✍🏼مشق عشق
تو را دوست دارم؛
مثل تابعی که در هر نقطه‌اش
مقدار عشق بیشتر می‌شود؛
و مشتقِ قلبم
همیشه رو به توست.
عشق من به تو
انتگرالی‌ست از تمام لحظه‌هایی
که دلم برایت تپیده؛
هرچه حسابش می‌کنم،
جوابش باز هم «تو» می‌شود.
به تو که فکر می‌کنم،
حدِ دلتنگی‌ام وقتی زمان
به صفر نزدیک می‌شود،
بی‌نهایت است؛
انگار نبودنت هیچ
حدّ متناهی‌ای ندارد.
تو بردارِ دل منی؛
هر سمتی که بروی،
جهتِ قلبم همان‌جاست؛
حتی اگر تمام مختصات جهان
عوض شوند.
اگر عشق یک ماتریس باشد،
تو همان عنصری هستی
که با حذفش تمام دستگاهِ قلبم
جوابش را از دست می‌دهد.
تو را نمی‌شود با لگاریتمِ هیچ
عددی سنجید؛
عشق من به تو
از آن عددهایی‌ست
که حتی پایه‌ی بی‌نهایت هم
برای محاسبه‌اش کافی نیست.
تو مرکز مختصات منی؛
هرچه از تو دور می‌شوم،
دلتنگی‌ام بیشتر می‌شود؛
انگار فاصله قدرِ مطلقِ
نبودن توست.
میان من و تو
هندسه‌ای‌ست عجیب؛
دو نقطه‌ایم که تمام خط‌های
جهان بالاخره به یکدیگر می‌رسند
تو را دوست دارم به توانِ زمان؛
و هرچه زمان بیشتر می‌شود،
عشق من نمایی‌تر می‌شود.
اگر قلبم یک دستگاه معادلات باشد،
تو تنها جوابِ مشترکِ
تمام مجهول‌های منی؛
و بدون تو هیچ جوابی
معنی ندارد.
عشق تو
مثل عدد گنگ است؛
نه می‌شود تمامش کرد،
نه می‌شود دقیق نوشت؛
فقط می‌شود تا بی‌نهایت
دوستت داشت.
تو را دوست دارم؛
آن‌قدر که حتی اگر عشق را
در خودش ضرب کنیم،
باز هم یک واحد کم می‌آورد
برای اندازه‌ گیری
دوست داشتنت.
#صدیقه_جُر