هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

برای اینکه ثابت کند راست می‌گوید، دروغ می‌گفت! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: چه راستی را باید گفت که چه دروغی را پنهان کرد؟ و چه دروغی را باید گفت که راست پنداشته

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

ت..لیف

ت..لیف با الاغی از راهی می گذشتیم هر دو بسیار گرسنه بودیم او شکمش گرسنه بود و من اندیشه ام! او از فرط گرسنگی به دنبال علف بود و من از فرط شوق به نوشتن می خواستم از ا

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۵ دقیقه

چکیده!

داستان کوتاه چکیده! ” از روزی که قرار شد تا با راهنمایی استاد ارجمندم آقای (جی، اس)، تز دکترای خود را در زمینه” تأثیر زیست شناسی بر جامعه شناسی” ارایه کنم پرداختن به

چکیده!

داستان کوتاه

چکیده!

”

از روزی که قرار شد تا با راهنمایی استاد ارجمندم آقای (جی، اس)، تز دکترای خود را

در زمینه” تأثیر زیست شناسی بر جامعه شناسی” ارایه کنم پرداختن به موضوعی

که بتوان بطور دقیق زندگی بشریت و انسانیت را زیر لوای آن توضیح داد سخت و دشوار

بود زیرا آدمی شناخت ناپذیر است، مطالعه انسان شما را به مطالعه تمام هستی سوق می

دهد، حتی پرداختن به عصبانیت او هزاران صفحه کتاب در بر خواهد گرفت چه برسد به

اندیشه ها و رفتارش! من در عجایب ناشناخته جهان باستان هنوز هم حیرانم، باور می

کنم آدمها خالق هستند و نبوغ عجیبی دارند آنها دیوار چین را ساختند و بعد دیوار

برلین را خراب کردند، در هر صورت چه بسازند و چه نسازند و یا خراب کنند، موجودات

عجیبی هستند، آنها جوری می سازند که برای دیگری چیزی جز حیرت و انگشت به دهان

ماندن نمی گذارند، این یعنی هرگز این جامعه و رفتار عجیب و غریب و کارهایی که از

دست اشان بر می آید را نمی توان شناخت و به درستی مطالعه کرد. همیشه این سوال ذهنم

را درگیر کرده که برای تعریف کلمه “آدم” کدام پاسخ از این پرسش بطور

دقیق صحیح است: “ما حیواناتی هستیم که می اندیشیم، یا موجودات اندیشمندی

هستیم که غرایز حیوانی داریم!؟”

آنها اهرام مصر را

به گونه ای ساختند که خود نوع انسان هنوز هم قادر به کشف تمام داخلش نشده اند! آنها سیستم های رمزنگاری پیچیده ای تولید می

کنند که دیگری قادر به شکستن آن نیست! آنها داروهایی می سازند که برای خیلی ها

درمان است و برای خیلی ها عوارض! همه چیز این آدم ها با هم متفاوت است و این تفاوت

فقط در اثر انگشت آنها نیست.

طبق آنچه تاکنون یافته

ایم، قدمت بشر از 20هزار سال و قدمت تمدن

از ۷ هزار سال تجاورز نمی کند این یعنی اگر فکر کنیم از همان ابتدا آدم بوده ایم، ۱۳هزار

سال طول کشید تا فهمیدیم که ما اندیشه ای داریم که به کار همه می آید! زمان زیادی،

طول کشید تا به این فهم مشترک رسیدیم که می توانیم در کنار هم زندگی کنیم و برای

یک هدف مشترک و شکل دادن به تمدن انسانی شبیه سایر حیوانات نباشیم. البته اگر از

این مسئله فاکتور بگیریم که بر اساس نظریه داروین، ما از نسل میمون ها نیستیم درک

بهتری خواهیم داشت زیرا در آن صورت اگر این نظریه را بپذیریم یعنی میلیون ها سال پیش

میمون ها خواستند که انسانی متفکر و متمدن باشند اگرچه در نهایت موفق شدند! ولی

خیلی طول کشید! میلیون ها سال….!

