گفت:(( همه طلا صدام می کنن ولی اسمم افسانه است، شما هم می تونی طلا صدام کنی.)) دختر چشم رنگی با موی بافته شده ی بلند که از زیبایی چیزی کم نداشت.
هر وقت با مترو تردد می کنم یاد طلا می افتم. اولین روز رو با طلا از شرکت تا مترو قیطریه اومدیم. توی مسیر کلی با هم حرف زدیم. اولین روز همکاریمون بود .
توی سالن غذا خوری فرصت زیادی برای حرف زدن دست نداد، شلوغی زیاد سالن و توجه تعداد زیادی پرسنل که به من تازه وارد نگاه می کردند ، باعث شده بود طلا و ریحانه هم متوجه بشن. ریحانه از شرکت برام تعریف می کرد و من گوش می کردم.‌طلا هم شنونده بود.
وقتی مترو رسید طلا به تندی وارد واگن آقایون شد و نشست و صندلی کناری رو هم برای من خالی نگه داشته بود.
اولین باری بود که وارد واگن آقایون شده بودم. وقتی این رو به طلا گفتم خندید و گفت:(( من همیشه میام توی واگن آقایون که خلوت تره و میشه نشست. مسیرم دوره و باید بشینم وگرنه هلاک میشم.))
چقدر این دختر دوست داشتنی بود. خودش بود، بی هیچ نقابی.
ازش جدا شدم. موقع خداحافظی براش دست تکون دادم.
روزهای بعد هم با هم رفتیم. حالا دیگه از شرکت تا مترو رو پیاده می رفتیم، مسیر خیلی طولانی بود اما اونقدر حرف می زدیم که متوجه گذشت پنجاه دقیقه پیاده روی با قدم های تند نمی شدیم. روزهایی که مترو شلوغ بود طلا می پرید و سریع جای خالی پیدا می کرد و اگه فقط یه جای خالی بود مجبورم می کرد که بشینم.
چند ماهی بیشتر همکار نبودیم. معاون شرکت زیرآب طلا رو زد و طلا اخراج شد. دختر مهربون و خوش قلبی که چون مسیرش دور بود، حق نداشت گاهی خسته باشه و قبل از اینکه ساعت کاری شروع بشه، پشت میزش چرت کوتاهی بزنه.
دو انسان با دو شخصیت کاملا متناقض و متفاوت.
دو قلب یکی سرشار از مهربانی و احساس ، ارزشمند چون طلا
دیگری سخت و سرد و بی روح چون سنگ
رد عطری که طلا از خودش باقی گذاشت، همیشه باقی خواهد موند.