تمام تلاش‌هایش نتوانست رأی منصور را بزند تا به سبب آن بیش‌تر نزدش بماند. او

خــود هم نمی‌دانست غصه‌ی چه چیزی را باید بخورد! تا قبل از این‌که منصور زن دومش

را نگرفته بود هرگز از وجود شوهرش در خانه، رضایت نداشت و به بهانه‌های مختلف او

را از خود می‌راند. اصلاً مهم نبود که شوهرش نیازمند ذره‌ای محبت و زیبایی از

اوست. تنها چیزی که از مفهوم زن و شوهری می‌دانست تدارک خانه، پخت‌وپز، تربیت و

نظافت بچه و منزل بود. هرازگاهی می‌پنداشت که حالا که صاحب چند فرزند از منصور شده

دیگه پایه‌ای در زندگی نمانده که استوار نکرده باشد. خاطرش همیشه جمع بود و هرگز

به زشتی خودش فکر نمی‌کرد. می‌پنداشت که حتماً آن‌قدر جذاب بوده که منصور او را به

زنی گرفته و حالا که خَرش هم از پُل گذشته، دیگر نیازی به آراستن و زیبانمایی

نیست. اما از لحظه‌ای که زن دوم وارد زندگی‌اش شده، دیگر همه چیز داشت معنایی تازه

می‌گرفت. از رفتن به کلاس‌های تقویت ذهن و لیپوساکشن و خریدهای آن‌چنانی گرفته تا تهیه‌ی

لوازم آرایشی مد روز، که متأسفانه تأثیر چندانی هم در زیبایی‌اش نداشت. اگرچه او

خود می‌دانست که فایده‌ای ندارد اما انگار در تمام عمر، منتظر چنین لحظاتی بود تا

با تمام آزادی، خود را آن‌چنان که دوست دارد، بیاراید.

حالا دیگر خانه‌ی

منصور شده بود نقطه‌ی تلاقی دو نسل پیر و جوان، زشت و زیبا، آغاز تمام درگیری‌ها و

فوران عقده‌های شخصی.

مهتاب با این‌که

دستک و بزکی به سر و صورت نمی‌زد، اما هم‌چنان زیبا بود. او غصه‌ی این را میخورد که با تمام جوانی و زیبایی، زن مردی شده که پای در سن نهاده و عیال‌وار

است. او تلاشی برای خودنمایی نمی‌کرد، چون به برتری‌اش نسبت به منصور و زن اولش

واقف بود.

حاجیه‌خانم

در غصه‌ی این بود که باید بیش‌تر منصور را به خود نزدیک کند و تازه متوجه شده بود

که دنیا یعنی چه و جایگاه زیبایی کجاست! منصور هم غصه‌ی این را میخورد که ازدواج با کدام‌یک اشتباه بوده که چنین آشفتگی را باید در خانه

متحمل شود؟ با این‌که سال‌ها شوهر خالص حاجیه‌خانم بود و حال شوهر مخلص مهتاب. بی‌آن‌که

او از انتخاب‌هایی که کرده هم پشیمان باشد!

اما برای هیچ‌کدام

از آن‌ها بد نشد؛ حاجیه‌خانم فرصتی پیدا کرد تا در کمال آزادی آن‌چه باشد که می‌خواهد.

مهتاب می‌توانست زیبایی‌اش را در قبال زشتی حاجیه‌خانم بیش‌تر در خود بیابد و به

آن فخر کند و منصور هم به داشتن دو زن به خود افتخار می‌کرد.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۶ دقیقه

ارباب قصر

«اتاق را سـریعاً برای ارباب آماده کنید. ارباب مدتی است که از اوضاع نابسامان کار کردن شما‌ها گله‌مند است. می‌بایست با کارهایتان، رضایت خاطرشان را به دست آورید. من دیگ

ارباب قصر

«اتاق

را سـریعاً برای ارباب آماده کنید. ارباب مدتی است که از اوضاع نابسامان کار کردن

شما‌ها گله‌مند است. می‌بایست با کارهایتان، رضایت خاطرشان را به دست آورید. من

دیگر از وساطتکردن شما به

ایشان خسته شده‌ام.»

