هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

سربازان درشت‌هیکل، سنگر گرفتند، پشت خاک‌ریز! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: چه بزرگمردانی از دست رفتند در پس آرزوهای به‌ظاهر بزرگ و چه بزرگانی که بخاطر هیچ کوچک شد

سرباز

سربازان درشت‌هیکل، سنگر گرفتند، پشت خاک‌ریز!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

چه بزرگمردانی از دست رفتند در پس آرزوهای به‌ظاهر بزرگ و چه بزرگانی که بخاطر هیچ کوچک شدند تا یادشان با توهم یک خیال در پرده‌ی غبارآلود تاریخ ماندگار شود. مردانی که مردی‌اشان را به‌دست گرفتند و رفتند، از ترس به یغما نرفتن زنانگی زنانشان. وطن و زن به یک‌اندازه دستخوش طمع جنگ می‌شوند چه وجبی از خاک، چه وجبی از ناف پایین‌تر! آنها رفتند و با جنگ ساختند که با درد نسازند. رفتند به نیت مُردن، برای حیاتی جاودانه در ایمانی که داشتند و جنگ، این واژه‌ی پُر ابهت، همه را از دم تیغِ سرد، نه! از دمِ گلوله‌ی گرم گذراند. باید خون بدهی در ازای خون، جان بدهی در ازای جان، به ترکِش یک تیر و یک نشان برای وجبی از خاک که از آنِ هیچ‌کس نیست جز برای زمین و یک کف دست از آسمان. زمین، این سیاره‌ی دور افتاده در آب، زیاد در جویبار خون غلتید و می‌‌غلتد. زمینی که بر مدار جنگ در گردش است و جاذبه‌ی نبرد، قویتر از جاذبه‌ی آن‌است. اما این درد زیادی نیست. آنچه دردناک است آشتی مردمان دو کشور ستیزه‌جوی بعد از مُردن تو در جنگ است. پس از تو، خاک در خاک، مرز در مرز و وجب‌هایی پایین‌تر از مرز و پایین‌تر از ناف، اینک نه به طمع جنگ، بلکه به طمع پول و با رضایت، دست به‌ دست می‌شود و تو می‌مانی که چه بدست آمد در ازای از دست رفتن تو…گاه آدمی چیزی برای از دست دادن ندارد و گاه همه چیز را برای هیچ از دست می‌دهد.

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

دوربین

دوربینِ مدار بسته، باز نمی‌بیند! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: حد، خوب است وقتی نامحدود باشی، مرز، خوب است، وقتی بی‌طول و عرض باشی. هرگاه ذهن و نگاهت محدود به حد

دوربین

دوربینِ مدار بسته، باز نمی‌بیند!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

حد، خوب است وقتی نامحدود باشی، مرز، خوب است، وقتی بی‌طول و عرض باشی. هرگاه ذهن و نگاهت محدود به حد چیزی شد به‌همان اندازه، در حصار اندیشه‌ها فرو خواهی رفت، باید به بی‌نهایت میل کند تمام حد تنهایی تو. آنگاه دریچه‌ی خیالت را می‌گشایی و سفر می‌کنی به اعماق آینده. ببین! جهانِ بسته، لطفی ندارد اگر چشم فرو بندی به مدارِ بسته‌ی افکارت. زیرا در آن‌هنگام گاه در قاب آینه‌ای محصور خواهی شد و گاه در آیینی محسور. ورای اندیشه‌ها که باشی، ماورای مرزهایی! در آن حال می‌بینی مردم چه ناروا در درون خود می‌لولند. حد، برایت سطح می‌سازد سطحی که گاه ذهنت را دلخوش به دیدن خط نیمه‌ی پُر لیوان می‌کند و گاهی دلسرد از دیدن نیمه‌ی خالی آن. به لیوان که هیچ! به دریا بیاندیش! مگر چه ایرادی دارد خیال‌پردازی کنی؟ مگر نمی‌شود فراتر از یک لیوان دید!؟ وقتی قفس ذهن را باز بگذاری مرغ خیال به ناکجاها سفر می‌کند و آنگاه در همین خیال می‌توان رویایی را در سر پروراند و برای نیل به آن قدم برداشت. تعصبات و تعلقات، فقط قطعاتی آجروار از دیوار اندیشه‌ی بسته‌اند. بازتر که فکر کنی هوای اطراف، اتمسفر روحت می‌شود و جهان پیرامون، پیراهن تنت.

