بر هم مگذار مردمک چشمت را؛
مبادا در چمنزاری قدم زنی که
جلوتر به تصرف در آمده
مبادا دستی از هدایت،
دفتری از همینگوی،
پیراهنی از کافکا
و سبویی از خیام را به
عمد یا غفلت برداری.
تار گیسوی شیرین بر تیشهٔ فرهاد،
نقش بسته بود
و این در چشم خسرو همچون
خنجری تیز نشست،
اندکی آرامتر برو،
مبادا واژه ای از رومئو،
بوسه ای بر گونهٔ ژولیت
گریهٔ حزنآلود مجنون؛
سکوتی از بکت و جنونی از نیچه
را در ازدحام بیپایان واژهها.بربایی
پژواک ناقوس مرگ در ازدحام
شلوغی راهآهنی متروکه،
در واگنهای شکسته
و کوپههای خاکگرفته؛
جایی که چخوف، د انتظار
قطاری که هرگز نمیرسد،
سیگارش را دود میکند
و صادق چوبک
بر دیوار نمور ایستگاه
ردّ پای فقر را میجوید.
مرغ کوکو بر شاخهٔ سپیدار
کنار دهکده،چمبره زده
و خفاش کوردلی وارونه از
شاخهٔ چنار پیر جنگل آویزان؛
و آن پایین،چشمهای بیدار داستایفسکی در تاریکی ریشهها
به دنبال گناه نخستین میگردد.
هفت گرده نان و هفت سنگ سیاه،
میراث بابا آدم به فرزندانش
هفت روایت از یک سقوط،
هفت زخم از یک پیکر،
هفت نام بر پیشانی تاریخ خونآلود.
آدم در بستر مرگ، حوا،با خجلتِ
سیب گاز زده در مطبخی نمور،
و لخت و عور از دیگ و دیگچه،
زمان را به هم میزد،
کامو در آستانهٔ پوچی،
هدایت در اتاقی خاموش،
و کافکا در راهروهای بیپایان دادگاه؛ همه در انتظار حکمی
که از روز نخست صادر شده بود.
قابیل را طمع پیامبری برداشت
هابيل را آرام آرام به مسلخ برد
حلقه، حلقه، طره، طره
موهای سیاهش در مشت
سوزنی بر گلویش آشنا شد
نخ کم آوردو سوزن شکست؛
یکی با دستهای آلوده به خون،
دیگری با زخمی که هرگز دوخته نشد.پایان یافت،،
آنوقت انسانیت مُرد،
شاید نیچه از فراز کوه
فریاد برآورد،
شاید شاملو در تاریکی
چراغی افروزد،
شاید فروغ از پنجرهای
رو به نیستی به تماشای این
سقوط نشسته، باشد،،
اما میراث آدم همچنان
دستبهدست میگشت.
هفت اقلیم، به نام هفت
فرزند آدم نام گرفت؛
در هر اقلیم قصری ساخته ،
و برای هابیل زندان وزندانبانی.
از آن پس، نام بردن،
حتی کلمهای از میراث آدم،
قدغن شد،
قدم، قدم، افتانو خیزان،
در کوی و برزن؛ آرام، آرام
از بازارهای شلوغ شهر فریب
تا خیابانهای سرد پاریس،
از کافههای خاموش پراگ
تا کوچههای غبارگرفته تردید
منادی، ندا سر داد:
مبادا چیزی از آنِ خود برداری؛
مبادا نامی را از نو بخوانی؛
مبادا نخ برداری مبادا مژگان
سیاه شب را شانه زنی،،
مبادا اندک، اندک و نجواگونه
زخمهای کهنه را رفو کنی،،؛
که این میراث پیش از تولد تو
تقسیم شده است
و سهم تو از جهان،
همان هفت سنگ سیاه است
و نخی که ذره،ذره کوتاه و
کوتاه تر شد،
و سوزنی که مژه، مژه صندوقچه
دل را شکافت و آرام، و آهسته
با نیش زهر آلودش زخمی
بر تَن احساس جا گذاشت
#صدیقه_جُر
مبادا در چمنزاری قدم زنی که
جلوتر به تصرف در آمده
مبادا دستی از هدایت،
دفتری از همینگوی،
پیراهنی از کافکا
و سبویی از خیام را به
عمد یا غفلت برداری.
