نویسنده:ناصراعظمی
صبح زود است. مسیر خانه تا اداره مخابرات ده دقیقهای است. زیاد اهل ورزش و سلامتی نیستم. هرچه دستم برسد میخورم و برای چند قدم تاکسی میگیرم.
ولی حالا دیگر خبری از این رفتار من نیست.
چون شرایط کشور بهکلی تغییر کرده. نه خبری از مذاکره با آمریکا بود و نه نشانی از پایان تهدیدهای نظامی. هر روز خبر تازهای از تهدید و احتمال درگیری به گوش میرسید. انگار همه منتظر اتفاقی بودند که هیچکس نمیدانست چه زمانی قرار است رخ بدهد.
دیروز چند نفر شاکی که بهنحوی به تمام شدن اینترنت اعتراض داشتند، مرا مورد نوازش قرار دادند.
حالا کی بیاد به اونها بفهمونه کار ما ربطی به مصرف اینترنت نداره! باید قبول کرد، این روزها دیگه هیچکس حوصله گوش دادن به چرندیات را ندارد و فقط آنچه در ذهن خودش هست را درست میشماریم.
بعد از کار با زیر چشم پفکرده به مغازه کناره ادارهمان رفتم تا کمی خوراکی برای دختر دبستانیام تهیه کنم. اول فکر کردم صاحب مغازه وقتی کارتم را کشیدم اشتباهی حساب کرده، چون پریروز هم همین مقدار را با قیمت کمتر گرفتم. قبض رو نشانش دادم، نیشخندی کرد و دندانهای زردش نمایان شد و گفت: تورم روزانه شده حاجی! و نیم ساعت اراجیف سرهم کرد.
بیتوجه به حرفهاش مغازه رو ترک کردم.
با خودم گفتم همینجوری پیش برود فاتحه امسال من خواندهست...
همسرم بعد از شام گفت: پسفردا تولد دخترمان هست. زیاد نمیخوایم شلوغش کنیم، بهخاطر همین فقط داداش و خواهرم با بچههاش و پدر و مادرت با دوتا خواهرت رو دعوت کردیم.
یادت نره کیک سفارش بدی و لیست خریدها رو برات پیامک میکنم.
روز به دنیا آمدن دختر زیبایم، یکی از بهترین روزهای عمرم بود. خدا بعد از هشت سال زندگی مشترک، این هدیه قشنگ رو به ما داده بود. ولی با این شرایط! همیشه خانومها خودشان میبرن و میدوزند، بدون آنکه ته جیبت را ببینند.
فرداش نزدیک ساعت ده یه مرخصی ساعتی گرفتم و رفتم دو چهارراه پایینتر یه کیک شکلاتی سفارش دادم. داخل اداره وقتی سرم کمی خلوت شد، رفتم سراغ فضای مجازی. دیدم تمام خبرها شده سهمیهبندی آرد و نان.
انگار این فضای مجازی درست شده تا به لحظهای که هستی گند بزنه و ذهنت را درگیر خبری نحس کنه.
بعد از چند لحظه هم پیامک وسایل مورد نیاز برای جشن تولد آمد.
گوشی در دستانم خیلی سنگین شده بود.
هنگام خرید میوه و تنقلات دیدم موجودیام ته کشیده، تازه غول آخر یعنی کیک هم هنوز مانده بود.
توی رختخواب لیست تمام افرادی که میتوانستم از آنها چند میلیون قرض کنم از نظر گذراندم.
هیچکدام از گزینهها باب دلم نبودن.
بهخاطر همین ملافه را روی سرم کشیدم.
وقتی مشکلات بهسویت هجوم میآورند بهترین گزینه خواب است.
صبح موقع صبحانه شور و شوق دخترم را برای مهمانی شب دیدم و ته دلم یکهو خالی شد.
موقع رفتن به مدرسه با چشمان برقزده خودش را به بغل من انداخت و صورتم را بوس کرد.
وسط ماه بود. عادت و سبک زندگی کارمندها را خوب میشناسم، نمیشد از هیچکدامشان توقع کمک داشت. به اتاق معاونمان، آقای رسولپناه، رفتم برای مساعده، ولی اون هم نیم ساعت اراجیف سرهم کرد و بالاخره گفت نیست.
پایان همه اراجیف را خوب میدانم.
با دست خالی به اتاقم بازگشتم.
به شیرینیفروشی هم زنگی زدم که کی بروم برای گرفتن سفارشم. کارگر اونجا هم بعد کلی منمن گفت: ببخشید، فقط قیمت کیکی که سفارش دادین حالا بهخاطر گرانی و نبود آرد دو برابر شده.
انگار رعد و برقی وسط سرم نشست. گوشی رو قطع کردم و در صندلیام فرو رفتم.
دوست داشتم شرایط در آن لحظه جوری پیش برود که یک بمب بزرگ اتمی به شهر بخورد و تمام استرسهایمان را با خودش بسوزاند.
نزدیک ساعت سه یکدفعه تمام اداره به هم خورد.
همه کیفهایشان را برمیداشتند و سریع خارج میشدند.
من که سرم درد میکرد حوصله نداشتم قضیه رو جویا شوم.
بعد از پنج دقیقه تمام ساختمان ساکت شد.
هیچکس داخل اداره نمانده بود.
آرامش حکمفرما بود؛ آرامشی که تا قبل از آن در هیچ روزی تجربه نکرده بودم.
بعد احساس کردم زیرم دارد میلرزد. اول بیتوجه بودم، بعد صدای چند انفجار بلند شد.
از پنجره بیرون را تماشا کردم.
هیچچیز معلوم نبود.
کل شهر زیر خاک و دود بود.
انگار آرزویم داشت به واقعیت تبدیل میشد. با خودم گفتم کاش چیز دیگری میخواستم.
صدای جنگندهها از هر گوشه میآمد.
سراسیمه بیرون رفتم. گویا جنگ دوباره به کشور بازگشته بود.
پیرمردی با صدای گرفته میگفت: دیشب خودم از خبرها شنیدم میخواهند توافق کنند.
ولی من پایان اراجیفها را خوب میدانم.
صبح زود است. مسیر خانه تا اداره مخابرات ده دقیقهای است. زیاد اهل ورزش و سلامتی نیستم. هرچه دستم برسد میخورم و برای چند قدم تاکسی میگیرم.
ولی حالا دیگر خبری از این رفتار من نیست.
چون شرایط کشور بهکلی تغییر کرده. نه خبری از مذاکره با آمریکا بود و نه نشانی از پایان تهدیدهای نظامی. هر روز خبر تازهای از تهدید و احتمال درگیری به گوش میرسید. انگار همه منتظر اتفاقی بودند که هیچکس نمیدانست چه زمانی قرار است رخ بدهد.
دیروز چند نفر شاکی که بهنحوی به تمام شدن اینترنت اعتراض داشتند، مرا مورد نوازش قرار دادند.
حالا کی بیاد به اونها بفهمونه کار ما ربطی به مصرف اینترنت نداره! باید قبول کرد، این روزها دیگه هیچکس حوصله گوش دادن به چرندیات را ندارد و فقط آنچه در ذهن خودش هست را درست میشماریم.
بعد از کار با زیر چشم پفکرده به مغازه کناره ادارهمان رفتم تا کمی خوراکی برای دختر دبستانیام تهیه کنم. اول فکر کردم صاحب مغازه وقتی کارتم را کشیدم اشتباهی حساب کرده، چون پریروز هم همین مقدار را با قیمت کمتر گرفتم. قبض رو نشانش دادم، نیشخندی کرد و دندانهای زردش نمایان شد و گفت: تورم روزانه شده حاجی! و نیم ساعت اراجیف سرهم کرد.
بیتوجه به حرفهاش مغازه رو ترک کردم.
با خودم گفتم همینجوری پیش برود فاتحه امسال من خواندهست...
همسرم بعد از شام گفت: پسفردا تولد دخترمان هست. زیاد نمیخوایم شلوغش کنیم، بهخاطر همین فقط داداش و خواهرم با بچههاش و پدر و مادرت با دوتا خواهرت رو دعوت کردیم.
یادت نره کیک سفارش بدی و لیست خریدها رو برات پیامک میکنم.
روز به دنیا آمدن دختر زیبایم، یکی از بهترین روزهای عمرم بود. خدا بعد از هشت سال زندگی مشترک، این هدیه قشنگ رو به ما داده بود. ولی با این شرایط! همیشه خانومها خودشان میبرن و میدوزند، بدون آنکه ته جیبت را ببینند.
فرداش نزدیک ساعت ده یه مرخصی ساعتی گرفتم و رفتم دو چهارراه پایینتر یه کیک شکلاتی سفارش دادم. داخل اداره وقتی سرم کمی خلوت شد، رفتم سراغ فضای مجازی. دیدم تمام خبرها شده سهمیهبندی آرد و نان.
انگار این فضای مجازی درست شده تا به لحظهای که هستی گند بزنه و ذهنت را درگیر خبری نحس کنه.
بعد از چند لحظه هم پیامک وسایل مورد نیاز برای جشن تولد آمد.
گوشی در دستانم خیلی سنگین شده بود.
هنگام خرید میوه و تنقلات دیدم موجودیام ته کشیده، تازه غول آخر یعنی کیک هم هنوز مانده بود.
توی رختخواب لیست تمام افرادی که میتوانستم از آنها چند میلیون قرض کنم از نظر گذراندم.
هیچکدام از گزینهها باب دلم نبودن.
بهخاطر همین ملافه را روی سرم کشیدم.
وقتی مشکلات بهسویت هجوم میآورند بهترین گزینه خواب است.
صبح موقع صبحانه شور و شوق دخترم را برای مهمانی شب دیدم و ته دلم یکهو خالی شد.
موقع رفتن به مدرسه با چشمان برقزده خودش را به بغل من انداخت و صورتم را بوس کرد.
وسط ماه بود. عادت و سبک زندگی کارمندها را خوب میشناسم، نمیشد از هیچکدامشان توقع کمک داشت. به اتاق معاونمان، آقای رسولپناه، رفتم برای مساعده، ولی اون هم نیم ساعت اراجیف سرهم کرد و بالاخره گفت نیست.
پایان همه اراجیف را خوب میدانم.
با دست خالی به اتاقم بازگشتم.
به شیرینیفروشی هم زنگی زدم که کی بروم برای گرفتن سفارشم. کارگر اونجا هم بعد کلی منمن گفت: ببخشید، فقط قیمت کیکی که سفارش دادین حالا بهخاطر گرانی و نبود آرد دو برابر شده.
انگار رعد و برقی وسط سرم نشست. گوشی رو قطع کردم و در صندلیام فرو رفتم.
دوست داشتم شرایط در آن لحظه جوری پیش برود که یک بمب بزرگ اتمی به شهر بخورد و تمام استرسهایمان را با خودش بسوزاند.
نزدیک ساعت سه یکدفعه تمام اداره به هم خورد.
همه کیفهایشان را برمیداشتند و سریع خارج میشدند.
من که سرم درد میکرد حوصله نداشتم قضیه رو جویا شوم.
بعد از پنج دقیقه تمام ساختمان ساکت شد.
هیچکس داخل اداره نمانده بود.
آرامش حکمفرما بود؛ آرامشی که تا قبل از آن در هیچ روزی تجربه نکرده بودم.
بعد احساس کردم زیرم دارد میلرزد. اول بیتوجه بودم، بعد صدای چند انفجار بلند شد.
از پنجره بیرون را تماشا کردم.
هیچچیز معلوم نبود.
کل شهر زیر خاک و دود بود.
انگار آرزویم داشت به واقعیت تبدیل میشد. با خودم گفتم کاش چیز دیگری میخواستم.
صدای جنگندهها از هر گوشه میآمد.
سراسیمه بیرون رفتم. گویا جنگ دوباره به کشور بازگشته بود.
پیرمردی با صدای گرفته میگفت: دیشب خودم از خبرها شنیدم میخواهند توافق کنند.
ولی من پایان اراجیفها را خوب میدانم.