صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

بی وفا ✍🏼بی وفایی میکنی با ما ولی این راه نیست نـَردِ دوستی میزنی اما دلت همساز نیست می روی با عشوه و حالم نمی پرسی چرا بوسه هایت را دگر آن گرمی بازار نیست از سرشب

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۸۴

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

وطنم؟آغوش توست

مرا از این شهر
از این همه بی‌وطنی
تبعید کن...
جایی
که آغوشت
مرز نداشته باشد
و من
پس از سال‌ها سرگردانی،
بی‌آنکه برگردم،
به وطن برسم.
#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۲ ۲ ۰ ۹۴

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

عاشقانه

امروز
پاییز را
در جیب مردی دیدم
که تمام راه
دکمه‌های کتش را
یکی‌یکی می‌بست؛
انگار می‌ترسید
هوای نبودن تو
وارد قلبش شود.
#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۸۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

پاییز پشت در است

🌹 پاییز پشت در است اندوه امشب قلبِ شهر را باز کرده و از رگ‌هایش خاطره‌ی تو می‌چکد؛ من میان این همه غروب دنبال تو می‌گردم، شاید شهر تو را در خون خودش پنهان کرده باشد

پاییز پشت در است

🌹 پاییز پشت در است

اندوه امشب قلبِ شهر را باز کرده
و از رگ‌هایش خاطره‌ی تو می‌چکد؛
من میان این همه غروب
دنبال تو می‌گردم،
شاید شهر تو را در خون خودش
 پنهان کرده باشد.

🌹 پاییز حفره‌ای در آسمان ساخته
و ستاره‌ها یکی‌یکی در آن ناپدید می‌شوند؛
من هنوز نگاه می‌کنم،
شاید یک شب آسمان
تو را به‌جای ستاره پس بدهد.

🌹 پاییز
دست برد در جیبِ زمان
و یک مشت «دیروز» بیرون کشیده؛
یکی را به من داده که هنوز 
بوی تو را می‌دهد؛
انگار گذشته برای دیدن تو
از آینده آمده است.

🌹 در پاییز ماه را از
 آسمان دزدیده‌اند؛
من تمام شب
در تاریکی قدم می‌زنم؛
ناگهان می‌فهمم چشم‌های تو
سال‌هاست شبم را ر
وشن نمی‌کنند،تا 
 از تاریکی عبور کنم

🌹 تقویم در پاییز 
تب کرده است؛
روزها از پیشانی‌اش می‌چکند
و من تاریخِ بی‌تو را
یکی‌یکی می‌سوزانم؛
شاید از خاکسترشان
روزی به دنیا بیایی.

🌹 پاییز گوشِ زمین
 را به خاک سپرد و ریشه‌ها
دیگر صدای عشق را نمی‌شنوند؛
من نام تو را آرام زیر خاک می‌گویم،
و ناگهان یک باغ به سمتِ 
صدای من برمی‌گردد.

🌹 یک پاییز در من اتفاق افتاد؛
از آن روز هرچه می‌نوشم
طعم تو را دارد
و هرچه نفس می‌کشم
بوی حضورت؛را میدهد
عجیب‌تر اینکه نبودنت
هنوز در من
به دنیا نیامده است.

🌹 پاییز چاقویی در شکمِ 
ساعت فرو کرده؛ زمان
از آن روز به‌جای دقیقه
دلتنگی پس می‌دهد؛
من اما ساعت را شکسته‌ام؛
حالا فقط لحظه‌هایی 
را نگه می‌دارم
که تو در آن‌ها
مرا دوست داشتی.

#صدیقه_جُر 
#من_قلمم
#پاییز

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل

۰ ۰ ۰ ۷۷

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نگاهت نور

ای نگاهت نور، چه نوری، نور عرش کبریا عشق تو جان و،چه جانی، بوده باشد بی وفا ای رخت ماه، چه ماهی؟ ماه پنهان سما چشم تو راه، چه راهی؟ راه پیدای خدا زلف تو باد، چه بادی

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک شعر سپید شعر عاشقانه #انجمن شاعران معاصر ساحل تنها134

۰ ۰ ۰ ۸۶

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۳ دقیقه

رها، دل

رها، رها، رها، دل دیشب سایه‌ام در هیاهویِ مکررِ ایام آشفته می رقصید و چنان در غبارِ روزمرگی گم بود، که گویی شیشه‌ای نا مرئی میانِ نگاه و حقیقتِ من، حائل بود. من، «بو

رها، دل

رها، رها، رها، دل
 دیشب  سایه‌ام در هیاهویِ مکررِ ایام
آشفته  می رقصید
و چنان در غبارِ روزمرگی گم بود،
که گویی شیشه‌ای نا مرئی 
میانِ نگاه و حقیقتِ من، حائل بود.
من، «بودم»؛ اما در حضورم، 
تنها «خلاء» را به تماشا می‌گذاشتم.

