هادی احمدی (سروش)

VIP

نویسنده، شاعر و مدرس

۵۵۸ فولیو ۲ کتاب منتشرشده ۶۰ دنبال‌کننده

فولیوهای منتخب

۴۵ سالگی!در بهترین حالت اگر درایور طبیعت، سقف ظرفیت ذخیره‌سازی عمر را برایم ۹۰ گیگ درنظر گرفته باشد، ۴۵ گیگش را مصرف کرده‌ام؛ الب...بستر رشد!رشد یعنی: هم‌زمان با این‌که داری موهایت را از ته می‌تراشی، موهایت دارد می‌رُوید! رشد یعنی: هم‌زمان که داری شاخه‌های درخت...

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

رنج مقدس!

فئودور داستایفسکی اگر نگویم یک کشیش یا یک آخوند تخمی بود ولی بی‌تردید یک نویسنده‌ی محافظه‌کار و ارتجاعی و مذهبی باایمان و رنج‌پرستِ ضد آزادی و ضد غرب‌ بود که در آثار

رنج مقدس!

فئودور داستایفسکی اگر نگویم یک کشیش یا یک آخوند تخمی بود ولی بی‌تردید یک نویسنده‌ی محافظه‌کار و ارتجاعی و مذهبی باایمان و رنج‌پرستِ ضد آزادی و ضد غرب‌ بود که در آثارش مدام درس اخلاق می‌داد.

تقریباً تمام خصوصیات آخوندهای ما را داشت.

او نویسنده‌ای‌ بود که رنج را نه شرح می‌دهد، نه نقد؛ آنرا می‌پرستد. فکر می‌کند انسان فقط زمانی انسان می‌شود که در جهنم شخصی‌اش بسوزد. ایمانش از جنس روشنایی نیست؛ از جنس استیصال است. از آزادی می‌ترسد، از عقل نفرت دارد و از زن هیچ نمی‌فهمد؛ آنقدر که در تمام رمان‌هایش زنان یا قدیس‌اند یا روسپی؛ هر دو اما ابزار رستگاری مرد هستند.

×××

او بی‌رحمانه یک رنج‌پرست افراطی است شاید فکر کرده خودش حالا که پخی شده همگی ناشی از رنج‌ها بود. گویی رستگاری فقط از دل بدبختی کامل می‌گذرد. این نگاه بیمارگونه چنان در او و آثارش پیداست که انگار این مرد اولین گنج برون آمده از رنج است!

این مردک یخ‌زده‌ی روسی، از آزادی انسان می‌ترسد. برایش آزادی یعنی هرج‌ومرج. انسانِ آزاد در نظرش یا قاتل می‌شود یا دیوانه. این نگاه، برخلاف ادعای فلسفی‌بودنش، نشانه‌ی ضعف اوست.

×××

حداقل در سه اثر مشهورش: “ابله”، “جنایات و مکافات” و “برادران کارامازوف” تمام این نقد من وجود دارد.

دوستانم به من خرده می‌گیرند که آثار او را درک نکرده‌ام او شاهکار نوشته.

چه شاهکاری؟

چطور ممکن است نویسنده‌ای که این‌همه رنج‌پرستی، اخلاق‌گرایی مذهبی، زن‌ستیزی، و اضطراب از آزادی دارد، به دل خیلی‌ها نشسته باشد؟

مخاطب فکر می‌کند با یک فیلسوف یا روانکاو طرف است، درحالی‌که بسیاری از تحلیل‌هایش بیشتر حالت خطابه‌ی مذهبی دارند تا فلسفی.

او مشهور شد چون رنج‌پرستان از او بُت ساختند؛ چون جامعه‌ی زن‌ستیز و مردسالار بر جهان حاکم است. چون سینما و فرهنگ‌عامه او را تکثیر کردند تا جایی که نامش از کیفیت آثارش بزرگ‌تر شد.

×××

درواقع بیش از ۵۰٪ شهرت او محصول نقد غربی است، نه خود داستایفسکی و نه آثارش.

این روند شبیه بُت‌سازی از نیچه توسط اگزیستانسیالیست‌ها بود.

در دوران جنگ سرد، داستایفسکی که، ضد غرب بود، ضد لیبرالیسم بود، ضد سرمایه‌داری بود، ضد عقل‌گرایی بود و مدافع ایمان و اقتدار معنوی بود، به ابزار ایدئولوژیک تبدیل شد؛ او نماینده‌ی ایدئولوژی اسلاوفیل‌ روسی است.

×××

این نویسنده شاید خودش نمی‌دانست ولی ابزار شد؛ خوانش آثارش لذت وقت‌کشی است!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رنج مقدس چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #رنج مقدس

۰ ۰ ۰ ۹۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

ایدئولوژی رنج!

بعنوان کسی که کونش از هفت‌جا پاره شده برای حداقل‌های زندگی- یعنی کسی که رنج کشیده- نقد جدیی دارم به ستایشگری رنج، به معنادار کردن رنج و به رشد کردن از طریق رنج. من ن

ایدئولوژی رنج!

بعنوان کسی که کونش از هفت‌جا پاره شده برای حداقل‌های زندگی- یعنی کسی که رنج کشیده- نقد جدیی دارم به ستایشگری رنج، به معنادار کردن رنج و به رشد کردن از طریق رنج.

من نمی‌دانم چه اصراری است که بگوییم رنج کشیدیم که به اینجا رسیدیم!؟ این رقابت بر سر رنج از چیست؟

×××

چیزی که در اکثر ادیان و مکاتب فلسفی و آثار نویسندگان شهیری چون داستایفسکی، کافکا، کوندرا و… هست اینست که باید رنج بکشیم تا رشد کنیم. تقریباً همگی ستایشگر رنج شده‌اند.

رنج، بیداری است؛ رنج، آگاهی است؛ رنج، گنج است و رنج….

هزاران گزین‌گویه هست، هزاران ضرب‌المثل و هزاران رمان و داستان و هزاران بیت شعر و حتی هزاران شعار.

×××

برخی به‌مانند نیچه و امثالهم، رنج را اجبار تراژدیک زندگی نامیدند ولی آنرا خمیری برای فرم دادن به خود می‌دانستند.

اساساً الزام وجود رنج، انتخاب رنج یا تحمل رنج ولو با معنادار کردنش، فریبکارانه‌ست و شبیه صحبت پیشینیان فقط با پوسته‌ی رنج‌نیچه‌ای.

×××

از دست دادن، پوچی، تنهایی، ترس از مرگ، افسردگی، تناقض‌های درونی و .. همگی رنج‌اند. ولی آیا با معنا دادن به اینها ما رشد می‌کنیم؟ یا باید باشند تا رشد کنیم؟

بگمان من ساختن معنا برای رنج، یعنی ما واقعیت را تغییر نمی‌دهیم، فقط روایتش را عوض می‌کنیم تا زخم‌ها قابل‌تحمل‌تر شوند. یعنی وقتی رنج می‌کشیم تازه بعدش می‌نشینیم برایش روایت می‌سازیم.

ازطرفی وجود رنج هیچ کارکرد تکاملی مستقیم ندارد؛ و بعنوان تجربه‌ی ذهنی کشنده، فرساینده، طولانی و روانی، هیچ مزیت تطبیقی مفیدی ندارد.

