هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

کوله‌باری بر دوش گرفت. تا دمدم‌های صبح باید به روستایی سرسبز می‌رسید. از نسیم خنک سحرگاهی و خوابی که از چشمانش ربوده شده بود، لذت می‌برد و خندان لب به نگاه بسته‌ی مر

رؤیای فراموش‌شدنی

کوله‌باری

بر دوش گرفت. تا دمدم‌های صبح باید به روستایی سرسبز می‌رسید. از نسیم خنک سحرگاهی

و خوابی که از چشمانش ربوده شده بود، لذت می‌برد و خندان لب به نگاه بسته‌ی مردمِ

خوابیده، که اکنون در رؤیاهایی هستند که ممکن است هرگز آن‌ها را فردایی دیگر به

خاطر نیاورند، می‌اندیشید. چیزی تا روستا نمانده بود. اما شاید این چیزی بود که

فقط او احساس می‌کرد. سـیاهی شب داشت رنگ می‌باخت در جدال با سپیدی روز و رنگ

حریری سحر جلوه‌ای از این جدال را نمودار می‌ساخت. اما اثری از روستا دیده نمی‌شد.

او بعید می‌دانست که گمراه شده باشد یا راه را گم کرده باشد! فقط می‌دانست که راهی

را که طی می‌کند او را بالاخره به مقصد می‌رساند اما نمی‌دانست که مقصد در همان

راه هست یا نه؟ و این بد انتخابی برای او بود.

کنار تخته‌‌سنگی

در آن حوالی نشست تا دمی نفس تازه کند. با این‌که اصلاً احساس خستگی نمی‌کرد، اما

از سر اشتیاق این سحرگاه زیبا خواست تا دمی آرام با تمام وجود هوا را حس کند. نگاه

ستارگانی که کوچ از سیاهی می‌بردند هنوز بر شاهراه آسمان پیدا بود و او نیز دراز

کشید تا با نگاه‌ ستاره‌های دوخته‌شده به زمین، خداحافظی کند. نگاهش تا عمق آسمان

را می‌جست و رفته‌رفته سنگینی دوراندیشیِ نگاهش بر پلک‌هایش سایه انداخت و او بی‌آن‌که

بخواهد به خوابی عمیق فرو رفت.

در خواب دید

که کوله‌باری بر دوش گرفته و تا دمدم‌های صبح باید به روستایی سرسبز می‌رسید. از

نسیم…

این رؤیایی

بود که او هرازگاهی می‌دید، اما فردای دیگر، هرگز آن را به خاطر نمی‌آورد!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۸۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

ترس

انگار از حادثه‌ای دلخراش و صحنه‌ای وحشتناک فراری بود. باران با تمام زشتی در حال باریدن بود و زمینْ خیس شده بود از باران! در میان گل‌ولای و جویبارها، به راه افتاد. بر

ترس

انگار

از حادثه‌ای دلخراش و صحنه‌ای وحشتناک فراری بود. باران با تمام زشتی در حال

باریدن بود و زمینْ خیس شده بود از باران! در میان گل‌ولای و جویبارها، به راه

افتاد. بر شیارها و گودی‌های پُر از آب، که روشنی هیچ‌چیزی در آن نمودار نبود، گام‌هایی

به‌ظاهر محکم برمی‌داشت. لباس‌های خیس و کثیفش با دست‌های خونی‌اش خبر از اتفاقی

جنایی می‌داد. از فرط خستگی، دوان‌دوان و تلوتلوخوران، خود را از کنار درختان بلند

به‌زحمت به کنار جاده رساند. در دستانش تیزی شیئی برق می‌زد، چیزی مثل چاقو! آیا

او کسی را به قتل رسانده بود که این‌چنین آشفته و حیران با این وضعیت اسف‌بار و با

دستانی خونی و چاقویی در دست، کنار این جاده ‌ایستاده؟ چه چیزی انتظار او را می‌کشد؟

او انتظار چه چیزی را می‌کشد؟ لابد کنار جاده، منتظر یک وسیله‌ی نقلیه است تا سریع‌تر

خود را به محل امنی برساند؟ به‌راستی او از چه چیزی فراری بود؟ قطرات خون و اثر دست‌های

پاک‌شده به خون، روی پیراهن سفیدش از دور نمایان بود. بی‌شک اگر مرتکب قتل نشده،

در حادثه‌ای بدتر از آن دست داشته.

