هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

تا مدت‌ها نمی‌دانستم چرا شیرین(مادرم)، آدم‌های آواره، مظلوم، درمانده و بی‌پناه را "اِرامنه" صدا می‌زد؟ حتی وقتی یکی از همسایگان یا اقوام و یا فرزندانش، رنجی می‌کشیدن

اِرامنه!

تا مدت‌ها نمی‌دانستم چرا شیرین(مادرم)، آدم‌های آواره، مظلوم، درمانده و بی‌پناه را "اِرامنه" صدا می‌زد؟
حتی وقتی یکی از همسایگان یا اقوام و یا فرزندانش، رنجی می‌کشیدند، آهی می‌کشید و می‌گفت:
"بدبختِ اِرامنه!"
من خیال می‌کردم این هم یکی از آن واژه‌های کُردی‌ست؛ از همان واژه‌هایی که معنی‌شان را دقیق نمی‌دانی، اما حسش را می‌فهمی. واژه‌هایی که مثل زخم، قبل از آن‌که توضیح داده شوند، درد می‌کنند.
×××
خیلی طول کشید تا فهمیدم "اِرامنه" همان "اَرامنه" است؛ و این فقط یک صفت محلی نیست، اشاره‌ای است به مردمی واقعی؛ به ارمنی‌ها. به مردمی که روزگاری از خانه، زمین، کلیسا، زبان، خاطره و حتی جنازه‌هایشان رانده شدند.
اما چیزی برایم عجیب بود.
چطور رنج یک ملت ارمنی، در میان مردم کُردزبان، آنقدر ته‌نشین شده که بعدها تبدیل شده به صفتی برای هر آدم بیچاره و آواره‌ای؟ آنهم میان مردمی که خودشان کم آواره نبودند، کم سرکوب نشده بودند و کم زخم نخورده بودند؟
×××
بعد فهمیدم این واژه ریشه دارد. ریشه در خون و ریشه در اشتراک مظلومیت و اشتراک نسل‌کشی. و البته حتماً که ارامنه وضعیت بدتری داشتند...
ارمنی‌ها در خیال ما نبودند؛ در همین جغرافیا بودند. در شهرها، روستاها، کوهپایه‌ها، بازارها، کلیساها و کوچه‌هایی که بعدها یا خالی شدند، یا نامشان عوض شد، یا صاحبان تازه‌ای پیدا کردند.
کُردها هم ارمنی نبودند؛ شیرین، مادرم هم ارمنی نیست هرچند شیرین‌ِ فرهاد (خسروپرویز) ارمنی‌ بود و جالب‌تر آنکه تمام شیرین‌های ترانه‌های کُردی هم ارمنی‌اند!
ارمنی‌ها در سرزمین‌هایی زندگی می‌کردند که کُردها هم در همان حوالی نفس می‌کشیدند. همسایه بودند. هم‌جغرافیا؛ حتی اگر هم‌قیف و هم‌زبان نبودند، اما هم‌زخم شدند.
×××
فاجعه‌‌ی نسل‌کشی ارامنه که حکومت عثمانی برنامه‌ریز اصلی‌اش بود در میان مردم کُرد ریشه دوانده؛ بسیاری را کشتند، بعضی‌ها را غارت، بعضی‌ها خانه‌ی خالی‌شده‌ی دیگری را تصاحب کردند، بعضی‌ها را هم پنهان کردند، برخی، برخی را نجات دادند، نان دادند و نگفتند کسی را در انبارشان قایم کرده‌اند.
تاریخ، اگر واقعی باشد، سیاه و سفید نیست؛ اما خون، همیشه قرمز است!
برای همین شاید مادرم وقتی می‌گفت "اِرامنه"، فقط یک بیچارگی را صدا نمی‌زد بلکه یک قوم را یادآور می‌شد. او یک حافظه‌ی جمعی را صدا می‌زد. حافظه‌ی آدم‌هایی که یک روز بودند و دیگر نیستند. خانه داشتند و بعد راهی جاده‌های کردستان شدند. اسمشان اَرامنه بود و بعد شدند اِرامنه!
×××
حالا سال‌ها گذشته...
اسرائیل نسل‌کشی ارامنه‌ را به‌رسمیت شناخت و اردوغان فی‌الفور زد توی کون خودش!
ترکیه هنوز با تاریخ خشن خودش کشتی می‌گیرد. اردوغان هنوز از شنیدن نام نسل‌کشی ارامنه به خود می‌پیچد؛ برای کُردهای کشورش هم به‌همین‌شکل. ازطرفی اسرائیل که سال‌ها با این حقیقت، لاس سیاسی می‌زد، تازه در مسیر شناسایی رسمی آن افتاده؛ انگار حقیقت هم اگر دیر برسد، باید اول از گمرک منافع سیاسی عبور کند.
اما درد مردم ارمنی منتظر تصویب پارلمان‌ها نمی‌مانَد.
گاهی یک مادر کُرد، بی‌آن‌که کتابِ تاریخ خوانده باشد، با یک کلمه، بیشتر از چند دولت حقیقت را حفظ و یادآوری می‌کند:
بدبخت… اِرامنه!
www.Sorosuhane.ir

