مدت‌هاست
از کسی نمی‌پرسیم: «خوبی؟»
فقط لبخندش
را می‌بینیم
و خیال می‌کنیم
چراغی در خانه‌اش
روشن است.
چه بسیار پنجره‌ها
که از دور روشن‌اند،
اما پشت شیشه
کسی زندگی نمی‌کند.
آدم‌ها کنار هم نشسته‌اند؛
فنجان‌ها گرم‌اند،
چراغ‌ها روشن،
و میان دو صندلی
جنازه‌ی یک گفت‌وگو
سال‌هاست
خاک می‌خورد.
#صدیقه_جُر