مرا امروز غمی، ست
به وسعت آسمان
و چشمی، ست
به وسعت اقیانوس،
و قضواتی، ست که فقط
تو میتوانی انجام دهی
صبحدم بر برگ نازک گلی
دست کشیدم، خیس از
قطرات ریز شبنم ذکر گویان
تبسمی نمود و گویی به من
عاصی میگفت، غمگین مباش
از جفای مردمان که این رسم خراب
از دیر باز میان همه رواج یافته است
این شبنم نشسته بر رخ چون عروس من
روزی دگر سیلاب شده و غرقم میکند
باد پاییزی از وطنم جداخس وخاشاک
راهم میکند،
اما همیشه زبان بر ذکر یار بود و بس
صدیقه جُر