تار گیسوی شیرین بر تیشهٔ فرهاد،
نقش بسته بود
و این در چشم خسرو همچون
خنجری تیز نشست،
اندکی آرامتر برو،
مبادا واژه ای از رومئو،
بوسه ای بر گونهٔ ژولیت
گریهٔ حزنآلود مجنون؛
سکوتی از بکت و جنونی از نیچه
را در ازدحام بیپایان واژهها.بربایی
پژواک ناقوس مرگ در ازدحام
شلوغی راهآهنی متروکه،
در واگنهای شکسته
و کوپههای خاکگرفته؛
جایی که چخوف، د انتظار
قطاری که هرگز نمیرسد،
سیگارش را دود میکند
و صادق چوبک
بر دیوار نمور ایستگاه
ردّ پای فقر را میجوید.
مرغ کوکو بر شاخهٔ سپیدار
کنار دهکده،چمبره زده
و خفاش کوردلی وارونه از
شاخهٔ چنار پیر جنگل آویزان؛
و آن پایین،چشمهای بیدار داستایفسکی در تاریکی ریشهها
به دنبال گناه نخستین میگردد.
هفت گرده نان و هفت سنگ سیاه،
میراث بابا آدم به فرزندانش
هفت روایت از یک سقوط،
هفت زخم از یک پیکر،
هفت نام بر پیشانی تاریخ خونآلود.
آدم در بستر مرگ، حوا،با خجلتِ
سیب گاز زده در مطبخی نمور،
و لخت و عور از دیگ و دیگچه،
زمان را به هم میزد،
کامو در آستانهٔ پوچی،
هدایت در اتاقی خاموش،
و کافکا در راهروهای بیپایان دادگاه؛ همه در انتظار حکمی
که از روز نخست صادر شده بود.
قابیل را طمع پیامبری برداشت
هابيل را آرام آرام به مسلخ برد
حلقه، حلقه، طره، طره
موهای سیاهش در مشت
سوزنی بر گلویش آشنا شد
نخ کم آوردو سوزن شکست؛
یکی با دستهای آلوده به خون،
دیگری با زخمی که هرگز دوخته نشد.پایان یافت،،
آنوقت انسانیت مُرد،
شاید نیچه از فراز کوه
فریاد برآورد،
شاید شاملو در تاریکی
چراغی افروزد،
شاید فروغ از پنجرهای
رو به نیستی به تماشای این
سقوط نشسته، باشد،،
اما میراث آدم همچنان
دستبهدست میگشت.
هفت اقلیم، به نام هفت
فرزند آدم نام گرفت؛
در هر اقلیم قصری ساخته ،
و برای هابیل زندان وزندانبانی.
از آن پس، نام بردن،
حتی کلمهای از میراث آدم،
قدغن شد،
قدم، قدم، افتانو خیزان،
در کوی و برزن؛ آرام، آرام
از بازارهای شلوغ شهر فریب
تا خیابانهای سرد پاریس،
از کافههای خاموش پراگ
تا کوچههای غبارگرفته تردید
منادی، ندا سر داد:
مبادا چیزی از آنِ خود برداری؛
مبادا نامی را از نو بخوانی؛
مبادا نخ برداری مبادا مژگان
سیاه شب را شانه زنی،،
مبادا اندک، اندک و نجواگونه
زخمهای کهنه را رفو کنی،،؛
که این میراث پیش از تولد تو
تقسیم شده است
و سهم تو از جهان،
همان هفت سنگ سیاه است
و نخی که ذره،ذره کوتاه و
کوتاه تر شد،
و سوزنی که مژه، مژه صندوقچه
دل را شکافت و آرام، و آهسته
با نیش زهر آلودش زخمی
بر تَن احساس جا گذاشت
#صدیقه_جُر