هادی احمدی (سروش)

VIP

نویسنده، شاعر و مدرس

۵۵۸ فولیو ۲ کتاب منتشرشده ۶۰ دنبال‌کننده

فولیوهای منتخب

۴۵ سالگی!در بهترین حالت اگر درایور طبیعت، سقف ظرفیت ذخیره‌سازی عمر را برایم ۹۰ گیگ درنظر گرفته باشد، ۴۵ گیگش را مصرف کرده‌ام؛ الب...بستر رشد!رشد یعنی: هم‌زمان با این‌که داری موهایت را از ته می‌تراشی، موهایت دارد می‌رُوید! رشد یعنی: هم‌زمان که داری شاخه‌های درخت...

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

نمی‌ترسی؟

برای این‌که رو به سمت بهبود مستمر برویم باید نگاهی بیندازیم به این بیت: “در تو هست اخلاق آن پیشینیان / چون نمی‌ترسی که تو باشی همان؟” پیشینیان در این بیت سه تعبیر دا

نمی‌ترسی؟

برای این‌که رو به سمت بهبود مستمر برویم باید نگاهی بیندازیم به این بیت:

“در تو هست اخلاق آن پیشینیان / چون نمی‌ترسی که تو باشی همان؟”

پیشینیان در این بیت سه تعبیر دارد:

۱. انسان‌های اولیه و زیست حیوانی آنان

۲. والدین ما

۳. گذشته‌ی خودت

اگر بگوییم “پیشینیان” یعنی انسان‌های اولیه و زیست حیوانی آنان، پس بله همه‌ی ما ژن‌هایی از زیست حیوانی را به ارث برده‌ایم. هرچقدر نقاب آدم اندیشمند و خردمند بزنیم باز یکجایی آن خصایص حیوانی خود را نشان می‌دهند؛ براستی که همراه داشتن این حیوان یا شبیه این حیوان بودن، ترسناک است!

×××

اگر بگوییم “پیشینیان” یعنی والدین ما، پس همه‌ی ما خصوصیات رفتاری یک یا چند نسل گذشته را به ارث می‌بریم. هرچقدر سعی کنی در ظاهر، متفاوت از آنان باشی اگر در باطن کاری نکنی، بازهم اخلاقیات آنان را در خود داری و شبیه آنانی.

×××

و اگر بگوییم “پیشینیان” یعنی گذشته‌ی خودت، پس ما هرچقدر هم آپدیت شویم بازهم رگ و ریشه‌هایی از ته‌مانده‌ی اخلاق گذشته را همراه خود خواهیم داشت؛ چون آن‌ تصمیمات و اخلاق‌ها را شالوده‌ی ذهنمان کرده‌ایم پس هیچ تغییر و بهبودی نداشتیم جز روکش نقاشی شده، جز گنجشگ به نرخ قناری!

×××

با این‌حال مولانا ما را می‌ترساند از این‌که شبیه پیشینیان شویم؛ چرا که در این حالت خودت دقیقاً همان خودی که باید باشی نیستی. او هشدار می‌دهد که وقتی شبیه ماقبل خودت هستی چطور نمی‌ترسی که دیگر خودت نباشی؟

خود بودن و شبیه دیگری نبودن یعنی پنبه کردن هر چیزی که تاکنون بافته‌ای!

این “دیگری” می‌تواند گذشته‌ی خودت باشد؛ پس با این‌که گذشته نیز از خود توست اما اکنون حضور ندارد و تو نباید شبیه خودی باشی که خودت نیست؛ خود در لحظه‌ی حضور نیست، خود اکنون نیست!

×××

بعبارتی می‌گوید به گذشته نگاه کن و از رفتار گذشتگان عبرت بگیر و اگر ناپسندست از تکرار اشتباهات آنها بپرهیز که تکرارش ترس دارد، وگرنه ما همواره کپی از گذشتگان هستیم و نه نسخ جدید خودمان.

×××

با اینحال ذکر این نکته مهم است:

اگر پدر تو آدم شریفی است؟ نباید بترسی که تو هم شریف باشی.

اگر پدرت مکار بوده و سرنوشتی محتوم داشت؟ باید مراقب باشی به آن عارضه گرفتار نشوی.

اما اگر پدر تو، یک تصمیم یا تفکر غلط است؟ باید او را از خودت دور کنی.

این پدر می‌تواند پدر واقعی، پدر انسانی و یا پدر به معنای گذشته باشد.

عبرت از نیک و بد گذشته، سرنوشت حال ما را مشخص می‌کند.

×××

مدیران جدیدی که بر مسند قدرت می‌نشینید از آنجایی که خود کارمند بودند و روزگاری زیر دست مدیران مستبد، متاسفانه علیرغم این‌که خود نسل جدید هستند و برضد استبداد، ولی همچنان اخلاقیات و رفتارهای آن مدیران قبلی را تکرار می‌کنند.

×××

براستی نمی‌ترسی که تو همان باشی؟

“آن نشانی‌ها همه چون در تو هست / چون تو زیشانی، کجا خواهی برست؟”

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

پوست گردو!

چندین سال پیش در یکی از شرکت‌های خودرویی، جلسه داشتم. مدیر فناوری‌ اطلاعات آن سازمان، تمام نگرانی‌اش این بود و می‌گفت:”محصول و خدمت شما عالیه؛ ولی آقا من نمی‌تونم به

پوست گردو!

چندین سال پیش در یکی از شرکت‌های خودرویی، جلسه داشتم.

مدیر فناوری‌ اطلاعات آن سازمان، تمام نگرانی‌اش این بود و می‌گفت:”محصول و خدمت شما عالیه؛ ولی آقا من نمی‌تونم به ایرانی‌هایی که چیزای خارجی ارایه میدن اعتماد کنم. فردا یهو مدیرعامل و کارشناساش مهاجرت می‌کنند و دست ما توی پوست گردو می‌مونه!”

هرچه اطمینان دادم که من یکی به شخصه، تحت هیچ شرایطی ترک وطن نمی‌کنم قانع نشد؛ نه برای فروش آن چیزی که می‌خواست بلکه با مهاجرت میانه‌ی خوبی ندارم.

همچنین تاکید کردم که:”حتی اگه یه روزی مهاجرت بکنم دست شما توی پوست گردو نمی‌مونه. چون داری چارچوب بین‌المللی و محصول بین‌المللی یاد می‌گیری. و با بیشترین مستندات رایگان آنلاین، کمترین وابستگی رو به پیمانکار داخلی داری.”

گفت، باور نمی‌کنم مهاجرت نمی‌کنید!

گفتم:”عزیز من، بنظرم تو پیمانکارت رو انتخاب کردی؛ این حرفا هم محلی از اعراب نداره، بهونه کردی و وقت خودت و منو می‌گیری…”

×××

رفت یک محصول ایرانی خرید؛

خبردار شدم دوسال بعد از آن جلسه، خودش مهاجرت کرده. 🙂

دیروز مدیر جانشینش تماس گرفت که می‌خواهند آن محصول ایرانی را بدلیل ناکارآمدی کنار بگذارند.

“به این میگن پوست گردو” 🙂

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

کر!

ما در کوردی به خر می‌گوییم “کر” و به ناشنوا یا کر هم می‌گوییم کر! 🙂 ××× مولانا حکایتی دارد که همگی با پوست و استخوان حسش کرده‌ایم. کر شدنی که هم معنی خر بودن را می‌

کر!

ما در کوردی به خر می‌گوییم “کر” و به ناشنوا یا کر هم می‌گوییم کر! 🙂

×××

مولانا حکایتی دارد که همگی با پوست و استخوان حسش کرده‌ایم. کر شدنی که هم معنی خر بودن را می‌رساند و هم ناشنوا بودن را.

این‌که:

ناشنوایی قصد داشت به عیادت بیماری برود؛ اما می‌خواست کاری کند جلوی دیگران کسی پی نبرد کر است و ناشنوا؛ پس در ذهنش گفتگوی خیالی بین خودش و بیمار را طراحی کرد.