۰ ۰ ۰ ۹۹

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

خر تو خر!؟

یکی از دوستانی که دعوت کردم به اینجا نوشته:"نوبت فولینکه؟ الانش رو نبین که میگی متفاوته. اگه قرار باشه شلوغ بشه اونوقت اونجا هم خر تو خر میشه." گفتم:"نه عزیزم. قفسه

۰ ۱ ۰ ۱۰۲

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۲ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

منبع الهام!

چه کسی منبع الهام ما برای نوشتن است؟ بشخصه بیشتر مطالب طنزم از منبع مریم -همسرم- می‌آید و نه الهام! :) مابقی نیز از دیگران. ما هر روز در شبکه‌های اجتماعی با هزاران آ

منبع الهام!

چه کسی منبع الهام ما برای نوشتن است؟ 
بشخصه بیشتر مطالب طنزم از منبع مریم -همسرم- می‌آید و نه الهام! :) مابقی نیز از دیگران.
ما هر روز در شبکه‌های اجتماعی با هزاران آدم روبه‌رو می‌شویم، اما بیشترشان به‌ندرت می‌توانند الهام‌بخش یک نوشته‌ی عمیق باشند؛ مگر آن‌که بشناسیمشان، پیگیر زندگی و افکارشان باشیم و میان ما نوعی مراوده‌ی مداوم، مجازی یا حضوری، شکل گرفته باشد. آدم‌های مجازی شاید بهانه‌ای برای چند سطر، یک واکنش یا نوشته‌ای سطحی به دستمان بدهند، اما کسانی که واقعاً با آنان زندگی می‌کنیم، به نوشته‌هایمان عمق می‌بخشند؛ خانواده، دوستان، اقوام، همکاران و حتی آدم‌هایی که هر روز بی‌آن‌که به چشم بیایند، بخشی از تجربه‌ی زیسته‌ی ما را می‌سازند. الهام واقعی اغلب نه از دوردست‌ها، بلکه از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مان می‌آید؛ از کسانی که رنج، شادی، تناقض، سکوت و تغییرشان را با تمام وجود لمس کرده‌ایم.
×××
هرچه هست آدم‌های مجازی که تعامل زیادی با آنان نداریم منبع الهام نمی‌شوند یا اگر باشند سطحی است. چون عمق نوشتن از میزان مواجهه نمی‌آید، از میزان تجربه می‌آید. ما در شبکه‌های اجتماعی آدم‌های زیادی را می‌بینیم، اما اغلب فقط تصویری کوتاه، انتخاب‌شده و سطحی از آنان می‌شناسیم؛ نه گذشته‌شان را، نه تناقض‌هایشان را و نه لحظه‌های واقعی زندگی‌شان را.
×××
اما درباره‌ی خانواده، دوستان، اقوام و همکاران و افراد مجازی پرتعامل، فقط اطلاعات یا ایده نداریم؛ با آن‌ها خاطره، احساس، اختلاف، دل‌بستگی، رنج و تجربه‌ی مشترک داریم. رفتارشان را در موقعیت‌های گوناگون دیده‌ایم، تغییرشان را لمس کرده‌ایم و گاهی خودمان نیز بخشی از قصه‌ی آن‌ها بوده‌ایم. به همین دلیل، وقتی درباره‌شان می‌نویسیم، نوشته فقط حاصل مشاهده نیست؛ بخشی از زندگی خود ما نیز وارد آن می‌شود.
×××
آدم‌های مجازی معمولاً موضوعی برای نوشتن به ما می‌دهند، اما آدم‌های نزدیک، زبان، احساس و لایه‌های پنهان نوشته را می‌سازند. البته اگر رابطه‌ای مجازی طولانی، صادقانه و عمیق باشد، آن فرد هم دیگر صرفاً آدمی مجازی نیست؛ به بخشی از تجربه‌ی زیسته‌ و نازیسته‌ی ما تبدیل می‌شود.
www.Soroushane.ir

