صدیقه جُر

صدیقه جُر

شاعر در فولینک۳ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه
گور! آرزو ها
تو که رفتی
غزل از دهانم افتاد؛
واژه‌ها یتیم شدند
و پروانه‌ای که روی
لب‌هایت می‌نشست،
در آتش بوسه‌ای غریب
بال‌هایش را جا گذاشت.
حالا هر شب ماه را
از آسمان پایین می‌کشم
و از او می‌پرسم:
کدام ستاره
شاهد بوده تو لب‌های عشق
مرا بوسیدی، بی مروت،
و با همان لب‌ها
عشق دیگری را صدا زدی؟
ماه سکوت می‌کند...
و من
با دهانی پر از شعر،
در گورستان بوسه‌ها
نامت را دفن می‌کنم.
اما چه سود؟هنوز
هر بار کسی می‌گوید «دوستت دارم»،
خاک کنار می‌رود و تو
با لبخندی از جنس خیانت
از گور دلم بیرون می‌آیی.
#صدیقه_جُر
#ساحل
۰ ۰ ۰ ۶۵