مثلاً اگر از بیمار بپرسم:”حالت چطوره خوبی؟”

لابد می‌گوید:”خوبم؛ خدارو شکر.”

من نیز می‌گویم:”خدارو شکر؛ دارویی مصرف کردی؟”

او اسم دارو را می‌برد و من می‌گویم:”نوش جان.”

بعد می‌پرسم “دکترت کیه؟” و او هم نام دکترش را می‌گوید و من جواب می‌دهم “اون دکتر خوبیه و همه رو شفا میده.”

×××

ناشنوا با این تمرین مذاکره، به عیادت بیمار رفت.

از بیمار بپرسید:”حالت چطوره خوبی؟”

بیمار گفت:”دارم می‌میرم.”

ناشنوا گفت:”خدارو شکر؛ دارویی مصرف کردی؟”

بیمار گفت:”زهر کشنده.”

ناشنوا گفت:”نوش جان.”

سپس پرسید: “دکترت کیه؟” بیمار پاسخ داد: “عزرائیل!” و ناشنوا گفت: “اون دکتر خوبیه و همه رو شفا میده.”

و….

×××

من ریاضی را حفظ می‌کردم، مو‌به‌مو فرمول‌هایش را؛ ولی کافی بود در یک انتگرال جای یک متغیر عوض می‌شد آن‌گاه شبیه خری که در گل مانده، نمی‌دانستم چکار کنم؟ فقط پاسخ می‌دادم اما چه پاسخی؟ 🙂

×××

در مذاکرات نیز، بسیاری از افراد می‌نشینند به تمرین مذاکره. این‌که اگر مدیر، مشتری یا کارفرما این را پرسید چه بگویم؟ اگر آن را پرسید چطور؟

اما بوقت مذاکره، درست شبیه یک کر و خر در گل مانده، فقط پاسخ‌های تمرین شده‌ی خود را می‌گوید.

×××

شنیدن، مهم‌تر از گفتن است وگرنه بجای دو گوش، دو زبان می‌داشتیم.

گفتگو با بسیاری از آدم‌ها یک مجموعه دیالوگ از پیش تعیین شده نیست. بقول گفتنی گفتگو با خود شبیه خودارضایی است و بازی اسکواش که فقط توپ را می‌کوبی به دیوار؛ زاویه‌ی شلیک توپ توسط تو، مساوی است با پاسخ قابل پیش‌بینی از سمت دیوار!

اما گفتگو با دیگران چندان قابل پیش‌بینی نیست و شبیه سکس با یک نفر دیگر یا بازی بدمینتون است؛ یعنی توپی که با هر زاویه‌ای به سمت او پرتاب می‌کنی به شیوه‌ی دیگری به سمتت عودتش می‌دهد. بخاطر همین سکس لذت‌بخش‌تر از خودارضایی است 🙂

×××

یادگیری فنون مذاکره خوب است، اما مهم‌تر از همه‌ی اینها حجم شنوایی و بازخورد صحیح شما به پرسش‌های مخاطب است؛ و فقط کسی می‌تواند پاسخ درستی بدهد که به تمام پرسش‌های مطرح شده در لحظه، اشراف کامل داشته باشد.

چنین کسی باید یک استاد یا کارشناس خبره باشد و موقعیت را بخوبی درک کرده و فهمیده باشد؛ وگرنه حفظ کردن و ساخت مجموعه‌ای از پیش‌فرض‌ها و توهمات، نتیجه‌اش می‌شود توهم؛ می‌شوی کر، حالا چه خر باشد چه ناشنوا!

×××

درست شبیه کسی که از روی کاغذ، چیزی را می‌خواند نباش؛ آنقدر بخوان و بیاموز که آمادگی پاسخ به هر پرسش غیرمنتظره را در لحظه داشته باشی.

حضور کامل در لحظه‌ی حضور.

×××

“از رو نوشته حرف نزن، رها شو از پیله‌ی خواب!”

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

قرص ماشین!

قرص ماشین! گفتم:”سوار ماشین میشم حالت تهوع بهم دست میده یه قرص ماشین بهم میدی؟” گفت:”چه ماشینی؟” گفتم:”چه فرقی داره؟” گفت:”فرقش اینه که اگه سوار اتوبوس میشی یه قرص د

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

موفقیت واقعی، تلخ است!

خروجی تمام فعالیت‌های ما در شبکه‌های اجتماعی بخصوص در این فضای لینکدین، افزایش فالوورهاست اما نتایجی که می‌خواهیم متفاوت است: برخی با افزایش پیروان، دنبال تبلیغ و در

موفقیت واقعی، تلخ است!

خروجی تمام فعالیت‌های ما در شبکه‌های اجتماعی بخصوص در این فضای لینکدین، افزایش فالوورهاست اما نتایجی که می‌خواهیم متفاوت است:

برخی با افزایش پیروان، دنبال تبلیغ و درآمد بیشترند.

برخی با افزایش پیروان، دنبال یادگیری و رشد حرفه‌ای و بالطبع درآمد بیشتر ناشی از توسعه‌ی فردی.

برخی با افزایش پیروان، در پی برندسازی شخصی یا سازمانی برای به اشتراک‌گذاری تجربیات و موفقیت‌ها هستند برای رسیدن به درآمد بیشتر.

برخی نیز با افزایش پیروان، دنبال شغل بهترند برای درآمد بیشتر.

×××

به‌شخصه هیچ‌کدام از موارد فوق هدفم نیست؛ دنبال اثرات نوشته‌هایم هستم و دنبال بازخورد دیگران از این اثرات؛ و البته خوب می‌دانم در وقت مقرر و به سادگی، حاصل نمی‌شود.

با این وصف همگی به‌نوعی دنبال دیده شدن هستیم؛ اما کیفیت دیده شدن، داستان دیگری است.

ممکن است هزاران فالوور داشته باشی و هزاران ویو بخوری، ولی آنچه مدنظرت هست رقم نخورد.

بااینحال چشم و هم‌چشمی و تلاش برای افزایش فالوور به هر شکلی ادامه دارد.

×××

ممکن است فقط یک نفر تو را ببینید ولی زندگی‌اش را عوض کنی یا زندگیت را عوض کند. درحالی‌که ممکن است میلیون‌ها نفر تو را دیده باشند و براحتی از کنارت رد شوند.

لامصب کیفیت، چیز قابل اندازه‌گیریی نیست که نیست.

ولی مطمئنا چیزی که ارزشمندست، ارزشمندست؛ ولو این‌که تا وقتی زنده‌ای، از تاثیر آن خبر نداشته باشی و پس از مرگت به ثمر بنشیند؛ هرچند اتفاقی از این تلخ‌تر نیست.

به‌همین خاطر به گمان من، موفقیت واقعی، تلخ است!

درست شبیه یک شکلات تلخ.

×××

ارزش‌هایی که بزرگان هنر و ادبیات و سینما و فلسفه و… خلق کردند گواه همین کیفیت است و همین موفقیت تلخ!

اگر شکلات تلخ دوست داری برای دلت خلق کن!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

یادگیری!

امروزه یادگیریِ هیچ چیزی ناممکن نیست؛ اینترنت و هوش‌ مصنوعی و نرم‌افزارهایی که در دقت تمام، سعی می‌کنند با نهایت سادگی و کاربردشان، کاربردوست و موبایل‌دوست به چشم بی

یادگیری!

امروزه یادگیریِ هیچ چیزی ناممکن نیست؛ اینترنت و هوش‌ مصنوعی و نرم‌افزارهایی که در دقت تمام، سعی می‌کنند با نهایت سادگی و کاربردشان، کاربردوست و موبایل‌دوست به چشم بیایند بی‌شمار است.