تصور کنید که از گذشته دور تا در آینده یا در همین الان، یک جهش ژنتیکی برای نهنگ ها اتفاق بیفتد و بخواهند شبیه انسان های متمدن و یا حتا متمدن تر زندگی کنند و تشکیل تمدن و هنر و فرهنگ بدهند، در آن صورت به نظرم، اولین کاری که آنها می کنند، بلافاصله یک وزیر خودکشی برای جلوگیری از خودکشی نهنگ ها می گمارند!

قطعاً ارگان های

دولتی خود را بر اساس تقسیمات آبی اینگونه تشکیل می دادند: رود-داری، دریا-داری، اقیانوس-داری.

همچنین گشت ساحلی، سواحل آفتاب گیر مدیترانه ای، دانشگاه های چند ملیتی از نهنگ

های اقیانوس های مختلف بنام “دانشگاه آرام!”، آب سرا، مجلس شورا، مجلس

عوام آبکی، مجلس خواص! و در آخر، انتخابات نهنگ-کراسی برای انتخاب نهنگ-جمهور داشتند.

بورس نفت کف اقیانوس، ناوهای اقیانوس اطلس، پرتاب موشک به سطح زمین و شاید دور بردترین

موشک های آنها تا بالای نوک قله آلپ می رسید، اقتصاد نو ظهور نهنگِ زرد و…

با افزایش رانت و فرارهای مالیاتی و مهاجرت دریانشینان به اقیانوس ها، یک آسیب اجتماعی وسیعی رخ میداد، تضاد طبقاتی شدیدی در اقیانوس شمالی و جنوبی به وجود می آمد؛ دریاها، متروک و خالی از آبزیان شده و در اقیانوس های بزرگ که پول و ماهی و کار فراوان بود همه به آنجا مهاجرت می کردند، فقر و فحشا بیداد می کرد، گاه قوانین جدیدی وضع می کردند تا نهنگ های تراجنسیتی هم تشکیل خانواده بدهند، برای بدست آوردن مرجان های رنگارنگ کف اقیانوس، همدیگر را نابود می کردند، جرم و جنایت و تیزی دندان کشیدن ها برای ماهی های ریز و درشت هر روز افزایش پیدا می کرد، تعداد طبقات جزایر مرجانی هر روز بلندتر می شد حتی در بازه ای می گفتند که موفق شده اند بلندترین سازه مرجانی را از کف اقیانوس تا سطح آن بسازند، سرمایه داران، یک گوشه بی نان و نوا در کف اقیانوس پیدا می کردند و به یک شهر مدرن تبدیل می کردند.، احتمالاً اینقدر علم شان پیشرفت می کرد که بتوانند از خشکی های کنار اقیانوس هند چند انسان برای برخی آزمایشات ژنتیکی بررسی کنند، بی شک بجای سیستم لوله کشی آب، چیزی که در بین انسان ها مرسوم است، لوله کشی هوا را پیاده سازی می کردند تا برای نفس گرفتن و اکسیژن مجبور به رفتن تا سطح آب نشوند! و حتی برای نوزدانشان، شیرخشک درست می کردند یا اینکه سعی می کردند از طریق صدا، با جهان خارج ارتباط برقرار کنند و شاید اگر دیجیتالی شده باشند کامپیوترهایی می ساختند که هم قدرتمند بود و هم ۱۰۰% سازگار با آب! شاید هم مشهورترین لوگو برند تجاری آنها، تصویر اسکلت یک ماهی گاز زده بود، سطح خشکی ها مملو از زباله ها بود و… که باید برایش فکری می کردند.

اینها تخیل نیست، تجسمی از یک تمدن مشابه برای یک موجود دیگر است. بر اساس نظریه داروین خطر ظهور موجودات هوشمند هر آن محتمل است زیرا از خلقت بسیاری از آنها، میلیون ها سال گذشته، ممکن است از شرایطی که دارند خسته شوند و یا برای حفظ بقا هم که شده روزی بخواهند متفاوت باشند. شاید الان شاید میلیون ها سال بعد…

اما خوشبختانه هنوز اتفاق نیفتاده، احتمالاً هنوز آنها به این درک مشترک نرسیده اند که تفکر، چیز خوبی برای همزیستی است، حتا ممکن است از عواقب این درک مشترک و تمدن ساختگی شبیه ما، درس عبرت گرفته اند! و تمایلی برای متفکر نشان دادن خود ندارند. شاید هم آنها به این نتیجه رسیده اند که برای رهایی از تمام مصائب و بدبختی ها، نادان ماندن و نفهمیدن گزینه بهتری است!”

