هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نمی‌دانستم فاصله‌ی خود را تا مرگ چگونه بسنجم؟ آیا باید مجموع روزهای زندگی سپری‌شده را می‌شمردم یا آن‌که تعداد روزهایی که ممکن بود زنده بمانم؟ یا تعداد روزهایی که به‌

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

قهرمان داستان

باید داستانی می‌نوشتم که مضمونش تو باشی. اما تویی وجود نداشت. قلم و کاغذ را به کناری گذاشتم تا قهرمانم (قهرمان داستانم) را پیدا کنم. پس از سال‌ها که تو را یافتم، داس

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

باغ‌وحش

حیوانات زیادی در خانه نگه می‌داشت: سگ، گربه، موش، پرنده، خزنده و… هر کدام را در قفسی جداگانه نگه می‌داشت. او از دیدن حیوانات لذت می‌برد و هر روز به آن‌ها آب و غذا می

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کتاب روشن

کتابی می‌خواندم که هر خطش روشنی راهی را برایم نشان می‌داد، اما در یک آن، برق رفت و من کتابی در دست داشتم که خطوط چاپ شدهی آن هم قابل رؤیت نبود، اما هم‌چنان روشنی را

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

درخت

درختی کهن‌سال در حیاط خانه‌اش داشت که بسیار پر شاخه و برگ بود. شاخه‌ها و برگ‌های آن همیشه از دیوار حیاط خانه‌اش تا خانه‌ی همسایه‌ها هم می‌رفت. ریزش برگ‌های درخت در

درخت

درختی

کهن‌سال در حیاط خانه‌اش داشت که بسیار پر شاخه و برگ بود. شاخه‌ها و برگ‌های آن همیشه از دیوار حیاط خانه‌اش تا خانه‌ی

همسایه‌ها هم می‌رفت.

ریزش برگ‌های

درخت در سراسر حیاط خانه، هیچ فصلی را نمی‌شناخت. شاید از پُرباری درخت بود! شاید

هم نشانی از پیر شدنش! چون حتا شاخه‌هایش وزن سبک برگ را بر دوش تحمل نمی‌کردند.

رشد شاخه‌ها

در امتداد دیوار خانه‌ی همسایه و ریزش برگ در حیاط آن خانه و شکایت‌های مرتب

همسایه باعث شد که هر روز او از همسایه‌اش ناسزا و دشنام بشنود. تحمل این وضعیت

برایش بسیار ناممکن شده بود. البته ناگفته نماند او خود هم از دردسرهایی که درخت

در حیاط خانه و خانه‌ی همسایه به‌وجود آورده بود به تنگ آمده بود، پس به فکر راه‌حلی

برای این مشکل افتاد.

تصاویری از

جمع شدن کلاغ‌های سیاه با صدای گوش‌خراش‌شان و ریزش فضولات آن‌ها در گرداگرد حیاط

و برگ‌هایی که کاملاً کف‌پوش حیاط شده، طوری که او را هم هر روز مجبور می‌کرد تا

ساعاتی را برای جارو کردن برگ‌ها اختصاص دهد، همه و همه، از ذهنش می‌گذشت. پس روزی

بالاخره تصمیم گرفت درخت را قطع کند. با تبری که در خانه داشت به جان درخت افتاد و

در طی ساعاتی پیکر عظیم آنرا

نقش بر زمین کرد. بعد تا جایی که توان داشت تنه و شاخه‌های درخت را قطعه‌قطعه کرد

تا بتواند آن‌ها را به‌راحتی از حیاط خانه بیرون ببرد.

روزها از پی

هم می‌گذشت و جای خالی درخت در حیاط خانه بسیار حس می‌شد. مرد احساس خوبی داشت.

احساس کرد که نگاهش به فضای خانه بیش‌تر باز شده و آسمان چه زیبا دامنش را

گسترانده که سابقاً نمی‌دید! اکنون از شر ناسزاگویی‌های همسایه هم در امان بود.

