در بهترین حالت اگر درایور طبیعت، سقف ظرفیت ذخیره‌سازی عمر را برایم ۹۰ گیگ درنظر گرفته باشد، ۴۵ گیگش را مصرف کرده‌ام؛ البته این برآورد زیادی خوش‌بینانه است؛ چون بدیِ این سرویس آن است که هیچ‌کس نمی‌داند ظرفیت واقعی‌اش چقدر است. درست شبیه رویه‌ی فریبانه‌ی لینکدین و بعضی پلتفرم‌های دیگر که هرگز دقیق نمی‌گویند چقدر می‌توانی عکس یا ویدیو آپلود کنی؛ برخلاف گوگل‌درایو که دست‌کم از همان ابتدا تکلیفت را روشن می‌کند.
×××
فردا تولدم است و یک اتفاق خیلی جالب در این ۴۵ سالگی هم دارد می‌افتد...
×××
فردا ممکن است یک پیام خطای افزایش سقف مصرف دریافت کنم یا شاید به یکباره ساسبند شوم.
لینکدین نمی‌گوید چقدر می‌توانی ویدیو یا عکس آپلود کنی؟ نمی‌گوید چون در لحظه می‌خواهد سورپرایزت کند. به بهانه‌ی اسپم و زمان‌بر بودن فرایند آپلود. آنان هم فضای ذخیره‌سازی نامحدودی ندارند که هزاران ویدیوی سنگین را آپلود کنی.
×××
در این ۴۵ سال چقدر دیتای زندگی مصرف کرده‌ام؟ کلی بو، رنگ، آوا، خاطره، درد، شادی و تجربه در مغز و بدنم ذخیره شده. آیا همه‌ی اینها زباله نیست؟ کاش می‌شد بخشی از آن‌ها را انتخاب کرد، "Shift + Delete" زد و برای همیشه دور ریخت؛ تا دوباره ۴۵ گیگ فضای خالی برای ادامه‌ی زندگی داشته باشیم، بی‌آنکه مجبور باشیم زودتر به آستانه‌ی ۹۰ گیگ برسیم.
×××
آیا واقعاً همه‌ی این داده‌ها ارزش نگه‌داشتن دارند؟ آیا آلزایمر داشتن پاک کردن این فضا نیست؟ آیا آلزایمر یک جاب خودکار است که هر لحظه تمام داده‌ها را حذف می‌کند؟
ابتلا به آلزایمر علیرغم داشتن یک فضای همیشه خالی، تهی از زندگی است.
گاهی کل ظرفیت این درایور مجازی بیولوژیکی، مملو از آشغال است و گاهی مملو از چیزهای خوب و گاهی قروقاطی. گاه هم توهم این را داری که چیزهای مفیدی درونش هست درحالی‌که چیز خاصی نیست چون هیچ.
ولی باید منصف بود. بهرحال هر آدمی چیزهای خوب و بد ذخیره کرده. درهم آمیختگی چیزهای خوب و بد فقط شبیه بوی یک تره‌بار است که در عین‌حال که بوی میوه‌ها را می‌دهد بوی تعفن هم می‌دهد!
من ۴۵ گیگش را مصرف کردم!
×××
اتفاق جالب این است بزودی صاحب یک دختر می‌شوم بنام پنه‌لوپه :)
Soroushane.ir