با تشکر از استادم.

دانشجوی

ترم آخر جامعه شناسی، م.ی

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

مترسک ها

داستان کوتاه مترسک ها مترسک ها یکجا جمع شدند؛ آنها به شدت از وضع مزرعه، رفتار دهقان و آزار کلاغ ها به خشم آمده بودند، آنها از اینکه هیچ وقت قرار نیست بجای لباس های م

مترسک ها

داستان کوتاه

مترسک ها

مترسک ها یکجا جمع شدند؛ آنها به شدت از وضع مزرعه، رفتار دهقان و آزار کلاغ ها به خشم آمده بودند، آنها از اینکه هیچ وقت قرار نیست بجای لباس های مندرس و کهنه، لباس نو بپوشند، شاکی بودند، از اینکه نتوانسته بودند اینهمه سال، یکدم آسوده جایی بنشینند، ناراحت بودند، از اینکه شهامت این را نداشتند تا سرکرده کلاغ ها را که خیلی هم قُلدر بود، بترسانند تا عزت و هدفشان حفظ شود، احساس حقارت می کردند، از اینکه زاغ ها می آمدند و خیلی ساده و بی هیچ ترسی، غارت می کردند و می رفتند نمی توانستند فریاد بزنند و کمک بخواهند و از حدّت شوک عصبی و ترس، قادر به نفس کشیدن هم نبودند در نهایت، به شدت احساس خفگی می کردند، از اینکه باز باید سرکوفت ها و سرزنش های دهقان را گوش کنند غصه می خوردند، از اینکه کله پُر از کاهشان، آشیان پرنده های بی خانمان می شد بر خود می لرزیدند، از اینکه از حاصل مزرعه، قرار نیست چیزی نصیب شان شود، احساس بیهوده گی می کردند، از اینکه کسی به وجود آنها اهمیت نمی داد می خواستند سر به تن نداشته باشند. از اینکه در مزرعه همسایه، مترسک های در ناز و نعمت، برای خود برو بیایی داشتند، حسرت می خوردند، از اینکه پای رفتن داشتند اما نای حرکت نداشتند، دلسرد می شدند؛ از اینکه پافشاری کردنشان، ره به جایی نمی بُرد جز اینکه پاهایشان بیشتر در خاک مزرعه فرو رود افسرده شده بودند؛ از اینکه جز ایستادن، صبر کردن و نظاره گر بودن، دستوری در اختیار نداشتند، بیزار شده بودند؛ از اینکه مجبور بودند تا صورتِ با گونی بافته شده خود را بدون هیچ لبخند تازه ای، سالهای سال تحمل کنند دل زده شده بودند، از اینکه می توانستند درس بخوانند تا بجایی برسند اما نخواندند، دوست داشتند یکبار دیگر فرصت جبران پیدا می کردند، از اینکه بخاطر ذره ای پول، به دهقان فروخته شده بودند تا مجبور به کار کردن در مزرعه شوند احساس بیگاری می کردند، از اینکه علف زیر پایشان سبز شده بود می ترسیدند، علف های انتظار، تمامی وجودشان را بگیرد! و از اینکه…

البته مترسک ها، از چیزهایی هم خوشحال بودند، اینکه با هم در یک مزرعه هستند و از اینکه این مزرعه به نام آسیاب و آسیاب بان قدیمی اش مشهور بود، حس غرور می کردند؛ مزرعه شان حصار بلندی داشت و البته هر کدام از داشتن یک کلاه لبه دار بزرگ بر سرشان، که گفته بودند جلوی تابش بیرحمانه نور آفتاب را می گیرد گاهی اوقات احساس می کردند همه چیز دارند …

اما اینها انگیزه خوبی نبودند تا از تصمیمی که در سر داشتند، منصرف شوند.

تمامی آنها، همین امشب، تصمیم گرفتند مزرعه را آتش بزنند… تا بعدها این را به عنوان یک اثر افتخارآمیز در کتابی بنام خود ثبت کنند.

پس مزرعه را

شباهنگام آتش زدند.