ای کاش...!
پیش از آنکه غبارِ سردِ کوچ
 بر رخسارم بنشیند،
کسی این سطورِ سیاه را،
با نجوایِ نی بر جانِ تن بخواند؛
نه آنگاه که نامه، چون پیغامِ وصلی غریب،
به خانه‌ای برسد که دیگر سکونت‌گاهِ من نیست،
 آن وقت که شمع را هوس  دیدن
 پروانه  باشد و من...!
به جایِ نوازشِ دست‌هایِ اطلسی‌وار عشق، ساکنِ سردیِ خاکی نمور شوم

پنداشته بودم «داشتن»، کمال است؟
و عشق  راه وصال به قرب الی اللَّهُ 
این خطایِ دیدِ مسافرانِ خسته‌یِ راه، چون من است در دنیای غریب واژه ها
لذت، نه در آن لحظه که لب بر جامِ بلورین می‌گذارید،که در همان عطشِ سوزانی‌ست
که پیش از نوشیدن، گلو را به لهیبِ اشتیاق می‌کشد.
آن شرابِ ناب،. نه شرابی به 
شهدِ شیرین، که؛
شرابی‌ست به طعمِ خونِ جگر؛
شرابی که گوارایی‌اش در همین جانسوز بودن است. این همان زهرِ عاشقی‌ست که گلو را به آتش می‌فشارد و آدمی را، میانِ هستی و نیستی، جام و خلأ...،در تعلیقی ناگزیر رها می‌سازد.
تملک، گورِ «شگفتی» است؛
و عادت،خزانی که بر گلبرگ‌هایِ
 نوظهورِ عشق می‌نشیند.
شاید هنرِ زیستن، نه در «تملکِ اشیاء»،
که در «تجربه‌یِ رهاییِ فقدان» است؛
آنان که می‌دانند چگونه «نداشته باشند»،
شهدِ تلخِ آن شرابِ حضور را، پیش از آنکه به تکرار آلوده شود،
در جانِ خویش به تماشا نشسته‌اند.
محبوبم،، 
فردا که من نباشم، این سیاه‌مشق‌ها، تکیه‌گاهِ خاطرات خواهند بود.
آنروز با آهنگِ حزینِ نی،
پا به پایِ تو گام خواهم برداشت؛
در راهی که من از فراقت، به پایانِ آن نرسیدم،
و تو اکنون، در رهگذرِ، گذر از زمین و زمان،
بر پهنایِ آن، ره می‌سپاری.
من، از پنجره‌یِ چشم‌هایِ جهان، سعادتِ تو را به تماشا خواهم نشست؛
چنان که شب، چراغِ خاموشِ خانه‌ای را می‌نگرد...
که روزگاری، کانونِ آرزوهایِ او بوده است.
افسوس... و هزار افسوس...!
که هجران، پیش از چشیدنِ شهدِ وصال، طومارِ آرزو را طعمه‌یِ توفان می کند
کاش دستانِ نحیف و بی‌جانم توانایی، 
نوازش و شانه بر گیسوانِ مواجِ تو در 
باد را داشت؛
و این آرزو و حسرت، روانه گور نمی‌شد...
کاش ردِ اشک‌هایِ شبنم‌گونه را از گوشه‌یِ چشمت پاک نمی‌کردم،
تا مرواریدِ داغِ عشق، همواره شاهد
 و گواه مان باقی می‌ماند.
این حسرت، کهنه نمی‌شود؛
با هر «دیروزی» که یاد می‌کنیم، 
تازه می‌شود،
همچون زخمی که هرگز نخواست،
 که بسته شودو  درد وحشتناک آن
 زخم ناسور شده همیشه  با من است 
اکنون که نیِ درون‌سوز، در کفِ 
لرزانِ قلب من است،
بگذار بومِ سپیدِ دفترم را رنگین کنم،
و با هر رنگی، خاطره‌ای نو بنگارم...!
این سیاهیِ قلم، تفاخر نیست؛
سرّی‌ست از اشتیاقِ «با هم بودن» در آستانه‌یِ هجران.عشقی که اگر بماند، هیچ جدایی 
آن را نمی‌شکند؛
و اگر برود، هیچ وصلِ زمینی آن را برنمی‌گرداند.
ای هجای ناتمام، نواخته  از تنبور عشق 
فدایِ دستانِ گرم و عاشقانه‌یِ تو،
 که بر گردنِ یار نشیند؛
روزی اگر آن دستانِ با نوازشِ خداگونه،
بر دلِ خسته‌یِ من بنشینند،
تمامِ این کلماتِ سیاه، در آن روزِ موعود،
از شرمِ رضایت، تَر خواهند شد؛
و من، در آن رخوت نهاییِ آن عشق 
و آن شرابِ ناب، در تلاطمِ آن اشک و مرکب،
با نیِ و نای، به آرامشی خواهم رسید
 که هیچ فقدانی را یارایِ شکستن‌اش نیست.
هر غروب تو را چشم  در راهم، با 
جامی از شراب سرخ و کمانچه ای از 
برگ سبز درخت، انگور، بنواز، 
و مرا به مهمانی آب، آینه در قصر
عاشقان سوخته دل دعوت کن
صدیقه_جُر 
ساحل