هفته‌ای از

این اتفاق نگذشته بود که مرد احساس کرد هیچ سرگرمی‌یی در خانه ندارد تا وقت خود را

با آن پُر کند. او قبلاً اوقات بی‌کاری را به جارو‌ زدن برگ درخت اختصاص می‌داد.

دیگر آسمان

آبی، رنگی نداشت. آفتابی بود، آفتابی سوزان. چه شعله‌های طاقت فرسایی. دیگر سایه‌ای

از درخت بر کف حیاط خانه وجود نداشت که او در جوارش بیارامد. در آن‌زمان‌ها شعله‌های

آفتاب تیغه‌ای از پرتوهای زرین آفتاب بود که چشم را کنج خلوت خود نوازش می‌دادند،

اما حال شعله‌های بی‌رحمی بودند و بی‌دریغ انگار نفرت را نثارش می‌کردند. سابقاً غروب‌ها

عادت داشت روی سکوی چوبی که ساخته بود زیر سایه‌ی درخت لم بدهد و مطالعه کند. ده‌ها

خاطره‌ی خوش و استفاده‌ی دیگر از درخت، از ذهنش رد می‌شد. اما افسوس که دیگر کار

از کار گذشته بود. حالا او بود که هر روز به بهانه‌های مختلف به همسایه‌اش پیله می‌کرد

و دشنامش می‌داد!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۱۰۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

لذت نگهداری

من و دوستم روزی تصمیم گرفتیم تا هر کدام یک ساعتمچی بخریم. پس از خرید، من بلافاصله روکش پلاستیکی آنرا کَندم. اما دوستم سرزنشم کرد که چرا این‌قدر لوازم شخصی را بدون

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

شاخه‌ی خشکیده

شاخه‌ای خشکیده روی درختی کهن‌سال و سرسبز وجود داشت که از روزگار بد خود بسیار ناراحت و غمگین بود و هر روز زبان به شکوه می‌گشود و روزگار نامرادش را لعنت می‌کرد و از خش

شاخه‌ی خشکیده

شاخه‌ای

خشکیده روی درختی کهن‌سال و سرسبز وجود داشت که از روزگار بد خود بسیار ناراحت و

غمگین بود و هر روز زبان به شکوه می‌گشود و روزگار نامرادش را لعنت می‌کرد و از

خشکی و فرسودگی خود بسیار نالان بود.

درخت هم که

حال و روز شاخه‌ی خشکیده را می‌دید، همواره به او دلداری می‌داد و از این‌که او

خود را این‌قدر بی‌مقدار می‌پنداشت به‌مهربانی در آغوش خود می‌گرفت و با دلسوزی

مادرانه او را دلگرم و امیدوار می‌کرد.

روزها و شب‌ها

به همین شکایت شاخه‌ی خشکیده و دلداری درخت سپری می‌شد. تا آن‌که روزی باغبان که

با اره‌ی باغبانی خود برای هَرَس کردن شاخه‌های خشکیده‌ی درختان به درون باغش رفت،

چشم شاخه‌ی خشکیده به باغبان افتاد.

با صدایی

لرزان به درخت گفت: «دیگر زندگی من پایان یافته و من از این فرسودگی و بیهودگی

نجات خواهم یافت.»

شاخه‌ی خشکیده

اینرا از ته قلبش نمی‌گفت. او نیز

دوست داشت همانند سایر شاخه‌های سبز، زیبایی خود را به رهگذران ارزانی بدارد و به

بودن خود افتخار کند و لحظه‌لحظه‌ی طعم زندگی را بچشد. ولی می‌دانست که پایان زندگی‌اش

است و باید با درخت خداحافظی کند.

درخت با

حالتی مقتدارانه رو به شاخه کرد و گفت: «هرگز نمی‌گذارم ذره‌ای آسیب به تو برسد

مگر من مُرده‌ام! هرگز، هرگز…»

و درحالی‌که

این کلمه را تکرار می‌کرد، سریعاً شاخه‌های سرسبز دیگرش را به اطراف شاخه‌ی خشکیده

کشاند و او را از دید باغبان پنهان کرد.