حتی پلتفرم‌های برنامه‌نویسی نیز از این قاعده مستثی نیستند ولی با این حجم از سادگی آیا هنوز رفتن به دانشگاه، کلاس‌های تخصصی و ورکشاپ‌های متنوع، یا توسل به یک مدرس هم ضرورت دارد؟

بنظر من اگر مدرس یا هر مکان آموزشی، فوت و فن یادگیری را یاد ندهد رفتن به دوره‌های آموزشی آن اتلاف زمان و هزینه است. وقتی می‌شود بسیاری از چیزها را بصورت خودخوان یا Self Study بیاموزی پس رفتن به نزد هر مدرس و هر دوره‌ای هم توفیر چندانی نمی‌کند.

یک محیط آموزشی یا یک مدرس آموزش‌دهنده باید چیزهایی را بیاموزد که سریع‌تر از زمان مطالعه‌ی شما در اینترنت و … باشد. بعبارتی او باید میان‌بری باشد برای رسیدن سریع‌تر شما به دانش.

×××

یک راه میانبر لزوماً ره صدساله یک شبه رفتن نیست. بلکه نظم، ساختار و چینش گام به گام آموزش و همچنین تعیین هدف و چگونگی رسیدن به آن است.

خوانش اطلاعات پراکنده یعنی مسیر مشخصی وجود ندارد و فرد تکنیک‌های عملی و آموزش‌های ساختاریافته را نادیده می‌گیرد.

بشخصه معتقدم بهترین روش یادگیری، خودآموزی است اما بشرطها و شروطها:

هدفی داشته باش که هرلحظه از آن قابل اندازه گیری باشد.

سمج و سرتق باش و از استمرار یادگیری آن موضوع دست نکش.

“سگ‌جون” باش. دور از جان شما باید سگ جان باشی؛ مسیر یادگیری و آگاهی، رنج‌آور و دشوار است و با گشادی و شل‌بازی نمی‌شود چیزی آموخت.

متمرکز باش و از سایر موارد حواس‌پرت‌کن حذر کن.

و درنهایت یک لابراتوار واقعی داشته باشد تا بتوانی تکنیک‌های فنی را هم در عمل اجرا و هم بازخوردش را ببینی.

×××

وقتی روش کار را در علم نظری بیاموزی ولی در عمل، نتایج کاربردی و ملموسش را نبینی، یادگیری اثر چندانی ندارد؛ چه توسط مدرس، آموزش دیده باشی و یا چه توسط خودت!

پرسش اصلی این است باتوجه به این حجم از دسترسی به اطلاعات و این‌همه مدرسان مجرب، چرا متخصص کم داریم؟

چون فرد، نه مدرس را قبول دارد و نه خودش را!

×××

یادگیری، یک فرایند است نه یک دوره!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

نباید او را می‌بوسیدم!

مینا یکی از همکاران قدیمی‌ و دختری تپل، خندان، مهربان و خوش‌قلبی است. پس از سال‌ها زنگ زد که هادی بیا محل کار جدیدم یک پروژه داریم. دروغ چرا؟ تمایل و زمان کافی به حض

نباید او را می‌بوسیدم!

مینا یکی از همکاران قدیمی‌ و دختری تپل، خندان، مهربان و خوش‌قلبی است.

پس از سال‌ها زنگ زد که هادی بیا محل کار جدیدم یک پروژه داریم.

دروغ چرا؟ تمایل و زمان کافی به حضور در هر پروژه‌ای که مدنظرش بود را نداشتم ولی تماس‌های گاه و بیگاه و مکررش، ناگزیرم کرد بروم نزدش تا ببینم دردش چیست؟ یا فکر نکند چُس‌کنم را زدم به پریز!

×××

او پیش‌تر مسئول‌دفتر مدیر خدمات شرکت هیوندا بود. رفتم و بطرز جالبی علاوه بر مینا، مدیر قبلی‌اش را هم دیدم: نادر وهاب آقایی Nader Vahhab Aghaei

نادر، در نظرم پیر شده بود. ریش سفیدی گذاشته بود اما تپیش اسپرت؛ پیش‌تر او را همیشه شیش‌تیغ دیده بودم با کت و شلوار.

او برعکس سایر مدیران هیوندا، آدم محترم و خاکیی بود و من بعنوان کارشناس فناوری اطلاعات، توی اتاقش بارها همدیگر را دیده بودیم.

×××

با هماهنگی مینا داخل شدم؛ درست عین قدیما.

ظاهراً نادر مدیر فروش یا مشاور بازاریابی مدیرعامل این شرکت جدید شده؛ نمی‌دانم چون نپرسیدم.

مرا نشناخت یا شناخت و به روی خود نیاورد. ولی من‌که بخوبی چهره‌اش را بدلیل حافظه‌ی تصویری بالا به یاد داشتم از دیدنش خوشحال شدم، با او دست دادم و کمی به جلو کشیدمش تا بعنوان تجدید دیدار پس از سال‌ها، یک روبوسی هم کرده باشیم.

نادر با اکراه پذیرفت!

یک آن حس گهی سراغم آمد که کاش چندان برخورد گرمی با او نمی‌کردم.

چرا؟

چون حس کردم باید خیلی خشک و رسمی وارد می‌شدم.

چون درست جلوی مدیرعامل آن شرکت این کار را کردیم؛

چون حس کردم او که ظاهراً خوب مرا بجا نیاورده، برخورد گرم صحیح نیست.

حس کردم آن مدیرعامل که نظاره‌گر احوال‌پرسی ما بود پیش خودش فکر کرده من و نادر دستمان توی یک کاسه است؛ یا پروژه‌های مختلفی را مکرراً می‌گیریم و می‌زنیم بر بدن! درحالی‌که بعد از ۱۰ سال این اولین دیدار و البته آخرین دیدار(!) من با او و مینا بود.

حسم درست بود؛ مدیرعامل آن شرکت نیز متعجب بود از این حجم رفاقت بین ما که البته توضیح دادم ما روزگاران قدیم همکار بودیم.

از طرفی احساس معذب شدن نادر، معذب بودن مرا هم تشدید کرد.

نباید نادر را می‌بوسیدم! 🙂

×××

نشستم و اندکی بر سر پروژه‌ی مدنظرشان گفتگو کردیم و قرار شد آن را پیش ببریم که درنهایت بدلیل کمبود بودجه لغو شد.

فکر می‌کنم نادر وهاب آقایی هنوز هم مرا بخاطر نمی‌آورد؛ ولی اگر بخاطر هم بیاورد دیگر روبوسی نمی‌کنم با او 🙂

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۵

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

حامی!

گفت:”هیشکی نمیتونه جلومو بگیره.”
گفتم:”من چی؟”
گفت:”تو که اصلاً.”
گفتم:”چرا؟”
گفت:”چون تو پشتم رو گرفتی!”
#گفتم_گفت
Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

خواستیم باهم باشیم، نشد! [قسمت ۱]

قرار بود با Nima Kimiaei (نيما کيميايی) کار مشترکی را شروع کنیم. هردو در یک شرکت کار می‌کردیم. او کارشناس آموزش در واحد فروش خودرو بود، من کارشناس فناوری اطلاعات. هر

خواستیم باهم باشیم، نشد! [قسمت ۱]

قرار بود با Nima Kimiaei (نيما کيميايی) کار مشترکی را شروع کنیم. هردو در یک شرکت کار می‌کردیم. او کارشناس آموزش در واحد فروش خودرو بود، من کارشناس فناوری اطلاعات.

هردو خسته بودیم از کارمندی؛ و همچنان از کارمندی هم دست نمی‌کشیدیم.