باران هم لحظه‌ای

دست از باریدن برنمی‌داشت. انگار می‌خواست به همه بقبولاند که باران همیشه شاعرانه

نیست. غرش رعد و برق آسمان و صدای سنگین به زمین خوردن قطرات تند و درشت آن هرگونه

احساس طراوت را از آدمی می‌گرفت و قامت آشفته‌ی آن مرد تصویر روز بارانی را از آن‌چه

که بود بدتر می‌کرد. خودرو به‌آرامی جلویش توقف کرد و لحظه‌ای بعد درِ آن باز و آن

مرد سوار شد. انگار نیرویی غالبْ ماشین را متوقف کرده! شاید ترس و وحشتی که راننده

را فراگرفته بود باعث شد! همیشه ترسْ نیروی گریزی نیست و بسیار می‌‌تواند فردی را

به جای فرار، بر جای خود میخ‌کوب کند. آن مرد از ترس چیزی فرار می‌کرد و من از ترس

چیزی قادر به فرار نبودم. با ورودش به داخل خودرو بوی تعفنی که مشام هر کسی را می‌آزرد

حالم را دگرگون کرد. دل من همیشه در چنین مواقعی گــواه خبری بد را می‌رساند. شاید

این گواهی کاملاً اشتباه باشد و فقط تجربه‌ای باشد از آن‌چه می‌دیدم و تصور می‌کردم.

به‌‌هرحال درِ خودرو را بست و خودرو بی‌اختیار به راه افتاد. همه‌ی این‌ها را

معلوم نبود چه نیرویی انجام می‌دهد. برگشت و از این‌که به‌خاطرش توقف کرده و سوارش

کردم تشکر کرد. حاضر نبودم سرم را برگردانم و نگاهش کنم. فقط سری تکان دادم، گویی

خود را هرگز به‌خاطر این اشتباه نخواهم بخشید. اگر او قاتل باشد؟ اگر قصد کند

بلایی بر سر من بیاورد، چه؟

هزارویک

تصویر ناخواسته از جلو دیدگانم می‌گذشت. فقط می‌دانستم که خودرو را می‌رانم؛ اما

به کجا، خدا می‌داند. مهلکه‌ای بود که می‌بایست خود را از دست آن نجات بدهم. پایم

را بیش‌تر روی پدال گاز فشردم تا اگر اتفاقی هم قرار بود بیفتد، فرصت کنم خود را

به جایی برسانم که دیگران هم آن‌جا باشند. دست‌های یخ‌زده‌ام و تپش قلبی که مرا از

نفس‌کشیدنی راحت برحذر می‌داشت به‌شدت آزارم می‌داد. مدام در دل خود را به‌خاطر

حماقتی که در ایستادن و سوار کردن او انجام داده بودم، سرزنش می‌کردم. چه‌قدر احمق

بودم! من، وای… خدایا!

فقط می‌دانستم

که در طول مسیر دارد چیزهایی از شدت بارش باران و یک سری اتفاقات دیگر می‌گوید که

از مفاد آن هیچ ذهنیتی به‌خاطر ترسی که داشتم نداشتم. بسیار طول کشید تا پی برد من

حال خوشی ندارم چه رسد به این‌که با هم گفت‌وگویی گرم هم داشته باشیم.

لحظاتی بعد، انگار

که به مقصدش رسیده، با این‌که سرعت زیادی داشتم گفت: «نگهدار!»

من هم وحشت‌زده

ترمز شدیدی گرفتم. او سریع پیاده شد. از عقب ماشین چیزی برداشت و برگشت و ضمن تشکر

از من، از جلویم رد شد.

او آهویی

زخمی در بغل گرفته بود و داشت آن را به دام‌پزشکی که نام آن بر ساختمانی کوچک نقش

بسته بود، می‌برد. حالا همه‌چیز داشت رنگ می‌گرفت. آرم پشت لباسش مربوط به جنگل‌بانی

بود. او یک جنگل‌بان بود که در این روز بارانی می‌خواست آهویی را که به‌شدت زخمی شده

بود، نجات دهد! خنده‌ای کردم و تمام نفس‌هایی را که از ترس، درون سینه‌ام حبس شده

بود بیرون دادم و از آن‌جا دور شدم!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

