مریم نقی پور خانه سر

گلوی امروز

عدالت را به فردا سپردند. هر زخم پیش از آن‌که دهان باز کند دعا شد و دستِ ستم آرام بر گلوی امروز. #مریم_نقی_پ...

2 weeks ago

پیش از نخستین برگ

دست می‌برم در نوسان تاریکیو نوری را که از شکاف استخوانم می‌تراودلمس می‌کنمهمان‌جا که ریشه آغاز می‌شود.​من زخم...

3 weeks ago

زیر سایه‌ی تبر

سایه‌ها سقف را سنگین می‌کنند و دست‌های انبارگرفته بر خشت‌های خردشده خط می‌کشند. اما من پرده‌ها را کنار می‌زنم...

3 weeks ago

🌷🤍

ناممعطری بودروی پیراهنی غریبهسوزناز گوشتِ من گذشتتا تن‌پوشِ زنی دیگر رااندازه کند.سال‌هاطوری راه رفتمکه گِلبه...

3 weeks ago

🤍🌷

سنگینی این تاریکیبالاخره فرو می‌ریزدچشم که باز کنیمزمینناخن‌های یخ‌زده‌اش رااز تن جاده‌ها کشیده است.آفتاببوی خ...

4 weeks ago

جستار

مصلوبان دانایی در فاصله‌ی تاریک میان دانستن و زیستن پناهگاه‌های کاغذی در اتاق کوچکی در کنگان جایی که پنجره‌ه...

4 weeks ago

🌸🌸

سایهٔ کوهبر آب می‌افتد.​در خنکی‌اشایستاده‌ام.​امروزجمعه استچیزی روی آب نمی‌ماند،​جز بوی خاکیکه زمان راکُند می‌...

4 weeks ago

بازنشر: آخرالزمان دیجیتالی؛ رانده شدن AI از بهشت زمین!

سلام جناب احمدی .چه نگاه متفاوت و تأمل‌برانگیزی داشتید. بیشتر از خود ترس آینده، این سؤال در ذهنم ماند که اگر ر...

1 months ago

یادداشت های درنگ

آدمی چقدر از شنیده‌ها زخم‌ها و کشف‌های کوچکِ خویش جا می‌ماند؟ ​یادداشت‌های درنگ نفی این فراموشی است ثبتِ همان...

3 weeks ago

نام کوچک واژه ها

پیش‌درآمد جهان این سطرها از واژه‌های پر سر و صدا ساخته نشده است از سایه، بوی خاک، و سکوت‌های ناگزیری برآمده...

3 weeks ago