من به‌همراه

چند غلام دیگر که خدم و حشم قصر ارباب را تشکیل می‌دهیم صحبت‌های مشاور اعظم را

سعی می‌کنیم موبه‌مو و بدون کم و کاست انجام بدهیم. اما همیشه ترس زیاد از عاقبت

تنبیهی نامعلوم، نتیجه‌ی کار را ضایع می‌کند! اما افسوس که مشاور این را نمی‌دانست

و هر بار که می‌خواست نتیجه‌ای را سریع‌تر به دست آورد، ترس بیشتری را به همه القا

می‌کرد. از مدتی که به بردگی در این قصر گرفته شده‌ام، هرگز ارباب را از نزدیک

ندیده‌ام و همیشه به بهانه‌هایی مختلف سعی می‌کردم تا او را ببینم. به‌خوبی یاد دارم

روزی که ما را به این شهر آوردند: من و چند غلام سیه‌چرده‌ی دیگر که همراه با

کاروان برده‌فروشان قیس در میدان برده‌فروشان شهر در انتظار فروخته شدن بودیم. طبل

بازار داغ برده‌های تازه‌وارد در میدان نواخته

شد.

ما لباسی در تن نداشتیم، الا طوقی برنزی بر گردن که آن را برای زنجــیر کردن ما و

عدم تمرد بسته بودند. قیس ظالم با یارانش، تمــام عمرشان را در شکار و خــرید و

فروش برده، صرف کرده بودند.

می‌گویم

شکار! آری. او همیشه در میدان برده‌فروشان فریاد می‌زد: «آی! مردم بشتابید، شکاری

نو برایتان گرفته‌ام، داغ داغ!»

او ما را

شکار می‌خواند و کار خود را شاهکار!

بعضی وقت‌ها

تعداد غلامان خانه‌ای بیش از ساکنان آن خانه بودند.

نه از بردگی

می‌ترسیدم نه از برده شدن، نه از کاری نه از بیگاری. اما آن طوق بر گردن چنان

آزارم می‌داد که می‌خواستم خود را به هر نحوی که شده از آن رهایی بخشم. حاضر بودم

تا برده‌ی بدترین ارباب شوم اما طوق را بر گردن نداشته باشم. ما را همان مشاور

اعظم خرید، آن هم به بهایی گزاف!

او خود مردی

بسیار خوب بود. اما هرگز طوق را از گردن هیچ‌کدام باز نمی‌کرد مگر در لحظه‌ای که

ارباب از دست ما راضی بود.

حال هم بَرده

بودیم هم طوق بر گردن داشتیم، آن هم چندین سال! از دست این طوق آن‌قدر به تنگ آمده

بودم که آهنگ گلایه نزد مشاور اعظم کردم. می‌دانستم که او حتا ممکن است مرا از قید

نفس کشیدن هم برهاند چه برسد از قید طوق. تا این‌که نزدش رفتم. برعکس! او با

مهربانی طوق را از گردنم باز کرد.

وجود خالی و

سنگینیِ نبود طوق بر گردنم حالا بیش‌تر ذهنم را می‌آزرد. به همین عادتی که به وجود

آن کرده بودم، با نبودش در بستر بیماری افتادم. بستر که نه، اصطبل اسب‌های ارباب،

روی کاه و یونجه‌ی تَر. مشاور از در اصطبل می‌گذشت. فریاد مرا، که از درد به خود می‌پیچیدم،

شنید. به غلامی‌که در کنارم بود، گفت که ارباب برایم مخارجی جهت درمان تدارک دیده

تا سریع بهبود یابم. نمی‌دانم لطف ارباب برای بهبودی من بود یا برای عدم به تعویق

افتادن کارها؟

اما باز شکر!

شنیده بودم که بسیار از ارباب‌ها غلامان ضعیف و بیمار را یا هرگز نمی‌خرند یا اگر

برده‌ای بعدها از کار بیافتد، سریع او را به بهایی نازل می‌فروشند.

از مشاور

پرسیدم: «در عجبم از این‌که لطف ارباب شامل حال من ناچیز شده!»

او هم لبخندی

زد و رفت.

روزی در حیاط

وسیع قصر، مرا صدا زد. نزدش رفتم. از عطوفت و مهربانی ارباب برایم بسیار سخن گفت.

من از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم از این‌که مشاورْ مرا لایق حرفزدن دانسته.

اشتیاق من

برای دیدن ارباب بیش‌تر شد.

