صدیقه جُر

صدیقه جُر

شاعر در فولینک۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۲ دقیقه
کجایی دوست راه دور من
✍🏼آیدا،، کجایی؟
پیله‌های خیالم
پروانه شده‌اند؛
بر شاه پر بال‌هایشان
از سنگِ جفا زخمی‌ست،
هر بار که می‌خواهند
به سوی تو پر بکشند،
درد آن‌ها را به
زمین برمی‌گرداند.
با این همه تو خیلی
وقت هست سری به
کلبهٔ کوچک قلبم نمی‌زنی.
امشب، ماه هم
گویی مثل من دلتنگ است؛
پشت ابرهای بی‌مهری مانده
و آسمانِ آبی راهی برای
نفس کشیدن به او نمی‌دهد.
هرچه شب عمیق‌تر می‌شود،
ماه بیشتر پنهان می‌شود؛
انگار او هم زخم
بال‌های مرا دیده و
دیگر تاب درخشیدن ندارد.
اینک من مانده‌ام
زیر آسمان بی‌مهری،
با سایه‌هایی
از ابرهای مسموم...
می‌دانی؟آیدا
میدانی؟ آیدااا
وقتی آدمی غمگین است،
شب برایش فقط
تاریک نیست
بال‌های آسمان هم
زخمی می‌شوند
و تمام شب را بر زمین
بی مهری کشیده می شوند
آیدا،، کجایی، کجایی
دوست راه دور من
انگار تو هم این روزها
خیال تبسمی نداری
#صدیقه_جُر✍🏼آیدا،، کجایی؟
پیله‌های خیالم
پروانه شده‌اند؛
بر شاه پر بال‌هایشان
از سنگِ جفا زخمی‌ست،
هر بار که می‌خواهند
به سوی تو پر بکشند،
درد آن‌ها را به
زمین برمی‌گرداند.
با این همه تو خیلی
وقت هست سری به
کلبهٔ کوچک قلبم نمی‌زنی.
امشب، ماه هم
گویی مثل من دلتنگ است؛
پشت ابرهای بی‌مهری مانده
و آسمانِ آبی راهی برای
نفس کشیدن به او نمی‌دهد.
هرچه شب عمیق‌تر می‌شود،
ماه بیشتر پنهان می‌شود؛
انگار او هم زخم
بال‌های مرا دیده و
دیگر تاب درخشیدن ندارد.
اینک من مانده‌ام
زیر آسمان بی‌مهری،
با سایه‌هایی
از ابرهای مسموم...
می‌دانی؟آیدا
میدانی؟ آیدااا
وقتی آدمی غمگین است،
شب برایش فقط
تاریک نیست
بال‌های آسمان هم
زخمی می‌شوند
و تمام شب را بر زمین
بی مهری کشیده می شوند
آیدا،، کجایی، کجایی
دوست راه دور من
انگار تو هم این روزها
خیال تبسمی نداری
#صدیقه_جُر
۰ ۰ ۰ ۷۷