رنج محصول جانبی آگاهی است، نه ابزار رشد. و شکی نیست رنج مزمن، سیستم ایمنی، حافظه و اراده را تخریب می‌کند.

×××

رنج برای رشد کافی نیست ضروری هم نیست؛ حتی مفید هم نیست.

می‌شود رشد کرد بدون رنجِ، از راه یادگیری، تجربه، تمرین، بازی، کنجکاوی، و نوآوری.

انسان‌هایی که رنج می‌کشند، معمولاً نه رشد می‌کنند، نه شکوفا می‌شوند؛ تنها زخم می‌خورند. این‌که برخی از دل اینهمه رنج، شکوفا می‌شوند دلیلش خود آن رنج‌ها نیست بلکه امتحان کردن راه گریز است! می‌شد بدون آن هم این مسیر را رفت؛ یعنی رشد، محصول تلاش برای خروج از آن رنج بود.

رشد از تجربه‌های نو و تلاش می‌آید، نه از رنج.

××

گنج را با چالش و تلاش می‌توان بدست آورد. ولی با رنج نه؛ هیچ گنجی، محصول رنج نیست!

اما ادیان، فلاسفه، نویسندگان و… مدام در مغز مردم میکنند این‌که رنج می‌کشی یعنی داری خوب می‌شوی؛ و دولت‌ها از این بعنوان فرمولی استفاده می‌کنند برای خودسرکوبی و جلوگیری از اعتراض و توجیه نابرابری!

×××

درحقیقت رنج، ذاتاً وجود ندارد اما یکی از اثرات داشتن آگاهی، رنج است. بعبارتی نه این‌که چون رنج کشیدیم آگاهیم بلکه چون آگاهیم رنج می‌کشیم!

اما نباید رنج بکشیم تا بیدار شویم یا آگاهتر. باید سعی کنیم رنج نکشیم. یک شورش علیه رنج لازمست!

هر معنایی که بعد از بیرون آمدن از رنج، به رنج می‌چسبانی یک توجیه و یک روایت ساختگی است تا اثرات کون‌سوزی آن را برای خودت مجاب کنی.

هرکس از رنج رشد کرده، از “راه فرار” رشد کرده، نه از خود رنج و نه از معنای رنج.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رنج مقدس چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #رنج مقدس

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

اجبار طبیعی!

جوان اندیشمندی مرا زیر منگنه گذاشت که چرا در مطلب “بدن اجتماعی” یک مثال پورن‌استاری زدی؛ از زاویه‌ای دیگر بازش کن هادی‌خان بی‌تربیت! بان‌چاو؛ اطاعت امر 🙂 ××× در مطل

اجبار طبیعی!

جوان اندیشمندی مرا زیر منگنه گذاشت که چرا در مطلب “بدن اجتماعی” یک مثال پورن‌استاری زدی؛ از زاویه‌ای دیگر بازش کن هادی‌خان بی‌تربیت!

بان‌چاو؛ اطاعت امر 🙂

×××

در مطلب قبلی گفتم که بدن ما اجتماعی است وگرنه ذهنمان همچنان انزواطلب و فردی است.

بیراه نیست که بگوییم ذهنمان از طریق بدنمان رشد کرده؛ درنتیجه ذهن همچنان برای رشد بیشتر گویی درگیر تعامل بیشتر بدن با بدن‌های دیگر است!

بعبارتی پیشقراول هر تعاملی و هر تغییری در انسان خردمند، بدنش است نه ذهنش.

×××

برای این‌که بفهمیم بدنمان اجتماعی است یا ذهنمان؟ به این بیندیشیم که گونه‌های مختلف انسان‌های اولیه پیش ازاین‌که اندیشمند باشند یا ذهنیتی داشته باشد اجتماعی بودند درست شبیه هر حیوان دیگری و حتی پس از آن.

بدن، همیشه پیام می‌فرستد و پیام می‌گیرد؛ وضعیت سلامت، سن، قدرت، قابلیت تولیدمثل، موقعیت اجتماعی، احساسات.

هر موجود زنده‌ای که نیاز به تعامل، تولیدمثل یا بقا و حتی رقابت(!) در گروه دارد، بدنش سیگنال‌دهنده یا گیرنده است.

مبحث تکامل داروینی و انتخاب طبیعی در زیبایی پر طاووس یا آواز پرندگان گویای همین است که بدن‌هایشان پیام به دیگران می‌دهند.

×××

زنان و مردان امروزی، با چربی‌برداری و چربی‌گذاری و یا تزریق فیلر به بدنشان دنبال زیبایی بدنی هستند برخی نیز با ورزش و باشگاه رفتن.

اینجا پرسشی مطرح است که: تلاش برای قدرت و زیبایی بدن چه نسبتی با ارزش‌های ذهن انزواطلب ما دارد؟ آیا خودنمایشی است یا خودشکوفایی؟ آیا این کارها برای مردم است یا برای خودت؟ آیا این کار ذهنی است یا بدنی؟

برای پاسخ به این زیباسازی بدنی، باید بیفتیم توی نیاز بدن به اجتماعی بودن. که حاوی تایید، احترام، رقابت و هم‌افزایی هورمونی است.

از چربی و فیلر کُس و کون فاصله می‌گیرم تا ورزشی بودن را پیش بکشم…

×××

فارغ از مزایای باشگاه رفتن و ورزش کردن برای سلامتی، شاید بخش مهمش برای نسل بخصوص جوان که سرشار از نیاز به دیده شدن و تاییدشدن هستند درگیر شدن به همان دغدغه‌ی بدن اجتماعی‌ باشند؛ نوعی حس رقابت.

پس وقتی صحبت از زیبایی و قدرت بدن می‌کنیم، یعنی بدن ما همواره در آینه‌ی دیگری معنا پیدا می‌کند.

بدن، بعنوان یک موجود اجتماعی، بدون بازخورد دیگران ناقص است؛ نه به این نیت که ما برده‌ی نگاه دیگران باشیم، بلکه چون تجربه‌ی بدنی بر خواست هورمونی و لذت و معنا و در تعامل و بازتاب اجتماعی ساخته می‌شود پس بدن‌هایمان خود را بسوی چشم بدن‌های دیگر پیش می‌برند.

×××

باشگاه رفتن، ورزش کردن و حتی تغییرات ظاهری، اتفاق ذهنی نیست و اتفاق شخصی نیز نیست بلکه واکنشی عمومی و بدنی است؛ چیزی شبیه انتخاب طبیعی موجودات!

من فکر می‌کنم ما آدم‌ها دیگر پی بردیم که خب با جهش ژنیتکی آدم شدیم ولی حالا چطور؟ چطور بهتر و تکامل‌یافته‌تر در میان گونه‌ی انسانی دیده شویم؟

با انبوه موی روی بدن چه کنیم؟ با نواقص یا نازیبایی‌های جسمی چه کنیم؟

بنظرم تغییرات ظاهری بخش دوم تکامل ماست نه بشکل انتخاب طبیعی که یک اجبار طبیعی است.

×××

یعنی وقتی جوانی باشگاه می‌رود، نه صرفاً برای آرامش ذهن، بلکه برای احساس توانمندی، خوش‌تیپ بودن در لباس، افزایش تسترون، رقابت، خوش‌بدن بودن بوقت عریانی، اعتماد به نفس و حضور اجتماعی اوست. درواقع همه‌ی اینها پاسخ یا پیامی است به بدن‌های دیگر در فضای اجتماع.

