Eli

درسته و موافقم. به‌نظرم تلخی این ماجرا فقط صیغه یا حتی خیانت نیست؛ درد اصلی اینه که چند نفر با خیال راحت دارن یک رابطه‌ی انسانی رو مثل معامله‌ی خریدوفروش قیمت‌گذاری می‌کنن و بعد هم با یک مُهر شرعی، وجدان خودشون رو می‌خوابونن. مردی که به‌جای روشن‌کردن تکلیف همسرش دنبال راه فراره، زنی که آگاهانه وارد زندگی نیمه‌تمام دیگری میشه و منشیی که از این وضعیت برای خودش «شیرینی» می‌تراشه، هر سه در یک چیز مشترکن: مسئولیت اخلاقی‌شون رو پشت کلمات دینی پنهان کرده‌اند. دین قرار بود جلوی ظلم و بی‌انصافی رو بگیره، نه اینکه تبدیل بشه به پوششی آبرومند برای دروغ، خیانت و منفعت‌طلبی؛ و دقیقاً همین‌جاست که وقاحت، از یک رفتار شخصی فراتر میره و زیر پرچم تقدس، چند برابر زشت‌تر میشه.

قشنگه؛ واقعن چرا خدا، در آن لحظه‌ی بی‌پناهی، از کنار این همه درد گذشت؟

چه حس عجیبی… حسی که مادر و زن بیشتر حسش میکنن تا ما مردا. هم خوشحالیِ عاشق‌شدن پسرش، هم داغِ همسرش. هم قشنگ بود و هم تلخ .