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

بی‌تاب

وقتی بی‌تاب شد، رفت سراغ سُرسُره! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: فرصت دلخوشی آنقدر کم است که اگر هزاران آینه را روبروی‌اش بگذاری به‌اندازه‌ی حجم غم‌ها نمی‌شود. عمر

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۱۰۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

جنگ

زمزمه‌ی جنگ و بمباران که باشد، اقیانوس هم می‌شود ناودان! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: سایه‌ی جنگ همیشه روی سر آدم‌ها سنگینی می‌کند، کشتار و مرگ، رنج و درد، از آن

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

جوشکار

جوشکار، خیلی سریع تمام آهن‌پاره‌ها را به‌هم دوخت! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: تمام دارایی شما آنچه هست که برای به‌کار گرفتن آموخته‌اید و در آن مهارت کسب کرده‌ای

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

دیابت

همیشه قند توی دلش آب می‌شد اما دیابت نگرفت! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: چیزی که پزشکان اغلب نمی‌گویند، شیرین‌کردن کام از خوشی‌ها برای مبارزه با بیماری، بجای خور

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

زمان

کمک‌حال من، هم گذشته است هم آینده! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: نمی‌شود گذشته را نادیده گرفت، چیزی که الان هستی تماماً از گذشته است. نمی‌شود برای آینده برنامه‌ای

زمان

کمک‌حال من، هم گذشته است هم آینده!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

نمی‌شود گذشته را نادیده گرفت، چیزی که الان هستی تماماً از گذشته است. نمی‌شود برای آینده برنامه‌ای در ذهن نپروراند. چیزی که می‌خواهی باشی تماماً در آینده است. گذشته، حال، آینده، نمودار و چرخه‌ی حیات زمان ماست. اما برخی که در آینده سیر می‌کنند و به‌قولی خوش‌خیال‌اند ما را فقط دلخوش به آینده می‌کنند، برخی نیز که لحظه‌ای‌ بودن ِعمر را بهانه‌ای برای خوش‌گذارانی می‌دانند ما را فقط دلخوش به لحظه‌ی حال می‌کنند و برخی نیز که از گذشته آسیب دیده‌اند ما را از یادآوری گذشته بر حذر می‌دارند. اما به‌واقع، زمان یعنی تعریف این سه در کنار هم. .هویت ما نیز برآیند همین سه زمان است. چطور می‌توان بدون امید به آینده زیست؟ چطور می‌توان شکست‌ها و تجربیات گذشته را نادیده گرفت؟ اصلاً حال ما تعریفی دارد بدون این دو؟ ما لحظه‌ به لحظه از آینده را تصاحب می‌کنیم تا به گذشته بسپاریم و این دو برای حال خوش لازم و ضروری‌اند. بله عمر کوتاه است اما نه وقتی که می‌خواهی آنرا هدر بدهی. آینده نامعلوم است اما نه برای کسی که هدفی دارد. گذشته، گذشته. اما نه برای کسی که سال‌ها چیزی را آموخته چه از شکست‌ها چه از پیروزی‌ها. آنچه اکنون هستی سرمایه‌‌ی همان گذشته‌هایی است که سپری شده و آنچه می‌خواهی باشی خرج کردن همین سرمایه‌ برای آینده است. کمک حال خوب تو، هم گذشته است هم آینده.

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

حزب باد

برنده‌ی انتخابات، همیشه حزب باد است! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: چه اهمیتی دارد طرف کدامیک باشی؟ قرمز باشی یا آبی، هوادار یکی باشی و یا بدخواه دیگری، در هر حال

حزب باد

برنده‌ی انتخابات، همیشه حزب باد است!

