چیزی که در مورد پنهلوپه و سایر نوزادان جالب است این است که آنان هر دو ساعت یکبار، غذای تکراری میخورند بیآنکه دلزده شوند و هر بار حریصتر و با ولع بیشتری شیرخواری میکنند.
شیر... آن مایع سپید چه از سینهی مادر باشد چه از سینهی شیشهی شیر.
غذایی تکراری اما همیشه تازه.
×××
این اتفاق باعث شد خط بطلان بکشم روی یکی از جملاتم که گفته بودم:"تازگی تکرار شده، کهنه است!" نه! کهنه نیست لااقل برای نوزادان که بیشتر از هر انسان بزرگسالی حس شنوایی و بویایی قویتری دارند؛ حتی حس چشایی. آنقدر که طعم یک قطرهی فولیک نعنا یا هلو هم علیرغم متفاوت بودنش، تند است تندیی که ما حسش نمیکنیم.
×××
دلزدگی اگر بر هر نوزاد شیرخوارهای حاکم میشد شاید خیلی زودتر آدمی را به بنبست میرساند؛ اما این موجود چنان هر لحظهی شیرخوردنش پر از لذت است که گویی برایش هرگز تکرار نشده و هرگز تکراری نمیشود.
بااینحال برعکس بسیاری از سالمندان که بوی نوننال یا همان ماندگی میدهند و لبریزند از دلزدگی، دهان و بدن یک نوزاد بوی شیر و تازگی میدهد و مملو از زندگی است!
×××
عطر بدن پنهلوپه تمام فضای خانه را گرفته. حتی اگر ذرهای لمسش کنی یا در آغوش بگیریاش، بوی تازگیاش بر بدنت یا در مشامت محفوظ میماند.
ما خیلی دیر بچهدار شدیم. گاهی خود را نهیب میزنم که کاش زودتر، گاهی در اوج پوچی فلسفهی پشت خرابهی ذهن میگویم که چه؟ و گاه میگویم این سن بهترین سن برای فرزند داشتن است...
بااینحال شاید اگر چندین سالپیش پنهلوپه را بدنیا آورده بودیم اینچنین عاشق و شیفتهاش نمیشدم. بقول دوستم رضا، ندیدبدیدم.
اصلا اکنون حس میکنم لیاقتش را دارم که خود را بابا صدا بزنم. تا پیش ازاین پسربچهای بودم در سن بزرگسالی. اما اکنون بابایی هستم که میتواند پدری کند نه در لفظ و در کافه، که در عمق و در لفافه.
×××
این مدت شب و روزمان همیشه رنگ بیخوابی سحر است اصلا نمیدانم چه روزی از هفته است؟ لحظههای تکراری بغل کردن، شیر دادن و بیدار ماندن...
اما ملالی هست؟
نه! گویی علیرغم خستگی جسمی، روحت تازه است عین شیری که او مینوشد.
پدری به خواب شبانه و در آغوشگیری لبخند فرزند نیست به شبزندهداری برای اوست و به خیمهشدن بغضهایش است تا به گریه مبدل نشود. آنگاه که گویی منتظر لبخند یا بوی عطر اویی، منتظر رضایتش بعد از تعویض پوشک، بعد از تعویق خوابت، هنگام انتظار دیدن سیریاش بعد از مستی قطرهی آخر شیر. منتظر دیدن چشمان سیاه و کنجکاوش و گوشهای تیزش بوقت لالایی خواندن ما. و بوقت بوییدن عمیقش...
و اینها بطرز عجیب و تکراریاش، دلزدگی نمیآورند.
شاید تازگی همیشه در عوضکردن چیزها نباشد؛ گاهی در شیوهی تجربهکردنِ همان چیزهاست.
من فکر میکنم عشق، یک تکرار غیرملالآور و ضددلزدگی است... براستی همین است. برای من نوشتنهایم و شغلم نیز همین شیر پنهلوپه است؛ هر روز تکرار میشود اما چنان دوستش دارم که دلزدهام نمیکند.
شاید هر عاشقی، یک کودک شیرخوارهاست!
شاید عشق همان شیر است برای نوزادان.
هرچه هست عشق میتواند به تکرار، تازگی ببخشد!
×××
چیزی که پنهلوپه به من یادآوری میکند این است که زندگی شیرین است و جذاب؛ حتی اگر هر روز کار تکراری بکنی و غذای تکراری بخوری!
شاید دلزدگی از تکرار نیست؛ از چشمدوختن به غذای دیگر است!