ما مدام برای

ارباب شُست‌ورفت و پخت‌وپز می‌کردیم بی‌آن‌که ‌یک بار هم که شده او را ببینیم. هرازگاهی

به وجود او هم شک می‌کردیم اما جرئت این تفکر هم لرزه بر اندامم می‌انداخت و آن را

گناهی نابخشودنی در ذهن می‌پنداشتم.

ماه‌ها و سال‌ها

می‌گذشت. همیشه در این اندیشه بودم که من چرا می‌بایست برده باشم؟ چرا نمی‌‌توانم

چون مشاور یا دیگران زندگی کنم؟ من بردگی چه چیزی را می‌کشم که دیگران از آن مبرا

هستند؟ تنها چیزی که قدری دلم را تسکین می‌داد این بود که: تا روزی که اربابی هست

پس غلامی هم باید باشد تا کارهای او را انجام دهد. روزی که مشاور در بستر بیماری

افتاد، هرگز ارباب به ملاقاتش نرفت، درحالی‌که او غلام نبود! و از جنس ارباب.

اما مشاور می‌گفت

که ارباب او را عیادت کرده.

حال مشاور

بسیار وخیم بود و عاقبت به‌علتِ کهولت سن، این دنیا را ترک کرد. او در آخرین لحظات

مانده‌ی زندگی‌اش می‌خواست چیزی را به من بگوید که نشد.

پس از مرگ

مشاور ما هر روز طبق عادت، پس از نظافت و مرتب کردن جایگاه ارباب، غذا و میوهی او را فراهم می‌کردیم. اما دریغ از ذره‌ای از خورده شدن آن‌ها. در شگفت

بودیم که چرا ارباب لب به غذاها نمی‌زند آیا از غصه‌ی مرگ تنهاترین مشاورش، به غذا

بی‌میل شده یا از زندگی تنهایی‌اش؟

ما هم هرگز

جرئت پرسیدن این سؤال را نداشتیم. اصلاً جرئت رؤیارویی با او را نداشتیم.

«شاید ایشان

غذایش را جایی دیگر میل می‌کند یا شاید هم از مطبخ و طبخ ما به تنگ آمده که لب نمی‌زند.»

هر کسی چیزی می‌پنداشت.

«اما مهم این‌است

که ما فقط غلامیم و بنده‌ی او. می‌بایست کارمان را بدون حضور ارباب هم به‌نحو احسن

انجام دهیم تا ارباب از ما راضی باشد.»

این‌ها را

یکی دیگر از غلامان می‌گفت.

ما هم که گِرد

هم جمع شده بودیم تا برای بی‌اشتهایی ارباب چاره‌ای بیندیشیم، سخنان او را

پذیرفتیم و باز طبق برنامه‌ی روزانه‌ی مشاور، دست به کار شدیم.

پس از هفته‌ها

کار تکراری و آوردن و بردن غذای دست‌نخورده‌ی ارباب، حالا دیگر همه مردد بودیم که اصلاً

اربابی در قصر هست یا نه!

هیچ‌کدام به

اندازه‌ی من، مشتاق رسیدن به این پاسخ نبود.

شبانه به

درون اتاق افسانه‌ای ارباب رفتم. اتاقی که فقط مشاور اختیار داشت درون آن برود و

کم‌تر کسی حتا جای آن را می‌دانست. من هم یک بار که درون سرسرای قصر، گیج و گم شده

بودم مشاور را دیدم که درون آن اتاق کذایی می‌رفت.

قلبم داشت از

سینه‌ام بیرون می‌پرید. نفس در سینه‌ام سنگینی می‌کرد. انگار به دیدار مرگ می‌روم.

با فشردن دستگیره‌های طلایی در، دیگر نایی در بدن نداشتم تا آن‌چه را که می‌بینم

یا تصور می‌کنم بتوانم ذره‌ای به خاطر بسپارم. در را به‌آرامی هر چه تمام‌تر می‌گشودم.

وحشتی چند برابر وجودم را فرا می‌گرفت. سایه‌ی ارباب نه، سایه‌ی مشاور را می‌دیدم

که ناظر من است. اما افسوس، دریغ از قدری شــهامت! ناامید و پاورچین‌پاورچین بازگشــتم

و تا صبح در هراس کرده‌ی خویش به صبح رساندم.

پس از چند شب

دیدن این کابوس شبانه و تکرار مکررات، بالاخره شبی تصمیم گرفتم درِ اتاق ارباب را

بگشایم.