بعبارتی او بدنش را پلی میان خود و جهان اجتماعی می‌کند.

×××

هرچه هست هم انتخاب طبیعی و هم اجبار طبیعی واکنشی بدنی است!

اجبار طبیعی همان فشار محیط است که موجود را مجبور به تغییر می‌کند.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

اپیکور ایرانی!

دوستان فرمودند چرا ابوعلی‌سینا را کفترباز (کُس‌باز جهان) نامیدم. 🙂 مشهورترین منبع زندگینامه‌‌ی ابوعلی سینا کتابی است بنام سیرت‌الشیخ‌الرئیس نوشته‌ی نزدیک‌ترین دوست

اپیکور ایرانی!

دوستان فرمودند چرا ابوعلی‌سینا را کفترباز (کُس‌باز جهان) نامیدم. 🙂

مشهورترین منبع زندگینامه‌‌ی ابوعلی سینا کتابی است بنام سیرت‌الشیخ‌الرئیس نوشته‌ی نزدیک‌ترین دوست و شاگرد همیشه‌همراهش “ابوعبید جوزجانی” که حشر و نشر زیادی داشت با بوعلی.

او می‌نویسد: ابن‌سینا پس از روزهای طولانی تدریس و کار علمی، شبها به خوش‌باشی، شراب‌نوشی، موسیقی و رابطه با زنان علاقه‌ی بسیاری داشت.

×××

ابن‌سینا شخصیتی بسیار پرانرژی، آزاداندیش، لذت‌جو و در عین حال نابغه بود؛ حتی بعضی پژوهشگران او را “Epicurean Islamic Scholar” یا اپیکور اسلام یا لذت‌گرای جهان اسلام توصیف کرده‌اند.

این فیلسوف دوست‌داشتنی از داشتن رابطه با زنان ابایی نداشت… خودش می‌گفت-البته نه مستقیم-: اگر شهوت را سرکوب کنم، بیمار می‌شوم.

در واقع نگاهش علمی بود ازاین‌که رابطه‌ی جنسی را یک نیاز طبیعی می‌دانست، نه چیزی شرم‌آور. و چیزی است برای خلق شاهکار یا چیزی است برای فرار از بن‌بست ذهنی که جلوی خلق شاهکار را می‌گیرد.

×××

او ازدواج کرد، اما فقط یکبار که آن نیز ازدواج موفقی نبود؛ خودش گفته: همسرش بدخلق بود و زندگی مشترک، آرامش فکری او را به‌هم می‌زد. بنظرم منظورش این بود همسرش نیاز جنسی‌اش را بخوبی پوشش نمی‌داد!

شاید روابط متعددش بدلیل: اشراف کامل بر مزاج گرم و گرمیجات، شهوت قوی، روحیه‌ی لذت‌گرایانه، فرار از فشارهای سیاسی (چون بارها زندانی شد)، و درنهایت تنهایی علمی (کسی در سطح نبوغ او نبود) بود.

×××

جوزجانی صریحاً -نه بقصد تخریب استاد- می‌گوید:

اگر شبها به بزم و لهو نمی‌پرداخت، از شدت فکر و کار، مغزش از هم می‌پاشید.

یعنی کامگیری و لذتجویی برایش نوعی تخلیه‌ی چاه روانی بوده.

اما آیا این موضوع به شخصیت علمی او لطمه زد؟

به‌هیچ وجه. چراکه شاید با همین سبک زندگی بود که: ۴۵۰ کتاب نوشت؛ قانون را که ۷ قرن کتاب مرجع پزشکی جهان بود، تألیف کرد. شفا را بعنوان یکی از بزرگ‌ترین آثار فلسفی جهان نوشت. این شاید همان تخلیه‌ی چاه نیاز و فوران هورمونی‌ست که منجر شد او شاهکارهای علمی خلق کند که پیشتر گفته بودم.

×××

ولی نکته‌ی جالب نامگذاری دو کتاب‌ مشهور او “قانون” و “شفا” است که بنظرم بسیار هوشمندانه انتخاب کرده: منطقاً کتاب پزشکی‌اش باید نامش شفا باشد و کتاب فلسفه‌اش، قانون؛ ولی او فلسفه را شفای ذهن می‌دانست و شفای بدن را قانون!

بعبارتی نظرش این بود که رعایت یک سری قوانین پزشکی، بدنت را سالم نگه می‌دارد ولی آن چیزی که در نهایت شفابخش است فلسفه‌ست!

×××

می‌شود گفت اگر اپیکور برای ابن‌سینا ستون لذت بود ارسطو برای او ستون فلسفه.

هرچه هست آن بزرگوار خود متخصص گرمی خوردن بود 🙂 ولی علیرغم تعدد روابط جنسی نه به درد پروستات یا سوزاک که به درد قولنج (انسداد یا سرطان روده) گرفتار شد و از دنیا رفت. 🙂

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

بدن اجتماعی!

اینکه می‌گویند ما آدم‌ها اجتماعی هستیم درست نیست درحقیقت بدنمان اجتماعی است؛ وگرنه ذهن‌مان همچنان انزوا‌طلب و فردی است! ××× بطور مثال لذت جنسی فقط یک پدیده‌ی فیزیولو

بدن اجتماعی!

اینکه می‌گویند ما آدم‌ها اجتماعی هستیم درست نیست درحقیقت بدنمان اجتماعی است؛ وگرنه ذهن‌مان همچنان انزوا‌طلب و فردی است!

×××

بطور مثال لذت جنسی فقط یک پدیده‌ی فیزیولوژیک نیست؛ یک پدیده‌ی روابطی است. اگر فقط قرار بود انزال یا ارگاسم کافی باشد، بدنِ ما خودش می‌توانست همیشه بهترین لذت را تولید کند. اما ما بدنبال “او” می‌رویم چون: لذت جنسی در مغز، بازتاب رابطه است و سیستم عصبی ما طوری طراحی شده که لذت را در پیوند، توجه، تأیید، لمس انسانی و نگاه دیگری تقویت می‌کند.

این یعنی ارگاسم در تن اتفاق می‌افتد، اما معنا در حضور دیگری ساخته می‌شود.

×××

ازطرفی ما از طریق دیگری، خودمان را حس می‌کنیم پس بخش عظیمی از لذت جنسی اساساً به تجربه‌ی آینه‌وار و خودبازتابی مربوط است: این‌که خواستنی هستیم، دیده می‌شویم، پذیرفته می‌شویم و اثر می‌گذاریم.

×××

خودارضایی لذت می‌دهد؛ اما آینه‌ی انسانی به ما نمی‌دهد چراکه بدن ما اجتماعی است، نه تک‌تن.

هورمون‌های عشق (اکسی‌توسین، پرولاکتین، دوپامین) در تعامل با دیگری چند برابر ترشح می‌شوند. و بدن عملاً در حضور دیگری “پرمعناتر” می‌شود.

بعبارتی لذت تنهایی، فیزیکی است؛ ولیکن لذت با دیگری، وجودی.