ساعتی بعد که

باغبان کارش با شاخه‌های خشکیده‌ی سایر درختان به پایان رسید، راهی خانه‌اش شد. در

همین حال درخت با شادی مفرطی که داشت به شاخه‌ی خشکیده گفت: «همه‌چیز تمام شد. نه

غصه‌ی بیهوده بودن خودت را بخور و نه غصه‌ی آسیب رسیدن به تو از طرف کسی. چون من همیشه

با تو خواهم ماند و چون کوهی استوار در کنارت.»

شاخه‌ی

خشکیده که از حمایت درخت بسیار خوشحال بود بیش‌تر به زندگی‌اش امیدوار شد و احساس

کرد که هنوز قلبی هست تا صادقانه برایش بتپد، آن هم بی‌تفاوت به زشتی و خشکی.

ایام بدین‌سان

زیبا و دلنشین سپری می‌شد. تا آن‌که شبی که آسمان ابری بود، غرشی هولناک از عرش

آسمان تا فرش زمین فرود آمد که نوید بارانی سیل‌آسا را میداد. شاخه‌ی خشیکده با صدای رعد و برق‌های آسمانی به‌شدت بر خود لرزید و با

صدایی هراسان و وحشت‌زده از درخت پرسید: «این چه بلای آسمانی است که بر سر ما می‌آید؟

من می‌ترسم!»

درخت هم که

خود بسیار ترسیده بود با لحنی نامطمئن به شاخه گفت: «من هنوز در کنارتم.»

اینبار نیز شاخه‌های سرسبزش را به دور شاخه‌ی خشکیده کشاند تا او را از بلایای

آسمانی هم مصون بدارد.

شاخه‌ی خشکیده

این بار امنیت خاطر نداشت و می‌دانست که کار درخت بیهوده است اما برای دلخوشی او

چیزی نگفت.

لحظاتی بعد

با صدای آذرخشی عظیم، شعله‌ای بر شاخه‌ی خشکیده نمایان شد و به سبب شدت رعد و برق،

شعله سریعاً تمام شـاخه‌های درخت را در برگرفت. در کم‌تر از چند لحظه، تمام درخت

در آتش سوخت.

فردای آن

روز، هوا صاف و آفتابی بود و باغبان، بی‌خبر از آن‌چه دیشب اتفاق افتاده بود، به

درون باغ رفت و قامت تنها درخت سوخته‌ی باغش را نظاره کرد. آهی کشید و به کارهای

روزمره‌اش پرداخت.

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

آوای دل

سازی خریده بودم اما در نواختن و به صدا درآوردنش مهارتی نداشتم. نزد آهنگ‌سازی رفتم و کمک خواستم. گفت: «تو می‌بایست بدانی که آیا این ساز همان چیزیاست که می‌خواهی نواخ

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

سیرک

در یک گروه سیرک، میمونی را برای بیش‌تر خنداندن مردم به صحنه‌ی نمایش آوردند. میمون تمام رفتارهای انسان را به‌خوبی تقلید می‌کرد. بسیاری از حرکاتی که میمون ادا می‌کرد،

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

ارتفاع سقوط

از روان‌شناسی پرسیدم: «چرا انسان‌ها به هنگام سقوط از ارتفاع، ناخودآگاه فریاد سر می‌دهند؟» گفت: «ما ارتفاعِ سقوط را با فریاد می‌سنجیم و به هنگام سقوط از بلندی، فریاد

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۰ دقیقه

رود و دریا

از برخورد دو ابر بهاریِ عظیم، بارانی بر زمین فرود آمد و در کم‌تر از دقایقی، از اجتماع نهرهای بسیار کوچک، رودی روان شد به سوی مقصدی نامعلوم. این رود، من بودم! رودی که