بافنده‌ی بازنده

این را برای جـهازش بافته بود. سال‌ها با اشک نگاهش، گل‌های فرش را آب می‌داد و گره‌ای که می‌زد گـره‌ای را از کار خود باز شده می‌پنداشت. چیزی به نزدیکشدن به خانه‌ی بخت

بافنده‌ی بازنده

این را برای

جـهازش بافته بود. سال‌ها با اشک نگاهش، گل‌های فرش را آب می‌داد و گره‌ای که می‌زد

گـره‌ای را از کار خود باز شده می‌پنداشت. چیزی به نزدیکشدن به خانه‌ی بخت نداشت. شاید رازهایش در فرش پنهان بود و می‌دانست که

کســـی جز خود، آنرا نمی‌شنود.

خوشحال بود. باید گرهی آخر را می‌زد.

می‌توانست تجسم کند که در آینده به این بافته‌ی خود حسادت خواهد کرد.

به نامزدش

وعده داده بود که پس از اتمام کار، آمادگی ‘بله’ گفتن را دارد. با این‌که بی‌اهمیت‌ترین

چیزی که دیگران در مورد بافتن قالی او می‌پنداشتند، نزد او پر‌اهمیت‌ترین چیز بود.

او هم خوب می‌دانست که آن‌چه نزد ما جایگاهی دارد، ممکن است دیگری حتا نخواهد که

ذهنش را بر آن متمرکز کند. اما این وعده را داد تا نامزدش بداند که چیزی دارد که

برایش پُر‌اهمیت است. می‌خواست چیزی خلق کند تا بداند او نیز آفریننده است. و به‌راستی

او آفریننده بود.

فرش را بافت

و به خانه‌ی بخت رفت. فــرش دست‌بافته‌ی ابریشـمی‌اش را کنج خانه‌ای جدید پهن کرد.

اوایل بر خــود تحسین می‌کرد که چه طرحی بافته! اما فرش در ورای زمان و در گیرودار

زندگیِ بایدها و نبایدها، دیگر کهنه‌نقشی بود که جای‌جای آن داشت از هم باز می‌شد

و رنگ بهاری گلستان آن به خزان کهنگی مبدل می‌شد. او به‌کل فراموش کرده بود که چند

سال را صرف بافتن آن کرده است.

او خود پس از این سال‌ها، هرگز نمی‌دانست که

روزی آفریننده‌ای می‌شود که از مخلوق خود غافل!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

مهتاب و ویرانه

پرتو نوری از گوشه‌ی ویرانه‌ی تاریک، تیغه‌ای از روشنایی مهتاب را به ارمغان می‌آورد، برای آن‌کس که در این ویرانه خفته است. برای آن‌کس که در این ویرانه خفته است، گاه رو

مهتاب و ویرانه

پرتو

نوری از گوشه‌ی ویرانه‌ی تاریک، تیغه‌ای از روشنایی مهتاب را به ارمغان می‌آورد،

برای آن‌کس که در این ویرانه خفته است. برای آن‌کس که در این ویرانه خفته است، گاه

روز روشن هم از پرتوافشانی‌اش خسته می‌شود؛ برای آن‌کس که هنوز چشم در رؤیایی کهنه

دارد، کدام آرزوی تازه او را به استقبال گرم آفتاب می‌برد؟ برای آنکس که در کنج ویرانه‌ای، زندگی را در چارچوب خرابه‌ها محدود می‌کند، کدام

نُت دل‌انگیز موسیقی می‌‌تواند طنین‌انداز خلوت کور او باشد؟ کدام شاه‌بیتی لحظه‌ای

گدایی او را به وجد درمی‌آورد؟

حصار ناامیدی

و بن‌بست تعلق‌هاست. لحظه‌ای از باز کردن چشم دریغ کرد، چون هنوز درون ویرانه بود.

می‌توانست دیده تازه کند تا رؤیایی شیرین از پرتو روشن آفتاب بیاموزد. اما دیده را

تا چند می‌‌توان تازه نگهداشت؟

آندم که غبار ناامیدی این ویرانه،

تنش را به رقص درد درمی‌آورد، سخت نبود که اگر فکر کند درون گلستانی در حال تماشای

آسمان است! سخت نبود اگر می‌اندیشید که در خاطرات تلخ نه، بلکه با خاطرات شیرین

رؤیاهای برفی می‌سازد و بر این آدمک برفی، کلاه می‌گذارد تا روی سرد او را با

گرمایی دلچسب تازه کند! سخت نبود اگر می‌اندیشد امشب همان شبیاست که آرزویش را می‌کرد. تجسم این‌که نگاری در کنارش خفته باشد یا کودکی بر

بالین پدر، خواب را با شاهزادگان قصه‌های هزارویک شب قسمت کرده باشد. سخت نبود اگر

تصور می‌کرد آسمان آن‌قدر وسیع است که خود را اسیر او ساخته تا او همیشه سقفی آبی

داشته باشد.