کلاغی آن حوالی نظاره گر بود نمی دانست خوشحال باشد یا غمگین!؟ کار آنها حماقت بود یا افتخار!؟

در هر صورت آنها

موفق شدند که مزرعه را آتش بزنند، اما دیگر نه اثری از مزرعه باقی مانده بود و نه

از مترسک ها!

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

شیفت شب، شیفت روز

داستان کوتاه شیفت شب، شیفت روز بالاتر از قرن، کلمه ای دیگر نشنیدم، دنبال یک واژه جدید، یکتا و خاص بودم تا تکرار هزاران قرن را یکجا بگویم نمی خواستم بگویم “هزاران سال

شیفت شب، شیفت روز

داستان کوتاه

شیفت شب، شیفت روز

بالاتر از قرن، کلمه ای دیگر نشنیدم، دنبال یک واژه جدید، یکتا و خاص بودم تا تکرار هزاران قرن را یکجا بگویم نمی خواستم بگویم “هزاران سال” یا “هزاران قرن”، یا “قرن ها” اصلاً اینها چه اهمیتی دارد؟ عجیب است بیخودی چیزی که اصلاً ارزشی ندارد در همان ابتدای کار مهم می شود! همیشه برای شروع، مجبوریم آن چیزهای بی ارزش را نادیده بگیریم وگرنه با پرداختن به هر چیز ناچیزی! اصلاً قادر به آغاز کردن هیچ شروعی نخواهیم بود، در اصل ماهیت چیزهای بی ارزش، همیشه این گونه است، آنها هستند تا شروع نکنیم یا می آیند تا خیلی دیر شروع کنیم آنقدر دیر که دیگری میلی به ادامه نباشد و کار از کار گذشته باشد، اما همین که شروع کردیم، اثری از آنها نمی بینیم. بنابراین حتا به فرض به جای آن بگویم “ابر قرن” یا “قرون” یا “مثلا “مگا قرن”چه فرقی می کند، میلیاردها سال هم بیاید و برود چیزی عوض نمی شود و چیزی جز تکرار نیست؛ بی شک نیست!

آه می بخشید، بحثم چیز دیگری است، بدبختانه حتا اگر تصمیم بگیریم به چیزهای بی ارزش نپردازیم انگار باز، زمانی را به آنها پرداخته ایم!

حرفم این بود: می خواستم بگویم قرن های زیادی است که من و روز هر کدام عهده دار اداره کردن گوشه ای از زندگی شدیم. چیزی که هر کدام از ما، سهم مشترکی از آن داریم، آسمان است، نگهداری از آسمان! او در شیفت روز، من در شیفت شب! از ابتدای هیچ تا انتهایی هیچ، قرار است همچنان با هم بمانیم برای همه چیز تا انتهای همه چیز! یک عمر می رنجیم و یکدم می آساییم گویی تمام عمرمان تلاش برای همان یک دم آسایش است چقدر تلخ است و چقدر تکراری!

او آفتابی در دست دارد که باید با روشنایی نورش بتابد و من مهتابی دارم که اگر زیادی روشن باشد، روشن بودن شب را دیگر کسی بر نمی تابد! او عیان است و من نهان، او نمایان کننده جهان است و من پنهان کننده آن، او هیاهو و جنب و جوش به همراه دارد و من سکوت. شیفت روز، نور است و پُرشور، شیفت شب، خواب است و مسرور. به او آفتاب بخشیده اند و به من مشتی ستاره کوچک و یک ماه. آه! گفتم ماه، همین ماه هم برایم کافی است، ماهی که در یک ماه، سیمای مرا سی بار به طنازی می آراید!

تمام زندگی ما هم، داستان تکرار یک ماه است در هزاران قرن! حکایت امشب هم یکی از آن تکرارهاست، ببخشید، حکایت امروز، اصلاً هیچکدام.