رود و دریا

از برخورد دو ابر بهاریِ عظیم، بارانی بر زمین فرود آمد و در کم‌تر از دقایقی، از اجتماع نهرهای بسیار کوچک، رودی روان شد به سوی مقصدی نامعلوم. این رود، من بودم! رودی که نه از پهنه‌ی این وسعت خاکی خبر داشت و نه از کوچکی خود. بی‌آن‌که خود بخواهم یا بدانم، حرکتم به سمت جلو آغاز شد. در ابتدا، به‌آرامی پیش می‌رفتم، چون همه‌چیز به‌آرامی پیش می‌رفت. مسیر من یک بستر آماده نبود. ناچار برای باز کردن راه خود، مجبور بودم از میان شیارها و شکاف‌های زمین، راهی را برای عبور بیابم، هرازگاهی سخت و دوان و هرازگاهی ساده و روان! روزهـا و شب‌ها همچون کـودکی نوپا پیش می‌رانــدم و در طول مسیر از خوب و بد، هر چه را که وزنی سبک داشت، بر شانه‌هایم حمل می‌کردم: مثل ساقه‌های خشک، برگ‌های سبز بهاری کنده شده بر اثر ریزش باران، شکوفه‌ها و گِل و لایی که چهره‌ی روشن مرا هرازگاهی تیره می‌کردند! از مناظر دیدنی، از ده و شهر، دشت و دهر، عبور می‌کردم. خوب، یاد دارم که کبوتری که چیزی در زمین یافته بود و می‌خواست آنرا بیرون آورد، با دیدن من که بی‌خبر می‌آمدم از جا پرید و دشنامم داد. چیزهای زیادی در طول حرکتم آموختم اما تنها چیزی که ناخودآگاه در ذهنم وجود داشت، رسیدن به دریا بود! اما این دریا چه بود و که؟ برای چه باید به آن‌جا می‌رفتم؟ آیا او مشتاق دیدار من بود؟ اصلاً او از کجا مرا می‌شناخت؟ و من از کجا او را؟

تا آن‌که از کنار مدرسه‌ای در یک روستا رد می‌شدم که معلم به دانش‌آموزانش می‌گفت: «دریا مادر رودهاست. او همه‌ی رودخانه‌ها را در آغوش می‌گیرد تا آرام بگیرند. از بخار آب دریا، ابر به‌وجود می‌آید و از برخورد ابرها باران و از باران رود! و باز این رودها به دریا می‌ریزد و همین چرخه از ازل تا ابد پابرجاست!» نمی‌توانستم گفته‌های آن معلم را باور کنم. شاید او برای این‌که خِرد و هوش دانش‌آموزانش بیش از این نبود اینرا می‌گفت و شاید هم می‌خواست به آن‌ها فخر بفروشد که چیزهای زیادی می‌داند؛ شاید دروغ می‌گفت و شاید هم راست! اما من حاضر به پذیرفتن گفته‌های آن معلم نبودم. اصلاً من نمی‌خواهم این‌گونه باشم در چرخه‌ی نامتناهی رود و دریا، بیهوده بیایم و بیهوده بروم! اگر چه نمی‌دانم دریا چیست وکجاست و اگر چه دوست دارم برای یکبار هم که شده‌‌ آن را ببینم؛ اما من می‌خواهم رودی متفاوت باشم، به جاهایی بروم که هیچ رود دیگری نرفته و چیزی بیابم که اولینِ آن‌ها باشم. با این اندیشه هم‌چنان پیش می‌راندم! یاد دارم دختری دسته‌گُلی به من داد و بعدها از آدم‌ها شنیدم که می‌گفتند: «او دسته‌گُل به آب داده!» ‌یعنی کارش اشتباه بوده! و هم‌چنین شاخه‌گُلی را از جوانی گرفتم تا آن را به یارش برسانم. با همین سرگردانی، خروشان و زیبا، به همه‌جا سرک می‌کشیدم! در عین حال، خوشحال و سرزنده به سوی ناکجاها می‌رفتم که ناگهان زیر پایم خالی شد. خود را بالای یک صخره دیدم که به‌سرعت به پایین سقوط می‌کردم. من تا به حال سقوط را به‌ چشم خود ندیده بودم؛ بسیار هولناک و ناگهانی بود. در کم‌تر از لحظه‌ای از آن بلندا به زمین برخورد کردم. تمام اندامم چون گَرد و غباری به اطراف متلاشی ‌شد و پس از لرزشی وحشتناک ناله‌کنان و شکوه‌کنان، به‌آرامی به راه افتادم. در دل آرزو می‌کردم کاش، بیش‌تر مراقب بودم تا سقوط نمی‌کردم. یا کاش، از آن راه نمی‌رفتم و یا اصلاً کاش، رود نبودم. اما این‌ها همه آرزو بود و من بی‌آن‌که بدانم سقوط کرده بودم. فاصله‌ی چندانی را نپیموده بودم که صدای زنی زیبا را شنیدم که خدا را به‌خاطر چنین آبشاری زیبا شُکر می‌گفت. او اندام مرا از ارتفاع صخره تا پایین نگاه می‌کرد و آن لحظه‌ی سقوط مرا آبشاری زیبا نامید. می‌توانستم به او بخندم. او درد مرا از فرود آمدن این‌چنینی نمی‌دید و نمی‌فهمید وگرنه تحسینم نمی‌کرد. شاید هم ظاهر قضیه همیشه زیباست و قابل تحسین! یا شاید هم سقوطْ چندان هم هولناک نیست و می‌‌تواند زیبا هم باشد.