#کاریکلماتور #واژه_گردان

پانوشت:

چه اهمیتی دارد طرف کدامیک باشی؟ قرمز باشی یا آبی، هوادار یکی باشی و یا بدخواه دیگری، در هر حال یکی از آن دو برنده است و دیگری بازنده. گاه سنگ یکی را به سینه می‌زنی و گاهی سنگی را جلوی پای دیگری می‌اندازی، در هر حال سهم تو از این و آن به‌اندازه‌ی قدری دل‌مشغولی است. مشغله‌ای پوشالی که تعصبی را در ذهن تو رقم می‌زند تا همراه تعصبات بی‌مقدار جمع باشی که به‌واقع هیچ رهاوردی ندارد و هیچ دستاوردی. آنهایی که نه از این هستند و نه آن، لذت بیشتری می‌برند زیرا در گوشه‌ای آرام به تماشای نبرد ناعادلانه‌ای نشسته‌اند تا در فرصتی مغتنم پس از اتمام نبرد، به‌سوی برنده‌ی برآمده از بازی متمایل شوند. شبیه کسی که به تماشای مستندی از راز بقا نشسته باشد. باور کن انتخاب‌های ما در طول زمان همیشه در حال تغییرند و حزب باد همراه وزش باد تماشاگر است و داعیه‌ی انتخاب در سر نمی‌پروراند.

پیروزی نهایی از آن حزب باد است. زیرا خوب می‌دانند بازی عادلانه زمانی عادلانه است که در شرایط کاملاً مساوی، برنده یا هر دوی آنان باشد یا هیچ‌کدام. پس در جهان وحش حتی از نوع اهلی‌اش! عدالتی به‌معنای حقیقی نیست. شرط بقا به نیت فنای دیگری، اصل بازی است. در هر شرایطی و در هر حالی.

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

پناه

زیر سایه‌ی او بزرگ شده بود به ‌همین‌خاطر هیچ‌وقت آفتاب را ندید! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: پناه، چتر حمایت است و پناهگاه، گاه محفل خیال است و گاه آغوش وصال و گ

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

خلافکار

خلاف جریان آب شنا می‌کرد، خلافکار شد! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: زود رسیدن به هدف، شاید بهترین توجیه برای خلاف است، گاه در لوای قانون، گاه در پوشش بی‌قانونی و

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۱۰۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

پارو

پول خرید پارو را نداشت وگرنه پول پارو می‌کرد! #کاریکلماتور #واژه_گردان پانوشت: هر آدمی الماسی نهان در خود دارد. سخت است که از جان و حال بگذرد تا گنج درون را بیابد و

بریده‌ای از کتاب: واژه‌گردان چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #کاریکلماتور

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۵ سال پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۸ دقیقه

ماهی کوچولو

دوست دارم بزرگ شوم، کفش‌های پاشنه‌بلند مادرم را بپوشم، دامن بلندش و حتی آن سینه‌بند سفید و خوشگل‌اش! چندین بار سر همین‌کارها و لاک‌زدن ناخن‌ها و ریختنش روی لباس‌هایم

ماهی کوچولو

دوست دارم بزرگ شوم، کفش‌های پاشنه‌بلند مادرم را بپوشم، دامن بلندش و حتی آن سینه‌بند سفید و خوشگل‌اش!

چندین بار سر همین‌کارها و لاک‌زدن ناخن‌ها و ریختنش روی لباس‌هایم کتک مفصلی خوردم. اوایل آشکارا و بعد از آخرین کتکی که خوردم قایمکی به این کارم ادامه می‌دادم.

هر کسی مرا می‌دید فوراً می‌گفت:”چقدر زود بزرگ شدی ماشالله! ..” اما اگر بزرگ می‌شدم دیگر چه غمی بود! هنوز بچه‌م، لااقل قدّم این را نشان می‌دهد اما من به‌اندازه‌ی آدم‌بزرگ‌ها و حتی بیشتر از آنها می‌فهمم. ولی حیف این چه بزرگ‌شدنی‌است که هنوز بچه صدام می‌کنند؟ و هنوز باید با بچه‌های فامیل سر و کله بزنم تا حوصله‌اشان سر نرود. پس حوصله‌ی من چی!؟ من از این دوران مسخره‌ی کودکی‌ که انگار تمامی ندارد، خسته شدم. از عروسک‌های تکراری و اسباب‌بازی‌های احمقانه، از هم‌کلاسی‌های دختر لوس و بی‌ریخت. از اینکه باید همه‌اش کفش‌های صورتی کوچکم را بپوشم، از اینکه مرتب بشنوم:”بچه پاشو فلان چیز رو بیار…” از اینکه توی جمع بزرگ‌ترها که می‌روم با چشم‌غره‌های این و آن باید جُل و پلاسم را جمع کنم و بروم گوشه‌ای کز کنم. اصلاً جُل و پلاس یعنی چی؟ ” لباسم رو جمع کنم!؟” یا به‌قول مامانم:”برم گم شم!” از اینکه مجبور می‌شوم گاهی زیرزیرکی حرف‌های آنها را گوش بدهم. دلخورم. از اینکه به حرف‌های بزرگترها نمی‌شود وارد شوم ناراحتم. از اینکه زنان فامیل شیطنت‌های خودشان را کار درست و کارهای درست مرا شیطنت می‌خواندند حسابی عصبانی‌ام.