چندان همدیگر را نمی‌شناختیم ولی در چند جلسه‌ی طوفانی چنان عیاق شدیم که هزاران جرقه از طوفان فکری بر مغزمان جاری شد. نیما پر از شور بود و کیف می‌کرد وقتی برایش از ایده‌های جدید حرف می‌زدم؛ شاید هم خرم می‌کرد. 🙂

×××

او پیش از کارمندی، صاحب یک کسب‌وکار بود ظاهراً دکوری‌های فانتزی درست می‌کرد. می‌گفت چندین نیرو هم داشت ولی بدلیل وخامت اوضاع جمع کرد و کارمند شد؛ حتی یکی از آن دکورهای گچی‌اش که منقش به تخت‌جمشید بود و به‌عنوان هدیه به من داد را هنوز دارمش.

×××

هر دو از کارمندی کَندیم و رفتیم پی ایده‌های جدیدی که در سر داشتیم.

قرار شد در نخستین گام یک وبسایت طراحی کنم؛ سایت نردبان ساز که نردبان موفقیت بود را با دروپال برایش بالا آوردم.

و قرار شد نیما بیفتد توی کار آموزش موفقیت و توسعه فردی و…. و من هم مثل کوه پشتش باشم و شریک شویم. البته قصد من ورود کامل به حوزه‌ی او نبود فقط می‌خواستم هم کمکش باشم هم کمکم باشد. دنیای هردوی ما جدا از هم بود با برخی خال‌جوش‌های مشترک.

×××

یکی دو کانال اجتماعی و وبسایتش دستم بود و چندین پلان جامع توسعه‌ی کسب‌وکار برایش نوشتم دیدم که می‌توانست خوب باشد ولی بعد از خروج از شرکت حتی یکبار هم ندیدمش؛ می‌توانستم یک تیم خوب هم برایش سازماندهی کنم. اما نیما بطرز جالبی که مشخص نبود علتش چیست فاصله گرفت. شاید بدلیل تمرکزش بود یا ترافیک کاری بالا، یا حس بی‌نیازی و یا تعارض منافع؛ هرچه بود گوشش چندان بدهکار من نبود.

می‌شد بر این چالش‌ها با برقراری ارتباط مداوم، هماهنگی بیشتر و درک و انعطاف‌پذیری فائق آییم اما ارتباط ما بدلیل شلوغی زیاد او به‌شدت تقلیل یافت.

فاصله گرفتنش قدری ناخوشایند بود، اصلاً دیده نمی‌شد؛ سرش حسابی شلوغ بود و مدام سمینارهایی را شکل می‌داد و سخنوری‌اش را خوب محک می‌زد.

جدا شدیم ولی این جدایی، شکست نبود!

×××

با این‌که خواستیم باهم باشم ولی نشد؛ بااین‌حال نه از موفقیت نیما چیزی کم شد نه از من!

نیما یک دوست خوب، مدرس و متخصص موفقی بود و هست؛ خیلی خوب لِم کارش را یافت و در حوزه‌ای که دوستش دارد حسابی درخشید. آرزومندم مشهورتر و محبوب‌تر از اینی که هست، شود.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

آزمایش!

گفت:”جواب آزمایشت افتضاحه، کلسترولت بالاست، تری‌گلیسیریدت بالاست، قندت هم بالاست و مهم‌تر از همه توی ادرارت خون دیده میشه…” گفتم:”دکتر توی خونم چی، توی خونم ادرار هس

بریده‌ای از کتاب: گفتم گفت چسبانده‌شده به شاخه

#گفتم_گفت #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱۷ دقیقه

بوی سگ‌ِ مُرده!

رها، به‌غایت دلربا بود؛ گویی آهنربایی بزرگ و قوی در نگاه و اندام پر از انحنای زنانه‌اش دارد که هر که او را می‌دید، به حضورش می‌چسبید. هیچ‌کس در مواجهه با رها راه را

بوی سگ‌ِ مُرده!

رها، به‌غایت دلربا بود؛ گویی آهنربایی بزرگ و قوی در نگاه و اندام پر از انحنای زنانه‌اش دارد که هر که او را می‌دید، به حضورش می‌چسبید.

هیچ‌کس در مواجهه با رها راه را گم نمی‌کرد؛ حتی از دور. عقربه‌ی قطب‌نمای هرکسی هنگام دیدنش بدان زاویه نشانه می‌رفت. قطب‌نماهایی که با دیدنش جهت شمال و جنوب را از دست می‌دادند ولی به‌خوبی به سمت رها کشیده می‌شدند.

اما رهای زیبا دهنش بو می‌داد؛ بوی سگِ مرده! کسی یارای اندکی نشستن و هم‌صحبتی با او را نداشت؛ هرکسی در اولین برخورد نزدیک، فوراً فاصله‌اش را از او دور می‌کرد…

×××

طبق عدل الهی، هیچ‌کس نباید همه‌چیز را یکجا داشته باشد؛ وگرنه به کرکس بدبخت، پَر طاووس می‌داد و به طاووس یک جفت پای زیبا.

وگرنه شلوار کوردی پای عقاب نمی‌کرد یا روی پوست آهوی تیزپا، کنجد سفید نمی‌ریخت که عین بربری کنجدی به نظر بیایند و شکارچیان بیشتر با دیدنش به گرسنگی بیافتند؛ و یک پوزه‌ی پیرمردانه به شتر استقامت‌جو نمی‌داد.

عدل الهی، هرگز در ترازوی عادلانه نبود؛ به یکی بی‌دلیل همه‌چیز می‌دهد و یک‌چیز مهم را از او می‌گیرد و بی‌دلیل از یکی نیز همه‌چیز را می‌گیرد و یک‌چیز خیلی مهم و منحصر اعطا می‌کند.

عدل الهی البته منظور خداوند مذهبی نیست بلکه طبیعت و رفتار غیرقابل‌پیش‌بینی آن است؛ به عبارتی چیزی است شبیه شانس و گه‌شانسی.

×××

رها نزد هر پزشک و هر درمانی رفت؛ از پاشیدن خرواری عطر به سروروی‌اش تا درمان پوسیدگی‌ دندان‌ها و پر کردن‌ دندان خراب و حتی جویدن مکرر آدامس‌های خوشبو و قرص نعنا؛

او بهداشت دهان و دندانش را به‌طور ویژه رعایت می‌کرد اما افاقه نکرد. حتی بوی متعفنی که از دهانش بیرون می‌زد با بوی نعنا یا هر جویدنی دیگری، به طرز اسفناکی بدتر می‌شد.

پی درمان عفونت لثه رفت اما مشکلش لثه نبود؛ عفونت زبانی هم نبود. حتی مشکل گوارشی و معده‌اش نبود. مشکل کبد، دیابت، خشکی دهان و.. هم نبود.

کم‌کم رها حس کرد بوی بد دهانش، از حرف‌های تلخ و نیشدارش است؛ البته دختر بددهنی نبود اما چون همواره کسی را هم‌سطح خود نمی‌دید خیلی آشکار و توهین‌آمیز به آنان فخر می‌فروخت.

هرچقدر روش‌های درمان متنوع و بی‌اثر باشند ذهن آدمی دنبال توهمات خواهد رفت. اما چه کسی در دنیاست که بددهنی کند و دهنش بوی بد بدهد؟ هرچه بیشتر از این بار خفت، رهایی می‌جست بیشتر در بندش می‌شد.

پزشکی پیشنهاد کرد تا یافتن درمان قطعی، به‌طور موقت ماسک بزند. اما برای زنی به زیبایی رها چسباندن یک روبنده بنام ماسک یعنی از بین بردن بخشی از زیبایی‌های صورتش. او با حذف زیبایی چهره‌اش دیگر حرفی برای گفتن نداشت همچنان که با بوی بد دهانش هم حرفی برای گفتن نداشت!

×××

او چطور می‌توانست از زیر بار بوی بد دهانش رهایی یابد؟ اضطراب و استرسی که ول‌کنش نبود هرروز بیشتر می‌شد. او نمی‌توانست خانه‌نشینی را انتخاب کند و از اجتماع دوری کند اما خوب می‌دید که همه از روبرو شدن با او دلِ خوشی ندارند؛ هرچقدر هم بیشتر حرص می‌خورد بوی دهانش بدتر می‌شد.