اندرون آن

خیز بردم، تخت و تجملات شاهانه به‌طرز وصف‌ناپذیری در آن چیده شده بود. اما درون

آن اتاق رؤیایی نه اثری از انسان بود نه از ارباب! وحشت کردم. شاید اربابْ خود را

جایی پنهان کرده تا مرا به‌دام بیندازد! اما نبود.

شاید بیرون

قصر رفته! اما نرفته بود.

این را با

غلامان دیگر، درمیان گذاشتم. ولی آن‌ها باور نکردند و جرئت هم نداشتند تا خود

جویای نبود ارباب شوند و حتا مرا از آن‌چه کرده بودم، سرزنش کردند.

آشفتگی حیرت‌انگیزی

وجودم را فرا گرفت. ترسی پنهان روحم را شب و روز می‌آزرد. انگار به حریم ارواح

رخنه کرده بودم؛ انگار جنی شدم. حتا سایرین هم از رفتار و حرکات من دوری می‌جستند.

نه قادر به

ماندن بودم، نه‌امید رفتن داشتم.

مدام با خود

چون دیوانگان می‌گفتم: «نبود، اما کاش اربابی بود تا من بدانم برای چه و برای که

بردگی می‌کنم!؟»

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

خلوت پیری

هر روز، صبح زود که خانه را ترک می‌کنم، پدرم را می‌بینم که بیدار است، اما نگاهش را به گوشه‌ای گره داده و در سکوتی عمیق فرو رفته، انگار تا صبح بیدار بوده است. غروب‌ها

خلوت پیری

هر روز، صبح زود که خانه را ترک می‌کنم، پدرم را می‌بینم که بیدار است، اما نگاهش را به گوشه‌ای گره داده و در سکوتی عمیق فرو رفته، انگار تا صبح بیدار بوده است. غروب‌ها که برمی‌گردم باز او را در کنج اتاق می‌بینم. به‌آرامی سلامم را پاسخ می‌دهد. اما می‌دانم که صوت سلام من انگار خلوت صاف او را خدشه‌دار می‌کند. در حیرتم از این‌که بیش‌ترین زمان را برای تنها در خانه ماندن و کز کردن در کنجی دارد، بی‌آن‌که ملالی داشته باشد. ظاهرش اصلاً غم‌آلود نیست، اما لبخندی هم در چهره‌اش هویدا نیست. هرازگاهی به‌شوخی چند متلک بارَش می‌کنم تا کمی از فضایی که برای خود ساخته جدایش کنم، اما بی‌آن‌که پاسخم را دهد خود را هم به نشیندن نمی‌زند و به‌آرامی سری تکان می‌دهد. من تصور می‌کنم که نباید بیش‌تر از این خلوتش را برهم بزنم. به‌راستی در پیری چه بر سر آدم‌ها می‌آید؟ پیرهایی که انگار زندگی نباتی دارند و انگار هم‌نشین اجل‌اند.

***

پسرم

را می‌بینم که از سر کار برگشته. خسته است. اما وقتی مرا می‌بیند سعی می‌کند به

روی خود نیاورد. او صبح که خانه را ترک کرد، من روبه‌رویش نشسته بودم. اکنون که

بازگشته، من همان‌جایم. اما احساس می‌کنم او فقط بیرون رفت و بازگشت. می‌دانم که

خسته است اما برای این‌که خستگی‌اش چند برابر نشود به‌آرامی سلامش را پاسخ می‌دهم.

چند متلک بارَم می‌کند تا مرا از فضایی که برای خود ساخته‌ام بیرون بیاورد، اما بی‌آن‌که

پاسخش را بدهم، خود را هم به نشیندن نمی‌زنم، به‌آرامی سری تکان می‌دهم. می‌دانم

که او تصــور می‌کند نباید بیش‌تر از این خلوتم را برهم بزند. او درست تصور می‌کند،

اما نمی‌داند چه بر سر آدم‌های پیر می‌آید! پیرهایی که انگار زندگی نباتی دارند و

انگار هم‌نشین اجل‌اند.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

قالیچه‌ی سلیمان

آرزو می‌کرد حداقل برای لحظاتی، قالیچه‌ی سلیمان را در اختیار داشته باشد تا با آن بتواند دور دنیا به‌سرعت بچرخد. در اتاقش چنان محو این رؤیا بود که وقتی به خود آمد پندا