۰ ۳ ۱ ۱۱۴

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نوشتن از پوچی!

آدم باید با خودش روراست باشد... نیاز قلبی من به یک شبکه‌ی اجتماعی نه برای دیده شدن که بشدت تحریکم می‌کند به نوشتن بیشتر. ۱۵ سال پیش که خوراکم بیشتر شعر بود توی اولین

۱ ۲ ۰ ۱۴۳

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مهاجرت از لینکدین به فولینک!

مهاجرت از لینکدین برای منی که از سال ۲۰۰۹ عضوش بودم آسان نبود؛ اگر آن عضویتم که با ایمیلم Mail.com/Mail.us رجیستر شده بود از بین نمی‌رفت-چون سایت میل دات کام بعدها ج

مهاجرت از لینکدین به فولینک!

مهاجرت از لینکدین برای منی که از سال ۲۰۰۹ عضوش بودم آسان نبود؛ اگر آن عضویتم که با ایمیلم Mail.com/Mail.us رجیستر شده بود از بین نمی‌رفت-چون سایت میل دات کام بعدها جمع کرد- جزو قدیمی‌ترین‌های لینکدین می‌شدم. با این وصف با اینکه آن سرویس جمع کرد و رفت دوباره در سال ۲۰۱۱ عضو لینکدین شدم با یک ایمیل جدید؛ و قریب ۱۱ سال فعالیت مستمر داشتم.
حقیقتش را بخواهید به هیچ چیزی در آن پلتفرم نرسیدم.
×××
با پوست و استخوان لینکدین را تجربه کردم ولی این پلتفرم جای خوبی نیست برای حضور یک نویسنده‌ی آزاد و خوانندگانش. برای شاعر و برای هر کسی که می‌خواهد بخواند و بیاندیشد. شدیداً پرمحدودیت و پولی است و محافظه‌کار؛ جایی برای رشد نیست. خوانندگانش در برابر آدم‌های سازمانی یا فرورفته در پوست سازمانی، همیشه ترس از واکنش دارند... و از همه مهمتر ابتذال شبکه‌سازی و لایک‌های بی‌مصرف به نفع تبلیغات پیش رفته... ازطرفی محدودیت‌های بسیار و از دسترس خارج شدن مکرر اکانت و شرایط احراز هویت درب و داغانش چیزی نیست جز اتلاف وقت گرانبها.
همین شد که مهاجرت کردم به این فولینک. چیزهای جذابی دارد و این قطعاً همان جایی است که باید باشد... حیف از قدیم نبود وگرنه الان پیرمرد اینجا بودم! :)
www.Soroushane.ir

