غم، گاهی
نه اشک است،
نه فریاد؛
سکوتی‌ست
که آدم
با خودش
به خواب می‌برد.
🌳🫶🏼چامک
عشق به دروازه‌ی
دروغ که رسید،
رنگ باخت؛
ماه از پنجره افتاد
و شب، دیگر به
صبح اعتماد نکرد.
🌳
عشق، پرنده‌ای بود
که روی شاخه‌ی حقیقت نشست؛
دروغ آمد و شاخه را از ریشه شکست.
🌳
در باغِ چشم‌هایش
گلِ عشق هنوز می‌خندید؛
اما عطرش بویِ خداحافظی می‌داد.
🌳
دریا به ساحلِ دلم رسید،
اما تو نبودی؛
موج‌ها آمدند و جای
خالی‌ات را گریه کردند.
🌳
عشق را در گلدانِ دلم کاشتم؛
دروغ که بارید،
گل‌ها یکی‌یکی
خوابِ رفتن دیدند.
🌳
ساعتِ عشق ایستاد؛
وقتی عقربه‌های دروغ
به وقت آمدن رسیدند.
چامک 🌳
ماه را از آسمان چیدم
برای شب‌های بی‌تو؛
ماه هم ترک برداشت
وقتی فهمید تو برنمی‌گردی.
#صدیقه_جُر