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#شاعران معاصر فولینک ترانه دلنوشته داستان چامک شعر سپید

۱ ۰ ۰ ۹۲

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

چامک برکه

چامک | برکه در برکه‌ی مهتاب تو را دیدم؛ نه در آب، نه در انعکاس ماه... در آن جایی که دلتنگی چهره‌ی آدم را به رؤیا تبدیل می‌کند. از همان شب قلمم دیگر چیزی جز نامِ تو ن

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#شاعران معاصر فولینک ترانه دلنوشته داستان چامک شعر سپید

۱ ۰ ۰ ۸۶

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

بوستان غزل هایم

بوستان غزل‌ها امشب تو را در بوستانِ غزل‌هایم می‌کارم، چونان دانه‌ای در لایه‌های قلبم؛ که هرگز اندیشه‌ام بر خلافِ قلبم رأی نمی‌دهد. من عاشقم... تو را هر شب با زلالِ ا

بوستان غزل هایم

بوستان غزل‌ها

امشب تو را
در بوستانِ غزل‌هایم می‌کارم،
چونان دانه‌ای
در لایه‌های قلبم؛
که هرگز اندیشه‌ام
بر خلافِ قلبم
رأی نمی‌دهد.
من عاشقم...

تو را هر شب
با زلالِ اشک
در کویرِ خاطره‌ام
باران می‌کنم،
و با هر قطره
یادت را
آبیاری می‌کنم.

به تو می‌اندیشم؛
به درختی کهن
که در برابرِ هجومِ باد،
در برابرِ خشمِ فصل‌ها،
حتی یک‌بار
سر بر خاک نگذاشت
و در برابرِ سبزینگیِ بهار
استوار ماند.

و من،
در چهارراهِ تردید،
با تصمیمی از سرِ ناگزیری،
به تسلیم می‌اندیشم؛
با آرمانی
از زیباییِ خویش،
و با کاسه‌برگی سبز
که هنوز
اقتدارِ پاییز را
در پژمردگیِ برگ‌ها
به نظاره نشسته است.

و من...
گم‌گشته‌ای بیش نیستم؛
مدام خسته و نومید،
در محدوده‌ی چهارراه‌ها
تلنبار شده‌ام،
بیگانه و غریب،
و ناگزیر
تبرِ درد را
بر ریشه‌های خویش
فرود می‌آورم.

ببین!
گل‌های باغ
دیگر شکوفه نمی‌دهند؛
پژمرده‌اند و غمگین،
اما هنوز
در هجومِ گردبادِ پاییزی
استوار و برازنده ایستاده‌اند؛
با لخته‌ای از گل
بر گونه‌های اقتدارشان،
هنوز سبزند،
هنوز تسلیم نشده‌اند.

می‌شناسمت،
ای آشنایِ دور...

روزی تو خواهی آمد؛
دور از نگرانیِ رسیدنِ بهار،
دور از تلنبارِ اندوه
بر چهارراهِ دل.

تو همیشه
از خشمِ باغبان رنجیده‌ای،
از هجومِ کرم‌های چمن‌خوار،
از دست‌هایی
که ریشه‌ها را
نمی‌شناسند.

اما روزی،
از پسِ مانده‌های
دانه‌های سرگردان،
گل‌هایی با رنگ‌های شاد
سبز خواهند شد؛
و عطرِ ایستادگیِ گلبرگ‌هایشان
تمامِ خیابانِ آزادی را
پر خواهد کرد.

آن روز
نامِ هر کوچه
عشق خواهد بود،
و در قلمروِ قلب‌ها
هیچ باغبانی
حقِ بریدنِ رؤیاها را
نخواهد داشت.

و من
در میانِ آن همه شکوفه
تو را خواهم شناخت؛
همان آشنایِ دور را،
که سال‌ها
در بوستانِ غزل‌هایم
انتظارش را کشیده‌ام.
#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#غزل ترانه دلنوشته داستان چامک شعر سپید شعر عاشقانه

۱ ۰ ۰ ۹۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

به یاد شهریار

به یاد شهریار « از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران» دل ولی مانده هنوز از پیِ آن عهد و نشان گفتم از یاد تو دل را که فراموش کند باز نام تو برآمد ز دلِ خسته نهان هر کجا پ

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#شهریار شعر ترانه دلنوشته داستان چامک شعر سپید عاشقانه

۱ ۰ ۰ ۸۸

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

چشم انتظار

«بوده اهلِ مُردنِ کش‌دار باشی مثلِ من» یا که اهلِ گریه‌ی بسیار باشی مثلِ من گاه در ظاهر بخندی، در دلت باران شود در پسِ این خنده‌ها، آوار باشی مثلِ من دل به یک رؤیا س

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#چکامه انجمن شاعران معاصر فولینک شعر سپید اشعار عاشقانه اشعار کلاسیک

۱ ۰ ۰ ۹۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

نگاهی بیاور

«نگاهی بیاور» سلامی به رویت، به خُلقِ نکویت بیا و زِ بستانِ گل‌ها، گلابی بیاور بیا ساقیِ جان، مِیِ ناب بیاور که با خود بشوید غمم را، شرابی بیاور شرابی که باشد ثوابی

نگاهی بیاور

«نگاهی بیاور»
سلامی به رویت، به خُلقِ نکویت
بیا و زِ بستانِ گل‌ها، گلابی بیاور

بیا ساقیِ جان، مِیِ ناب بیاور
که با خود بشوید غمم را، شرابی بیاور

شرابی که باشد ثوابی سراسر
ثوابی طلب کن، خطابی بیاور

اگر مستِ مستی، زِ مستی نظر کن
به مستی، نشانِ محرابی بیاور

چو محراب ببینی، سیمای عشقش
زِ سیمای دل، باز جوابی بیاور

جوابی که در وی نباشد سؤالی
سؤالی بگو، و انتخابی بیاور

نقابی زِ نور و حجابی زِ آتش
به آتش، نشانِ سحابی بیاور

سحابی که بارد زِ بارانِ رحمت
زِ رحمت به سویم، شتابی بیاور

شتابی که در وی سکونِ ابد هست
سکون را به رقصِ حبابی بیاور

حبابی که عکسِ رخت را نماید
چو رخ را نماید،به سویم کتابی بیاور

چو ساحل درافتاد به گردابِ مستی
زِ مستیِ چشمت، عقابی بیاور

عقابی که پرواز او تا خدا هست
زِ بالِ بلندش، شهابی بیاور

شهابی که از آسمانم گذر کرد
به خاک زمینم، مهتابی بیاور

بتاب ای سحر بر شبِ بی‌ستاره
زِ خورشیدِ رویت، نقابی بیاور

که من تشنه‌ام، تشنه‌ی دیدنِ تو
زِ دریای عشقت، سرابی بیاور

سرابی که خود عینِ آبِ حیات است
برای لبِ خشک، قطره‌آبی بیاور

مرا از خودم باز یک دم رها کن
برای دلِ خسته، خوابی بیاور

ولی خوابِ من، خوابِ دیدارگردد
زِ بیداریِ عشق، انقلابی بیاور

که گرساحل از غم روزی گذر کرد
برای سفر، توشه و انتخابی بیاور

که پایانِ این راه، آغازِ عشق است
بیا ساقیِ جان... حسابی بیاور

#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#شاعران معاصر فولینک شعر سپید شعر عاشقانه چامک داستان

۲ ۰ ۰ ۹۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ ماه پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

تقصیر را باور مکن

تقصیر را باور مکن آزاد شو از بندِ غم، تدبیر را باور مکن از نو دوباره ساز کن، تحقیر را باور مکن گر خسته‌ای از روزگار، از پا نیفت و غم مخور این حالِ تلخِ عارضی‌ست، تأخ

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#انجمن شاعران معاصر پولینک شعر سپید دلنوشته چامک ترانه

۱ ۰ ۰ ۸۷