Soroushane.ir
شیر... آن مایع سپید چه از سینهی مادر باشد چه از سینهی شیشهی شیر.
غذایی تکراری اما همیشه تازه.
×××
این اتفاق باعث شد خط بطلان بکشم روی یکی از جملاتم که گفته بودم:"تازگی تکرار شده، کهنه است!" نه! کهنه نیست لااقل برای نوزادان که بیشتر از هر انسان بزرگسالی حس شنوایی و بویایی قویتری دارند؛ حتی حس چشایی. آنقدر که طعم یک قطرهی فولیک نعنا یا هلو هم علیرغم متفاوت بودنش، تند است تندیی که ما حسش نمیکنیم.
×××
دلزدگی اگر بر هر نوزاد شیرخوارهای حاکم میشد شاید خیلی زودتر آدمی را به بنبست میرساند؛ اما این موجود چنان هر لحظهی شیرخوردنش پر از لذت است که گویی برایش هرگز تکرار نشده و هرگز تکراری نمیشود.
بااینحال برعکس بسیاری از سالمندان که بوی نوننال یا همان ماندگی میدهند و لبریزند از دلزدگی، دهان و بدن یک نوزاد بوی شیر و تازگی میدهد و مملو از زندگی است!
×××
عطر بدن پنهلوپه تمام فضای خانه را گرفته. حتی اگر ذرهای لمسش کنی یا در آغوش بگیریاش، بوی تازگیاش بر بدنت یا در مشامت محفوظ میماند.
ما خیلی دیر بچهدار شدیم. گاهی خود را نهیب میزنم که کاش زودتر، گاهی در اوج پوچی فلسفهی پشت خرابهی ذهن میگویم که چه؟ و گاه میگویم این سن بهترین سن برای فرزند داشتن است...
بااینحال شاید اگر چندین سالپیش پنهلوپه را بدنیا آورده بودیم اینچنین عاشق و شیفتهاش نمیشدم. بقول دوستم رضا، ندیدبدیدم.
اصلا اکنون حس میکنم لیاقتش را دارم که خود را بابا صدا بزنم. تا پیش ازاین پسربچهای بودم در سن بزرگسالی. اما اکنون بابایی هستم که میتواند پدری کند نه در لفظ و در کافه، که در عمق و در لفافه.
×××
این مدت شب و روزمان همیشه رنگ بیخوابی سحر است اصلا نمیدانم چه روزی از هفته است؟ لحظههای تکراری بغل کردن، شیر دادن و بیدار ماندن...
اما ملالی هست؟
نه! گویی علیرغم خستگی جسمی، روحت تازه است عین شیری که او مینوشد.
پدری به خواب شبانه و در آغوشگیری لبخند فرزند نیست به شبزندهداری برای اوست و به خیمهشدن بغضهایش است تا به گریه مبدل نشود. آنگاه که گویی منتظر لبخند یا بوی عطر اویی، منتظر رضایتش بعد از تعویض پوشک، بعد از تعویق خوابت، هنگام انتظار دیدن سیریاش بعد از مستی قطرهی آخر شیر. منتظر دیدن چشمان سیاه و کنجکاوش و گوشهای تیزش بوقت لالایی خواندن ما. و بوقت بوییدن عمیقش...
و اینها بطرز عجیب و تکراریاش، دلزدگی نمیآورند.
شاید تازگی همیشه در عوضکردن چیزها نباشد؛ گاهی در شیوهی تجربهکردنِ همان چیزهاست.
من فکر میکنم عشق، یک تکرار غیرملالآور و ضددلزدگی است... براستی همین است. برای من نوشتنهایم و شغلم نیز همین شیر پنهلوپه است؛ هر روز تکرار میشود اما چنان دوستش دارم که دلزدهام نمیکند.
شاید هر عاشقی، یک کودک شیرخوارهاست!
شاید عشق همان شیر است برای نوزادان.
هرچه هست عشق میتواند به تکرار، تازگی ببخشد!
×××
چیزی که پنهلوپه به من یادآوری میکند این است که زندگی شیرین است و جذاب؛ حتی اگر هر روز کار تکراری بکنی و غذای تکراری بخوری!
شاید دلزدگی از تکرار نیست؛ از چشمدوختن به غذای دیگر است!
Soroushane.ir
به عالم غریب و پر از راز بوها و رایحه ها خوش آمدی!
نه دیجیتالیزه میشود نه در قوطی! فقط در ژرفای بن مغزت ته نشین میشود! عجیب تر از بو و رایحه چیزی نیست!