من رودی خروشان و بزرگ بودم و همه، به‌خصوص کشاورزان و حیوانات، از آمدنم خوشحال بودند. آن‌قدر بزرگ و جوشان بودم که بخشی از وجودم را برای آبیاری مزارع به کشاورزان هدیه دادم. هم‌چنان پیش می‌راندم تا آن‌که در یکی از روزها، سنگی بسیار بزرگ را جلوِ خود دیدم، سنگی نفوذ‌ناپذیر. تا فاصله‌های زیادی، مسیرِ راهم را سد کرده بود و انگار کوهی عظیم در برابر دیدگانم بود. تمام وجودم را پس از ساعت‌ها تلاش برای یافتن راهی جهت عبور از پشت سنگ جمع کردم، اما موفق به نفوذ در آن نشدم. به‌حدی آب، پشت سنگ جمع شد که سنگ را بالاخره در خود پنهان کردم و من تمام وجودم را از روی آن عبور دادم. آن‌زمان بود که فهمیدم سنگ چندان هم بزرگ نبود. جمله‌ای را قبلاً شنیده بودم که: «اگر سنگ‌ها جلو رود نبود، صدای آب هیچ‌وقت شنیده نمی‌شد.» نمی‌دانستم این جمله خوب بود یا بد! اما می‌دانم از دیدگاه آدم‌ها، صدای آب زیباست. پس لابد خوب است که این‌را گفته‌اند واز نظر من این صدا فریاد تلاش من برای عبور دادن تنم از این مشکل بود که آن هم می‌توانست زیبا باشد.

دانستم که آن‌قدر قوی هستم که سنگ‌ها را به‌راحتی در خود پنهان می‌کنم و از روی آن‌ها عبور می‌کنم. تا آن‌که روزی دیگر به صخره‌ای برخوردم. نمی‌دانستم اندازه‌ی واقعی آن چه‌قدر است! می‌دانستم اگر از روی آن عبور کنم، اندازه‌ی حقیقی‌اش را خواهم فهمید. این بار نیز مثل دفعه‌ی قبل، تمام وجودم را برای عبور از آن، به کار بستم اما میسر نشد. نصف روز، پشت آن صخره تلاش کردم و بی‌نتیجه ماند. تا آن‌که بر اثر تجمعِ آبِ فراوان به سوی دیگری متمایل شدم و آن‌جا بود که فهمیدم آن جمله‌ی آدم‌ها چندان هم درست نیست، چون همین سنگ‌ها هم ممکن است مسیر جریان آب را عوض کنند! و این چه بد حکایتی بود. اما چه می‌شود کرد؟ اگر موفق می‌شدم یا شکست می‌خوردم، مجبور به طی این مسیر آن هم به مقصدی نامعلوم بودم! در سحرگاهی خنک که راه را برای حرکتم می‌گستراندم، رودی در کنار خود یافتم. او از من کوچک‌تر بود. به من گفت: «سلام دوست عزیز!» من هم که کسی را از جنس خود یافته بودم با خوشحالی سلامش را پاسخ دادم. با هم از خاطرات و روزهای تلخ و شیرین می‌گفتیم، که ازش پرسیدم: «به کجا می‌روی؟»

گفت: «به دریا.»