نزد چندین متخصص رفت. رها مجبور بود لام تا کام صحبت نکند حتی در مواجهه با پرسش‌های دیگران فاصله‌ی بسیاری می‌گرفت یا با دست جلوی دهانش را می‌گرفت و یا همواره سکوت می‌کرد و با سر جواب می‌داد. ازاین‌که دیگران به هر علتی از او دوری می‌جستند احساس حقارت زیادی می‌کرد.

رها، کم‌حرف شده بود؛ تمام هم‌صحبتش، خودش بود. خودش که بوی بد دهانش را نمی‌فهمید. خودش که از خودش دوری نمی‌جست.

او حتی نمی‌دانست از چه زمانی دهانش بوی بد می‌داد. اوایل کسی به روی‌اش نمی‌آورد که دهانش بوی سگ‌مرده می‌دهد. دوستان نزدیک و اهل خانواده یا به بوی بد دهانش عادت کرده بودند یا دهان خودشان آن‌قدر بدبو بود که بوی دهان رها برایشان چیزی نبود -شبیه خانواده‌ای که همگی سیر می‌خوردند اما هیچ‌کدام بوی بد سیر را حس نمی‌کنند- و یا این‌که بخاطر دوستی یا نسبت فامیلی، این عارضه را به روی او نمی‌آوردند. برخی نیز با داستان‌هایی غیرمستقیم به او می‌فهماندند که دهانش بوی بدی دارد اما او به خود نمی‌گرفت.

پشت سرش حرف‌وحدیث فراوان بود؛ کافی بود کسی به‌اندازه‌ی یک جمله‌ی کوتاه با او هم‌صحبت می‌شد بعد از جدایی چندین بار روی زمین تف می‌کرد و از این‌که این زنیکه دهنش بوی گه می‌داد او را در دل یا زیر زبان به باد دشنام می‌گرفت.

×××

رها از ابتدا تنها نبود؛ او تا مدت‌ها با یک پسر جوان هم رابطه داشت و اصلاً چنین چیزی نشنیده بود؛ شاید دوست‌پسرش آن‌قدر عاشقش بود که بزرگ‌ترین عیب را در سایر شاهکارهای زیبایی رها نادیده می‌گرفت.

اما درست یک روز رها بدون هیچ دلیل و دعوایی تصمیم گرفت رابطه‌اش را با آن جوان قطع کند؛ با این جمله که تو در سطح من نیستی! اینجا بود که برای نخستین بار کسی به او گفت دهانت بوی سگ‌مرده می‌دهد!

آن جوان که عاشقانه در قید رها بود نمی‌توانست دلیل جدایی‌اش را درک کند؛ هرچه تلاش کرد تا علت را بفهمد ره بجایی نبرد. در آخر بعد از ماه‌ها پیگیری و انتظار یک روز به سیم آخر زد و آنچه نباید می‌گفت را به او گفت.

به او گفت که دهانش بوی سگ‌مرده می‌داد! گفت که هیچ‌کس به‌جز من حاضر نیست بوی گه دهانش را تحمل کند. .

رها ابتدا اندیشید که آن جوان از سر عقده یا برای تخلیه بار احساسات منفی‌اش چنین چیزی گفته اما هرچه پیش رفت متوجه شد به‌واقع دهانش بد بویی دارد. بخصوص وقتی‌که خیلی صریح، پاسخ این را از دیگران می‌شنید.

پس‌ازاین جمله بود که ذهن و آرامش روزانه‌اش برای همیشه دستخوش تغییرات اساسی شد و اولین کاری که کرد مراجعه به دکتر بود و وقتی دکترها بگویند فلان مشکل را داری چنان می‌پذیری که حتی اگر مشکلی هم نداشته باشی خودبه‌خود مشکل‌دار می‌شوی! اعتقاد به گفتار دکترها به همین اندازه در میان مردم ریشه دوانده و رها نیز مستثنا از این مردم نیست.

دکترها تائید کردند که دهان رها بوی بدی می‌دهد هرچند آنان نگفتند بوی سگ‌مرده! ولی همین‌که تائید کردند بوی بدی می‌دهد یعنی روی آن جمله‌ی بوی سگ‌مرده مهر تائید گذاشتند و این آغاز روزهای تلخ رها بود.

×××

رها بعد از جدایی‌اش بوی دهانش می‌آمد یا قبلش؟

او نمی‌دانست از چه هنگامی دهانش آن‌چنان بوی بد می‌داد؟ اما بعد از جدایی‌اش دانست که بو می‌داده اما دقیقاً از کی؟ معلوم نیست.

اکنون او مبتلا به یک عارضه‌ی مشمئزکننده شده بود؛ فکر می‌کرد مشکل ناچیزی است اما انگار درد بی‌درمانی بود که رهایی از آن نشدنی می‌نمود.

×××

زیبایی رها از او یک صنم بی‌احساس ساخته بود و هیچ‌کس را همقد خود نمی‌دید وگرنه شاید با همان دوست‌پسری که سال‌ها با او مراوده داشت می‌ماند.

حضورش در محافل و کوچه و خیابان با لباس‌هایی فاخر و گران، اجساس می‌کرد زیبایی‌اش را دوچندان کرده. هر مردی دوست داشت حداقل یک‌شب را با رها بخوابد تا از قید افکار وسوسه کننده رها شود. هرکسی می‌خواست تا صبح لب‌هایش را روی لب‌های او بگذارد و دهانش را در دهانش! هرچند اگر نزدیکش می‌شدند بی‌تردید از شدت بوی بد دهان رها، قید ادامه‌ی هر خیال و هر فانتزی جنسی را می‌زدند.

خوب می‌دانست بوی دهان تا زمانی که لب به سخن باز نکنی بیرون نمی‌جهد. بااین‌همه رها مفتخر از زیبایی و دلربایی خودش بود و به کسی پا نمی‌داد. او به همین افاقه می‌کرد که زیبایی مسحورکننده‌اش ارضاکننده‌ی کامل است.

ولی رفته‌رفته زیبایی‌اش هم دیگر دیده نمی‌شد چراکه او نحیف‌تر و رنجورتر شد و بیشتر از مردم فاصله می‌گرفت. کمتر در جمع حاضر می‌شد.

افکار مبتلا به این بیماری و درمان نیافتنش هرروز او را بیشتر از آن می‌ترساند.

رها، تنهای تنها شد. بیرون می‌رفت اما ماسک روی صورت داشت. حتی می‌ترسید از پشت ماسک هم بوی بد دهانش دیگران را بیازارد. کافی بود کسی سرش را برگرداند یا سر به زیر بیندازد یا دستش را جلوی صورتش ببرد آن زمان تمام‌صورت رها از خجالت سرخ می‌شد و از اینکه بوی بد سبب نفرت دیگران شده از خودش متنفر می‌شد.

حتی هرکسی از فاصله‌ی خیلی دور با دست یا دستمالی جلوی بینی‌اش را می‌گرفت حس می‌کرد از بوی دهن رها آزرده است!

بیماری‌های متابولیک یا اختلالات ژنتیکی و حتی مشکلات عاطفی و روانی هم ازجمله فرضیات پزشکان بود تا به‌نوعی ناشناخته بودن بوی بد دهان رها را توجیه کنند. آنان بعد از درمان‌های بی‌اثر و آزمایش‌ها، نسخه‌های گوناگون و راهکارهای متعدد پی بردند که رها از بوی بد و تند دهانش، رها شدنی نیست. اینجا بود که ناامیدی هم تبدیل شد به یک بیماری جدیدتر!

رها، بیمار شد و در بستر افتاد؛ زیر چشمانش گود و سیاه شد و پف جذاب پشت پلک‌هایش به‌یک‌باره آب رفت و ظرف مدتی گوشت تنش هم از طراوات و برجستگی افتاد.

او فکر نمی‌کرد چطور بوی بد دهان می‌تواند یک آدم را از پای بیندازد؟ براستی که همین اتفاق بظاهر کوچک او را از پای درآورد.

دلش برای ایام خوشش سوخت. حتی گاهی خود را نوید می‌داد که پزشکان دروغ می‌گویند و دهانش بوی بدی نمی‌دهد و آنان فقط برای سرکیسه کردن پول‌هایش، مدام توی بوق این بیماری می‌دمند.

اما دیگر بی‌فایده بود. او به این یقین رسید که دهانش بوی بدی دارد و آن‌قدر این بیماری مزمن و ناشناخته است که درمانی برایش نیست.

هرچه وقت صرف و پول خرج کرد، افاقه نکرد.

×××

ته تمام ناامیدی‌ها کورسوی امید هست. رها بیکار ننشست. وب‌سایت‌ها و اخبار را مرتب ورق می‌زد تا درمانی نوین بیابد یا بیماران مشابهی که به طریقی از شر این اسیری رهاشده باشند را.

اما فقط رها بود که اسیر بود و رها نمی‌شد! هیچ‌کس تجربه‌ای شبیه او را نداشت. البته نظرات هزاران نفر را خوانده بود که از بوی بد دهان آزرده شده بودند اما همگی با یکی از راهکارهای وبلاگ نویسان یا پزشکان به نتیجه‌ی دلخواه رسیده بودند.

برخی با ترک سیگار، نظافت دهان و دندان، پر کردن یا کشیدن دندان خراب، رفع پوسیدگی دندان، مصرف خوراکی‌های تازه و طبیعی، جویدن آدامس بدون قند، استفاده از دم‌نوش‌های گیاهی، شستشوی دهان با آب‌نمک، درمان رفلکس اسید معده، درمان عفونت زبان، درمان خشکی دهان، درمان عفونت لثه، درمان بیماری تیروئید، اختلالات هورمونی و حتی خوردن آرام‌بخش در عوامل روانی و استرس!

این آخری یعنی اثر عوامل روانی و استرس بر بوی دهان درست شبیه درد زانوست که می‌گویند به معده ربط دارد!

بااین‌حال هرکسی به طریقی از این معضل رهایی یافته بود جز رها که گاهی چندین راهکار را هم‌زمان هم انجام می‌داد اما از شر بوی بد دهانش خلاص نشد.

پس از ما‌ه‌ها درمان‌های بی‌نتیجه و تجربه‌های مختلف، رها به نقطه‌ای رسید که دیگر آن ته‌مانده‌ی امید هم از بین رفت. بیماری‌اش نادر و عجیب معرفی شد.

رها که زیبایی‌اش عالم فریب بود اکنون زن نحیف و نزاری بود که چنگی به دل کسی نمی‌زد. او بعد از پس زدن دوست‌پسرش احساس گناه هم می‌کرد اما گاهی می‌اندیشید اگر او را از خود نمی‌راند شاید هیچ‌وقت متوجه بوی بد دهانش نمی‌شد. هرچند دانستن این موضوع نه‌تنها کمکی به او نکرد بلکه اسباب نابودی روح و روانش را هم فراهم آورد؛ اینجا بود که او پاسخی نداشت برای این پرسش که: آیا دانستن، رمز رهایی است؟ یا دانستن، باعث رنج است؟

اگرچه راندن معشوق، او را نسبت به این بیماری تا سر حد مرگ رساند اما گاهی خوشحال هم بود چون تا پیش از آن نمی‌دانست مبتلا به چنین چیزی بوده. بااین‌حال همیشه غمگین بود.

پنهان‌کاری دوست و آشنا برای نشکستن دل رها، او را از این‌که چنین عارضه‌‌ی چندش‌آوری دارد ناآگاه کرده بود؛ شاید اگر زودتر می‌فهمید زودتر هم درمان می‌شد.

تنها تصمیمش به جدایی از دوست‌پسرش بود که او را به این نقطه رساند که بوی بد دهانش غیرقابل‌تحمل است حتی به‌اندازه‌ی یک‌لحظه‌ی کوتاه.

چاره‌ای نبود یا باید با این بیماری بدون درمان کنار می‌آمد یا این‌که منتظر می‌ماند تا آخرین پزشکی که وعده داده بود بالاخره برای درمانش راهی خواهد یافت، راهی بیابد؛ یا این‌که همیشه یک سگ‌مرده را درون بدن زنده‌اش همراهی کند.

×××

رها درگیر هزاران پرسش بی‌پاسخ و مباحث فلسفی این اتفاق شد؛ دانستن به قیمت شکستن دل دیگران؟ یا ندانستن به قیمت همراهی با دیگران؟ کدام‌یک مهم است؟

درست شبیه کسی که می‌داند همسر دوستش خیانت می‌کند دراینصورت آیا افشا کردن این خیانت کمکی است به دوستش یا آسیبی است به آنان؟

داشت مرور می‌کرد چطور در گذشته با دوست‌پسرش از همدیگر بوسه‌های آتشینی می‌گرفتند؟ مگر بوی دهانش آن زمان آزاردهنده نبود؟

نکند معشوقش از بینی کر بود؟ اگر کر بود پس چرا روز آخر این را به او یادآور شد؟ یعنی او آن‌قدر در مدت رابطه در من ذوب‌شده بود که این بیماری را به روی‌ام نیاورد؟ یعنی آن‌قدر بامعرفت بود؟ یا آن‌قدر بی‌معرفت که آخرش آن را عنوان کرد؟

آیا او خواست تلافی بکند یا انتقام بگیرد؟ یعنی آن‌قدر مرا دوست داشت که این بوی بد به مشامش نرسید؟ یعنی بوقت جدایی این بوی بد، مشامش را آزرد؟

نکند زیادی محافظه‌کار و پنهان‌کار بود؟ نکند بیماری‌ام را افشا نکرد چون می‌ترسید که مرا از دست بدهد؟ آیا وقتی مرا از دست داد گفتن از بوی بد دهانم لازم بود؟ آیا او با نگفتنش طی سال‌ها رابطه، شعور به خرج داد یا با گفتنش در روز جدایی، بی‌شعوری‌اش را؟

اگر از او جدا نمی‌شدم آیا کسی بود که بدون هیچ غرض و شرم و حیایی این بیماری را به من گوشزد کند؟

آخ به کدامین باید پاسخ داد؟

لعنت به این بیماری مزخرف که حتی توی طایفه‌ کسی آن را ندارد به‌جز من.

×××

یک سگِ ‌مرده!

این کلیدواژه‌ی دردناک، چندش‌آور، بدبو و مزخرف بود. که از ذهن رها بیرون نمی‌رفت. هرگز به این ترکیب منحوس فکر نکرده بود تا زمانی که یک نفر انگ بوی سگ مرده را به او چسباند.

چرا دهن باید بوی سگ مُرده بدهد؟ اصلاً بوی سگ مرده چه جور بویی است؟ چرا سگ مرده؟ چرا حیوان دیگر نه؟ آیا آن پسر احمق می‌خواست چنان تخریبم کند که هم به سگ تشبیهم کند هم به سگی که مرده؟

رها می‌دانست برعکس خیلی از چیزها بوی دهان را خود فرد چندان یا تشخیص نمی‌دهد و یا برایش خوشایند و آزاردهنده نیست و یا اصلاً بویی از آن نمی‌برد!

شبیه کسی که کلی سیر یا پیاز خورده؛ بوی بد سیر و پیاز را فقط اطرافیان می‌فهمند نه خود.

رها شروع کرد به یافتن یک سگ مرده. باید بوی سگ مرده را به چشمش می‌دید. می‌خواست ببوید که سگ مرده دقیقاً چه بویی دارد؟ ازقضا یک روز با خودروی‌اش رانندگی می‌کرد یک آن در حین سبقت از خودروی دیگر با یک سگ که نه راه پس داشت و نه پیش، چنان محکم برخورد کرد که صدای برخوردش به‌اندازه‌ی یک تصادف هولناک بود؛ احساس کرد او را کاملاً له کرده؛ حادثه‌ی دردناکی که هم دل‌خراش بود و هم برقی به‌سرعت از فکرش گذشت و آن این بود که بالاخره فرصتی دست داد تا بوی سگ مرده را بچشد!

اما وقتی خودرو را متوقف کرد و از آن پیاده شد سگ را دید که گیج و منگ به گوشه‌ای دیگر می‌دوید و بجای این‌که سگ له شده باشد تمام سپر و کاپوت خودروی‌اش قُر و له‌شده بود. اینجا بود که سگ را نماد قدرت و محکمی هم یافت. نماد سگ‌جانی!

با این‌حال هنوز بوی سگ مرده دست‌بردار نبود.

این واژه‌ها بازهم در ذهنش جاری شدند. به‌واقع یافتن سگ مرده در شهر کار ساده‌ای نیست.

یک‌روزه به بیرون از شهر رفت. همیشه سگ و گربه‌های زیادی در اتوبان‌ها و بزرگراه‌ها طعمه‌ی سرعت خودروها می‌شوند. هرچند اکثراً آن‌قدر ماشین از روی‌شان رد می‌شود که نه اثری از سگ می‌ماند و نه از بویش!

اما شاید کنار بزرگراه سگی افتاده باشد. سگی که جز استخوان و اندکی از گوشت و پوست بدنش چیزی از آن باقی نمانده و بوی متعفنش ناخواسته خرواری تف توی دهن آدم جمع می‌کند.

سگ مرده‌ی بد بو؛ سگ مرده‌ی کنار بزرگراه!

×××

رها دیگر احساس زیبایی نمی‌کرد. تا پیش‌ازاین زیبا و خوشبو بود؛ بعد از جدایی از دوست‌پسرش، زیبا و بدبو شد و اکنون، هم زشت بود و هم بدبو.

مهم‌تر از درمان بدبویی دهانش، یافتن پاسخی برای این پرسش بود که چرا دوست‌پسرش این راز را تا روز جدایی پنهان نگه داشت؟ و اگر از بوی دهانم می‌رنجید چطور لحظه‌ای از بوسه‌های آتشین در مدت رابطه پا پس نمی‌کشید؟

رها در این لحظات، تنها به یک سؤال بزرگ فکر می‌کرد: چرا دوست‌پسرش تا آن زمان به او نگفت که دهانش بوی بد می‌دهد؟ آیا این راز را به دلایل خوبی پنهان کرده یا فقط برای داشتن من نمی‌خواست حقیقت را بگوید؟

تلفن را برداشت و شماره‌ی او را گرفت. انگار قرار بود یک داستان کهنه و پیچیده را همین‌جا به پایان برساند، انگار درمان بوی بد دهان در دست پاسخ دوست‌پسرش است! دلهره‌ی عجیبی داشت که هرگز تجربه نکرده بود. هم می‌خواست آن‌سوی خط، تلفن پاسخ داده شود هم نه. احساس می‌کرد تلاش برای یافتن پاسخ، بیشتر و بیشتر او را از درون نابود می‌کند. به‌واقع داشت ذره‌ذره حقارت‌های خودش را می‌یافت و روی‌هم می‌گذاشت تا یک آدم تماماً حقیر و ذلیل به نظر برسد.

از آن کوه غرورش چیزی باقی نمانده بود که سرانجام صدای آشنای دوست‌پسرش از آن‌طرف خط شنیده شد. رها با تردید شروع به صحبت کرد:

”سلام…”

”سلام ”

”می‌دونم که انتظار نداشتی، اما چند سوال دارم که لازمه جوابشو بگی بهم”

دوست‌پسرش با شادی و تعجب پرسید: ”به‌به رها خانوم یادی از ما کردی! چیه چیزی شده؟”

رها نفس عمیقی کشید و ادامه داد: ”یادته آخرین جمله‌ای که گفتی چی بود؟”

”نه! ”

”گفتی که دهنم بوی سگ مُرده میده. ”

”عصبی بودم. ”

”ولی حقیقت رو گفتی. فقط نمیدونم ازت ممنون باشم یا متنفر؟ ولی حق با تو بود من بعد از جدایی از تو متوجه شدم که دهنم بوی بد میده. چرا قبلش هیچوقت بهم نگفتی که این مشکلو دارم؟ چرا تا روز جدایی اینو ازم قایم کردی؟ می‌ترسیدی منو از دست بدی یا دلایل دیگری داشت؟”

در آن‌طرف خط سکوتی طولانی برقرار شد. سپس آوایی به گوش رسید که گویی کاسه‌ی آب یخ بود که روی سر رها می‌ریخت: “راستش رو بخوای، نمی‌دونستم چطور باید این موضوع رو با تو در میان بذارم. من واقعاً دوسِت داشتم و نمی‌خواستم به خاطر این مشکل، رابطه‌ام با تو بهم بخوره…..

رها با انبوهی از خجالت پرسید: ”واقعاً بوی دهنم اینقد آزاردهنده بود؟”

جوان پشت تلفن پاسخ داد: آره، آزاردهنده بود، هرچند من وقتی بغلت بودم به این فکر نمی‌کردم و یا وقتی بوست می‌کردم نفس نمی‌کشیدم ولی نمی‌تونم بگم بوی بدی نمی‌اومد…. ”

”چرا اون موقع‌ها که باهم بودیم صادقانه نگفتی تا پی درمانش برم؟”

”نمیدونم… شاید حس کردم ناراحتت میکنم اگه بگم. یا جسارتشو نداشتم. بعدشم من همیشه از تو کم‌تر و پایین‌تر بچشم می‌اومدم البته تو این حسو به من میدادی هیچوقت فکر نمی‌کردم تو هم میتونی یه ایراد بد داشته باشی!”

”آها ولی بعدش که من دلتو شکستم تو هم تلافی کردی؟”

”مهم نیست دیگه الان؛ گذشت. یک به یک شدیم! ”

بغض رها ترکید و با خشم آمیخته به درد حقارت گفت:

”نه. یک به یک نه. تو منو از دست دادی من خودمو! این دوتا قابل قیاس نیست. ”

سپس بدون انتظار برای شنیدن ادامه‌ی مکالمه با ناراحتی زیاد، تلفن را قطع کرد.

یک آن، بوی سگ مرده که از نزدیک کنار بزرگراه چشیده بود دوباره در دماغش با شدت بیشتری به مشام می‌رسید؛ آنقدر شدید و متعفن که چندین بار حالت تهوع به او دست داد.

×××

رها آن پسر را، هم مقصر این وضع می‌دانست و هم نه. ازطرفی او را در دل می‌ستود که با این حجم از بوی بد، سال‌ها دوستش باقی مانده بود و از سویی دیگر ازش متنفر بود که حاضر بود یک بدبو را تحمل کند بخاطر چیزی که آخرش نفهمید! اگرچه عاقبت او بود که بوی بد دهانش را به روی‌اش آورد اما چه او می‌گفت چه نمی‌گفت بالاخره یک روزی خود رها متوجه این مشکل می‌شد. فقط دردناک بود چون انتظار نداشت چنین چیزی را از چنین کسی که رابطه‌ی جدی با او داشت بشنود.

رها خودش حاضر نبود یک لحظه بیشتر بوی آن سگ مرده‌ی کنار خیابان را تحمل کند پس کسانی که او را تحمل کرده بودند را باظرفیت و باجنبه می‌پنداشت.

اما آیا واقعاً بوی دهانش به اندازه‌ی بوی سگ مُرده، بدبو بود یا فقط یک تشبیه است؟

×××

نشخوارهای بی‌امان ذهنش و تکرار احساسات ناخوشایندی که به بوی دهان و بوی سگ مرده داشت، دست از سرش برنمی‌داشت؛ بخصوص آن‌که درمانی برای آن نیافت و او را به نقطه‌ای رساند که حس می‌کرد شبیه سگ هم شده!

