صدیقه جُر

صدیقه جُر

شاعر در فولینک۲ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه
تو که رفتی
✍🏼تو که رفتی
بعد از تو
ساعت‌های خانه
دیگر زمان را نشان نمی‌دهند؛
هر کدام روی
دقیقه‌ای از نبودنت
متوقف شده‌اند.
شب که می‌شود،
ماه را از پنجره
بیرون می‌گذارم
تا مبادا باز هم
چهره‌ی تو را
در اتاق اشتباه بگیرد.
کفش‌هایت هنوز
کنار در ایستاده‌اند؛
گاهی یکی‌شان
تا نیمه‌های شب
به سمت خیابان می‌رود
و برمی‌گردد،
انگار راهِ برگشتن
را فراموش کرده است
من اما هر شب
در خوابم یک ایستگاه
قطار می‌سازم؛
قطارها می‌آیند،
با کوپه های پر
مسافران پیاده می‌شوند،
و تو هر بار
از پنجره‌ٔ آخرین واگن
برایم دست تکان می‌دهی.
صبح که می‌شود
ایستگاه ناپدید شده است
و من با بلیتِ باطله‌ای در دست
به دیوارِ اتاق تکیه داده‌ام.
می‌گویند زمان همه‌چیز
را درمان می‌کند؛
اما زمان از روزی که تو رفتی
دچار فراموشی شده است.
حالا هر شب دریا را
در یک فنجان می‌ریزم،
چراغ‌ها را خاموش می‌کنم
و به موج‌های کوچکِ آن
خیره می‌شوم؛
شاید یک شب
موجی بیاید
که بوی تو را آورده باشد.
اگر روزی برگشتی،
تعجب نکن اگر دیدی
تمامِ اهل خانه خوابیده اند
ولی من هنوز کنار پنجره بیدارم؛
من سال‌هاست
منتظرِ کسی هستم...
منتظرِ آن لحظه‌ام
که نبودنت بالاخره
یاد بگیرد
چطور از من دست بکشد.
شاید فردا شاید بعد مرگم نمی دانم
#صدیقه_جُر
#ساحل_تنها
۰ ۰ ۰ ۴۶