مشتاق شنیدن حرف‌های زنانه‌ام، آنها همه چیز برای گفتن دارند چیزهای زیادی که حتی گاهی اوقات خودشان هم از گفتن‌اش خجالت می‌کشند اما با شیطنت خاصی بازهم دوست دارند به‌هم بگویند. از دور می‌خواهم بدانم چه می‌گویند و چرا حرف‌هایشان هرگز تمامی ندارد؟ و چرا مدام دوست دارند یک حرف تکراری را پیش همه بازگو کنند؟ فقط خدا می‌داند.

دوست دارم برای خودم زندگی کنم. خودم، کارهای خودم را بکنم اصلاً هرچه بزرگتر شوم بهتر است لباس‌هایم را می‌توانستم خودم بخرم، دست توی جیب خودم می‌کردم، لازم نبود برای خرید هر چیزی که می‌خواهم منتظر پول تو‌جیبی‌ باشم و یا چشمم به دست مادرم باشد. چرا این کودکی مزخرف به پایان نمی‌رسد!؟ چقدر کُند می‌گذرد! از این دوران که انگار به‌اندازه‌ی صد قرن است، بیزارم. راستی قرن چند سال است؟ نمی‌دانم احتمالاً خیلی…. چون هر وقت بزرگتر‌ها کم می‌آورند مدت طولانی یک چیزی را قرن صدا می‌کنند.

پدرم وقتی کلاس دوم بودم همه‌ی موهایش سیاه بود رفتم کلاس سوم، بیشترش سفید شد. خودش می‌گفت:” جوگندمی شده، آدم که بزرگتر میشه، پیر میشه!”، اگر او طی یک سال اینقدر پیر شده پس چرا من بزرگ نمی‌شوم؟ می‌خواهم آنقدر بزرگ شوم که او دیگر کمتر کار کند. صبح تا شب، شب تا صبح، نگهبان یک شهرک است که مال پولدارهاست! اما من دوست ندارم نگهبان شوم،”نگهبانی از چی؟ این شغله؟ پاسبونی از دارایی مردم شد کار آخه؟” البته این حرف‌های مادرم بود که بیشتر از تنهایی شب‌هایی که بابا نبود می‌نالید.

امشب پدرم نرفته بازگشت، گفتم:”بابا مگه نرفتی سرکار؟” گفت:”نه عزیزم، قرار بود به‌جای همکارم برم که ناخوش احوال بود اما زنگ زد که حالش بهتر شده…” مرا بغل کرد و به داخل آورد بغل بابا همیشه یک جور خاصی‌است. دوست دارم با همه‌ی وجودم به‌اش بچسبم و لمسش کنم. چیزی که توی بغل بابام هست توی بغل مادرم نیست. آهسته‌آهسته چیزی آزارم می‌داد به مادرم حسودیم می‌شد و از اینکه او این بغل مردانه را شبانه در کنار خود داشت از مادرم بیزار می‌شدم. نمی‌دانم هر دوی‌شان را به یک اندازه دوست دارم اما بیشتر می‌خواهم کنار پدرم باشم در حالی‌که بیشتر کنار مادرمم! هرچقدر بیشتر به او نزدیک می‌شد بیشتر ازش متنفر می‌شدم. باید پدرم را از آن خود می‌کردم افسوس که هنوز کوچک بودم. تاجایی که امکان داشت و توی ذوقم نمی‌زدند همیشه مابین آن دو سبز می‌شدم حتی اگر آغوش پدر به من نمی‌رسید دوست نداشتم نصیب مادرم هم شود.