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

سگگ صورتی

کفش‌های پاره‌اش مدت‌ها بود که پاهای کوچکش را می‌آزرد. وضع مالی پدرش هم آن‌چنان نبود که سریعاً یک جفت کفش بخرد و جایگزین کفش پاره کند. پاهایش بدجوری تاول زده بود. احس

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

ارزش هر چیز

از عارفی پرسیدم: «در این دنیا چه چیزی را دوست داشته باشم که وقتی از دست دادمش غصه‌اش را نخورم؟» او قدری متعجب شد و گفت: «اگر منظور تو هر آن‌چه در این دنیاست، باید گف

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

جایزه‌ی بزرگ

یک مسابقه‌ی دو همگانی در سطح شهر برگزار شد. او هم در این مسابقه شرکت کرد تا قدری اندام خود را محک بزند و از هوای پاک یک روز تعطیل و خلوت استفاده کند. او همراه سایرین

جایزه‌ی بزرگ

یک

مسابقه‌ی دو همگانی در سطح شهر برگزار شد. او هم در این مسابقه شرکت کرد تا قدری

اندام خود را محک بزند و از هوای پاک یک روز تعطیل و خلوت استفاده کند. او همراه

سایرین گام به گام به‌آرامی می‌دوید و جز کسب آرامش در این فضای پاک، هدف دیگری

نداشت.

هجوم ناگهانی

مردم در آغاز مسابقه و تنه زدن به هم‌دیگر برای پیشی گرفتن از دیگری، مجال تنفس

راحت را هم از او گرفت. با خود اندیشید که حتماً خبری از جایزه‌ای بزرگ در میان

است که همه این‌چنین برای آن دست و پا می‌زنند. پس در میانه‌ی راه، قدری بر سرعت گام‌های

خود افزود. او قوی بود و به‌راحتی بسیاری از حاضرین در مسابقه را جا گذاشت. با گام‌های

بلند و استوارش، هر بار که چند نفری را جا می‌گذاشت بیش‌تر بر سرعت خود می‌افزود و

بیش‌تر مصمم می‌شد، بی‌آن‌که بداند برای چه چیزی این‌قدر تقلا می‌کند؟ یا اصلاً نقطه‌ی

پایان این مسابقه کجاست؟ یا چه‌قدر دیگر باید بدود؟ اما شور و هیجانی وصف‌ناپذیر

تمام وجودش را فرا گرفته بود و ضربان قلبش، لحظه‌به‌لحظه، شدیدتر می‌شد. او با

تمام وجود می‌دوید و تمام انرژی خود را بر سر این مسابقه داشت می‌گذاشت. نفس‌هایش

دیگر به‌سختی درون سینه‌اش جاری می‌شد، گویی هوایی نبود تا درون ریه‌هــایش هدایت

کند. عضلات بدنش دیگر سست می‌شد و تحرک را از او داشت می‌گرفت. جز تعداد اندکی از

شرکت‌کنندگان، که در انتهای طول یک خیابان می‌دویدند، کسی باقی نمانده بود.

احتمالاً به

خط پایان هم نزدیک شده.

«یکی دیگه،

رقیبی دیگه، این آخریه، حتماً برنده می‌شم.»

این‌ها

چیزهایی بود که برای امید دادن به خود می‌گفت.

تقریباً کسی

دیگر از رقبا باقی نمانده بود، جز دو یا سه نفر دیگر. هیچ صدایی دیگر به گوشش نمی‌رسید

جز صدای وحشتناک ضربان قلبش. نمی‌دانست آیا آن دو سه نفر دیگر را هم می‌‌تواند جا

بگذارد یا نه! تا نفر سوم چندین متر فاصله داشت که دیگر داشت از حال می‌رفت. مردم

را می‌دید که نفرات اول و دوم و بعد سوم را در آغوش می‌کشیدند. حتماً آن‌ها به نقطه‌ی

پایان رسیده بودند.آه! چه دردآور بود! این‌همه تلاش برای هیچ!