۰ ۰ ۰ ۱۵۷

هادی احمدی (سروش) در سروشانه

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · مقاله · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

فولینک مجازی؛ حافظه خواننده در شبکه نشر

در بیشتر شبکه‌ها، محتوا مثل آب از فید عبور می‌کند و فراموش می‌شود. فولینک مجازی خلاف این جریان است. هر خواننده باید بتواند اثر را نگه دارد، برگردد، دسته‌بندی کند و ا

#فناوری #نشر #خواندن

۵ ۴ ۳ ۳۸۴

هادی احمدی (سروش) در سروشانه

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · هزل و هجو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

هزل، تخلف نیست؛ اگر ادبیات را بفهمیم

هزل و هجو، وقتی به ادبیات نزدیک می‌شوند، تیغی برای شکافتن عادت‌ها هستند نه چکشی برای کوبیدن آدم‌ها. مشکل بسیاری از پلتفرم‌ها این است که کنایه را با حمله، نقد را با ن

#هزل #نقد اجتماعی #طنز

۱ ۱ ۱ ۳۹۷

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

ارزشمند برای دیگران!

"یه عزیزی می‌گفت، نوشته‌هات برای خودت هیچی نباشه برای من خیلیه...." شاید هندوانه‌ی زیربغل بود یا خربزه‌ی لای پا :) و به راست یا دروغِ تشویقش هم کاری ندارم؛ ولی کسانی

#خودکشی

۱ ۳ ۱ ۱۷۱

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

کُسپرکَه!

حقیقتش نمی‌دانم توی تمام گویش‌های مختلف کُردی یا لُری و یا حتی فارسی کلمه‌‌ای بنام”کُسپرکَه” هست یا نه؟ ولی ما داریم یا درست‌تر آن‌که داشتیم. کُسپرکَه، در حقیقت یک ب

کُسپرکَه!

حقیقتش نمی‌دانم توی تمام گویش‌های مختلف کُردی یا لُری و یا حتی فارسی کلمه‌‌ای بنام”کُسپرکَه” هست یا نه؟ ولی ما داریم یا درست‌تر آن‌که داشتیم.

کُسپرکَه، در حقیقت یک بندپا(!) بود…

بندپا بودنش در رده‌بندی زیستی بندپایان را هم دقیق نمی‌دانم؛ چون حدود سی‌وپنج‌سال است که دیگر این حشره‌ی چندش را ندیده‌ام. شاید نسلش منقرض شده. خلاصه، یک جانور زیرفرشی بود؛ جانوری فرز و تند و سریع، سیاه و باریک، شبیه گوش‌خیزک، با دُمی دوشاخه که بیشتر به یک انبرک می‌مانست.

در کودکی، اسم مسخره‌اش همیشه برایم علامت سؤال بود. چرا کُسپرکَه؟ که ترکیبی‌ست از “کُس” و “پرکه”؛ یعنی کسی یا موجودی که کُسش را پَرت می‌کند؟ ولی این چه ربطی به این حشره‌ داشت!؟ 🙂

×××

سه‌ماه پیش، نشسته بودم روی صندلی از فرط خستگی. دود می‌کردم سیگارِ لعنتیِ ناتمام را.

نگو در حوالی یک دادسرا هستم. مثل همیشه گوش‌هایم گوش‌خیزک(!) شدند و حرف‌های مگوی دو نفر را شنیدند؛ دو زن.

مادر و دختری در دم دادگاه؛ پشت سرم بودند و بی‌هوا از حضور من.