با حالتی حق

به جانب پرسیدم: «مگر تا به حال آن را دیده‌ای؟»

گفت: «نه،

ولی مقصد نهایی آن‌جاست.»

گفتم: «چگونه

راه را می‌یابی؟»

پاسخ داد: «دریا

جایی است که از هر جا برویم به آن می‌رسیم.»

گفتم: «نه. اشتباه

نکن! مقصد می‌تواند چیز دیگری باشد. من طوری دیگر فکر می‌کنم؛ می‌خواهم متفاوت

باشم.»

گفت: «من رود کوچکی هستم و تو بزرگ‌تر و خروشان‌تری. بیا تا با هم یکی شویم تا سریع‌تر به دریا برسیم و لحظه‌های خوشی را با هم تجربه کنیم.»

با ناراحتی

گفتم: «نه، نه، هرگز! تو هنوز خیلی جوانی و برای ما شدن بسیار کوچک. و از سر خامی می‌خواهی

سریع به هدفت برسی اما… اما افسوس چه هدف بیهوده‌ای داری!»

گفت: «هدفْ بیهوده نیست. دیر یا زود همه به آن‌جا می‌رویم. دریا جایی است که آشفتگی و خروشانی تمام رودها در آن‌جا پایان می‌یابد.»

به او گفتم: «چه

احمقانه، تو می‌خواهی به‌راحتی وجودت را در دریا نابود کنی؟»

او گفت: «نه.

اشتباه نکن! وجود دریا هم از وجود تک‌تک ماهاست.»

گفتم: «اما

چه فایده! دیگر نام و نشانی از تو باقی نمی‌ماند. تو حالا رودی، اما وقتی به دریا

بپیوندی، تو دیگر نیستی، بلکه جزیی گم‌شده در عظمت دریایی. به‌نظر من دریا یعنی

مرگ و تو با این سرعت به سوی او می‌تازی؟»

گفت: «سرعتی که من دارم از ناهمواری‌های بستر راهم است، از فراز و نشیب این گذرگاه‌هاست، از سقوط از ارتفاع و از رخنه در شکاف‌هاست!» و باز با لحنی گیرا و غم‌انگیز ادامه داد: «همیشه مضطرب و حیرانم از این‌که سنگی بر سر راهم سبز شود و یا این‌که از چه ارتفاعی ممکن است سقوط کنم؟ یا در یک جایی، ناگهان زندانی شوم و وجودم به مردابی تبدیل شود. اما با رسیدن به دریا، این‌همه ناآرامی و سرگردانی پایان می‌گیرد.» حرف‌هایش شیرین بود و ساده و آرام‌بخش! اما این‌ها نمی‌توانست روی تصمیم من تأثیر بگذارد. من راه خود را انتخاب کرده بودم. من باید تمام دنیا را تجربه می‌کردم. هرجا که دوست دارم بروم و آن‌چه باشم و بمانم که می‌خواهم. من با این‌همه خروشانی و ناآرامی‌های بستر راهم می‌سازم ولی در عوض نام و نشانی از من پابرجاست، چون دوست دارم جاودانه بمانم و زندگی کنم و همه‌ی این‌ها را به آن رود کوچک گفتم.

گفت: «آرزویت زیبا و تحسین‌برانگیز است و در عین حال غرورآمیز! ما همه‌ی رودها آن‌را در ذهن داریم؛ اما با این کار، فقط رسیدن خود را به آرامش ابدی به تأخیر می‌اندازیم.»