نه شب و نه روز؛ سحر بود، یک حس عاطفی و یک وظیفه ذاتی، داشتیم با هم شروع می کردیم؛ هنوز او پوشیده از سیاهی من بود و من اصراری به فرو رفتن در خود نداشتم، داشتم هم آغوش او می شدم و به رنگ روشن اش در می آمدم. او از لحظه ای که من دامن سیاهم را به آرامی بالا کشیدم چنگ در من افکند و آفتابش را با گرمای ملایمی از افق های نزدیک بیرون کشید و کارش را آغاز کرد. من در دستان وسوسه انگیز او هیچ شدم و در او حل شدم! آنچنان که دیگر حس میکنم نیستم، روز،عشق آفتابی اش را به حداکثر خود رساند آنقدر در این شور و اوج ماند که در تمام طول شیفت اش، لبریز از گرما و عطش بود و من هنوز داغی تنش را احساس می کنم تا آنکه در انتها همه چیز به سردی رفت و هنگامی که موج اوجش فروکش کرد روی آفتاب سرخ و خسته و رنجورش را آرام در ساحل فضا و این بار در افق های دور و در انتهای روز، پنهان کرد، غروب شده بوده، نایی برای ادامه دادن نداشت و میخواست که بخوابد! تمام روز، او کارش را کرده و تمام شب را میخواست بخوابد. رفت بخوابد برای فردایی دیگر و طلوعی دیگر، برای شروعی دوباره در وهم یک سحرگاهی دیگر. اما من پس از پایان کارش، دامن سیاهم را پایین می اندازم، تمام شب، را بیداری می کشم و دستی به سر و روی خود و قلمی به چهره ام و کمی گرد زرین ستاره به صورتم.

آدمها گروه، گروه نظاره گر ما هستند، هر دوی ما یک آسمان را نگه میداریم اما بسیاری چشم به آسمان شب می دوزند حتی میخواهند تا به اعماق سیاهی اش رخنه کنند آنها شب زنده داری می کنند، بسیاری هم، برای آنکه آسمان روز را نبینند، عینک دودی می زنند! تفاوتی نمی کند و برای ما اهمیتی ندارد که آدمها چه فکری می کنند. فقط عجیب و لذت بخش است. برای ما مهم این است که آسمان را در وزنه ترازو شب و روز چگونه متوازن و متعادل نگه داریم.

امشب، روز، قرص قمرم را کامل دید، آدمها هم همینطور، همه، ماه کامل مرا دیدند، این یعنی نیمی از این ماه گذشته، قرن هاست که باهمیم و هر سحرگاه، داستان تکراری ما آغازگر حضور ما و شروع زندگی برای خیلی هاست، ما به این عادت زنده ایم، اگر این عادت نبود، نه شب داشتیم و نه روز، همین سی روز یعنی یک ماه کار و زندگی در شیفت شب، یک ماه کار و زندگی در شیفت روز! تمام زندگی همین است: “تکرار”، اما گاه دلخوشیم به این:” همین تکرار، زندگی است.”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۷ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

در مسیر جاده ابریشم!

در مسیر جاده ابریشم و در نزدیکی یک کاروانسرا، جوانی متوجه جمع شدن عده ای از کاروانیان شد، هیاهویی به پا بود و هیجانی به راه! خستگی راه در نگاه کسی نمایان نبود، جوان،

در مسیر جاده ابریشم!

در مسیر جاده ابریشم و در نزدیکی یک کاروانسرا، جوانی متوجه جمع شدن عده ای از کاروانیان شد، هیاهویی به پا بود و هیجانی به راه! خستگی راه در نگاه کسی نمایان نبود، جوان، اما به آرامی به سوی آن جمع رفت، مردم در صفی طولانی در کنار یک قبر بزرگ به انتظار ایستاده بودند، تندیسی بر روی قبر بود و زیر آن صندوقی سنگی قرار داشت و تک تک جلو می رفتند تا آنرا از نزدیک ببیند، انگار که طوافی کرده باشند، پس از لحظاتی از آنجا دور می شدند و شبیه سایه هایی می آمدند و می رفتند و پیرمردی که آن حوالی نشسته بود، چیزی می نوشت، گویی کاری جز نوشتن نداشت.

کاروان به راه افتاد و از آنجا دور شد و جوان از کاروان عقب ماند، چون می خواست به جلو برود! پس از مدتی انتظار، آخرین نفری بود که به نزدیک قبر رسید، در دست پیرمرد، نوشته ای دید: “۱۴۰۰ نفر رستگار شدند.”

