آدم باید با خودش روراست باشد... نیاز قلبی من به یک شبکه‌ی اجتماعی نه برای دیده شدن که بشدت تحریکم می‌کند به نوشتن بیشتر. ۱۵ سال پیش که خوراکم بیشتر شعر بود توی اولین سایت ایرانی شعر نو شروع کردم به قافیه گذاشتن. تقریباً توی هر سوشال نتورکی ردپایی از من هست.
حس می‌کنم ترکیب رشته‌ی کامپیوتر و نوشتن سبب شده عشق بورزم به وبسایت و تولیدات دیجیتالی مبتنی بر شبکه‌های اجتماعی. وگرنه منِ خاک بر سر اگر اینهمه وقت گرانبها را جای دیگری صرف کرده بودم الان به جایی می‌رسیدم.
با این وصف هی حس می‌کنم چرا اینقدر تشنه‌ی نوشتنم؟ چرا کاری نمی‌کنم دیده شوم؟ چرا عامه‌پسند نمی‌نویسم؟ چرا دور خودم می‌چرخم؟ نمی‌دانم شاید نوشتن من نوشتن از پوچی است...
آدم که برای پوچی‌هایش نقشه نمی‌ریزد...
Soroushane.ir