در سالهای کودکی، پاییز که
از کنار دفتر عمرم میگذشت،
با جوهری سیاه،غنچهای کوچک
بر حاشیهٔ دفترم میکشید؛
غنچهای که من بودم،
در نخستین صفحههای زندگی.
سالها گذشت...غنچه باز شد،
من گل دادم، گل هایی زیبا
و پاییز،هر سال،با رنگی تازه
امضایش را پای دفتر عمرم گذاشت.
گاهی پررنگتر،گاهی با نارنجی
شعلهور غروب،چند شاخه گل
بر دفترم میکشید
و بیآنکه چیزی بگوید،
از کنار روزهایم میگذشت.
اما دیشب..درهنگام عبورش،
پاییز مکث کرد.انگار زمان،
پشت پنجرهٔ اتاقم ایستاده بود
و پیری در سکوتی نارنجی،
به تماشای من نشسته بود.
پاییز قلممویش را برداشت؛
این بار نه از سیاهی خبری بود،
نه از شکوه نارنجی.غروب
با رنگی پریده، آمیخته به سپیدیِ برف،
بر آخرین حاشیهٔ دفترم.
شاخه گلی پژمرده کشید
به تصویر خیره ماندم...
دستهایم لرزید.دلم گرفت.
صدایش زدم: «پاییز!«پاییز
این دیگر چه نقشی است؟
آن غنچه کجا رفت؟
آن شاخههای سرکش،
آن گلهای بیقرار،
آن بهار که در رگهایم میدوید،
کجا گم شد؟»کجا رفت؟
پاییز چیزی نگفت.
از پنجره گذشت
و در آواز لرزان نسیمی
صدایش به گوشم رسید:
«آن غنچه، تو بودی...
در سالهای نخست تولدت؛
آن گلها نیز فرزندانت هستند
در روزهایی که زندگی
هنوز عطر جوانی میداد.
من هر سال از کنار دفترت گذشتم
و تو هر بار، بیآنکه بدانی،
در نقاشی من پیرتر می شدی.
امسال،سپیدی را به
موهایت بخشیدم،
رنگ قرمز را از گونههایت گرفتم
و آخرین سبزینگی ات را
به دست باد سپردم.
دلگیر مشو...
من چیزی از تو نگرفتهام؛
تنها آنچه را زمان
آهستهآهسته از تو میگرفت،
بر دفترت آشکار کردهام.
رسم دنیا همین است؛
هر غنچهای روزی به گل مینشیند،
هر گلی روزی به خاطره بدل میشود
و هر بهاری، سرانجام،در پاییز خویش گم میشود.»
نسیم خاموش شد.پاییز رفت.
و من ماندم با دفتری که بوی سالهای رفته میدادو تصویری که هنوز خیس بود.
دستم را روی گل پژمرده کشیدم؛
انگار میخواستم از زیر رنگ نارنجی
جوانیام را بیرون بکشم.
اما جز غبار چیزی نمانده بود.
به آینه نگاه کردم...
پیرزنی از آن سوی شیشه
به من خیره شده بود؛
غریبهای آشناکه تمام عمرم
را با من زیسته بود و من تازه
امشب او را میدیدم.
آه، پاییز...چه بیرحمانه زیباست
این رسم دیرینهٔ جهان؛
ما تمام عمر را در خیال شکفتن میگذرانیم
و روزی،در آخرین صفحهٔ دفترمان،
میفهمیم که گل شدن،
آغاز روزهای میانسالی بوده است...
#صدیقه_جُر
#ساحل_تنها
از کنار دفتر عمرم میگذشت،
با جوهری سیاه،غنچهای کوچک
بر حاشیهٔ دفترم میکشید؛
غنچهای که من بودم،
در نخستین صفحههای زندگی.
سالها گذشت...غنچه باز شد،
من گل دادم، گل هایی زیبا
و پاییز،هر سال،با رنگی تازه
امضایش را پای دفتر عمرم گذاشت.
گاهی پررنگتر،گاهی با نارنجی
شعلهور غروب،چند شاخه گل
بر دفترم میکشید
و بیآنکه چیزی بگوید،
از کنار روزهایم میگذشت.
اما دیشب..درهنگام عبورش،
پاییز مکث کرد.انگار زمان،
پشت پنجرهٔ اتاقم ایستاده بود
و پیری در سکوتی نارنجی،
به تماشای من نشسته بود.
پاییز قلممویش را برداشت؛
این بار نه از سیاهی خبری بود،
نه از شکوه نارنجی.غروب
با رنگی پریده، آمیخته به سپیدیِ برف،
بر آخرین حاشیهٔ دفترم.
شاخه گلی پژمرده کشید
به تصویر خیره ماندم...
دستهایم لرزید.دلم گرفت.
صدایش زدم: «پاییز!«پاییز
این دیگر چه نقشی است؟
آن غنچه کجا رفت؟
آن شاخههای سرکش،
آن گلهای بیقرار،
آن بهار که در رگهایم میدوید،
کجا گم شد؟»کجا رفت؟
پاییز چیزی نگفت.
از پنجره گذشت
و در آواز لرزان نسیمی
صدایش به گوشم رسید:
«آن غنچه، تو بودی...
در سالهای نخست تولدت؛
آن گلها نیز فرزندانت هستند
در روزهایی که زندگی
هنوز عطر جوانی میداد.
من هر سال از کنار دفترت گذشتم
و تو هر بار، بیآنکه بدانی،
در نقاشی من پیرتر می شدی.
امسال،سپیدی را به
موهایت بخشیدم،
رنگ قرمز را از گونههایت گرفتم
و آخرین سبزینگی ات را
به دست باد سپردم.
دلگیر مشو...
من چیزی از تو نگرفتهام؛
تنها آنچه را زمان
آهستهآهسته از تو میگرفت،
بر دفترت آشکار کردهام.
رسم دنیا همین است؛
هر غنچهای روزی به گل مینشیند،
هر گلی روزی به خاطره بدل میشود
و هر بهاری، سرانجام،در پاییز خویش گم میشود.»
نسیم خاموش شد.پاییز رفت.
و من ماندم با دفتری که بوی سالهای رفته میدادو تصویری که هنوز خیس بود.
دستم را روی گل پژمرده کشیدم؛
انگار میخواستم از زیر رنگ نارنجی
جوانیام را بیرون بکشم.
اما جز غبار چیزی نمانده بود.
به آینه نگاه کردم...
پیرزنی از آن سوی شیشه
به من خیره شده بود؛
غریبهای آشناکه تمام عمرم
را با من زیسته بود و من تازه
امشب او را میدیدم.
آه، پاییز...چه بیرحمانه زیباست
این رسم دیرینهٔ جهان؛
ما تمام عمر را در خیال شکفتن میگذرانیم
و روزی،در آخرین صفحهٔ دفترمان،
میفهمیم که گل شدن،
آغاز روزهای میانسالی بوده است...
#صدیقه_جُر
#ساحل_تنها