چراکه در مواجهه با دیگری، معجونی ترکیبی از لذت، تعلق، غیرقابل‌پیش‌بینی بودن، احترام، تأیید، تسلیم، معنا، بازی، لحن، بو، بافت پوست، صدا، واکنش، مقاومت، هیجان، تعجب، قدرت، تسلط و ترس و امنیت را همزمان داری.

این معجون را به‌تنهایی بدنت نمی‌تواند تقلید کند.

×××

لذت جنسی در بدن آغاز می‌شود، اما در رابطه کامل می‌شود.

این‌که برخی افراد به‌سمت خودارضایی یا انزوا می‌روند، یا خانواده‌ی تک‌نفره می‌سازند نمی‌دانند جنسی‌ترین بخش رابطه، لذت نیست؛ آینه‌ شدن است.

شاید بپرسید کسی که خوارضایی می‌کند ولی روابط اجتماعی سالمی دارد پس چی؟

اجتماعی بودن یک نقابِ رفتاری‌ست، نه یک ماهیت ذهنی.

او می‌خندد، سلام می‌کند، کار می‌کند، معاشرت دارد، در جمع خوب رفتار می‌کند.

این‌ها پاسخ‌های بدنی و اجتماعی هستند یا همان الگوهای یادگرفته‌شده‌ی تعامل.

×××

بدن از لحظه‌ی تولد به دیگری بند است!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

جعبه‌سیاه!

هرکداممان یک جعبه‌سیاه داریم… برعکس هواپیما که سقوط می‌کند و بعد دنبال جعبه‌سیاهش می‌گردند، برخی دنبال جعبه‌سیاه ما هستند وقتی یافتنش تازه سقوط می‌کنیم! گاهی سقوط از

جعبه‌سیاه!

هرکداممان یک جعبه‌سیاه داریم…

برعکس هواپیما که سقوط می‌کند و بعد دنبال جعبه‌سیاهش می‌گردند، برخی دنبال جعبه‌سیاه ما هستند وقتی یافتنش تازه سقوط می‌کنیم!

گاهی سقوط از دید او و گاهی سقوط از دید خودمان.

×××

این جعبه‌سیاه حاوی اطلاعات رمزنگاری شده نیست؛ فقط مشتی داده‌های پنهان شده از دید همگان دارد شامل: انگیزه‌های تاریک، ضعف‌های شخصی‌، روابط موازی، پول دادن‌های پنهانی، کارهای مخفی، رازها و حرف‌های مگوی، اهداف نهایی، نیت‌ها و درنهایت شنیده‌هایی که اگر برملا کنی بوی گُهش دنیا برخواهد داشت.

پنهان نگه‌داشتن این جعبه نه با نگفتن از آن، بلکه با گفتن‌های حساب‌شده ممکن می‌شود؛ آنهم با روایت‌هایی که لایه‌ی بیرونی را نشان می‌دهند و مغزِ تلخِ داخل را می‌پوشانند.

×××

پرخاش، سکوت، کنش مخاطب‌پسند و… همگی برای فریب دیگران است تا این جعبه را نیابند و یا مسیر ذهن و نگاهشان را از آن منحرف کنیم.

آدم‌ها جعبه‌سیاه دارند؛ و باید هم داشته باشند.

چرا؟

چون انسان بدون حریم، انسان نیست و فردیت ندارد. فردیت ما دقیقاً در همان جعبه‌سیاه پنهان شده؛ جایی که نه والدین به آن دسترسی دارند، نه عشق، نه دوستان، نه حتی نسخه‌ی اجتماعیِ خودمان.

×××

این جعبه‌سیاه گاهی شبیه یک قفسه‌ی پر از اسناد طبقه‌بندی‌شده است و بعدها بعضی داده‌ها را از رده‌ی محرمانه خارج می‌کنیم و تحویل جهان می‌دهیم. در ظاهر اسمش را می‌گذاریم صداقت، روراستی یا خودافشایی؛ اما در زیرِ پوست ماجرا، این حرکت آزمایشی‌ست:” که آیا جهان ظرفیت دیدن کمی از حقیقت مرا دارد یا باید لایه‌های حفاظتی جعبه‌سیاه را بیشتر کنم؟”

هر افشاگری، یک تست ضربه است: یا آخرین مشت به درِ بسته‌ی گذشته است و اعلام پایانِ یک دوره‌ی محرمانگی؛ یا برعکس هشداری‌ست برای سخت‌پوش‌تر کردن، زرهی‌تر کردن، تشدید امنیت و محرمانه‌تر شدن.

×××

گاهی خودافشاگری یعنی: این بخش از من، دیگر تهدیدآمیز نیست، می‌توانی ببینی.

و گاهی یعنی: دیدی؟ حتی همین را هم نتوانستی تحمل کنی… پس بقیه را باید در لایه‌های عمیق‌تری دفن کنم.

آدم‌ها نه از داشتن جعبه‌سیاه می‌ترسند نه از پنهان کردنش؛

ترس واقعی از لحظه‌ای‌ست که بفهمند هیچ‌کس لایق دیدن نسخه‌ی اصلی آن نیست.

×××

هرچه هست گاهی که سر در این جعبه می‌کنی تازه می‌فهمی چقدر از خودت را، خودت هم نمی‌دانستی!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۰ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

هیتلر بی‌خایه!

کاشف بعمل آمد که هیتلر بی‌خایه بود. 🙂 نه با این قطعیت ولیکن ظاهراً با بررسی DNA در خون خشک شده و باقیمانده از کاناپه‌ای که او رویش خودکشی کرده، مشخص شده طفلک اختلال

هیتلر بی‌خایه!

کاشف بعمل آمد که هیتلر بی‌خایه بود. 🙂

نه با این قطعیت ولیکن ظاهراً با بررسی DNA در خون خشک شده و باقیمانده از کاناپه‌ای که او رویش خودکشی کرده، مشخص شده طفلک اختلال جنسی داشته و گویا به میکروپنیس دچار بوده. همان رنج کیر کوچک!

یا یک بیضه نداشته؛ شاید همان تخم چپ را نداشت؛ و چون نداشت براحتی هرچیزی را به آن حواله میداد. 🙂

این همان بی‌خایه‌ای بود که بطرز وحشتناکی خودش را خایه‌دار نشان داد!

هرچه هست ما گرفتار دو جنس آدم دیگر هم هستیم:

بی‌خایگانی که خود را خایه‌دار نشان می‌دهند و خایه‌دارانی که وانمود می‌کنند بی‌خایه‌اند!

×××

لذت جنسی در هیتلر حتماً که شبیه آدم‌های معمولی نبوده و او نیز کسی شبیه آقامحمدخان قاجار بود که اخته شد بدست کریم‌خان زند. همین شد که با عقده‌گشایی شاهکارهای نابودی حجم زیادی از آدم‌های کرمان و بسیاری از نقاط دیگر را رقم زد.

از سویی دیگر، هنرمندانی بودند که می‌گفتند بعد از یک رابطه‌ی جنسی لذت‌بخش تازه ذهنشان باز شده و شاهکارهای هنری و ادبی خلق کرده‌اند و عشق کردند.

×××

نمی‌توان بطور دقیق گفت که بودونبود سکس یا کیفیتش منجر به خلق جنایت یا هنر می‌شود، ولی بطرز عجیبی برخی از آنانی که بی‌حس و حال جنسی بودند جانیان مشهوری شدند -حتی نقل است چارلز دوم انگلستان و آخرین تزار روسیه نیز اختلالات مشابهی داشتند- و آنانی که لذت بردند هنرپروران بی‌مثال شدند- شبیه میکل آنژ یا ابوعلی‌سینا کفترباز خودمان.