مادر می‌گفت:”خوب شد؟ همینو می‌خواستی؟ شوهرداری عُرضه می‌خواست که تو نداشتی…”

-“خُب مامان دیگه باید چیکار میکردم که نکردم…”

-“چیکار کردی مثلاً ها؟ هیچوقت سعی نکردی خرش کنی…. منکه خوب می‌دونم… منو ببین! این که رفت، ولی اینو آویزه‌ی گوشِت کن، مردا همه‌شون عین همند. اون چیزی که میخوان رو باید بهشون بدی تا بتونی سوارشون بشی و تُو مشتت نگهشون داری… بعدش هر غلطی خواستی بکن!…”

-“چیو میخوان؟”

-“یعنی تو هنوز نفهمیدی اینهمه مدت؟ چی یاد گرفتی پس؟! اونجا رو میخوان. اونجا!”

-“چی میگی مامان!؟…”

[صدا کمی آرام شد اما هنوز می‌شنیدم]

-“خودتو به نفهمی نزن. خاک بر سر؛ اونجا رو میگم، اونجا.”

دخترک یا حیا داشت یا ناراحت بود و تو باغ نبود و یا لُب کلام را نمی‌گرفت که مادرش-گویی که دندان‌ می‌فشرد-گفت:”اونجا یعنی کُستو باید پرت کنی جلوشون تا خفه‌خون بگیرن و خرت شن!”

[چندبار صدای هیس! هیس! و سپس صدا قطع شد…]

×××

هم خنده‌ام گرفت و هم از خشم مادرش جا خوردم؛ نمی‌توانستم برگردم نگاهشان کنم؛ باید خودم را به کری می‌زدم.

ولی یک آن برق واژه‌ایی قدیمی چشمک زد. مادرش داشت آن واژه‌ی سی‌وپنج‌ساله را در ذهنم زنده می‌کرد و آن کُسپرکَه بود…

آن جانور رکیک، یکهو از زیر فرشِ زمان بیرون آمد تا دوباره‌ خودش را نشانم دهد؛

چنان‌که از دل یک صحنه‌ی تلخ اجتماعی بیرون آمد؛ جایی که مادر، از شدتِ خشم و شکست، نسخه‌ای خشن و تحقیرآمیز برای زن‌بودن و شوهرداری دخترش می‌پیچید.

×××

بدون قضاوت می‌شد فهمید، مادر از طلاق دخترش، سخت عصبانی بود؛ و شاید خشمش را با همان زبانی بیرون می‌ریخت که سال‌ها یاد گرفته که زن، پیش از هر چیزی، باید بلد باشد خودش را خرج نگه‌داشتن یک مرد کند و پای خودش را این‌گونه باید بند کند!

کلامش تلخ بود و سیاه؛ از افکاری که هنوز زیرِ فرش، جا مانده‌اند؛ ولی تلخ‌تر این‌که ردّشان هنوز در واقعیت دیده می‌شود!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۶

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

نشخوار جنجال هفتگی!

نوشته‌های جنجال‌آفرین این هفته: ممه‌های اکرم بود و خیار چروکیده در یخچال، که هر دو منجر به پراندن پیجم شد. تعطیل است و من هم بیکار. برویم سراغ این نشخوار هفتگی! ×××

نشخوار جنجال هفتگی!

نوشته‌های جنجال‌آفرین این هفته: ممه‌های اکرم بود و خیار چروکیده در یخچال، که هر دو منجر به پراندن پیجم شد.

تعطیل است و من هم بیکار. برویم سراغ این نشخوار هفتگی!

×××

با انتشار آن دو مطلب، برخی زرد خطابش کردند و برخی پورن. و برخی هم به تریج قبایشان برخورد و خیارشان را شق شده در دست گرفتند و گفتند:”خودت مشکل داری بیا مال ما را ببین! نه نرم است و نه چروکیده، اگه باور نمی‌کنی می‌خوای بکنمش تو چشت؟”

برخی هم تنوری داغ کردند و آوردند و گفتند: بیشعور این تنور کجاش یخچاله؟ بندازمت تو تنور بسوزی؟ ” 🙂

و من هم تسلیم شدم و گفتم حق با شماهاست؛ قطعاً که باور می‌کنم و لطفاً نکنش تو چشمم. لطفاً مرا نسوزان. 🙂

×××

حالا شاید برایتان جالب باشد که همه‌، دوست دارند اینجور مطالب را بخوانند ولی اکثریت یا واکنشی ندارند و یا واکنش‌شان ریدن به آن است. برعکس سایر نوشته‌های مثلاً مثبت و بی‌حاشیه‌ام؛ که نه می‌خوانند و نه می‌رینند بهش.