سخت نبود،

اما سخت بود؛ برای مردی که عمری در خیال زیسته و جایی در ذهن سراغ ندارد که آنرا نیز بفریبد.

پرتو مهتاب

داشت دامن خود را از گوشه‌ی ویرانه بیرون می‌کشید و او نیز بی‌آن‌که دیده‌اش را

برای نفسی تازه کند، این شب را نیز به دست مهتاب داد تا اگر نورش برای کسی خریدار

داشت، ببرد. شاید کس دیگری در کنج ویرانه‌ای دیگر باشد. شاید هنوز با خیالاتش

خیالی خوش دارد.

خفته‌ی

ویرانه می‌دانست که این شب‌ها دیگر جایی برای ماندن ندارند. مهتاب رفت و شب رفت.

فرداشبِ آن شب،

پرتو نوری از گوشه‌ی ویرانه‌ی تاریک، تیغه‌ای از روشنایی مهتاب را به ارمغان می‌آورد،

برای آنکس که در این ویرانه خفته است.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

دام زندگی

مدت زیادی طول کشید تا فن زندگی را بیاموزم. ولی آیا مگر چیزی از زندگی، در درونم پنهان بود؟ من به تمامی حوادثی که در وجودم نقش می‌بست ایمان دارم. هرگز راهی را برای طلب

دام زندگی

مدت

زیادی طول کشید تا فن زندگی را بیاموزم. ولی آیا مگر چیزی از زندگی، در درونم

پنهان بود؟ من به تمامی حوادثی که در وجودم نقش می‌بست ایمان دارم. هرگز راهی را

برای طلب نکردن چیزی بر خود هموار نکرده‌ام. خواسته‌ام آن‌چه بوده که می‌خواستم.

اگر چه ناخواسته‌های زندگی‌ام بیش از خواسته‌هایم خود را بروز می‌دادند؛ اما من

آموخته‌ام که بر ناخواسته‌ها باید چشم پوشید و بر خواسته‌ها هم‌چنان امید داشت.

زندگی سهمیاست که تا وقوع مرگ از آن من شده.

پس

باید بیاموزم که مرگْ نقاب زنـدگی است، همان ناخواسته‌ی خواستنیاست که در هنگام بروز دردها، خواستنی‌ترین چیز می‌شود و زندگی خواسته‌ترین

خواستنیاست که با مرگ در جدال بیهوده‌ای به

سر می‌برد.

خیلی طول

کشید تا آموختم مرگ خود را نمایان نمی‌کند تا وقتی که بر خواسته‌هایم جامه‌ی عمل

نپوشانده‌ام. این هدف مرگ است. دوست دارد در بیشترین زمان زندگی، تأثیر خود را

بگذارد. نمی‌دانم چرا این‌ها را می‌نویسم؟ اما اگر زندگی با مرگ دست در یک کاسه

داشته باشند، آن‌وقت چه؟

تمام

ناخواسته‌های من خواسته‌های آن‌هاست. آن‌وقت من طلب مرگ می‌کنم و زندگیْ خود را از

قید تمام نیازهای من رها می‌کند. این شاید طعمه‌ای است برای از بین رفتن. ولی آیا

زندگی با مرگ هم‌نشین است؟

شاید! شاید و

شاید به‌راستی زندگی طعمه‌ای برای رسیدن به مرگ است. طعمه‌ای که نمی‌‌توان لحظه‌ای

از آن گذشت و من با این‌که این را به‌خوبی می‌دانم بر سر راه این طعمه قرار می‌گیرم؛

چون دانه‌ی این دامْ ارزش در دام افتادن را دارد!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

در این سرمای سخت، امیدی برای ماندن نیست؛ امیدی برای زنده ماندن!