×××

حتی فیلسوفانی سرخورده و ضدلذت، شبیه شوپنهاور نیز اگرچه جنایت نکردند ولی آنقدر فلسفه‌ی خشک و ضدلذتی را ارایه کردند که گویی به قعر جهنم پرت شده بودند.

بهرحال سرکوب نیاز و تمایلات می‌تواند به دو مسیر برود:

درونگرایی خشک؛ شبیه شوپنهاور؛ یا برون‌گرایی خشونت‌آمیز شبیه برخی دیکتاتورها و جانیان تاریخ.

فیلسوفان ضدلذت به جهنم جان پرتاب شدند، اما جانیان در فقر لذت به جهنم جهان.

×××

بطور نسبی تاریخ نشان داده: ناکامی جنسی گاه با خونریزی تاریخ گره خورده و لذت جنسی گاه با شاهکارهای جاودانه…

این یعنی ما نه‌تنها گرفتار بازی هورمونی خودمان هستیم که گرفتار بازی هورمونی دیگران نیز هستیم!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۱ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

بازگشت او بسوی همه است!

بازگشت او بسوی همه است! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: خدا را چه فرض کردی؟ آن “کلی” که آهنربایش را رها کرده تا هر “جزئی” به او برگردد؟ خدا مرده. او بسوی همه بازخوا

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۱ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۹ دقیقه

پیش‌بینی دقیق‌ موفقیت!

چرا بعضی افراد با حداقل تحصیلات، موفق می‌شوند و برخی با مدارک زیاد، شکست می‌خورند؟ چرا باهوشان قعر جدول موفقیت‌ها هستند اما افراد بظاهر خنگ جلوترند؟ چرا بعضی آدم‌ها

پیش‌بینی دقیق‌ موفقیت!

چرا بعضی افراد با حداقل تحصیلات، موفق می‌شوند و برخی با مدارک زیاد، شکست می‌خورند؟

چرا باهوشان قعر جدول موفقیت‌ها هستند اما افراد بظاهر خنگ جلوترند؟

چرا بعضی آدم‌ها فرصت‌‌های انبوه دارند و بعضی دیگر نه؟

آیا هوش بیشتر باعث موفقیت می‌شود یا مهارت‌های اجتماعی؟

چرا بعضی افراد پس از شکست سریع برمی‌خیزند و برخی دیگر ناامید می‌شوند؟

نقش شبکه‌ها و روابط اجتماعی در موفقیت واقعی چیست؟

آیا موفقیت تصادفی است یا نتیجه‌ی نظم و برنامه‌ریزی طولانی؟

چرا برخی افراد انگیزه و اشتیاق بیشتری برای رسیدن به هدف دارند؟

آیا موفقیت پایدار است یا بیشتر محصول لحظات کوتاه و شرایط موقتی؟

در یک کلام آیا موفقیت‌های ما شانسی است؟ می‌شود موفقیت را پیش‌بینی کرد؟ برای پاسخ به این پرسش چند چیز را زیرورو کردم پیش از همه، علیت را.

از بین تمام مکاتب و نظریه‌ها، قدیمی‌ترین نظریه‌ای که واقعاً هنوز اعتبار دارد و مبنای تفکر مدرن هم هست، نظریه‌ی علیت و اصل دلیل کافی است. اصالت و صحت این نظریه حدود ۲۵۰۰ سال قدمت دارد و ریشه‌اش به فلاسفه‌ی پیش‌سقراطی برمیگردد.

گویا این نظریه چنان بنیادی است که بدون آن نه علم ممکن است، نه استدلال منطقی، نه حتی گفت‌وگو.

بسیاری از نظریات با گذر زمان رنگ باختند اما علیت هنوز معتبر است؛ چرا؟ چون تاکنون همه‌ی علوم تجربی بر آن بنا شده‌اند: فیزیک، زیست‌شناسی، شیمی، متافیزیک، علم، منطق، ریاضیات، فلسفه ذهن، اقتصاد و…

هر پژوهش علمی در دنیا بر یک جمله استوار است: که هر پدیده‌ای یک علت دارد.

حتی فیزیک کوانتوم هم علیت را نابود نکرد؛ فقط نوع آنرا تغییر داد به علیت احتمالاتی و حتی ذات بنیادی ذرات. بعبارتی از یک علت خطی و ساده قطعی رفت بسمت احتمالات و آماره‌های پیچیده و غیرخطی.

×××

در فیزیک کلاسیک، فرض بر این است که اگر شرایط اولیه‌ی یک سیستم را کاملاً بشناسیم، آینده‌ی آن کاملاً قابل پیش‌بینی است؛ این دیدگاه به جبر لاپلاسی هم تعبیر می‌شود.

اما در فیزیک کوانتوم، پیش‌بینی دقیق ممکن نیست، نه بدلیل بی‌نظمی یا تصادف فلسفی، بلکه چون خود نظریه فقط احتمال رخدادها را توصیف می‌کند، نه علت آن‌ها را. یعنی از آنجایی که ذره خودش تصمیم می‌گیرد کجا باشد تعیین یا پیش‌بینی جایگاهش دشوار است؛ با این‌حال تو می‌توانی ذره را در چارچوبی که خودت ساختی محدود کنی و احتمال وقوع نتیجه‌ی دلخواه را تقریباً به یقین برسانی؛ اما حذف کامل احتمالاتِ بنیادین ــ مگر در عمل و نه در اصل ــ ممکن نیست.

بعبارتی ذره در ذات خود، تصادفی یا احتمالاتی عمل می‌کند، اما می‌توان مسیرهای محدود و قانون‌مند برایش درنظر گرفت و ما با مهندسی محیط، از این احتمالات، نظم و پیش‌بینی بسازیم. یعنی یک تله‌ی کوانتومی.

×××

تله‌ی کوانتومی یعنی یک تله برای ذره؛ و ذره‌ی اسیر شده در درون تله، “انتخاب می‌کند” کجا باشد، اما فقط بین نقاط یا حالت‌هایی که تله به او اجازه می‌دهد!

همین ایده، مبنای زیبایی شد برای هوش مصنوعی و ساخت تراشه‌های کوانتومی!

در کلامی دیگر، ذره هنوز سرکش،آزاد و احتمالی عمل می‌کند، اما احتمالات محدود و کنترل‌شده. بااین‌وجود با با یک تله‌ی کوانتومی می‌توانیم ذرات را رام کنیم! می‌توانیم احتمال جایگاه و حالت آن را پیش‌بینی کنیم که تقریباً در همان محدوده ظاهر می‌شود یا نه؟ این همان چیزی است که می‌گوییم: نظم مهندسی‌شده تا احتمال ذاتی ذره را به یک خروجی قابل استفاده و پیش‌بینی تبدیل ‌کنیم.

پس تله‌ی کوانتومی، ذره را در چارچوب محدود خودش نگه می‌دارد؛ آزادی ذره هنوز احتمالی است، اما نظم‌ مهندسی تله این احتمال را به یک خروجی تقریباً قطعی تبدیل می‌کند.

