نویسندگی، برنامهنویسی، کار با داده، مطالعه، طراحی و خلاصه هر کاری که پشتِ میزیست و یا صندلینشینی، یک چیز خیلی ضروری لازم دارد و آن کونِ نشستن است!
خیلیها کونِ کار کردن دارند، اما کونِ نشستن نه!
سنگقلاب کردن کسی به صندلی، شبیه نشاندنش بر روی صندلی اعدام الکتریکیست. اینکه باید مُهر و موم شوی و زنجیر، تا حجم زیادی از جریان برق را از بدنت عبور دهند یا از ذهنت برون دهی چیزی نیست که خوشایند همگان باشد.
×××
دوستان زیادی دارم که عاشق کار کردن هستند اما اگر فقط ۵ دقیقه روی صندلی بنشینند انگار بزرگترین شکنجهی عمرشان را تجربه میکنند.
حتی یکبار با مهدی برادرم قرار بود وبسایتی را با دروپال طراحی کنیم برای بار نخست. مهدی هر چند دقیقه حوصلهاش سر میرفت و از روی صندلی برمیخاست با اینکه بلدِ کار بود اما منِ نابلد تا انتها مینشستم؛ و نتیجه؟
من خروجی گرفتم و آن بلدِ کار نه!
مهدی این روزها اندکی صندلینشین شده :) شاید زور سن است. شاید صندلینشینها از ابتدا پیرند وگرنه کدام جوان پرشروشوری خود را به زمین میخکوب میکند؟
یا دوستم امیر، عاشق رفتن به این سو و آنسوست. میلیونها کیلومتر را به او عطا کن سریع همه را طی میکند اما من از اینکه پایم را از در بیرون بگذارم یا از خایهنشینی اندکی آزرده شوم تا صبح و گاهی ۴۸ ساعت تمام نمیخوابم و همچنان نشستهام.
×××
بدون نشستنِ طولانیمدت نمیشود چیزی نوشت، نمیشود چیز بلندی خواند و یا چیزی را طراحی کرد.
نمیگویم موفقیت آدمها به نشستن طولانیمدت است یا به ننشستن طولانیمدت؛ خیر. هر دو مزایایی دارند و معایبی و صدالبته که هر دو عارضه دارند: یکی از درد استخوان میمونیِ دنبالچه در رنجی یکی از واریس و درد پا و کمر.
با این وجود به ظن من، صندلینشینی، چیزی است که هرکسی توان انجامش را ندارد.
باید جانسخت باشی که ۵ ساعت بنشینی و بنویسی و بعد دو دقه، یک سیگار در بالکن بزنی و دوباره دوان دوان برگردی روی تخمهای داغت!
آفرینش فکری، ظرفیت تحمل ملال میخواهد. چراکه هر کسی شوقِ آفریدن دارد، اما هر کسی طاقتِ ماندن تا لحظهی آفرینش را ندارد.
×××
این رویه در تمام مشاغل صدق میکند و بنظرم در جذب افراد بعنوان یکی از آیتمهای استخدام باید درنظر گرفت. کسی که توان نشستن ندارد نمیتواند چارچوبِ خوب دربیاورد. برنامهنویس خوبی نخواهد شد. گرافیست خفنی از آب درنمیآید و پروپوزال هم نمیتواند بدهد.
کسی که حوصلهی نشستن طولانیمدت را ندارد تمرکز عدسیواری هم نخواهد داشت.
یک مجموعهی پسیوکار، احمق است اگر نیروی صندلینشین استخدام کند! همچنان که یک شرکت بازیسازی رایانهای، احمق است اگر نیروی ایستادهخواه جذب کند.
ازطرفی نیز بسیاری صندلینشین عبثاند؛ حجم زیادی از کارمندان دولتی از این دستهاند؛ که این هم خوب نیست. آنان کون نشستن دارند اما کون کار کردن نه.
ازاینرو این دو گاهی لازم و ملزوم همند؛
دربارهی استخدام معتقدم بهتر است توان حفظ تمرکز و به سرانجام رساندن کار به انضمام تحمل نشستن طولانی ملاک قرار داده شود. بشخصه این را درنظر میگیرم بخصوص که طبع کار ما حجم انبوهش، فکری، نتیجهگرایی و نشستنکی است.
Soroushane.ir
خیلیها کونِ کار کردن دارند، اما کونِ نشستن نه!
سنگقلاب کردن کسی به صندلی، شبیه نشاندنش بر روی صندلی اعدام الکتریکیست. اینکه باید مُهر و موم شوی و زنجیر، تا حجم زیادی از جریان برق را از بدنت عبور دهند یا از ذهنت برون دهی چیزی نیست که خوشایند همگان باشد.
×××
دوستان زیادی دارم که عاشق کار کردن هستند اما اگر فقط ۵ دقیقه روی صندلی بنشینند انگار بزرگترین شکنجهی عمرشان را تجربه میکنند.
حتی یکبار با مهدی برادرم قرار بود وبسایتی را با دروپال طراحی کنیم برای بار نخست. مهدی هر چند دقیقه حوصلهاش سر میرفت و از روی صندلی برمیخاست با اینکه بلدِ کار بود اما منِ نابلد تا انتها مینشستم؛ و نتیجه؟
من خروجی گرفتم و آن بلدِ کار نه!
مهدی این روزها اندکی صندلینشین شده :) شاید زور سن است. شاید صندلینشینها از ابتدا پیرند وگرنه کدام جوان پرشروشوری خود را به زمین میخکوب میکند؟
یا دوستم امیر، عاشق رفتن به این سو و آنسوست. میلیونها کیلومتر را به او عطا کن سریع همه را طی میکند اما من از اینکه پایم را از در بیرون بگذارم یا از خایهنشینی اندکی آزرده شوم تا صبح و گاهی ۴۸ ساعت تمام نمیخوابم و همچنان نشستهام.
×××
بدون نشستنِ طولانیمدت نمیشود چیزی نوشت، نمیشود چیز بلندی خواند و یا چیزی را طراحی کرد.
نمیگویم موفقیت آدمها به نشستن طولانیمدت است یا به ننشستن طولانیمدت؛ خیر. هر دو مزایایی دارند و معایبی و صدالبته که هر دو عارضه دارند: یکی از درد استخوان میمونیِ دنبالچه در رنجی یکی از واریس و درد پا و کمر.
با این وجود به ظن من، صندلینشینی، چیزی است که هرکسی توان انجامش را ندارد.
باید جانسخت باشی که ۵ ساعت بنشینی و بنویسی و بعد دو دقه، یک سیگار در بالکن بزنی و دوباره دوان دوان برگردی روی تخمهای داغت!
آفرینش فکری، ظرفیت تحمل ملال میخواهد. چراکه هر کسی شوقِ آفریدن دارد، اما هر کسی طاقتِ ماندن تا لحظهی آفرینش را ندارد.
×××
این رویه در تمام مشاغل صدق میکند و بنظرم در جذب افراد بعنوان یکی از آیتمهای استخدام باید درنظر گرفت. کسی که توان نشستن ندارد نمیتواند چارچوبِ خوب دربیاورد. برنامهنویس خوبی نخواهد شد. گرافیست خفنی از آب درنمیآید و پروپوزال هم نمیتواند بدهد.
کسی که حوصلهی نشستن طولانیمدت را ندارد تمرکز عدسیواری هم نخواهد داشت.
یک مجموعهی پسیوکار، احمق است اگر نیروی صندلینشین استخدام کند! همچنان که یک شرکت بازیسازی رایانهای، احمق است اگر نیروی ایستادهخواه جذب کند.
ازطرفی نیز بسیاری صندلینشین عبثاند؛ حجم زیادی از کارمندان دولتی از این دستهاند؛ که این هم خوب نیست. آنان کون نشستن دارند اما کون کار کردن نه.
ازاینرو این دو گاهی لازم و ملزوم همند؛
دربارهی استخدام معتقدم بهتر است توان حفظ تمرکز و به سرانجام رساندن کار به انضمام تحمل نشستن طولانی ملاک قرار داده شود. بشخصه این را درنظر میگیرم بخصوص که طبع کار ما حجم انبوهش، فکری، نتیجهگرایی و نشستنکی است.
Soroushane.ir
حعی بخدا اینقد نشستیم زخم بستر گرفتیم 😂