در این سرمای سخت، شعله‌ای از دور، لرزان و حقیر در حال رقصیدن بود. نفس‌های آخر بود. با این‌که چند قدمی تا حرارت گرمایی که انتظارش را می‌کشید، نداشت، اما رمق آخر او در

در این سرمای سخت، امیدی برای ماندن نیست؛ امیدی برای زنده ماندن!

در

این سرمای سخت، شعله‌ای از دور، لرزان و حقیر در حال رقصیدن بود. نفس‌های آخر بود.

با این‌که چند قدمی تا حرارت گرمایی که انتظارش را می‌کشید، نداشت، اما رمق آخر او

در نای سوز سرما، داشت از بین می‌رفت و از این‌که جز امیدِ زنده ماندن، چیزی بیش

نمانده بود. اما توان درون و جسم کاملاً یخ‌زده‌اش مانع از اراده‌ی روحی او می‌شد

و این‌جا بود که او می‌توانست توان روح و جسم خود را به‌خوبی بسنجد و برای یکبار هم که شده آن دو را در کنار هم قرار بدهد و قیاس کند که کدامین برترند.

او می‌خواست به خود بقبولاند که روح برتری دارد به جسم. اما تن و حتا نگاه یخ‌زده‌اش

مانع اینکار می‌شد. انگار حتا مغزش نیز از

درون یخ زده بود.

اندام طناز

شعله داشت آخرین عشوه‌گری‌هایش را به او می‌فروخت.

شاید هرگز در

طول عمر چنین طنازی‌یی را از زنی به یاد نداشت و با تمام وجود فناپذیرش آن را نظاره

می‌کرد.

نفس‌های آخر

بود. آخ! که روح با تمام عظمتش چه سخت درون یک جسم محدود، زندانی شده و حتا اراده‌ی

این را ندارد تا دستش را از جسمش رها کند یا فریادی سر دهد. دوست داشت دهن باز می‌کرد

تا روح در عذابش را رهایی بخشد. بلایی مهیب گریبانگرش بود. نمی‌دانست که کدامین در

گرو آزادی دیگریاست. روحش را

چگونه رها کند؟ تا جسم خود را به شعله‌ای بی‌مقدار، ولی گرم برساند یا جسمش را

چگونه رها کند تا از آزاری که بر تار و پودش وارد شده خلاص کند؟

تمام اراده‌ها

و تصمیم‌هایی که در زنـدگی برای انتخاب یا رد چیزی گرفته بود به‌سرعت نور از روی

واپسین چرخش نـــگاهش می‌گذشت. او در حقیقت دنبال قوی‌ترین اراده‌ی خود در طول زندگی‌اش

می‌گشت تا با تکیه به آن، چند لحظه‌ای بیش‌تر دوام بیاورد. درد از کوه وجودش گردی

بیش نگذاشته بود. وقت خداحافظی بود. او در چند قدمی‌شعله‌ای سوزان افتاده بود اما

افسوس، بی‌نصیب از ذره‌ای گرما!

هیچ‌کس نبود تا او را نجات دهد. انگار حتا اجل هم می‌خواست به او فرصت عذاب

کشیدن بدهد بعد جانـش را بگیرد. آخ! ناامیدی سردتر از بدن یخ‌زده‌اش بود. می‌خواست

به خود بباوراند که شعله‌ای در کار نیست و او باید همین‌جا و در این سرما بمیرد،

تا به سبب همین، سریع‌تر خلاصی یابد از عذاب کشیدن. اما مگر کدامین انسانی در این

شرایط راضی می‌شود که واقعیت را به خیال تبدیل کند؟ حال آن‌که اگر خیال هم می‌کرد،

عشق به زنده ماندن او را وامی‌داشت تا اوهام را حقایقی بداند که برای نجات او آمده‌اند.

در این دقایق و در گیرودار مرگ و زندگی، تمام ناامیدی‌ها هم به امید تبدیل می‌شوند.

اما تا مرگ گویی حتا لحظه‌ای بیش نمانده، حتا لحظه‌ای برای نوشتن این داستان.

