آسمان آبی قلبم
تو در آسمان قلبم دلبرانه
میرقصی، وطنم،
و عطرت چون بوی قهوه
کف فنجان خاطراتم را
سرشار از عطر باران میکند.
خاک پاکت،
تنها دژ استوار من است؛
سرزمینی که بر دیوار خاطراتم
آرام فرود میآید
دوست داشتنت قلبم را
به استعمار خود گرفته
مهرت،،تونلی از رنگین کمان
بعد باران است که از دل ابرها
میگذرد و به قلبم میرسد.
تو اقیانوس رَحمت هستی
که بر کویر تشنهی قلبم
بیصدا میباری.
درختانت با برگهای سبز
رنگ نور دارند و ریشههایشان
در عمق جانم به خاطره
تبدیل میشوند.
داشتنت شبیه پرندهایست
که از آسمان خیال میگذرد
و بر ساعت شکستهٔ
عمرم آشیانه میسازد.
با تو آموختم
که حتی در سکوت
میتوان آواز خواند
و از میان اندوه
به روشنایی رسید.
کوههایت نقاشی
آشفتهای از ترکیب
رنگ ها هستند
که با هر پلکزدنم
در قاب چشمهایم
رنگی تازه میگیرند.
دریاچههایت چون
سیارههایی سرگرداناند
که با جاذبهی عشقشان
قلب مرا به سوی
خود میکَشند.
و تو، وطنم، شیشهای
از جنس شب نیلگون هستی
که در عمق تاریکش
ستارهها باعشق بر خاک
مقدست لبخندمیزنند.
و من،درهر جرعه از خاطراتت،
در هر برگِ سبز درختانت،
در هر قطرهی باران بر خاکت،
دوباره متولد میشوم؛
زیرا تو تنها یک سرزمین نیستی؛
تو تکهای از جان همه ما هستی
که هرگز از ما جدا نمیشود.
#صدیقه_جُر
#شعر_سپید
تو در آسمان قلبم دلبرانه
میرقصی، وطنم،
و عطرت چون بوی قهوه
کف فنجان خاطراتم را
سرشار از عطر باران میکند.
خاک پاکت،
تنها دژ استوار من است؛
سرزمینی که بر دیوار خاطراتم
آرام فرود میآید
دوست داشتنت قلبم را
به استعمار خود گرفته
مهرت،،تونلی از رنگین کمان
بعد باران است که از دل ابرها
میگذرد و به قلبم میرسد.
تو اقیانوس رَحمت هستی
که بر کویر تشنهی قلبم
بیصدا میباری.
درختانت با برگهای سبز
رنگ نور دارند و ریشههایشان
در عمق جانم به خاطره
تبدیل میشوند.
داشتنت شبیه پرندهایست
که از آسمان خیال میگذرد
و بر ساعت شکستهٔ
عمرم آشیانه میسازد.
با تو آموختم
که حتی در سکوت
میتوان آواز خواند
و از میان اندوه
به روشنایی رسید.
کوههایت نقاشی
آشفتهای از ترکیب
رنگ ها هستند
که با هر پلکزدنم
در قاب چشمهایم
رنگی تازه میگیرند.
دریاچههایت چون
سیارههایی سرگرداناند
که با جاذبهی عشقشان
قلب مرا به سوی
خود میکَشند.
و تو، وطنم، شیشهای
از جنس شب نیلگون هستی
که در عمق تاریکش
ستارهها باعشق بر خاک
مقدست لبخندمیزنند.
و من،درهر جرعه از خاطراتت،
در هر برگِ سبز درختانت،
در هر قطرهی باران بر خاکت،
دوباره متولد میشوم؛
زیرا تو تنها یک سرزمین نیستی؛
تو تکهای از جان همه ما هستی
که هرگز از ما جدا نمیشود.
#صدیقه_جُر
#شعر_سپید