بااینحال خوب است نوشته‌های بد را نخوانید تا این‌که بخواهید بخوانید و زاویه بگیرید!

×××

فرزندانم! (علت این نوع خطابه ماجرای پیامبرمآبی در ۴۵ سالگی است 🙂 )

شیوه‌ی نوشتن من: یک خاطره + یک تابو + درد اگزیستانسیالیسم و درنهایت بسط و نتیجه‌گیری است. این‌که از خودم مدام خاطره در می‌کنم بدان منزله نیست که من پُرخاطره‌تر از شماهام. بلکه فقط قیمه‌ها را می‌ریزم توی ماستا. فرمول آشپزی من همین است. سروته مطالبم در عین بی ارتباطی شدیداً بهم مربوطند دقت کنید.

در باب آن دو مطلب که یکیش مربوط به بازی هورمونی بود و انشالا بحق هفت‌تیر یکروز کتاب می‌شود دوست دارم باهم بزنیم توی سر مطلب و چکش‌کاریش کنیم نه این‌که باهم برینیم بهش.

×××

منِ وحشی، مدام سعی می‌کنم بگویم اهلی شدم ولی جامعه می‌خواهد بگوید اگر اهلی شدی مشکل داری. باید سر ۴۵ سالگی همچنان وحشی باشی 🙂

ببینید دختران هورنی و پسران پورنی‌ام!

زن که باشی و برسی به چهل، بطور معمول و طبیعی باید با حاملگی خداحافظی کنی مگر شانسی و یا به‌زور دوا و دکتر. بماند که تنورت داغ نیست!

مرد هم باشی سرعت اسپرم‌هایت نه شبیه فرار مهدوی‌کیاست و نه شوت‌های رونالدو. انگار که استاد اسدی یک پاس شُل و ول برایت فرستاده که تا بخواهی بگیریش، توپ، پنجر می‌شود. 🙂

خداحافظی کن با شلیک بی‌امان پرتابه‌های پرفشار منی!

×××

نر و ماده شبیه هر چیزی یک عمر مفید جنسی دارند. در ابتدا حتی با فکر کردن هم حشراتشان بالا می‌زند چه برسد به مواجهه‌ی مستقیم. ولی از سنی به بعد آنقدر آماده‌سازی نیاز داری که بدون آن نمی‌توانی شروع کنی!

بعبارتی روزهای اول بلوغ، همیشه گرسنه‌ای و سیری‌ناپذیر. اما بعدش تا مخلفات و چاشنی نباشد میلی به خوردن نداری حتی اگر گرسنه باشی؛ مگر برای دفع بلا و حاجت!

آدمیزاد از یک جایی به بعد هم هنوز می‌خواهد، اما دیگر با هجوم نمی‌خواهد؛ دنبال مقدمه‌چینی است. دنبال خیال‌زایی، دنبال امنیت، دنبال حوصله و دنبال….

امیدوارم متوجه شده باشید.

×××

ما بی‌میل نمی‌شویم؛ فقط دیگر با هر بادی شعله نمی‌کشیم!

یعنی آلت می‌شود آل!

باتشکر: آلِ نبی!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۱۰۰

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

خیار چروکیده در یخچال!

زِرِ مفت است که چهل‌سالگی مردان، چلچلی است؛ همچنان که سی‌سالگی زنان سیچلی نیست! ××× پدربزرگ من سرِخور بود. بیش از ۹۰ سال عمر کرد و سه تا زن گرفت و همگی پیش از خودش د

خیار چروکیده در یخچال!