دیگر هیچ

صدایی هیچ سوز سرمایی را نمی‌شنید. او اولین پلک نگاهش را به خاطر نمی‌آورد که

برای دیدن چه چیزی باز نگاه داشته است و حالا می‌خواست به تنها چیزی که فکر کند،

آخرین فرصتش برای نگاه کردن به شعله باشد. پایان موسیقی زندگی‌اش فرا رسیده بود و

شعله هم آرام‌آرام رقص خود را تمام می‌کرد. می‌توانست از ده یا نَه، از پنج به

پایین، شماره معکوس بخواند. آه خدایا! این شماره گفتن‌های معکوس، چه‌قدر در طول

زندگی، او را به هیجان می‌انداخت. همیشه هر شماره‌ی معکوس خواندنی، حکایت از چیزی

مهیج داشت. به‌آرامی و بی‌آن‌که بتواند حتا فکر این‌که این اعداد را بر زبان جاری

کند در ذهن رو به فنا از سه شروع کرد. او حتا می‌دانست که ممکن است که به دو هم

نرسد سه… دو… ی…

یک را هم نتوانست

بگوید و در واپسین دم زندگی، تمام روشنایی شعله، در نگاهش به ظلمتی سیاه تبدیل شد.

شعله را نمی‌دانست که پس از مرگش روشن می‌ماند یا خاموش. اما می‌توانست روشن ماندن

آن را فقط تصور کند.

ما همیشه حرکت، زندگی و جنبوجوش را جایی می‌بینیم که خود نیز در آن حال حضور داشته باشیم و اگر محلی را

ترک کنیم، در ذهنمان چنین

قلمداد می‌شود که آن‌جا راکد و بی‌حرکت باقی مانده. تصور این‌که چه کسی چه کاری می‌کند،

بسیار سخت است.

به‌هرحال

وقتی برای فکر کردن به این مسائل هم نبود. ظلمت و تاریکی وجودش را سریعاً فرا

گرفت. شاید خود انتظار چنین مجازاتی را به‌خاطر گناهان پیشیناش داشت.

دیگر جدال

روح و جسمش به پایان رسیده بود. او حتا نمی‌دانست که عاقبت کدامین از بند دیگری

رها شده‌اند. او فرصت اینرا

نداشت که فکر کند آیا در زندگی‌اش هیچ کاری انجام نداده است که به سبب آن از این

حادثه رهایی یابد. یا این‌که بلایی به این سختی، نتیجه‌ی کدامین گناه زشتش بوده!؟

***

«ما

او را کمی آن‌طرف‌تر درحالی‌که از شدت سرما کاملاً یخ زده بود پیدا کردهایم؛ الان با این وجود، گرمای لازم را برای گرمکردن بدنش تدارک دیده‌ایم و او را کنار شعله‌های گرم شومینه خوابانده‌ایم تا

قدری قوای جسمی‌اش بازگردد. حالا هم به خوابی بسیار عمیق فرو رفته. او حتا نمی‌داند

که نجات پیدا کرده. به‌زودی خوب می‌شود!»

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

خطا

راهبی را می‌شناختم که سال‌های سال در معبد به سر برده بود. تا آن‌که روزی خطایی از او سر زد و او را خلع لباس کردند، به‌گونه‌ای که می‌گفـتند او لیاقت بودن در این جامه ر

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

انتهای کوچه‌ی تنهایی

کنار پنجره می‌ایستاد. چشم به انتهای کوچه‌ی خاکی می‌دوخت. نمایی از بی‌رنگی و افسردگی جان می‌گرفت در تن کوچه، و او جان می‌داد برای دیدن چنان لحظاتی! روزی چند ساعت کارش

انتهای کوچه‌ی تنهایی

کنار

پنجره می‌ایستاد. چشم به انتهای کوچه‌ی خاکی می‌دوخت. نمایی از بی‌رنگی و افسردگی

جان می‌گرفت در تن کوچه، و او جان می‌داد برای دیدن چنان لحظاتی!

روزی چند

ساعت کارش این بود که لب پنجره بنشیند تا انتهای کوچه، تا جایی را که بود با نگاهش

بپیماید. خبر نداشت که با چه سرعتی دارد این کار را انجام می‌دهد! حتماً خیلی به‌کندی

بود چون هر بار با چرخش نگاهش ساعت‌ها طول می‌کشید تا مردمک چشمش به مکان اولیه

بازگردد. غصه‌ی این را نمی‌خورد و ناراحت نبود از این‌که وقتش دارد تلف می‌شود.

انگار او به‌همان اندازه هر روز ساعاتی را به نگاه کردن به کوچه‌ی خاکی باید سپری

کند.

