یکی از دوستانم پرسید، لامصب وقتی توی لینکدین بودی هی فرت و فرت کسشعر تلاوت می‌کردی که زدنت ناکارات کردند؛ چرا اینجا که آزادی از این غلط‌ها نمی‌کنی؟ :)
گفتم عزیزم من همانم. فقط کمی درگیر پنه‌لوپه شدم و مسائل شخصی. وگرنه سروشانه همچنان ادیب و ناادیب است چه در زندان باشد چه در آسمان. چه بر تپه‌های ریده نشسته باشد چه بر تپه‌های نریده.
×××
با این وصف گرچه اینجا هنوز خیلی خلوت است و نوشتن برای یکی دو نفر مخصوصاً برای کسانی که کلی پیرو داشتند شبیه شکنجه‌گاه است اما برای من هنوز جذاب و لذت‌بخش است چرا؟
چون به نوشته‌های من در لینکدین هم چندنفر بیشتر تخم نمی‌کردند واکنشی نشان دهند حتی اگر هزاران نفر ازش بازدید کرده باشند؛ پس فرقی با فولینک ندارد...
برای من مهم همان یکی دو نفر است که همان یکی دو نفر هم اینجا هستند.
نوشتن برای این اقلیت ناچیز اما پُر وزن، شبیه نوشتن برای خودت است. ولی وقتی برای هزاران نفر که بنویسی که همه تأییدت کنند و دوستت داشته باشند سعی می‌کنی نرم و آرام و محافظه‌کار بنگاری... که این مرام من نیست چون از رشد و خود بودنم می‌کاهد.
×××
در کل روی سخنم این است اگر بچه‌هایی که دعوت کردم هم نیامدند مهم نیست... یک رضای ضدچاپلوس باقی است که از صد نارضایتی چاپلوسانه بهتر است!
Soroushane.ir