ضیافتِ رؤیاهای سوخته
در یک شب بارانی،
زمان دیگی از شوربا را
بر هیزمِ خیال بار گذاشته بود؛
بخار از دهانهی دیگ برمیخاست
و رؤیاهای دور در شعلهها
جان میگرفتند.
روحهای سرگردان
یکییکی از راه رسیدند
و گرد دیگ نشستند؛
هرکدام با کاسهای خالی
و خاطرهای ناتمام.
فرانتس کافکا
استخوانی شبیه کلید از جیب
بیرون کشید.
به آن خیره ماند و زیر لب گفت:
«این کلید، کدام در را باز میکند؟»
گویی تمام راهروهای جهان
به دری بسته ختم میشدند.
فئودور داستایفسکی
کاسهاش را پیش کشید؛
در چهرهاش جدالی خاموش بود.
گاهی در پی بخشایش میگشت،
و گاهی برای گناه خویش
دلیل میتراشید.
ادگار آلن پو
در بخار دیگ، کلاغی دید؛
پرندهای که از دل تاریکی
نام مردگان را صدا میزد
و هر بار، پاسخش
«دیگر هرگز» بود.
هرمان هسه
به بخار شوربا چشم دوخت؛
رودی در آن روان بود
که از آغاز تا پایان
به خویش بازمیگشت.
گوش سپرد؛
شاید در زمزمهی آب
صدای وحدت را میجست.
ویرجینیا وولف
قاشقش را در آب چرخاند؛
خاطرهها موج برداشتند،
گذشته به اکنون رسید
و زنی در میان امواج
در جستوجوی صدای
خویش بود.
زمان،بیآنکه سخنی بگوید،
کنار آتش ایستاده بود.
باران همچنان بر بام میکوبید
و دیگ، آهستهتر از پیش،
به جوش میآمد.
سرانجام زمان قاشق را چرخاند؛
از ته دیگ، صدای مسافران
پیشین بر می خاست:
آرزوهای برآورده نشده،
و سخنانی که روزی
در گوش جهان رها شده بودند.
آنان که زبان به نیکی گشوده بودند،
شوربایی آمیخته به طعم
دارچین نوشیدند؛
و آنان که سهم زبانشان
هجو و تهمت بود،
طعم گس گنداب را چشیدند.
زمان در دیگ را بست؛
اما هیچ کلمهای
در ته آن گم نشده بود.
هرکس، سرانجام،
طعم زبان خویش را میچشید.
#صدیقه_جُر
شعر بینامتنی
در یک شب بارانی،
زمان دیگی از شوربا را
بر هیزمِ خیال بار گذاشته بود؛
بخار از دهانهی دیگ برمیخاست
و رؤیاهای دور در شعلهها
جان میگرفتند.
روحهای سرگردان
یکییکی از راه رسیدند
و گرد دیگ نشستند؛
هرکدام با کاسهای خالی
و خاطرهای ناتمام.
فرانتس کافکا
استخوانی شبیه کلید از جیب
بیرون کشید.
به آن خیره ماند و زیر لب گفت:
«این کلید، کدام در را باز میکند؟»
گویی تمام راهروهای جهان
به دری بسته ختم میشدند.
فئودور داستایفسکی
کاسهاش را پیش کشید؛
در چهرهاش جدالی خاموش بود.
گاهی در پی بخشایش میگشت،
و گاهی برای گناه خویش
دلیل میتراشید.
ادگار آلن پو
در بخار دیگ، کلاغی دید؛
پرندهای که از دل تاریکی
نام مردگان را صدا میزد
و هر بار، پاسخش
«دیگر هرگز» بود.
هرمان هسه
به بخار شوربا چشم دوخت؛
رودی در آن روان بود
که از آغاز تا پایان
به خویش بازمیگشت.
گوش سپرد؛
شاید در زمزمهی آب
صدای وحدت را میجست.
ویرجینیا وولف
قاشقش را در آب چرخاند؛
خاطرهها موج برداشتند،
گذشته به اکنون رسید
و زنی در میان امواج
در جستوجوی صدای
خویش بود.
زمان،بیآنکه سخنی بگوید،
کنار آتش ایستاده بود.
باران همچنان بر بام میکوبید
و دیگ، آهستهتر از پیش،
به جوش میآمد.
سرانجام زمان قاشق را چرخاند؛
از ته دیگ، صدای مسافران
پیشین بر می خاست:
آرزوهای برآورده نشده،
و سخنانی که روزی
در گوش جهان رها شده بودند.
آنان که زبان به نیکی گشوده بودند،
شوربایی آمیخته به طعم
دارچین نوشیدند؛
و آنان که سهم زبانشان
هجو و تهمت بود،
طعم گس گنداب را چشیدند.
زمان در دیگ را بست؛
اما هیچ کلمهای
در ته آن گم نشده بود.
هرکس، سرانجام،
طعم زبان خویش را میچشید.
#صدیقه_جُر
شعر بینامتنی