دست‌وپایش را می‌دید اما شبیه انسان بود نه سگ. قیافه‌اش هنوز اندکی زیبا بود و فرم انسانی داشت و نه حیوانی. ولی دهانش همچنان بوی سگ مرده می‌داد با این‌که خودش بوی آن را نمی‌فهمید اما حسش می‌کرد.

حس می‌کرد یک سگ مرده بلعیده. سگی که بوی تعفن جسدش از دهانش عبور می‌کند. درست به‌مانند لحظه‌ای که بوی سگ‌ مرده‌ی کنار بزرگراه از بینی‌اش عبور کرد.

حس می‌کرد به‌مانند یک سگ، مرده! وگرنه چرا باید دهانش این‌چنین بو بدهد؟

اما سگ زنده بوی بدی نمی‌دهد! او بارها و بارها دوستان و اقوامش را دیده بود که یا سگی در خانه نگه می‌دارند و یا حتی از لیس زدن سگ احساس بدی ندارند. پس سگ زنده بوی سگ مرده، نمی‌دهد. رها مانده بود که خود را سگ زنده بداند یا سگ مرده؟

سگ مرده بار منفی تلخی داشت. سگ زنده اما زندگی‌بخش و شیرین است.

آیا رها انسان زنده‌ای است که یک سگ مرده در بدنش دارد؟

او خیلی‌ها را می‌دید که انسانی مرده‌‌اند که یک سگ زنده در خود دارند!

به‌راستی‌که انسان هم وقتی بمیرد شبیه یک سگ مرده بوی تعفن می‌دهد؛ بله بوی جسد انسان مرده اگر بدبوتر از سگ مرده نباشد خوشبوتر نیست!

×××

خواب دید سگی را زیر گرفته و آن را به کنار بزرگراه برده.

خواب دید سگ مرده را آن‌قدر به خودش چسبانده که زیباترین و خوشبوترین لباس‌هایش به بوی بد آن سگ آغشته شده.

خواب دید سگ مرده را بلعیده. خواب دید ادکلن روی میز آرایشش بوی سگ مرده می‌دهد و لوگوی سگ روی آن حک شده.

خواب دید کنار آن بزرگراه نشسته و در حال خوردن الباقی گوشت و پوست آن سگ مرده است.

خواب دید توی آینه خودش را نگاه می‌کند و یک سگ می‌بیند سگی که مرده!

خواب دید از سر به پایین انسان است اما کله‌اش کله‌ی سگ.

خواب دید همه‌ی آدم‌ها به بدن نیمی انسان، نیمی حیوان او می‌خندند.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۱۰۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

استاد!

یک جوان علاف و بی‌عار و بی‌سواد بود؛ پدرش که مُرد ارث دندان‌گیری دستش رسید که با آن زمینی خرید تا آپارتمانی بسازد و همه صدایش می‌کردند مهندس. مهندس را چه کسی می‌گفت؟

استاد!

یک جوان علاف و بی‌عار و بی‌سواد بود؛ پدرش که مُرد ارث دندان‌گیری دستش رسید که با آن زمینی خرید تا آپارتمانی بسازد و همه صدایش می‌کردند مهندس.

مهندس را چه کسی می‌گفت؟ کارگران ساختمان، کارکنان شهرداری و حتی خود مهندس ناظر!

بین کارگران ساختمان، آن جوان، مهندس بود لااقل برای آن چند کارگر، کاری دست و پا کرده بود.

کارکنان شهرداری هم بخاطر رشوه بدشان نمی‌آمد بیشتر او را خر کنند پس مهندس صدایش می‌زدند.

اما در تعجب بودم چرا مهندس ناظر او را مهندس صدا می‌زد؟ که ظاهراً بدلیل تکرار واژه‌ی مهندس از زبان دیگران، حس کرده بود این سازنده نیز مهندس است. یا بخاطر این‌که لقب مهندس بودن خودش فراموش نشود او را مهندس خطاب می‌کرد.

×××

مهندس کیست؟ استاد کیست؟

آیا داشتن مدرک از ما مهندس یا استاد می‌سازد؟

مهارت همان تجربه است. از قدیم با اوساکار بسیار آشنا شدیم؛ سنگ‌کاران و گچ‌کاران و برق‌کاران و… بسیاری که براستی استاد آن کارند و لقب استاد برازنده‌ی آنان است ولو این‌که حتی یک کلاس هم درس نخوانده باشند.

هرچند در این بین افراد ناشی و تازه‌کاری هم هستند که دنبال لقب استادکاری هستند. لقب استادکار بطرز جالب و نانوشته‌ای در بازار کار به آدم‌های متبحر اعطا می‌شود و هر فرد تازه‌کاری، خود را نمی‌تواند جای استاد جا بزند زیرا استاد بودن در اینجا نه در لفظ که در عمل دیده می‌شود؛ بنابراین همگی محتاطند که در جای درست و به وقتش از این عنوان ارزشمند استفاده کنند!

هرچند اغلب اوقات هرکسی به هر کارگری می‌گوید اوسا!

×××

از سویی هزاران فارغ‌التحصیل دانشگاهی داریم که فقط عمرشان را پشت نیمکت سوزانده‌اند تا یک مدرک کاغذی بگیرید؛ بکار بردن لقب مهندس یا استاد برای آنان، ظلم به مهندس و استاد واقعی است. اینجا مهندس بودن، دکتر بودن و استاد بودن در لفظ دیده می‌شود نه در عمل! با این‌حال کمتر جوان تحصیل‌کرده‌ای هست که محتاط باشد تا از لقب مهندس یا استاد استفاده نکند!

زیرا او مدرک مهندسی گرفته. چندتا دوست هم دارد که مهندس خطابش می‌کنند و چندتا دانشجو که از او استاد می‌سازند!

هرچند اغلب اوقات به هرکسی که درس خوانده می‌گویند استاد بی‌آنکه کاری در عمل نشان داده باشد!

×××

آیا باید بطور تجربی در عمق کاری پیش برویم تا استاد به نظر برسیم؟ یا تحصیلاتی را داشته باشیم؟

بنظرم استاد، استاد است بی‌بروبرگرد! ازطرفی کسی که هم مفاهیم آکادمیک و هم تجربه را توامان با هم دارد یعنی ترکیبی است از دانش نظری و دانش کاربردی. یعنی کسی که تجمیعی از عمل و لفظ است پس چنین شخصی بواقع یک استاد واقعی است بعبارتی چه تیشه به دست باشد و چه نداشته باشد هم استاد است!

استاد دنبال کار نیست: کار آن دارد آن کز طلب آن ننشست!

استادِ کار خویش شدن و استاد دل خویش شدن نهایت استادی است؛ ازاین‌رو استاد شدن سخت نیست، استاد استادان شدن سخت است!

×××

“گر یک نفسی به درس دل بنشینی / استادان را به درس خود بنشانی”

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: رمز ارزی بنام بیت تایم چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کار و موفقیت

۰ ۰ ۰ ۹۴

درباره

خیلی تلاش کردم تا تعریف درستی از خودم ارایه کنم؛ از یک طرف درگیر فناوری اطلاعات هستم و از سویی دیگر درگیر فلسفه و ادبیات.... اما در نهایت به این نتیجه رسیدم که از میان نویسنده بودن، شاعر بودن، مهندس بودن، کارآفرین بودن، مدرس بودن، محقق بودن، طراح بودن، برنامه

QRCode پروفایل

folinq.com/@Soroushane

نمایه حرفه‌ای

نقشنویسنده

فولیوها۵۵۸ کتاب‌های منتشرشده۲ دنبال‌کننده۶۰

عضویت۱۴۰۵/۰۴/۱۴