شاید تمـام

آرزوها و هدف‌های ما هم این‌گونه است که مدتی را برای چیزی که بیهوده به‌نظر می‌آید،

اختصاص می‌دهیم. اما ما به این بیهوده ماندن و چشم دوختن‌ها نیاز داریم تا به خود

بقبولانیم که آن‌چه هست، نیست. یا آن‌چه نیست شاید بتواند باشد.

سفسطه نبود و

فلسفه‌بافی نمی‌کرد. تارهای تفکرش آرام‌آرام در کنار پود احساسش وجود او را شکل می‌دادند.

او انتظار چه چیزی را می‌کشید؟ مسافری از دور نداشت که منتظر آمدنش باشد. انتظار

خبری تلخ یا خوش را نداشت. می‌دانست که چند قراری دارد تا با نگاهش در حوالی کوچه

پرسه بزند. شاید انتهای آرزوها و امیدهایش بود. به هیچ چیزی فکر نمی‌کرد، فقط نگاه

می‌کرد. بعید بود نگاهش قادر باشد تا دوردست‌ها را تشخیص بدهد. فاصله‌ای نداشت با

هیچ.

دانه‌های

تسبیح ناخودآگاه در میان انگشتانش به پایین سقوط می‌کردند. هیچ صدایی نمی‌شنید.

انگار ‌تمام، پُر بود از هر صدایی و شاید دوست نداشت چیزی بشنود. نمی‌دانست در چه

فصلی است که در این کوچه دارد دست و پا می‌زند؟ قطره‌ی اشک روی گونه‌های پُرچین و

چروکش در انتظار افتادن بودند. نمی‌دانست از بابت چه چیزی غمگین شده؟ شاید به

انتهای خط زندگی رسیده بود! شاید می‌دانست که در واپسین نفس‌های عمر است. شاید می‌دانست

که تمام با هم بودن‌ها را می‌بایست در کنار تنهایی، فنا کند. تمام خاطرات سبز در

نهادش به تیرگی گراییده بود و رنگ خزانی گیسوانش به زنگ باد برمی‌خاست.

پیرزنی تک و

تنها بود و پس چند روزی این دنیا را با تمام نقش‌هایی که دیگر به یاد نمی‌آورد،

ترک گفت و من، هر روز ساعت‌ها ناظر نگاه‌های پیرزنی بودم که چشم به انتهای کوچه‌ی

باریک و خاکی دوخته بود و سراسر آن را با نگاهش به کندی می‌پیمود! می‌دانستم که حتا

برایش مهم نبود که تمام دنیا او را نگاه کنند.

برای من هم

که او تماشاگه‌ام بود هیچ فرقی نمی‌کرد که من نیز تماشاگه دیگری باشم. درحالی‌که

من هم حس می‌کردم نگاه دیگری را روی صورتم! جهنمی از این بیهوده‌تر؟ اما ما همه می‌دانستیم

که: «برای مردمی که این جهان را در

عذابی جهنمی به سر می‌برند، باید انتظار رسیدن به بهشتی نو را داشته باشند، حتا

اگر خطاکار باشند!»

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

درس‌های پدر

پدرم همیشه درس انسانیت و آزادگی را به من می‌‌آموخت و همیشه می‌گفت: «این حرف‌ها حقایقی است که از پدرم شنیدهام و او نیز از پدرش و الی آخر…» من هم هر آن‌چه که او می‌گف

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

شهرت

از هنرمندی پرسیدم: «راه معروف شدن در چیست؟» پاسخ داد: «راه معروف شدن در زمان است. من معروف نیستم، اما مرا وقتی می‌یابند که در زیر توده‌ای از خاک پنهان شده‌ام و تو هم

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

تومور

در مبهم‌ترین احساس زندگی درمانده‌ام، لحظه‌ای از ورود یک اندیشه‌ی تلخ تا راهی برای رهایی از آن! به چه ترفندی می‌بایست متوسل شوم تا از اوهام شیرین که بر روی حقایق تلخ،

تومور

در مبهم‌ترین احساس زندگی درمانده‌ام، لحظه‌ای از ورود یک اندیشه‌ی تلخ تا راهی برای رهایی از آن!