بلافاصله از پیرمرد پرسید:” تو کیستی، اینجا چه میکنی و این چیست که نوشته ای!؟”

پیرمردی خردمند به نظر می رسید، با صدای لرزان پاسخ داد: “من، کاتبی هستم که فقط تعداد افراد رستگار شده را می نویسم و آنهایی که باور دارند که اینجا به رستگاری می رسند، سکه ای به خدای شان هدیه می کنند.”

سپس ادامه داد: ” نام تو چیست و مقصدت کجاست؟”

جوان گفت:” خسرو، از چین باز می گردم.”

خسرو احتیاط کرد و نگفت که تجارت را تازه شروع کرده، نگفت بارش ابریشم چین است و مقصدش خراسان. بی آنکه اجازه پرسش دیگری به کاتب را بدهد پرسید: “این قبر و تندیس از آنِ کیست؟”

کاتب با چشمانی خسته به آرامی سر بلند کرد و از پاپوش چرمی، تا کلاه نمدی او را به زحمت برانداز کرد و گفت: “سواد خواندن داری؟” و با نگاهش اشاره کرد که سنگ نبشته روی قبر را بخواند.

خسرو با پوزخندی گفت: “معلوم است … ” و سعی کرد شن های نشسته بر قبر را با دستش کنار بزند تا سنگ نبشته روی قبر را بخواند اما چیزی عایدش نشد، به ظاهر، قدمت زیادی داشت، نوشته ها و نقاشی هایی که بر روی سنگ حکاکی شده بود بر اثر مرور زمان گنگ و نامفهوم و تقریباً پاک شده بودند، جز جمله ای که نوشته شده بود: “به رستگاری می رسید اگر…!” ولی انگار از عمر این نوشته، خیلی نمی گذشت.”

دم فرو بست، ترسید مورد مضحکه قرار گیرد، بنابراین، دیگر هیچ نپرسید، اما پرسش های زیادی در ذهن داشت. که میخواست دقیقاً بداند این قبر کیست، چرا این قدر بزرگ است!؟ چرا همه آنرا می پرستند؟ این کاتب از چه زمانی اینجاست؟ چه کسی او را مأمور نوشتن کرده؟ و اصلاً چرا می نویسد؟ اما سکوت کرد و احتیاط. تا بیش ازاین، کاتب پی به کم اطلاعی اش نبرد.

عدد ۱۴۰۰ نوشته شده بار دیگر به دقت خواند. باورش نمی شد ۱۴۰۰ بار…!

با خود گفت: “یعنی

۱۴۰۰ نفر ….!؟ اگر هر نفر، سکه ای داده

باشد یعنی ۱۴۰۰ سکه، مبلغ زیادی است!”

پرسش هایی دیگر ذهنش را به شدت درگیر خود کرد: “آیا اینجا چیزی هست که باعث رستگاری می شود؟ مالک سکه های جمع آوری شده کیست؟ آیا نیرویی جادویی در این قبر نهفته است؟ آیا دادن سکه یعنی اجرت رستگار شدن؟ آیا این تعداد سکه نوشته شده صحت دارد!؟ نکند این قبر…سکه!….صندوق،….یا نکند این کاتب…؟”

هزاران فکر از ذهنش

عبور کرد.

خسرو مطمئن شد که به عدد نوشته شده باید شک کرد. به رستگار شدن باید شک کرد! دورتا دور قبر و صندوق سنگی را به دقت وارسی کرد. تخته سنگی سهمگین از سنگ خارا بود که انگار از جایی به اینجا نیاوده شده و از ازل همین جا بوده، هیچ دریچه ای نداشت، هیچ قفل و بستی ندید. بار دیگر چرخی زد، انگار که طوافی کرده باشد!

با خود گفت: ” باید بفهمم چیزی که نوشته شده، دقیقاً تعداد سکه هایی است که مردم داده اند. یا حتی اینکه چه رستگار شدنی در این کار وجود دارد؟ برای فهمیدن حقیقت، به امتحان کردنش می ارزد؛ دادن یک سکه، چیزی نیست.” پس با کمی تردید، سکه ای را درون صندوق سنگی انداخت.

کاتب، بلافاصله، نوشت: “۱۴۰۱ نفر رستگار شدند!”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب

هادی احمدی (سروش)

هادی احمدی (سروش)

هادی احمدی (سروش)

هادی احمدی (سروش)

هادی احمدی (سروش)

هادی احمدی (سروش)