زِرِ مفت است که چهل‌سالگی مردان، چلچلی است؛ همچنان که سی‌سالگی زنان سیچلی نیست!

×××

پدربزرگ من سرِخور بود. بیش از ۹۰ سال عمر کرد و سه تا زن گرفت و همگی پیش از خودش درگذشتند. و هنگامی‌که در آستانه‌ی مرگ هم بود وقتی لیلا فروهر را در ماهواره می‌دید آب از لب‌ولوچه‌اش فرومی‌ریخت. 🙂

به لیلا نرسید و درگذشت. فکر می‌کردم چقدر این مرد پرشور و خستگی‌ناپذیرست، اما واقعاً نبود؛ بیشتر زن را برای ضبط‌وربط خودش می‌خواست تا برای کامجویی. فکر نمی‌کنم در کل عمر ۹۰ ساله‌اش مجموع رابطه‌ی جنسی‌اش با سه تا زنی که داشت به اندازه‌ی یک ماهِ یک پسر ۲۰ ساله‌ی امروزی که از دهها دوست‌دختر موازی لذت می‌برد او لذت برده باشد.

×××

چه عددِ میانگینِ پیری عقب رفته باشد چه نه، در هرحال هرگز یک پَر بیست سالگی به سی و چهل سالگی نمی‌رسد.

حالا شاید سر چهل‌سالگی اندکی چهچه بزنی بخاطر رشد درآمد و فهم امور و آدم‌ها اما آن بخش شیمیایی درونت بشدت افت کرده. آن بازیکنان هورمونی دست از بازی شُسته‌اند یا خسته روی صندلی ذخیره‌ها نشسته‌اند. هرچقدر هم موز بخوری و گرمیجاتی شوی و تفریحات سالم بزنی بر بدن و هرچقدر تشویقشان کنی گوش چندانی به مربی نمی‌دهند، دیگر عملکرد قبل را نداری. بخصوص اگر ۴۵ را هم رد کرده باشی.

کیرت مثل همیشه راست نمی‌شود. راست هم شود پُرشور نیست. پُرشور هم شود زود از حال می‌افتد؛ از حال هم نیفتد میلی به تکرار نداری؛ و میل به تکرار هم داشته باشی دیگر نای برخاستن نداری؛ نای برخاستن هم داشتی باشی نای کار دیگری را نداری و اگر نای کار دیگری هم داشته باشی و بخواهی انجامش دهی دیگر به ترتر می‌افتی. 🙂 مگر به‌زور ویاگرا و دیاگرا و هر گرای دیگری.

این یعنی افت.

×××

تمام شورِ واقعی جوانی از بلوغ است تا چند سال بعدش. بعدش می‌شوی یک فرزانه‌ی نصیحت‌کن. یک پیامبرمآب. یک تقلاجوی برای زیستن کودکانه در پیریِ شیمیایی.

پیریِ جنسی واقعی است و خیلی زودتر از پیری جسمی خود را نشان می‌دهد!

چهل را که رد کردی به گوزگوز می‌افتی؛ حتی اگر ورزشکار قهاری باشی و در ظاهر یک جوان قوی بنظر برسی دیگر مثل سابق نیستی.

نه‌اینکه اصلاً میلت صفر شود ولی هرگز صدِ گذشته نمی‌شوی.

زنان هم همین‌اند. سی را رد کنند شبیه مردان می‌شوند. تنور بدنشان نه با یک نگاه، نه با یک لمس و نه حتی با تحریک مستقیم هم داغ نمی‌شود. به یکباره می‌شوند یخچال. حالا شاید گاهی از قسمت سایدش که گرم‌تر است بشود استفاده کرد اما تنور داغ همیشگی نیست که نانی به آن بچسبد!

این یخچال به‌تنهایی چیز بدی نیست بدی‌اش این است که خیاری چروکیده را در درون خود دارد! 🙂

×××

آدم وقتی نمی‌فهمد، شور دارد؛ همین‌که بفهمد، دیگر شور ندارد! پس فراموش نباید کرد که شور با فهم رابطه‌ی معکوسی دارد.

پیریِ جنسی، میل را نمی‌کُشد؛ اما از آن وحشی‌بودن، تکرارپذیری و خستگی‌ناپذیری و بی‌میانجی‌بودنِ جوانی می‌کاهد؛ و این یعنی:

پیریِ جنسی، جوانِ وحشی را رام می‌کند!

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۸

هادی احمدی (سروش)

نویسنده، شاعر و مدرس · ۳ ماه پیش · بریده کتاب · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

ابتلا به مرگ!

بقول یووال نوح هراری، علیرغم اینهمه دستاورد پزشکی و پیشرفت فناوری و جلوگیری از بیماری یا مرگ بر سر آن، ما هنوز طولانی‌مدت‌تر از نیاکان‌مان که هیچکدام از این امکانات

ابتلا به مرگ!

بقول یووال نوح هراری، علیرغم اینهمه دستاورد پزشکی و پیشرفت فناوری و جلوگیری از بیماری یا مرگ بر سر آن، ما هنوز طولانی‌مدت‌تر از نیاکان‌مان که هیچکدام از این امکانات را نداشتند عمر نمی‌کنیم. بعبارتی ما بیشتر زنده می‌مانیم اما کمتر از مرگ خلاص شده‌ایم.

او در جایی می‌گوید: پزشکان هرگز به شما نمی‌گویند مبتلا به مرگ شدی! بلکه می‌گویند آنفولانزا، سرطان، ایدز و.. گرفتی و دنبال درمانش می‌روند.

اما من می‌گویم ما همه مبتلا به مرگ هستیم همچنان که از لحظه‌ی تولد مبتلا به پیری هستیم!

×××

ما بیشتر از پیشینیان خودکشی می‌کنیم. از پوچی، بیشتر واهمه داریم و برعکس بسیاری که دنبال جوان ماندن و عمر طولانی هستند بسیاری هم همین عمر ناچیزِ فعلی را نمی‌خواهند و می‌خواهند زود تمامش کنند.

تمدن از یک طرف سلامت را کش داده، از طرف دیگر مواجهه‌ی ما با پوچی را عریان‌تر کرده. پیشینیان شاید بیشتر از بیماری، قحطی، جنگ و طبیعت می‌ترسیدند ولیکن ما بیشتر از بی‌معنایی، فرسودگی روان، و ادامه‌دادنِ بی‌دلیل.

×××

چه تصمیم به خودکشی بگیری چه نه درهرحال مبتلا به مرگ هستی.

آنکس که خود را از قید زندگی می‌رهاند بیماریِ مرگ، کار خودش را کرده و آنانی که چون من هنوز سعی می‌کنیم با پوچی و قراردادهای تخمی حیات، ادامه‌ی حیات دهیم دائماً این بیماری مزمن مرگ را همراه خواهیم داشت…

گاهی با یک موسیقی، با یک بوسه و یا با یک کار پاداش‌ساز هورمونی، قرص مُسکنّی می‌بلعیم تا درد پوچی و بیماری مرگ را اندکی فراموش و یا قدری تحمل کنیم.

ولی علیرغم خواست اکثریت برای عمر طولانی، ما از بدو تولد دنبال مردنیم!

×××

ما آدم‌ها و البته ما تمام موجودات زیستی همگی مبتلا به مرگ هستیم.

حال برای ما آدم‌ها زیستن با پوچی همانقدر احمقانه است که جذاب هم هست.

www.Soroushane.ir

بریده‌ای از کتاب: بازی هورمونی چسبانده‌شده به شاخه

#بازی هورمونی #WordPress

۰ ۰ ۰ ۹۶

هادی احمدی (سروش)

فولیوهای منتخب

هادی احمدی (سروش) در سروشانه

هادی احمدی (سروش) در سروشانه