به چه ترفندی می‌بایست متوسل شوم تا از اوهام شیرین که بر روی حقایق تلخ، پرده پوشانیده خلاصی یابم؟

من حقیقت تلخ را از آن‌رو دوست دارم که چاره‌ای جز پذیرفتن آن ندارم. اما اگر خیالی شیرین در ذهنم نقش ببندد، ناچار به پنهان کردن چیزی در خود هستم. اما درد من از همین حقیقت تلخ و خیال شیرین، رهایی از آن‌است، که می‌گوید: «تا به کی این ماه پشت ابر باید بماند؟»

من بیماری لاعلاجی دارم، شاید هم علاج‌پذیر! اما وسع‌مالی ما به هر درد کوچکی می‌گوید ناعلاج!

به‌هرحال یک بیماری مزمن و پنهان که پا به حیاط سلامت من نهاده و گل‌های بهاری‌اش را پژمرده.

من تومور دارم! من تومور دارم، خوش‌خیم یا بد‌خیم؟ مهم نیست و حتا یاد ندارم که دکتر معالجم که می‌خواست دردم را از من پنهان کند، به مادرم چه گفت!؟

می‌دانم که خیلی نباید زنده بمانم شاید به اندازه‌ی نفس‌کشیدنی دیگر!

اما مگر عمر و جان همه‌ی انسان‌ها این‌گونه نیست!

شاید کسی تا لحظه‌ای بعد هم زنده نباشد.

توموری که در مغز من رشد یافته بی‌شک بسیار کوچک‌تر از آن‌چه هست که روح مرا در تسخیر تلخی‌ها فرو برده و من در گرداگرد این گِردی ناخواسته متحیر و درمانده‌ام.

روح من اکنون، در تسخیر دردی فراتر از آن است که تومور می‌نامند!

بی‌شک همه توموری در سر داریم که زاییده‌ی پلیدی‌هاست و هرگز نمی‌خواهیم کسی پی به وجود آن ببرد و برای پنهان کردنش از دید همه به هر کاری متوسل می‌شویم.

من دوست دارم زنده بمانم، مهم نیست تا چه اندازه!

دوست دارم زنده بمانم به اندازه‌ی نادانی همه‌ی آدم‌ها از زمان مردنشان!

نمی‌دانی چه‌قدر سخت است بار دانایی را به‌دوش کشیدن!

اما برای آن‌کس که بداند حقیقتی را، سخت است پنهان کردنش! کاش نمی‌دانست تا تحمل نمی‌کرد آن را، تا مجبور به پرده‌پوشی‌اش نمی‌شد.

من از ترس این، هرگز قادر به اختیار کردن همسری نبودم، آن هم از ترس این‌که جواب رد از زبان زنانی بشنوم که همسر کسی شوند که هر آن ممکن است بمیرد! هرگز قادر به جمع‌آوری اموال و دارایی نبودم، به‌خاطر این‌که به کار کسی که می‌‌میرد سکه‌ای نمی‌ارزد ماندنش!

من تومور داشتم و خانواده‌ام در غم از دست دادن من، سال‌ها اشک ریختند و دیگران با نگاهی ترحم‌آمیز می‌نگریستند مرا! گویی که به خرمن درون مزرعه‌ای آتش گرفته که دیگر کاری از آن‌ها برنمی‌آید مینگرند! انگار به آخرین نگاه یک شکست‌خورده نگاه میکنند که تمام پیروزی‌اش را باخته باشد. انگار زندگی جاودانه‌ی آن‌ها هرگز نمی‌توانست شامل حال من باشد. انگار عمر آن‌ها وداعی در پی نخواهد داشت و انگار تنها منم که باید با این جماعت و با این دنیای زیبا خداحافظی کنم!

من خود نیز هر آن در انتظار خاموشی آفتاب درونم بودم.

آری، به‌راستی هم که فقط من بودم. چون من تومور دارم و هر آن ممکن است بمیرم!

من از همه‌چیز طرد شدم، حتا دیگران هم کم‌تر پیش من می‌آمدند تا نکند ناگهان، آن‌ها را نیز به شام مرگی که سفره‌اش در من گسترانده شده دعوت کنم.

کم‌تر از پنجاه و پنج سال است که من تومور دارم و هر آن ممکن است بمیرم!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

سنگ و طلا

از استاد پرسید: «انسان‌های بدوّی برای آن‌که حیوان یا پرنده‌ای را شکار کنند گاه نادانسته به سمت آنان، سنگِ طلا پرتاب می‌کردند. به‌نظر شما اگر آن‌ها از ارزش طلا اطلاع

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب