دنیا شبیه کوه است؛
هر چه در آن فریاد بزنی،
دیر یا زود، پژواک همان را به سوی تو بازمی‌گرداند.
اگر کلامت بوی خیر و مهربانی بدهد،
جهان نیز پاسخش را با نرمی و نیکی خواهد داد؛
و اگر زبانت را به کینه، تحقیر و بدگویی بیالایی،
پژواک آن تلخی، پیش از آنکه دیگری را بیازارد،
در جان خودت خانه خواهد کرد.
گاهی کسی درباره‌ات سخنی زشت می‌گوید،
بی‌آنکه بداند چه زخمی در دل تو می‌گذارد.
اما تو مجبور نیستی
آینه‌ی رفتار او باشی.
می‌توانی سکوت کنی،
می‌توانی از کنار سخنش بگذری،
و حتی می‌توانی درباره‌اش نیک بگویی؛
نه برای آنکه او را شایسته‌ی نیکی می‌دانی،
بلکه برای اینکه نمی‌خواهی زشتیِ دیگری، زیباییِ درون تو را تغییر دهد.
آدمی گاهی با پاسخ ندادن،
بزرگ‌تر از آنچه هست دیده میشود؛
و گاهی با یک سخن نیک،
زنجیره‌ای از تلخی را همان‌جا قطع می‌کند.
دنیا همیشه آن‌گونه که هست با ما رفتار نمی‌کند؛
بسیاری اوقات، همان چیزی را به ما بازمی‌گرداند که از درون خود به آن بخشیده‌ایم.
تصویر از صفحه دوستان،
پس اگر می‌خواهی جهان اطرافت کمی مهربان‌تر شود،
از تغییر جهان آغاز نکن؛
از دل خودت آغاز کن.
دل که دگرگون شود،
نگاه دگرگون میشود؛
نگاه که دگرگون شود،
رفتار تغییر می‌کند؛
و وقتی رفتار انسان تغییر کرد،
حتی همان جهان قدیمی
چهره‌ای تازه به خود می‌گیرد.
شاید راز بسیاری از تغییرات بزرگ همین باشد:
برای عوض کردن جهان، همیشه لازم نیست جهان را تغییر دهیم؛
گاهی کافی است چیزی را که از قلب خود به سوی آن می‌فرستیم، تغییر دهیم.
کوه، فریاد ما را قضاوت نمی‌کند؛
فقط آن را بازمی‌گرداند.
مراقب پژواک خویش باشیم؛
زیرا جهان، گاهی فقط صدای دل ماست که
با اندکی فاصله، دوباره به خودمان بازمی‌گردد.
✍️ دکتر غلامرضا زمانی
متخصص جراحی عمومی
۱۳ مهر 1405
امروز متنی زیبا از جناب زمانی داخل تردز
دیدم و چقدر زیبا ترسیم کرده بود احوالات آدمی را در دنیا،،
حالا شاید یک نویسنده دیگر از این
متن زیبا الگو برداری کند و متنی مشابه آن
یا بهتر و یا ضعیف تر انشا کند،
چگونه میشود،؟
هر چه در آن فریاد بزنی،
دیر یا زود، پژواک همان را به سوی تو بازمی‌گرداند.
اگر کلامت بوی خیر و مهربانی بدهد،
جهان نیز پاسخش را با نرمی و نیکی خواهد داد؛
و اگر زبانت را به کینه، تحقیر و بدگویی بیالایی،
پژواک آن تلخی، پیش از آنکه دیگری را بیازارد،
در جان خودت خانه خواهد کرد.
گاهی کسی درباره‌ات سخنی زشت می‌گوید،
بی‌آنکه بداند چه زخمی در دل تو می‌گذارد.
اما تو مجبور نیستی
آینه‌ی رفتار او باشی.
می‌توانی سکوت کنی،
می‌توانی از کنار سخنش بگذری،
و حتی می‌توانی درباره‌اش نیک بگویی؛
نه برای آنکه او را شایسته‌ی نیکی می‌دانی،
بلکه برای اینکه نمی‌خواهی زشتیِ دیگری، زیباییِ درون تو را تغییر دهد.
آدمی گاهی با پاسخ ندادن،
بزرگ‌تر از آنچه هست دیده میشود؛
و گاهی با یک سخن نیک،
زنجیره‌ای از تلخی را همان‌جا قطع می‌کند.
دنیا همیشه آن‌گونه که هست با ما رفتار نمی‌کند؛
بسیاری اوقات، همان چیزی را به ما بازمی‌گرداند که از درون خود به آن بخشیده‌ایم.
تصویر از صفحه دوستان،
پس اگر می‌خواهی جهان اطرافت کمی مهربان‌تر شود،
از تغییر جهان آغاز نکن؛
از دل خودت آغاز کن.
دل که دگرگون شود،
نگاه دگرگون میشود؛
نگاه که دگرگون شود،
رفتار تغییر می‌کند؛
و وقتی رفتار انسان تغییر کرد،
حتی همان جهان قدیمی
چهره‌ای تازه به خود می‌گیرد.
شاید راز بسیاری از تغییرات بزرگ همین باشد:
برای عوض کردن جهان، همیشه لازم نیست جهان را تغییر دهیم؛
گاهی کافی است چیزی را که از قلب خود به سوی آن می‌فرستیم، تغییر دهیم.
کوه، فریاد ما را قضاوت نمی‌کند؛
فقط آن را بازمی‌گرداند.
مراقب پژواک خویش باشیم؛
زیرا جهان، گاهی فقط صدای دل ماست که
با اندکی فاصله، دوباره به خودمان بازمی‌گردد.
✍️ دکتر غلامرضا زمانی
متخصص جراحی عمومی
۱۳ مهر 1405
امروز متنی زیبا از جناب زمانی داخل تردز
دیدم و چقدر زیبا ترسیم کرده بود احوالات آدمی را در دنیا،،
حالا شاید یک نویسنده دیگر از این
متن زیبا الگو برداری کند و متنی مشابه آن
یا بهتر و یا ضعیف تر انشا کند،
چگونه میشود،؟