حالت تهوع به

او دست داد و روی زمین افتاد. گرمایی شدید اندامش را فرا گرفته بود. انگار در شعله‌ای

برای خنک شدن یا در کویری برای رفع تشنگی دست و پا می‌زد.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

شهر گمشده

شهر گمشده، از رؤیاهای ماجراجویانی بود که به طمع به دست آوردن جواهرات و عتقیه‌های آن لحظه‌ای دست از اندیشیدن و جست‌وجوی آن برنمی‌داشتند. گویی یافتن آن به معجزه‌ای می‌

شهر گمشده

شهر

گمشده، از رؤیاهای ماجراجویانی بود که به طمع به دست آوردن جواهرات و عتقیه‌های آن

لحظه‌ای دست از اندیشیدن و جست‌وجوی آن برنمی‌داشتند. گویی یافتن آن به معجزه‌ای می‌مانْد

که کمال خوش‌بختی هر انسانی را می‌توانست رقم بزند. از آن‌جایی که یافتن آن هرگز

تحقق نیافت، برای عده‌ای مانند آرزو یا هدفی می‌ماند که می‌بایست به آن برسند و آن‌ها

برای یافتنش دست از کوشش خود برنمی‌داشتند و برای عده‌ی زیادی هم بسان قصه‌ای می‌ماند

که مادران برای فرزندان خود نقل می‌کردند.

شهرِ گمشده،

پایتخت یکی از شاهان قدرتمند و ثروتمند زمان خود بود و محل ذخیره‌ی تمام غنایم و

دارایی‌های کمیابی که پادشاه تا آن زمان آن‌ها را از جنگ‌هایی که با کشورهای

همسایه انجام داده، به دست آورده بود. اما در اثر حادثه‌ای نامعلوم، شهر، به‌صورتی

جادویی، در جنگلی بزرگ، یکباره ناپدید می‌شود و تاکنون کسی هم از سرنوشت آن و

ساکنانش اطلاعی پیدا نمی‌کند. هر چند بسیار بودند کسانی که برای یافتن آن به جنگل

می‌رفتند اما هرگز موفق به یافتن آن نمی‌شدند. آن‌هایی هم که گویی آن را یافته

بودند، هرگز بازنمی‌گشتند.

مطمئناً اگر

کسی آن را می‌یافت و بازمی‌گشت، دیگر شهر گمشده‌ای وجود نداشت تا رؤیای

ماجراجویانی شود که به طمع به دست آوردن جواهرات و عتقیه‌های آن، لحظه‌ای دست از

اندیشیدن و جست‌وجوی آن برنمی‌داشتند!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

دست‌نیافتنی‌ترین آرزوی دست‌یافتنی

رودخانه‌ای آرام از کنار روستایشان عبور می‌کرد و نوجوانانی که شنا می‌دانستند، در روزهای گرم تابستانی تنی به آب می‌زدند و اوقات گرم تابستانی را با آب رودخانه خنک می‌کر

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کوچ پرستو

فصل سرما فرا رسید و کوچ پرستوها آغاز شد. برای پرستوی تنهایی که از دیگران جا مانده بود، هر جایی که آب و هوایی نسبتاً مطلوب داشت، می‌توانست مکانی امن برای آغاز زندگی ت

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

حبس ابد

محکوم به حبس ابد شده بود. بر سر یک اتفاق ناخواسته که درنهایت منجر به کشتن کسی شد، محکوم به گذراندن ادامه‌ی زندگی در زندان شده بود. او اکنون رانده‌شده از جامعه و آزاد

حبس ابد

محکوم

به حبس ابد شده بود. بر سر یک اتفاق ناخواسته که درنهایت منجر به کشتن کسی شد،

محکوم به گذراندن ادامه‌ی زندگی در زندان شده بود. او اکنون رانده‌شده از جامعه و

آزادی بود. گفته بودند اگر در دوران محکومیتش خطایی دیگر از او سر نزند، می‌‌توان

در مجازاتش تجدید نظر کرد. اما مگر دیگر برایش فرقی می‌کرد. زندانی، زندانی است.

اوایل بسیار تلاش می‌کرد که آن‌گونه باشد اما پس از چند سال زندان شدن، دانست که

حتا اگر آن‌گونه هم باشد امیدی به رهایی نیست. شاید دیگر او را به فراموشی سپرده

بودند. در این میان، دعوا و بگو‌مگوهای بسیار با سایر زندانی‌ها داشت. طاقتش لبریز

شده بود. هرگز تصور نمی‌کرد بر سر یک خطا تمام عمر را در کنج چاردیواری سوت و کوری

بماند و بی‌هیچ اتفاقی و رؤیایی بپوسد!