اما همه‌ی اینها گذرا بود. باید زودتر بزرگ می‌شدم کاش غول چراغ جادو بود و آرزوی مرا برآورده می‌کرد کاش شبیه لوبیای سحرآمیز می‌شدم و توی چشم به‌هم‌زدنی آنقدر بزرگ می‌شدم که همه ازم حساب می‌بردند.”کاش دیگه مدرسه نمی‌رفتم” بزرگتر‌ها مدرسه نمی‌روند، مدرسه مال بچه‌هاست. آدم‌ها وقتی بزرگ می‌شوند دست از خواندن و نوشتن می‌کشند. اصلاً همین مدرسه رفتن با لباس فرم یعنی هنوز بچه‌ای! “آخرشم نفهمیدم تصمیم کبری چی بود رفت مدرسه یا نرفت!؟” اصلاً تصمیم کبری برای مدرسه رفتن نبود حواسم کجاست!

دوست دارم بزرگ شوم حتی به‌اندازه‌ی آدم‌های بزرگی که به اندازه‌ی یک بچه هم نمی‌فهمند!

از پشت شیشه‌ی یک مغازه، آکواریوم بزرگی را دیدم پُر از ماهی‌های بزرگ، با پدرم رفته بودیم برای خرید ماهی. آکواریوم خود آن مغازه خیلی بزرگ بود و تمام مغازه‌اش را گرفته بود. ماهی‌های داخلش هم بزرگ بودند. از پدرم پرسیدم:”این آکواریوم برای این ماهی‌های بزرگ کوچیک نیس؟” دستم را گرفت و نزدیکتر برد و اسم عجیب و غریب چند ماهی را به‌ام گفت که فقط لجن‌خوار یادم ماند. آن‌هم به‌خاطر این بود که چرا یک ماهی باید لجن و مدفوع ماهی‌های دیگر را بخورد!؟ پدرم گفت:”ببین دخترم، دنیا مث همین آکواریومه، همیشه برای بزرگتر‌ها کوچیک و تنگه… سعی کن از کودکی‌ات لذت ببری…” نمی‌دانم چرا این را گفت؟ شاید از کارهای که می‌کردم خبر داشت. هرچه بود من می‌خواستم بزرگ شوم حتی بزرگتر از ماهی‌های داخل آن آکواریوم.

یک آکواریوم کوچک با چندین ماهی قرمز کوچولو خریدیم و به خانه برگشتیم. هر روز بعد از بازی با پسران همسایه، به دیدن ماهی‌های آکواریوم می‌رفتم. منتظر بودم ببینم کی بزرگ می‌شوند؟ اما روزها و هفته‌ها گذشت و آنها همان‌ اندازه‌ای بودند که تازه خریده بودیم. تا آنکه فکری به سرم زد. همیشه از ته‌مانده‌ی داروهای مادرم، داخل یخچال خانه، چند آمپول و سرنگ اضافی باقی می‌ماند. اگرچه برام سوال بود که:”چرا دکترا اینقد آمپول میدن که همیشه چندتاش اضافه میاد!؟” دست به‌کارشدم. یکی از سرنگ‌ها را برداشتم و آنرا پُر از آب کردم و تک‌تک ماهی‌ها را بیرون می‌آوردم و به آنها‌ آمپول زدم تا زودتر بزرگ شوند. آخرین ماهی را که آمپول زدم متوجه شدم که همه‌اشان باد کردند و سر آب افتادند! نفهمیدم چرا؟ تا وقتی‌که صدای فریاد مادرم را شنیدم که گفت:”بچه داری چه غلطی می‌کنی… ها!!؟ همه‌ی ماهیا رو کشتی…! بی‌شعور… بذار بابات شب بیاد میگم حالت رو جا بیاره..” ترسیدم. زدم زیر گریه و با زاری گفتم:”فقط می‌خواستم زود بزرگ بشن…”

-اینجوری آخه دختره‌ی نفهم!؟…

به‌نظرم راست می‌گفت. همه‌ی ماهی‌ها مرده بودند. اما چرا؟ مگر آنها توی آب زندگی نمی‌کنند؟ وقتی که مدام آب می‌خورند خُب اگر آب بیشتری بخورند چرا نباید زودتر بزرگ شوند!؟ من که کار بدی نکرده بودم فقط با آمپول زدن به‌اشان آب بیشتری دادم. اصلاً هر وقت مادرم ضعیف و مریض می‌شد با یک آمپول خوب می‌شد. تازه شاید مادرم همه‌اش از این آمپول‌ها می‌زد که زودتر بزرگ شده!