بنابراین جهان تماماً تصادف نیست بلکه نیمه‌تصادفی است: تصادف در سطح بنیادی است، اما قانون‌مند و قابل پیش‌بینی در سطح عمل و در سطح کلان!

در سطح ذرات بنیادین: اندازه‌گیری یک ذره، حالت ذره‌ی دیگر را تعیین می‌کند. حالت ذره‌ی دیگر در احتمالات و رفتار بنیادین ذرات نهفته است و در آخر رفتار تک‌تک ذرات نیمه‌تصادفی و غیرقطعی است.

در مقیاس بزرگ (میلیون‌ها ذره): وقتی ذرات را یک‌جا اندازه‌گیری کنیم، اثر نوسانات فردی و تکی هر ذره خنثی می‌شود.

میانگین‌ها و رفتار آماری کل سیستم قابل پیش‌بینی می‌شوند. این یعنی نظم و پیش‌بینی در مقیاس بزرگ وجود دارد.

کوانتوم نشان می‌دهد که حتی وقتی جهان در سطح بنیادین نیمه‌تصادفی است، در مقیاس بزرگ با نگاه آماری، نظم و پیش‌بینی‌پذیری وجود دارد. بنابراین: همه‌چیز تصادف نیست، بلکه تصادف واقعی و غیرقابل خنثی و غیرقابل پیش‌بینی تنها در لایه‌های زیرین و کوانتومی چند ذره رخ می‌‌دهد.

×××

جبر آقای لاپلاسی اگرچه برای فیزیک کلاسیک نوشته شده و امروزه مردود است اما بگمانم هنوز جای بحث دارد و در فیزیک کوانتوم هم جواب می‌دهد؛ او گفته: اگر کسی در لحظه‌ی معینی موقعیت و سرعت تمام ذرات جهان را بداند، می‌تواند گذشته و آینده‌ی جهان را کاملاً پیش‌بینی کند. اگر برداشت ما از “تمام ذرات” به معنای تک تک ذرات باشد (یکجور اندازه‌گیری جزیی یا جزيی‌نگری) این پیش‌بینی قطعی نیست و کوانتوم آنرا رد می‌کند-چراکه طبق اصل عدم قطعیت هایزنبرگ مانع از دانستن همزمان موقعیت و سرعت دقیق می‌شود. بنابراین پیش‌بینی قطعی در سطح تک‌ذره‌ها غیرممکن است.- اما اگر برداشت ما از “تمام ذرات” به معنای اندازه‌گیری یکجای تمام ذرات باشد (یکجور اندازه‌گیری کلی یا کلی‌نگری) این پیش‌بینی نزدیک به یقین است و کوانتوم آنرا ممکن می‌سازد هرچند تخیلی بنظر می‌رسد!

اما یک چیزی را نشان می‌دهد و آن کلی‌نگری یا کوانتوم در سطح کلان است.

درنتیجه جبر لاپلاسی، اگر با نگاه آماری و جمعی به کوانتوم تفسیر شود، هنوز یک ایده‌ی معتبر برای مقیاس بزرگ است.

بعبارت دیگر: حتی در دنیای نیمه‌تصادفی کوانتومی، نظم و پیش‌بینی در مقیاس کلان برقرار است، و تصادف واقعی فقط در لایه‌های بنیادین چند ذره رخ می‌دهد.

×××

بر اساس دانش امروز: هیچ پدیده‌ی شناخته‌شده‌ای بی‌علت نیست ولی نوع علت‌ها متفاوت‌اند؛ یعنی نوع جهان با نوع علیت تعریف می‌شود. یا بهتر بگویم در جهان فیزیک کلاسیک علیت قطعی است و در جهان کوانتوم علیت، احتمالاتی.

بطور کل در سیستم‌های پیچیده علیت شبکه‌ای، چندگانه، غیرخطی،مغز/آگاهی و.. نیز در هیچ‌کدام بی‌علتی نداریم؛ فقط علت، ساده و خطی نیست. بااینحال بعضی‌ها فکر می‌کنند همه‌چیز تصادفی است و هیچ‌چیزی قابل پیش‌بینی نیست یعنی پیش‌بینی‌ناپذیری را با بی‌علتی قاطی می‌کنند. لفظ همه‌چیز تصادفی است خود قطعیتی دارد که با اصل عدم قطعیت در تضاد است! مگر آن‌که منظور از همه‌چیز شبیه تمام ذرات یک چیز کلی باشد! نه تک‌تک.

اگر تک‌تک باشد بله شبیه ذرات همه‌ چیز تصادفی است اما همه‌ی ذرات بعنوان همه‌چیز نیمه‌تصادفی است!

×××

در همه‌جا الگوهای علی یا شبه‌علی حاکم‌اند، اما در عمیق‌ترین لایه‌ها علیت به معنای کلاسیک از کار می‌افتد یا جای خود را به احتمالات می‌دهد.

هایزنبرگ، پدر مکانیک کوانتوم، می‌گفت: “در بنیاد طبیعت، ما دیگر از علتِ دقیق نمی‌گوییم، بلکه از احتمالِ وقوع خواهیم گفت”.

به بیان فلسفی‌تر: علیت در کوانتوم از “ضرورت” به “احتمال” تغییر شکل داده؛ اما هنوز رابطه‌ای هست: یک نوع گرایش طبیعی به نتیجه، نه یک زنجیر قطعی. براستی آنچه که بعنوان تصادف ازش یاد می‌شود چیزی نیست جز نقاب نظم!

تصادف، نقابِ نظم است؛ آن‌که ژرف‌تر می‌بیند، حتی در بی‌نظمی نیز ضرورت را حس می‌کند.

×××

پیش‌بینی در کلی‌نگری نزدیک به یقین است اما هرچه جزیی‌تر شویم ناموفق‌تریم!

این یعنی در حالت کلی‌نگری: پیش‌بینی ما نزدیک به یقین است بطور مثال وقتی به میلیون‌ها یا میلیاردها ذره نگاه آماری می‌کنیم:

o نوسانات فردی(تکی) خنثی می‌شوند،

o خواص میانگین و کل سیستم تقریباً قطعی و قابل پیش‌بینی هستند.

مثال: رسانایی یک فلز، دما، فشار به طور دقیق قابل پیش‌بینی‌اند، حتی اگر تک‌تک الکترون‌ها قابل پیش‌بینی نباشند.

در مقابل جزئی‌نگری سبب پیش‌بینی دشوار و ناموفق می‌شود بطور مثال وقتی می‌خواهیم رفتار تک‌ذره‌ها یا ذرات محدود کوچک را پیش‌بینی کنیم:

o اصل عدم قطعیت هایزنبرگ و رفتار احتمالی ذرات ، پیش‌بینی قطعی را غیرممکن است.

• مثال: مسیر دقیق یک الکترون در اتم فقط می‌توان احتمال حضورش در نقاط مختلف را گفت.

درنتیجه پیش‌بینی در مقیاس کلان و آماری نزدیک به یقین است پس نتایج شانسی نیست!

×××

امروزه برخی می‌گویند: زندگی و موفقیت انسان‌ها تحت تأثیر شانس و تصادف است. خب برگردیم به بحث خودمان: در سطح کلان و مقایس بزرگ گفتیم کوانتوم میتواند پیش‌بینی‌پذیر باشد. در سطح ذره هم با نظم‌مهندسی می‌توان با ایجاد تله برای احتمالات ذره موقعیت آنرا محدود کرد با یک پیش‌بینی نادقیق اما بسیار محتمل!

ولیکن این نکته مهم است آیا موفقیت انسان تصادفی است؟ آیا انسان یک ذره‌ی تکی است یا یک مقیاس کلی؟ آیا موفقیت انسان با فیزیک کلاسیک باید توضیح داده شود یا کوانتوم؟ در حد ذره یا در حد کلان؟

برای پاسخ جمع‌بندی می‌کنم:

انسان تک‌ذره‌ای نیست: انسان یک سیستم کلان است؛ میلیاردها سلول، تریلیون‌ها مولکول، شبکه‌های عصبی، تعاملات اجتماعی و محیطی. بنابراین رفتار انسان را نمی‌توان با قوانین دقیق تک‌ذره‌ای کوانتوم توضیح داد. در عوض، می‌توان به مقیاس بزرگ و کلان نگاه کرد، جایی که نظم آماری و میانگین‌ها اهمیت پیدا می‌کنند.

در سطح تک‌ذره‌ای (میکروسکوپی): عوامل کوچک و احتمالات بنیادین، مانند شانس و فرصت، ممکن است نقش داشته باشند شبیه گفته‌های نسیم نیکلاس طالب در کتاب فریفته‌ی تصادف

ولی در سطح کلان و آماری: ویژگی‌های پایدار انسان (استعداد، تلاش، محیط، شبکه‌های اجتماعی) و نظم آماری در جمعیت‌ها پیش‌بینی نسبی موفقیت در مقیاس بزرگ ممکن می‌کند. شاید کوانتوم: فقط وقتی به اتفاقات ریز و بنیادین، یا فرصت‌های احتمالی کوچک نگاه می‌کنیم، کاربرد دارد.

ولیکن فیزیک کلاسیک / قوانین آماری و یا فیزیک کوانتومی مقیاس بزرگ: برای توضیح موفقیت انسان در مقیاس کلان و رفتار سیستم‌های پیچیده بهتر است. این یعنی: انسان یک سیستم کلان است و موفقیت او ترکیبی از عوامل آماری و فرصت‌های احتمالی بنیادین است. کوانتوم در سطح ذرات و فرصت‌های کوچک اثر دارد، اما پیش‌بینی موفقیت در زندگی انسان را بیشتر می‌توان با نگاه کلان و قوانین آماری (شبیه فیزیک کلاسیک) تحلیل کرد.

تو مدرک گرفتی اما کاربردی نیست؛ حقوق می‌گیری اما شاکی هستی درحالیکه همین حقوق و همین شکایت را دوست داری وگرنه تغییرش می‌دادی؛ سابقه‌کار داری ولی مرتبط با شغل جاری یا آتی نیست؛ درسی خواندی ولی منطبق با نیاز بازار نیست؛ شبکه‌ای از آدم‌ها داری ولی هیچ خروجی از آنان نمی‌گیری، باهوشی ولی هوشت را درهیچ زمینه‌ای به عینیت درنمیاوری، پرانگیزه‌ای ولی هدف نداری و… پس موفق هم نخواهی شد. چه برسد به پیش‌بینی‌اش.

من مذهبی نیستم اما به ضرب‌المثل “از تو حرکت از خدا برکت” باورمندم و گویای این مطلبم است با این تاکید که این حرکت باید معنادار و قابل اندازه‌گیری باشد وگرنه هدررفتنیاست و برکتی بهمراه ندارد این همان جهان ترکیبی را نشان می‌دهد که اقدامات ما در جهت موفقیت، همیشه همراستا با توجه خدا /طبیعت یا ذات بنیادی ذرات در سطح کلان می‌شود؛ بعبارتی برای آنکس که نمی‌داند کجا برود باد موافق هم نخواهد وزید!

موفقیت‌های تو تماماً شانسی و ناشی از تصادفات نیست؛ تو نباشی و تو نکنی، نه موفقیتی وجود دارد و نه شانسی هست!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۱ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

شکر!

گفتم:”شکر قهوه‌ای رو از چی میگیرن که قهوه‌ایه؟” گفت:”چه میدونم…. از گُه!” گفتم:”عه چه جالب! حالا فهمیدم چرا بعضیا بجای گُه خوردی میگن شکر خوردی!” #گفتم_گفت Sorou

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۱ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

شور و شوق!

وقتی خبر آمد که کارتن‌های مملو از اولین کتابم به منزل رسیده، فاصله‌ی چندکیلومتری پرفراز و نشیبی را از شور بی‌حدوحصر تا خانه چنان می‌دویدم که بارها زمین خوردم و برخاس

شور و شوق!

وقتی خبر آمد که کارتن‌های مملو از اولین کتابم به منزل رسیده، فاصله‌ی چندکیلومتری پرفراز و نشیبی را از شور بی‌حدوحصر تا خانه چنان می‌دویدم که بارها زمین خوردم و برخاستم تا آنچه در خیال می‌پنداشتم در عمل ببینم.

۲۴ ساعت دیدن و لمس کردم انبوهی از کتاب‌های چاپ‌شده که ماه‌ها در انتظارش بودم کافی بود تا بفهمم خب شور کافیست…

و شوق جایش را گرفت!

×××

کمتر کسی به فلسفه‌ی ترکیب “شور و شوق” پرداخته.

این ترکیب فقط ترکیب شعری و یا ادبی نیست بلکه علمی‌ست.

شور، میلی‌ست آغشته به تازگی و رازآلودگی؛ سرشارست از ناشناخته‌ها و میل شدید به کشف و پیدایش. درحالیکه شوق، عشقی‌ست سرشار از صمیمیت و میلی‌ست پرستارگونه!

در بیتی سرودم:

شور و شوق آدمی را هم دم‌ است و بازدم / اولی، بسیار خواهد؛ دومی بسیار کم!

×××

کام‌گیری از یک زن/مرد، دیدن و خرید یک کتاب،‌ یک دوچرخه، یک خودرو یا یک خانه و یا هر آرزو و خواسته‌ای که داری شورآفرین است؛ اما نگهداری از آن از سرِ وابستگی، شوق است.

حتی وقتی اولین کاری که پیدا ‌میکنی و یا اولین حقوقی که می‌گیری و یا اولین مدرکی که اخذ کردی و یا اولین…. همگی مملو از شور است؛ اما بعدش، بسیاری از اینها مبدل‌ می‌شوند به شیرینی شوق و بسیاری نیز می‌شوند تلخی بی‌شوقی!

اساساًِ شور با “اولین‌ها” رابطه‌ی تنگاتنگی دارد.

×××

یا وقتی بار نخست میل جنسی به کسی داری، شور در پوستِ تخیل چنان بازی می‌کند که حتی نبودِ معشوق، برایت کمتر از بودنش نیست.

ولی شوق آنجاست که کام گرفته‌ای و به تن و واکنش‌های یار آشنا شده‌ای. در این حال، شور کم‌نمک می‌شود و شوق، خوش‌نمک. همین می‌شود که روابط زناشویی بعد از مدتی از احساسات شورانگیز به یک رابطه‌ی پرستارانه تغییر می‌کند.