ناراحت شدم و

فریاد زدم: «چه کسی گفته؟ آیا رفتن به دریا، مرگ، آرامش در گم‌نامی، لذتی دارد که اینرا می‌گویی؟ آیا از بین رفتنْ معنایی هم دارد؟ مگر نه این‌که ما برای زندگی

کردن این‌جا آمده‌ایم؟ مگر نه‌این‌که باید تن‌مان را به هر سنگی و خار و خاشاکی

بزنیم تا پخته شویم، یا این‌که لحظه‌لحظه‌ی زندگی را با شادی و غم‌هایش تجربه کنیم.

ما این‌همه درد و رنج را برای چه تحمل می‌کنیم؟»

بعد با تمسخر

ادامه دادم: «لابد برای آن‌که بیهوده به دریا برسیم؟ اگر این‌گونه است چرا اصلاً

رود شده‌ایم؟ چرا همان لحظه‌ی اول در دریا متولد نمی‌شویم؟ ما باید حتماً مسیری را

بیهوده طی کنیم تا به دریا برسیم؟ یعنی ما برای این‌که به خوب برسیم، تمام بدی‌ها

را بایستی تجربه کنیم؟ برای خوشی تمام تلخی‌ها را؟ اگر این‌گونه است، پس هدف از

این‌همه تحمل تلخی راه چیست؟»

درحالی‌که به نگاه‌های گِردشده‌ی او می‌نگریستم، افزودم: «می‌دانی که وقتی فهمیدی بد چیست خوب بودن سخت می‌شود! به‌نظر من، دریا مادر رودها نیست، گورستان رودهای بی‌نامی است که روزی برای خود نام و نشانی داشتند!» و با غضب از او جداشدم که فریادش را از دور شنیدم که می‌گفت: «تو حق داری که هر طور می‌خواهی باشی اما بدان هر جای این کره‌ی خاکی هم بروی مقصدت دریاست و در آخر، به دریا خواهی رسید.» نمی‌دانم او نفرینم کرد و یا دعایم. اکنون ماه‌هاست که تک و تنها وسعت خاکی سر راهم را می‌گشایم و با این‌همه سفر، بسیار آموخته‌ام. به یاد روزهای اول و شکل‌گیری وجودم از نهرهای کوچک می‌افتم. چه زیبا و چه به یاد ماندنی بود حرکت خروشانم، آن‌زمان که تصمیم گرفتم جور دیگر باشم!

به‌حدی پخته

شده‌ام که با جهش امواجی، سنگ‌های بزرگ را هم بر راه خود سد نمی‌بینم. از لحظه‌لحظه‌ی

رود بودنم لذت می‌برم. از این‌که هر روز، سحرگاهی را با پرندگان و انسان‌های تازه

و آبادی‌هایی که مشتاق دیدن من هستند، می‌گذارنم و خوشحالم. چه‌قدر دوست دارم تا

ابد، رودی خروشان و نامی باشم. هر چه نظر می‌کنم ذره‌ای از این وسعت خاکی سر راهم

را تکراری نمی‌یابم.

سال‌هاست که

تصویر آسمان را شب و روز در آینه‌ی وجودم به همراه دارم و تنم داغی تن خاکی ابدی

را در آغوش دارد. اما انگار دیگر از این‌همه گشت و گذار خسته شده‌ام. سطح آب تنم

خروشان و عمق وجودم آرام و سنگین در حرکت است. اکنون ماهی‌ها و جانوران زیادی در

وجودم جان گرفته‌اند.

سال‌های زیادی

در راه بوده‌ام. زمین‌های زیادی را آب داده‌ام. اما دیگر انگار پیر و فرسوده شده‌ام.

باید دمی در جایی بیاسایم.

