صدیقه جُر

صدیقه جُر

شاعر در فولینک۱ هفته پیش · نظرسنجی · مدت مطالعه: ۱ دقیقه
به انتهای شعرم که رسیدی سکوت کن
به انتهای شعرم
که رسیدی،،،
سکوت کن !
آری سکوت کن، و آرام باش،،
ببین گوش کن
صدای امواج را می شنوی
که بر صخره های قلبم می کوبند ؟
مرغابی های عشق پرگشوده اند،،
چیزی ؛ در تدارک رفتن
درمن شکل گرفته است
ببین مرا آغوش بگشا !
تن لرزه های، من
برمدارمشخصی نمی گردند
و خورشیدی به کوهستان
یخ زده ی قلب من نمی تابد
به انتهای شعرم که رسیدی
کلبه ای ؛ در دور ترین جای
جنگل برایم مهیا کن،،
فانوسی برایم روشن کن ...
و از گوشه ی چشم هایت
قدری نگاه در کاسه ی
چشمان بیتابم بریز
که از دلتنگ ترین جای جهان
به دیدنت آمده ام....
#صدیقه_جُر
#ساحل
@azareyan.g
شعری بسیار قدیمی با تخلص آذریان
بعدها به ساحل تغییر دادم،
۰ ۰ ۰ ۶۹