درست همان‌گونه که در هورمون‌هاست…

این یعنی ما در جَزر و مَدِ دوپامین و اکسی‌توسین زندگی می‌کنیم؛ این بدن فشرده شده در کمپوت هورمون، رفتارساز است و شخصیت‌ساز.

×××

شور آغازگر شوق است و شوق، پایان شور.

شور یعنی‌ یکبار، و شوق یعنی‌ تکرار بی‌مزه یا کم‌مزه‌ی آن یکبار!

×××

به زبان زیستی، شور نتیجه‌ی فوران دوپامین است؛ هورمونی که مغز هنگام تازگی، کشف، یا احتمال تصاحب لذت، ترشح می‌کند.

این یعنی دوپامین، همان شور است و اکسی‌توسین، شوق!

طبیعت ما طوری طراحی شده که برای بقا، بین هیجان آغاز و آرامش استمرار در نوسان باشیم. اگر فقط شور بود، خسته و معتاد می‌شدیم؛ اگر فقط شوق بود، بی‌هیجان و راکد.

×××

همه‌چیز تا وقتی خیلی جذاب است که تجربه نشده، به‌محض تجربه‌ کردنش دیگر جذاب نیست یا خیلی جذاب نیست؛ هرچند اگر لذت داده باشد بی‌شوق نخواهد بود.

بازهم بقول شاعر: [خودم سروش‌خان] 🙂

شور بر جانت نشیند بی‌اجاز / شوق، آن شوری‌ست افتاد از گداز

شور، شور است اخگری انگیزه‌بخش/ شوق غافل می‌شود از آذرخش

شور از دل می‌رود دنبال راز/ شوق پایین آرَدَش از هر فراز

×××

هرچه هست اگر گاهی پُرشوریم بخاطر این است که شورش را درمی‌آوریم! 🙂

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: دیوان اشعار سروش چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #مجموعه اشعار

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۱۲ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

فلسفه یا فروش!

به ندرت دیدم مدیر ارشد یک سازمان، فیلسوف باشد یا دنبال فیلسوف باشد و فلسفه را در کاروکسبش اجرایی کند. اساساً فلسفه و مفاهیمش چندان در دنیای تجارت و کسب‌وکار که بسیار

فلسفه یا فروش!

به ندرت دیدم مدیر ارشد یک سازمان، فیلسوف باشد یا دنبال فیلسوف باشد و فلسفه را در کاروکسبش اجرایی کند.

اساساً فلسفه و مفاهیمش چندان در دنیای تجارت و کسب‌وکار که بسیار پرسرعت و پرتغییر است جایگاه ملموسی ندارد؛ ازاین‌رو حتی اگر آنان فیلسوف باشند بازهم فلسفه را تماماً در بیزنس خود بکار نخواهند گرفت.

در کنار مزایایی که کاربرد فلسفه در کسب‌وکار دارد، معایبی هم هست.

×××

مزیت دارد چون فلسفه، بینش عمیق و تصمیم‌های هوشمندانه‌تر می‌دهد چراکه فیلسوف‌ها دنبال معنا و چرایی‌ کارها هستند. چنین مدیری تصمیم‌های سطحی نمی‌گیرد، بلکه به ریشه‌ی مسئله و ارزش بلندمدت فکر می‌کند.

ازطرفی سبب تقویت اخلاق و وجدان کاری می‌شود چراکه فلسفه باعث می‌شود فرد مرزهای اخلاقی را آگاهانه بشناسد و این در سازمان به اعتماد، شفافیت و رفتار انسانی‌تر منجر خواهد شد.

از سویی دیگر سبب فرهنگ گفتگو و اندیشه در سازمان میشود و اگر او یا همه اهل فلسفه باشند، جلسات و ایده‌پردازی‌ها از سطح “وظیفه‌گرایی” بالاتر رفته و گفت‌وگوها معنا پیدا می‌کنند.

×××

ولیکن معایبی هم دارد چون فلسفه سبب کُندی در تصمیم‌گیری می‌شود. فلسفه یعنی پرسش بیشتر، قطعیت کمتر. و این سازمان را در دام تحلیل فلج‌کننده می‌اندازد.

ازطرفی فیلسوف‌ها معمولاً به همه‌چیز شک دارند؛ حتی به هدف خود سازمان. این قادرست باعث بی‌انگیزگی یا تضاد شود.

ازسویی دیگر فیلسوفان از عمل سریع و آنی گریزانند چون هنوز در حال بررسی پیامدهای اخلاقی و وجودی تصمیمات هستند.

×××

فلسفه اگر با عمل‌گرایی و نتیجه‌گرایی همراه نباشد یک درونگری فلج‌کننده است.

من فیلسوف نیستم ولی فلسفه تا مغز استخوانم رفته. همواره دنبال ارزش‌آفرینی بودم نه کارآفرینی. هر کاری را می‌شود آفرید ولی هر ارزشی را نه!

بااین‌وجود در موقعیت‌های بسیاری پیش آمده که مفاهیم فلسفی با کسب‌وکارهایم منافاتی عمیق داشته.

×××

منافات و تضاد دارد چراکه فلسفه به حقیقت می‌اندیشد، بیزنس به نتیجه.

فیلسوف دنبال “درست بودن” است، مدیر دنبال “شدن”.

و گاه حقیقتِ اخلاقی با سود اقتصادی هم‌جهت نیست مثلاً در بازاریابی، صداقتِ مطلق ممکن است فروش را کاهش دهد اما در بلندمدت اعتماد می‌آورد.

تو ممکن است بخواهی چرایی یک پدیده را بفهمی، اما بازار تنها به “چه چیزی” و “چقدر” اهمیت می‌دهد.

این تفاوت ریتم، باعث فرسایش ذهن‌های عمیق در محیط‌های تجاری می‌شود.

در آخر فلسفه، مرزهای اخلاق را می‌سنجد ولی کسب‌وکار مرزهای قانون را؛ و این یعنی اخلاق گاهی فراتر از قانون می‌رود. مثلاً در یک موقعیت تجاری، ممکن است کاری قانونی اما غیراخلاقی باشد؛ فیلسوف نمی‌تواند از آن عبور کند، اما مدیر شاید مجبور باشد؛ این مورد برای من بسیار پیش آمده!

×××

این درهم‌رفتگی فلسفه و کسب‌وکار می‌تواند به تولد چیزی نادر منجر شود بنام:”کسب‌وکار آگاه” جایی که هدف نه فقط سود، بلکه معنا، اثر و مسئولیت است و این کار ساده‌ و کم‌هزینه‌ای نیست!

×××

فلسفه اگر به کار نیاید، فقط یک ذهن لوکسِ و تزئینی است!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۸۶

درباره

خیلی تلاش کردم تا تعریف درستی از خودم ارایه کنم؛ از یک طرف درگیر فناوری اطلاعات هستم و از سویی دیگر درگیر فلسفه و ادبیات.... اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که از میان نویسنده بودن، شاعر بودن، مهندس بودن، کارآفرین بودن، مدرس بودن، محقق بودن، طراح بودن، برنامه

QRCode پروفایل

folinq.com/@Soroushane

نمایه حرفه‌ای

نقشنویسنده

فولیوها۵۵۸ کتاب‌های منتشرشده۲ دنبال‌کننده۶۰

عضویت۱۴۰۵/۰۴/۱۴