مادرم، همه‌ی ماهی‌های مُرده را در سطل آشغال انداخت. ماجرای این اتفاق را وقتی پدرم شب آمد به گوشش رساند. اما نه‌تنها دعوام نکرد بلکه با لبخندی گفت:”این فکرای عجیب و غریب رو کی توو سرت انداخته!؟” شاید از کارم خوشش آمده بود اما وقتی مادرم گفت:”از بس با این پسرای بی‌تربیت شهین‌خانوم می‌گرده!” با گفتن این، پدرم با جدیت زیادی گفت:”دیگه تکرار نشه!” آب پاکی را روی دستم ریخت و دانستم از کاری که کردم خوشحال نشد یا شاید از اینکه فهمیده بود با پسران همسایه بازی می‌کردم عصبانی شده بود. در هر حال بیشتر از آنها، خودمم خیلی غمگین شدم، من ماهی‌هایم را خیلی دوست داشتم. آن شب سر سفره‌ی شام از خجالت، لب به غذا نزدم اما پدر گفت”ببین دخترم ماهیا اینجوری بزرگ نمیشن، اصلاٌ این ماهی قرمزا همین قدی میمونن. تو با این کارت گناه بزرگی کردی و اونا رو به کشتن دادی. اما ناراحت نباش. غذاتو کامل بخور تا زود بزرگ شی!” پدرم این را ‌گفت تا غذایم را بخورم شاید خسته شده بود و می‌خواست زودتر بزرگ شوم! تا دست از این کارهای به قول خودشان”بچه‌گانه” دست بردارم. با مُردن ماهی‌ها فهمیدم که حتی اگر غذایم را کامل هم بخورم، زودتر بزرگ نمی‌شوم! شاید منم مثل ماهی‌های قرمز کوچولو هستم که هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شوند.

بعد از شام سراغ سطل آشغال رفتم و همه‌ی ماهی‌های قرمز قشنگم را توی باغچه‌ی حیاط خاک کردم روی خاک هر کدامشان یک چوب‌کبریت به‌نشانی سنگ‌قبر گذاشتم و هر روز سرخاکشان می‌رفتم خودم را سرزنش می کردم و می‌گفتم:”خدا جون منو ببخش من گناه کردم.”

مادرم ول‌کن نبود، کلاً هرچیزی که جالب بود را از دسترسم برای همیشه خارج کرد حتی حق نداشتم دیگر بیرون بروم و با پسران شهین‌خانم بازی کنم. آن کارم، برای همیشه بساط ماهی و آکواریوم را از خانه‌ی ما جمع کرد و البته فکر زود بزرگ‌شدن را برای همیشه از سرم انداخت.

چندین مدت گذشت، مدرسه می‌رفتم و در خانه هم دست مادرم را نگاه می‌کردم تا ببینم چطور آشپزی می‌کند و هر روز توی آشپزخانه یا گوشه‌ی اتاق، خودم را با چیزی سرگرم می‌کردم. با هیچ دختر و پسری بازی نمی‌کردم و خیلی وقت بود که دیگر توی کوچه نمی‌رفتم. خیلی طول کشید اما بالاخره خرید از بقالی سرکوچه را مادرم به من سپرد. قرار شد بروم یک بسته چای بخرم. چادر ‌گلی‌گلی‌ام را سرم کردم و به بقالی رفتم. احمدآقای بقال، پیرمردی بود که زیاد خوب نمی‌دید. همین‌که داشت پول چای را ازم می‌گرفت، گفت:”تا حالا ندیدمت، توی این محل زندگی می‌کنی؟” با تعجب گفتم:”آره دیگه، دختر ناهیدخانومم.” کمی نزدیک شد و با دقت و تعجب زیاد گفت:”مریم! دخترناهیدخانوم!؟” لبخندی به‌نشانه‌ی تایید زدم، نمی‌دانم چرا اینقدر متعجب شده بود! مردمک چشمانش داشت از حدقه درمی‌آمد و همچنان متعجبانه گفت:”ماشالا، چه قدی کشیدی. خدایی نشناختمت، خانمی شدی واسه خودت!”

بریده‌ای از کتاب: موجه در جمع توجیه چسبانده‌شده به شاخه

#WordPress #موجه در جمع توجیه

۰ ۰ ۰ ۹۴

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب