دست می‌برم
در نوسان تاریکی
و نوری را که
از شکاف استخوانم می‌تراود
لمس می‌کنم
همان‌جا که ریشه آغاز می‌شود.
​من زخم را نمی‌پوشانم
چراغی‌ست افروخته
بر آستانه
تا راه بازگشت به خویش را
در تاریک‌ترین شب جهان
گم نکنم.
​ریشه فشار تاریکی را
تاب می‌آورد
در بی‌تفاوتی مطلق خاک
پیش از آن‌که
نخستین برگ
به آفتاب نگاه کند.
🌸🌸🌸
مریم نقی‌پور خانه‌سر
م_رها