گودالی در این حوالی است که می‌‌توانم لحظه‌ای آن‌جا بمانم و بخشی از وجودم را به مردابی تبدیل کنم. تا کمی‌آرام بگیرم. اما آیا پس از این‌همه خروشانی، مرداب شدن حق منست؟ چه بخشی از وجودم چه تمام رودم؟ اگر خود هم بخواهم، آیا پهنه‌ی گودالی عظیم هست که تمام وجود مرا در خود نگاه دارد؟ نه! مرداب شدن سزای خروشانی من نیست. باید جایی بیاسایم که هم از خروشانی نیفتم و هم بتوانم دمی با خیالی راحت آسوده بخوابم. به یاد حرف‌های گذشته‌ی آن رود کوچک می‌افتم که آرامش را در دریا می‌دید. اما او چرا با آن سرعت طلب آرامش می‌کرد؟ چرا به این زودی از خروشانی خود خسته بود؟ و من پس از سال‌ها تجربه و حرکت، تازه به او رسیدم؟ آیا من اشتباه کردم؟ آیا حق با او بود؟ آیا او آینده‌نگر بود؟ حتماً مدت‌هاست که در دریا آرمیده و به افکار من می‌خندد، شاید هم حسرت کارم را می‌خورد. نمی‌دانم چه‌قدر به خواسته‌ی دلم پاسخ داده‌ام. چه‌قدر از بودن خود دل‌شاد بوده و چه‌قدر خودِ خودم بوده‌ام و چه‌قدر از زندگی لذت برده‌ام. اما من به دنبال آن‌چه خواستم رفتم و لذت بُردم و از کار خود خرسندم. درست است؛ من هم به حرف او رسیدم و باید به دریا می‌رفتم و هنوز هم من رودی هستم همیشه جاری که به دریا می‌ریزد از سرچشمه تا ابدیت. ولی اثری از بستر گسترده‌ی من در تمام خشکی این زمین پابرجاست، اگرچه مقصد همیشه دریاست!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

غلام و ارباب

غلامی اربابش را بسیار دوست داشت. اربابش هم که مردی رئوف و مهربانی بود، روزی تصمیم گرفت غلامش را آزاد کند. پس او را فرا خواند و به او گفت: «تو از این پس دیگر آزادی و

غلام و ارباب

غلامی

اربابش را بسیار دوست داشت. اربابش هم که مردی رئوف و مهربانی بود، روزی تصمیم

گرفت غلامش را آزاد کند. پس او را فرا خواند و به او گفت: «تو از این پس دیگر

آزادی و می‌توانی هر جایی که دوست داشتی بروی. تو هم انسانی و بنده‌ی خدا و نباید

زیر دست کسی باشی.»

غلام جوان، مات و مبهوت، ارباب مهربانش را نگریست. ابتدا احساس کرد که این پدرش است که او را از خانه بیرون می‌اندازد. بسیار غمگین شد و ارباب علت ناراحتی‌اش را جویا شد، غلام هم که در تمام عمر، مردی به این مهربانی ندیده بود، حاضر به جدا شدن از او نبود. اما ارباب، اختیار این تصمیم را هم به عهده‌ی خود غلام گذاشت.

روزها گذشت و غلام با خود اندیشید که اکنون همان فرصتی است که هر بنده‌ای آرزویش را دارد، آن هم رهایی ابدی از بند دیگری. او حالا پس از سال‌ها می‌توانست هم‌چون سایر انسان‌ها، آزاد زندگی کند و فارغ از بند هر کس دیگری باشد. پس تصمیم گرفت خود را از بندگی انسان‌ها برهاند، اگرچه اربابش را بسیار دوست داشت. اما او تصمیمش را گرفته بود.

او می‌دانست

که در بند بودن و اسیری، همیشه سخت و جانکاه و ظلمی ‌است ناروا و ناحق! حتا اگر که

ما اسیر خوبی‌های کسی باشیم!

پس از ارباب

مهربانش خداحافظی کرد و با توشه‌باری عازم شهر دیگری شد تا برای خود زندگی تازه‌ای

آغاز کند. ولی در میانه‌ی راه، عده‌ای راهزن او را اسیر کردند و به یکی از بدترین

اربابان شهری دیگر فروختند!

بریده‌ای از کتاب: نشانه‌های پنهان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #نشانه های پنهان

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب