naser azami

درود بر شما . تحلیلی دقیق و دلنشین بود . هولدن نه یک نوجوان سرکش که زخمی‌ست با صدایی ماندگار.

درسته آفرین اینجا هم برای محتوای انسانیه
من مث شما و خیلی های دیگه موافق محتوای کاملا ماشینی نیستیم وگرنه چه نیازی به حضور ماها توی همچین بسترهاییه

خیلی تلخ و قشنگه.
اونجاش که نادیا تازه می‌فهمه شاید «حرف زدن» همیشه به معنی فهمیدن همدیگه نیست، واقعاً می‌گیره آدمو.

و البته تلخ‌ترش اینه که بعضی عادت‌های
مشترک، حتی بعد از رفتن یکی از آدم‌ها هم مدتی ادامه پیدا می‌کنن... انگار مغز هنوز خبر نداره.