انگار حکمی

غیر بازگشت بود.

«این‌جا آنگونه هم که تصور می‌کنی بد نیست. خودت را بهتر است با آن وفق دهی. عصبانیت و پرخاشگری‌های تو فقط مدت ماندن در این‌جا را به بدترین شکل ممکن رقم می‌زند. همه‌ی این‌هایی که این‌جا می‌بینی زندانی‌اند. کسی از روی اختیار این‌جا نیامده. همه بر سر نوعی خطا از جامعه طرد شده‌ایم. حال فرقی نمی‌کند که بیرون از زندان باشی یا درون آن. اگر نتوانی روزهایی تازه برای خود بسازی، تفاوتی نمی‌کند که در حبس یک چاردیواری باشی یا در حبس دنیایی بی‌پایان! مگر فرقی برای انسانی بی‌امید و آرزو دارد که دنیایی بی‌پایان را در ورای خود داشته باشد، اما به اندازه‌ی همان چاردیواری نتواند نه خود نه اندیشه‌اش را فراتر ببرد؟»

این‌ها را یکی دیگر از زندانیان هم‌بند به او می‌گفت.

حرف‌هایش آن‌قدر گرم بود که او انتظار شنیدن آن‌ها را می‌کشید. با این‌که تمام حرف‌های

زیبا درون هر انسانی است اما نمی‌دانست چرا حرفی که از دیگران بشنود تأثیر جالب‌تری

دارد؟

و باز ادامه داد: «من همیشه از این می‌ترسیدم که قدر چیزی را که تا وقتی از دست نداده‌ام، بدانم. اما مگر ممکن بود؟ یا باید از آن هیچ استفاده‌ای نمی‌بردم و فقط می‌نشستم قدرش را می‌دانستم، یا از آن استفاده می‌کردم و پس از مدتی که از بین می‌رفت باید حسرت نبودنش را می‌خوردم. من تمام زندگی‌ام را در ورای این‌که آیا راهی هست که قدر چیزی را دانست و آن‌را از دست نداد، گذشت! اما این‌جا آزادی برایم چون نگاری شده که امید وصالش را دارم و می‌دانم که من هم که مثل تو محکوم به حبس ابدم، به این آزادی دست نمی‌یابم. اما شیرینی هر عشق و آرزویی که ما در نهان داریم به انتظار وصال آن‌است. چون بعد از رسیدن دیگر آن رؤیا رو به زوال می‌گذارد. پس مهم نیست که می‌رسیم یا نه! مهم این است که مسیر رسیدن را برای خود هموار کنیم تا کم‌تر در عذاب و درد بسوزیم.»

و با لحنی شاعرانه افزود: «هرگز نگو چه برف وحشتناکی! چون ممکن است سنگ از آسمان فرود آید، هر چند خلاف انتظار و قوانین طبیعت باشد. این از شانس بد هر انسانی است که از هر بلایی نالان و ترسان است! به بزرگ‌ترین آرزوها زمانی می‌‌توان دست یافت که آن‌ها را به اندازه‌ی استفاده‌ی امروز خُرد کنیم. نشانه‌هایی که برای امید زندگی در وجود هر آدمی است بسیار بیش‌تر از سایه‌های تاریکی و ناامیدی است و تو خود همه‌ی این‌ها را خوب می‌دانی اما همیشه باید کسی باشد تا آنها رابگوید و با ما هم‌دردی کند. می‌دانم که در ذهن خود این را می‌گویی: ‘من دردی دارم مختص به خود که تو از درمانش ناتوان، اما تو هم‌دردی می‌کنی تا اگر روزی به دردی دچار شدی من نگویم که تو دردی داری مختص به خود و من از درمانش ناتوان!’ آری! اما اگر با هم بودن را نتوان برای خود نگه داریم چه بتوان دردی را از دیگری درمان کرد چه نه! به‌‌هرحال ما هم‌دردی می‌کنیم تا بهتر زیستن را در کنار هم بیاموزیم!»

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

حصار زندگی

از عارفی پرسیدم: «زندگی تمام آدم‌ها در این دنیا چگونه است؟» گفت: «همه در بند خویش‌اند و تمام زندگی را در حال تلاش برای رهایی ازین بند به سر می‌برند!» ادامه داد: «تما

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب