صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

کوچهء سرد نگاهت غزلی ست سرگردان غم هجران تو زخم و دُملی ست سرگردان دلم افتاده به دامت شده ام بی طاقت فکر بر خاطره ات چون جدلی ست سرگردان رفتی و بعد تو بشکسته پرِ پرو

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل ترانه کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز

۰ ۰ ۰ ۳۳

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

نا رفیق

درد دل با غیر درد دل کردم به خلوت، با رفیقی آشنا من ندانستم که رازم می‌فروشد بی وفا قصهٔ رنج دلم را مو به مو گفتم به وی او ولی از اعتمادم کرد غوغایی به پا اشک‌هایم ر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل ترانه کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز

۰ ۰ ۰ ۳۴

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

یک مشت خاک

خورجین دلتنگی سوزن سوزن رشته، رشته دوختم، بر اندامم نه، نه تیشه تیشه بریدم ریشه‌ی خودم را از افکاری که دیگر مرا نمی‌شناخت. زخم، خون، فریاد نه جوهر، جوهر نوشتم بر تنم

یک مشت خاک

خورجین دلتنگی

سوزن سوزن
رشته، رشته 
دوختم، بر اندامم
نه، نه
تیشه تیشه
بریدم
ریشه‌ی خودم را
از افکاری که دیگر
مرا نمی‌شناخت.

زخم، خون، فریاد
نه
جوهر، جوهر
نوشتم بر تنم
نام زخم‌هایی را
که هرگز کسی ندید.

بی‌صدا، خاموش
تا فردا،، فریاد، فریاد...

فردا آمد،،،  اما
با جیب‌های خالی
و یک مشت خبر
که بوی باروت می‌داد.

وطن
در قاب تلویزیون نبود؛
در نانِ نصفه‌ی مادر بود،
در چشم‌های خستهٔ پدر
که هر شب چند سال
 پیرتر می‌شد،

نشسته بودم کنار پنجره‌ای که
 رو  بـه خیابان باز می‌شد
ولی خیابان دیگر
شبیه دیروز نبود.

یک مشت خاک برداشتم
گفتم: این هوئت  من است 
یا  فقط خاک است ؟
خاک چیزی نگفت.،
 اما گرمایش کف دستم
را نوازش داد،

وطن گاهی
همین سکوت است؛
وقتی هزار کلمه
پشت دندان‌ها
صف کشیده‌اند.

در کوچه دیوارها
حافظه دارند
و پنجره‌ها
بیشتر از آدم‌ها
خبر می‌دانند.

من اما اخبار را
از روی چهره‌ی مردم
می‌خوانم.

یکی می‌خندد
برای اینکه گریه‌اش
لو نرود.

یکی می‌رود برای اینکه
ماندن دیگر شبیه
 ماندن نیست.

یکی می‌ماند
و هر صبح
کفش‌هایش را
کنار در می‌گذارد؛
شاید وطن امروز
راه رفتن را
یاد گرفته باشد.

در خورجینم
هنوز یک تکه نان است،
یک عکس،
یک کلید بی‌خانه،
یک مشت خاک،
و نامه‌ای
که هیچ‌وقت
به مقصد نرسید.

روی پاکت نوشته‌ام:

دلتنگ لبخند  وطن؛
شاید هنوز کسی 
آدرسی از لبخند خود
 داشته باشد

بعد قلم را زمین گذاشتم.
نه... قلم نبود.
یک پرنده بود
که سال‌ها
در مشت من
گیر افتاده بود.
رهایش کردم.
پرید ولی   دور نشد.

بالای همین خاک
چرخید، انگار می گفت:
هنوز تمام نشده‌ایم.

من به خورجین
 دلتنگی‌ام نگاه کردم؛
سنگین بود،
اما نه آن‌قدر
که نتوانم با خودم
تا فردا ببرمش.

فردا؟
آری...
همان فردایی
که هنوز کسی
جرئت نکرده
آخرین سطر 
داستانش را بنویسد.

صدیقه جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز ترانه

۰ ۰ ۰ ۳۵

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

پنجشنبه های دلتنگی

خورجین دلتنگی 5 پنجشنبه‌های بی‌صدا پنجشنبه است؛ و خانه امروز هم نام شما را آرام زیر لب تکرار می‌کند. مادر دلتنگیِ تو در من به شکلِ یک گندم‌زارِ بی‌باران مانده است؛ ه

پنجشنبه های   دلتنگی

خورجین دلتنگی 5
پنجشنبه‌های بی‌صدا

پنجشنبه است؛
و خانه امروز هم
نام شما را آرام زیر
 لب تکرار می‌کند.

مادر دلتنگیِ تو
در من به شکلِ یک
 گندم‌زارِ بی‌باران مانده است؛
هر صبح خورشید می‌آید
و روی پیشانیِ خانه
دنبال دعایی می‌گردد
که دیگر دست‌های تو
برایم ننوشته‌است،

پنجره هنوز عصرها
رو به کوچه باز می‌شود؛
انگار باور دارد
روزی بوی چادر تو
با باد برمی‌گردد.

پدر نبودنت ستونی‌ست
که از سقفِ آسمان کم شده؛
بعد از تو خانه
بلندیِ سابقش را ندارد.
درختِن حیاط هر پنجشنبه
سایه‌ شان را
روی زمین پهن می‌کنند؛
شاید هنوزدنبال قامت
 تو می‌گردند، که سال‌ها
پناهِ این خانه بوده،.

برادرم  جای تو
کنارِ پنجره
هنوز خالی،ست؛
پرنده‌ها هر صبح
روی سیم‌ها می‌نشینند
و چیزی نمی‌گویند؛
گویی آنها هم می‌دانند
بعضی صداها وقتی
 از دنیا می‌رونداز 
گلوی جهان کم می‌شوند.

دلتنگ خنده هایت هستم؛
آن خنده‌ای که حتی 
دیوارها را جوان می‌کرد
و حالا حتی سایه ام
با احتیاط از کنارِ
 اتاق تو می‌گذرد.

خواهرم 
تو را که از دست دادم
آینه دیگر مرا
 کامل نشان نداد؛
انگار نیمی از تصویرم
در چشم‌های تو
جا مانده بود.

حالا هر وقت باران می‌بارد
پنجره‌ها بخار می‌کنند
و من خیال می‌کنم
کسی با انگشت روی 
شیشه نوشته است:
«هنوز اینجاییم...»

اما دست می‌کشم 
روی شیشه و فقط
ردِ باران می‌ماند.

چهار نفر بودید
و من تمامِ جهانم را
در چهار جهتِ خانه
گم کرده‌ام.

مادرتو را در بوی نان،
پدرم را در سایهٔ درخت،
برادرم را در آواز پرنده،
و خواهرم، آه،،، خواهرم،
 را در آینه‌ای که حالا 
 هر شب مرا تنهاتر
 نشان می‌دهد.

پنجشنبه است؛
و تمام خیابان وجنگل
 امروز به احترامِ دلتنگیِ من
آرام‌تر نفس می‌کشند.

حتی پرنده‌ها
آوازشان را
نیمه‌کاره می‌گذارند؛
شاید آنها هم فهمیده‌اند
که بعضی نبودن‌ها
آن‌قدر بزرگ‌اند
که حتی آسمان
برای پر کردنشان
کم می‌آورد.
آه «از رفتگان بی بازگشت» 
#صدیقه_جُر 
#پنجشنبه_های_دلتنگی

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز ترانه

۰ ۰ ۰ ۳۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

دلنوشته

خورجینِ دلتنگی آتیش آتیش خرمن خرمن بوته بوته سرسبزِ آباد میانِ مه خورجین خورجین دلتنگی دلتنگی غمِ غربت روی شانه‌های شب آبله آبله در کویرِ خاموش تیک تاک تیک تاک دنگ د

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز ترانه

۰ ۰ ۰ ۳۹

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · فولیو · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

چامک باران

چامک باران ✍🏼 تو را شبیه ابر می‌بینم؛ آرام، دور، و پر از بارانی که هیچ‌کس از آن خبر ندارد. گاهی تیره می‌شوی، گاهی خاموش، گاهی آن‌قدر دور که حتی صدای دلت به خودت هم

چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز ترانه

۰ ۰ ۰ ۳۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

غروب خاطره

خورجین دلتنگی گاهی می‌نویسم تا بغضی خفه‌کننده را بر لوحِ زرینِ سپیدارِ خاطره حک کنم؛ شاید از زخمِ این واژه‌ها پیچکی بروید که پنجرهٔ بسته‌ی روحم را به سمتِ بهار بگشای

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز ترانه

۰ ۰ ۰ ۳۰

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

عاشقانه برگ و باد

خورجین دلتنگی ❣️چکامه برگ‌ها زیر پای تو نجوا می‌کنند، باد از حسادت می‌لرزد، من میان نگاهت گم می‌شوم، پاییز با بوسه‌های تو آغاز می‌شود، 🌳 مَه صبحگاهی پیچیده در موهای

عاشقانه  برگ و باد

خورجین دلتنگی 
❣️چکامه

برگ‌ها زیر پای تو نجوا می‌کنند،
باد از حسادت می‌لرزد،
من میان نگاهت گم می‌شوم،
پاییز با بوسه‌های تو آغاز می‌شود،
🌳
مَه صبحگاهی پیچیده در موهایت،
ستاره‌ها گوشه‌ی چشمانت خوابیده‌اند،
و من، با هر نفسی از تو
عاشق‌تر قدم می‌زنم
🌳
ابرها آه می‌کشند،چون در خیالم
 دست‌هایت را گم کرده‌اند،
و باران با صدای قلبم می‌رقصد.
🌳
تو آمدی و ساعت‌ها متوقف شدند،
خورشید از حسادت، در گوشه‌ی
 آسمان سرخ بی حرکت ماند 
و برگ‌ها با ریتم نگاهت می‌لرزیدند.
🌳
در فنجان قهوه‌ی من، تصویر تو شناور است،
ماه به غبطه نگاه می‌کند،
و جهان شیرین از بوی لب‌هایت می شود
🌳
پاییز قدم می‌زند میان خیال من،
و من از هر برگ تویی می‌سازم،
هر برگ، قصه‌ی بوسه‌های توست.
🌳
سیاهی شب، لبخند تو را دزدید،
و ستاره‌ها از شرم حضورت سرخ شدند،
اما من هنوز تو را در آغوشِ
 خیالم نجوا میکنم  
🌳
برگ‌ها زیر باران می‌رقصند،
نسیم در لابلای موهایت گم می‌شود،
و من، مثل یک شعر نیمه‌تمام،
 عاشقانه زیر باران  قدم می‌زنم
🌳
دستت را در دست نسیم  دیدم،
دل من لرزید و آسمان ابری شد،
هر قطره باران، بوسه‌ای از تو بود.
🌳
چشم‌هایت، آینه‌ی پاییز،
و لب‌هایت، طلوع یک جهان تازه،است 
من میان این جهان، 
تنها با خیالت زندگی می‌کنم.
🌳
باران در خیابان عاشقانه می‌رقصد،
و من با هر قدم، تو را می‌نویسم،
روی هر برگ خیس، نامت طلوع می‌کند.
🌳
 امشب ماه سرخ فام است،
 ومن در بغل ستارگان چشم‌هایت
 را می‌جویم شب، از خجالت،
 سکوت می‌کند.
🌳
برگ‌های طلایی زیر پای من می‌لرزند،
مثل دل من وقتی نگاهت را می‌بینم،
پاییز، عاشقانه با تو سخن می‌گوید.
🌳
نسیم، بوی عطر حضورت آورد 
من، در سکوت سایه‌ها،
صدای تو را می‌شنوم.
🌳
تو در خیال من قدم می‌زنی،
و من از هر نفس تو، زندگی می‌سازم،
هر لحظه، بوی تو جهانم را پر می‌کند.
🌳
پاییز با رنگ‌های تو بازی می‌کنند،
آسمان ترانه می سراید
 من، با نگاهت، هر لحظه 
عاشق‌تر می‌شوم.
🌳
ابرها گریه می‌کنند از شوق،
چون تو آمدی و شب روشن شد،
باران، لبخند تو را بازتاب می‌دهد.
🌳
تو از میان مه عبور می‌کنی،
و من از میان رویاهایت،
در آغوش عشق تو می‌بارم.
🌳
چشمانت، فانوس پاییز،
لب‌هایت، خورشید رؤیا،
و من، عاشقانه، در میان 
آن‌ها زندگی می‌کنم.
🌳
باد، نوازشگر موهایت،
و برگ‌ها، عاشق رقص تو،
من از این صحنه، شاعر می‌شوم.
🌳
باران، نامه‌ای از توست،
که روی شیشه‌ی قلبم می‌نشیند،
و من، با لبخندت، پاسخ می‌دهم.
🌳
در دل شب، نگاهت نور می‌ریزد،
ستاره‌ها حسادت می‌کنند،
و من، در میان این روشنایی،
 گم می‌شوم.
🌳
شب، با نفس تو زندگی می‌کند،
و من، با هر نگاه تو،
به جهان دیگری پا می‌گذارم.
🌳
ابرها، باران و برگ‌ها
همه شاهدند،
که چگونه عشق تو، پاییز را می‌سازد.
🌳
دستت را در دست باد دیدم،
دل من لرزید، هر قطره باران، 
بوسه‌ای شد از تو.
🌳
تو، در مه صبحگاهی آرمیده ای 
و من، در آغوش خیال،
هر لحظه عاشق‌تر می‌شوم.
🌳
برگ‌ها از شوق تو می‌رقصند،
نسیم در موهایت گم می‌شود،
و عشق شعر عاشقانه  می شود
و من می‌بارم.
🌳
چشم‌هایت، آینه‌ی پاییز،
لب‌هایت، طلوع یک جهان تازه،
و من، تنها با تو زندگی می‌کنم.
🌳
باران در خیابان می‌رقصد،
و من با هر قدم، تو را می‌نویسم،
روی هر برگ خیس، نامت طلوع می‌کند.
🌳
ماه سرخ است،
در بغل مه، چشم‌هایت را می‌جویم،
شب، از خجالت، سکوت می‌کند.
🌳
برگ‌های طلایی زیر پای من می‌لرزند،
مثل دل من وقتی نگاهت را می‌بینم،
پاییز عاشقانه با تو سخن می‌گوید.
🌳
نسیم، پیام‌رسان نگاه توست،
و من، در میان سایه‌ها،
صدای تو را می‌شنوم.
🌳
در شیشه‌ی بخارگرفته نوشتم: «دوستت دارم»
شب آن را از لب پنجره بوسید،
صبح که آمد، تنها عطر تو مانده بود.
🌳
تو در خیال من قدم می‌زنی،
و من از هر نفس تو، زندگی می‌سازم،
هر لحظه، بوی تو جهانم را پر می‌کند.
🌳
برگ‌ها، با رنگ‌های تو بازی می‌کنند،
و من، با نگاهت، هر لحظه
 عاشق‌تر می‌شوم.
🌳
ابرها گریه می‌کنند از شوق،
چون تو آمدی و شب روشن شد،
باران، لبخند تو را بازتاب می‌دهد.
🌳
چشمانت، فانوس پاییز،
لب‌هایت، خورشید رؤیا،
و من، عاشقانه، در میان آن‌ها زندگی می‌کنم.
🌳
باد، نوازشگر موهایت،
و برگ‌ها، عاشق رقص تو،
من از این صحنه، شاعر می‌شوم.🌳

باران، نامه‌ای از توست،
که روی شیشه‌ی قلبم می‌نشیند،
و من، با لبخندت، پاسخ می‌دهم.
🌳
در دل شب، نگاهت نور می‌ریزد،
ستاره‌ها حسادت می‌کنند،
و من، در میان این روشنایی، گم می‌شوم.
🌳
پاییز، نقاش است،
تو بوم اویی،
و هر برگ، نقشی 
از عشق تو دارد.
🌳
شب، با نفس تو زندگی می‌کند،
و من، با هر نگاه تو،
به جهان دیگری پا می‌گذارم.
🌳
ابرها، باران و برگ‌ها
همه شاهدند،که چگونه 
عشق تو، پاییز را می‌سازد.

#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی پاییز ترانه

۰ ۰ ۰ ۵۳

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

بعد تو من در کوچه‌ای قدم می‌زنم که مختصاتش هر لحظه عوض می‌شود؛ محورِ x

بعد تو من در کوچه‌ای قدم می‌زنم که مختصاتش هر لحظه عوض می‌شود؛ محورِ x به سمتِ تو می‌رود و محورِ y مرا از تو دور می‌کند. تو نیستی. و من نقطه‌ای سرگردانم روی صفحه‌ای

بعد تو من در کوچه‌ای قدم می‌زنم که مختصاتش هر لحظه عوض می‌شود؛ محورِ x

بعد تو من در کوچه‌ای قدم می‌زنم
که مختصاتش هر لحظه عوض می‌شود؛
محورِ x به سمتِ تو می‌رود
و محورِ y مرا از تو دور می‌کند.

تو نیستی. و من  نقطه‌ای سرگردانم
روی صفحه‌ای که هندسه‌اش
تو را از مسیر حذف کرده است.

با کسی حرف می‌زنم
که وجود ندارد؛
صدایش را از روی نمودار
یک تابع می‌خوانم
و هر بار که منحنی عشق 
به تو نزدیک می‌شود،
ناگهان به بی‌نهایت می‌گریزد.

بعد تو زیر بارانی قدم میزنم
که معادله اش جواب حقیقی ندارد.
باران  شدید می بارد
 چترم را که باز می‌کنم؛ سایه‌ات
 از میان پره‌های آن عبور می‌کند، 
و روی زمین یک کسرِ ساده می‌شود:
 صورت، من ــــ مخرج تو
 هرچه صورت را. بزرگ‌تر می‌کنم،
مخرج باز هم تو را کم دارد.

زخم‌هایم را روی محور
 زمان علامت زده‌ام؛
نقطهٔ اول، تو؛ نقطهٔ آخر، من؛
و میان این دو خطی، ست
که هرگز به مقصد نمی‌رسد.

می‌گویند دو نقطه، یک خط 
را تعیین می‌کنند.
اما چه کسی گفته است
اگر یکی از آن دو نقطه
وجود نداشته باشد
خط هم باید پاک شود
من هنوز روی همان 
خط راه می‌روم.
گاهی به سمت تو،
گاهی در نگاه تو،
و گاهی چنان دور خودم 
می‌چرخم که دایره
به شکلِ یک سؤال درمی‌آید.
در پایان
همه‌چیز را حل می‌کنم:
من + تو = عشق
من − تو = سکوت
من × تو = جنون
من ÷ تو = بی‌نهایت
اما یک مجهول
همیشه باقی می‌ماند:
اگر تو نیستی،
پس چه کسی هر شب
مرا به سمتِ تو
مشتق می‌گیرد؟
 من هنوز بر خط رسیدن به تو
ایستاده‌ام؛ جایی که فاصله
به صفر میل می‌کند،
اماهیچ‌وقت
صفر نمی‌شود.
#صدیقه_جُر

بعد تو من در کوچه‌ای قدم می‌زنم که مختصاتش هر لحظه عوض می‌شود؛ محورِ x

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولیو داستان چکامه غزل کتاب دلنوشته دلتنگی شعر سپید

۰ ۰ ۰ ۵۶

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

چکامه هفته

چکامه هفته ❣️ شنبه ❣️ تو آمدی و زمان از نفس افتاد، خورشید بر شانه‌هایت نشست، و شنبه در رؤیای لبخندت متولد شد… یک شنبه ❣️ ابرها از چشمانت آغاز شدند، و باران به جای زم

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک #داستان دلنوشته چامک غزل کتاب شعر سپید

۰ ۲ ۰ ۶۰

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مهر آمد

پاییز رسید؛ تقویم ورق خورد، من جا ماندم؛ تو نه. باد، کوچه را ورق زد؛ آخرین صفحه سفید بود؛ مثل شماره‌ای که هیچ‌وقت نگرفتم. مهر آمد؛ زنگ خورد؛ نیمکت‌ها پر شدند؛ نامِ ت

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel

#فولینک دلتنگی دلنوشته داستان چامک ترانه کتاب غزل

۱ ۲ ۰ ۷۲

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

دلتنگی

✍🏼 دل تنگ امروزدلتنگی بوی گریه می‌دهد؛ و شعردر گلویم ناتمام مانده است. درون قلبم ته‌مانده‌ٔ شرابی‌، ست سیاه، که از اندوه زیاد به تلخی رسیده. زخم‌هایم را هر روز با ع

چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلتنگی دلنوشته داستان انتظار ترانه چامک غزل کتاب

۰ ۰ ۰ ۷۰